به آمدن روزهای بهتر امیدوار باش. شنیدی چه گفتم؟ فقط امیدوار باش. در این دنیا از هیچ چیز نباید مطمئن بود؛ حتی آمدن ساعت یا روز بعد. فقط باید امیدوار بود. نا امیدی آدم را از پا در میآورد.
#علیرضانژادصالحی
#علیرضانژادصالحی
۳۲معتقدم بین تمام حسهایی که میتوانیم داشته باشیم «امید» ارزشمندترینشان است. تنها روزنهای که ما را به فرداهای نیامده وصل و یا دلخوش میکند. اگر امید نبود آدمی چگونه زندگی را طاقت میآورد؟
#علیرضانژادصالحی
#علیرضانژادصالحی
۵عموماً کسانی که خوشبختی را تنها در دنیایی دیگر به شما وعده میدهند دو گروهاند:گروه اول آنانی که به زندگی در دنیایی دیگر باور دارند و گروه دوم آنانی که خوشبختی شما را در این دنیا ربودهاند.
#علیرضانژادصالحی
#علیرضانژادصالحی
۲بعضی آدمها هر زمان که وقتش باشه هستن و بعضی دیگه هر زمان که وقت داشته باشند. مبادا این دو دسته رو با هم یکی بدونید.
#علیرضانژادصالحی
#علیرضانژادصالحی
۱گاهی اوقات آدم دلش میخواد بره یه جای دور و خودش رو گم و گور کنه. نه لزوماً به این خاطر که میخواد از دست آدمها فرار کنه؛ بلکه میخواد ببینه چه کسانی برای پیدا کردنش تلاش میکنن...
#علیرضانژادصالحی
#علیرضانژادصالحی
۱اشتباه برخی از آدمها این است که عشق را نوعی اسارت تعبیر میکنند؛ وابستگی مطلق!چنین نیست.عشق حقیقی آن است که آدمی در کنار دیگری اوج بگیرد، نه آن که مثل زنجیر به او گره بخورد. پرندهها هم وقتی پرواز میکنند اندکی آسمان بینشان باقی میماند.
#علیرضانژادصالحی
#علیرضانژادصالحی
۲در زمانهای که آدمهایش برای دوست داشته شدن نقابهای گوناگونی به چهره میزنند، وقار حقیقی از آن کسانیست که خود را تغییر نمیدهند و با صداقتِ بیصدایِ شخصیتشان محبوب میشوند.
#علیرضانژادصالحی
#علیرضانژادصالحی
۱۱امروز، روز جهانی درونگراهاست.
شاید خیلیها خیال میکنند درونگرا بودن یعنی فرار از آدمها؛ اما حقیقت، پیچیدهتر از این حرفهاست.خیلی از ما نه میتوانیم همیشه در شلوغی بمانیم، نه طاقتِ ماندنِ همیشگی در تنهایی را داریم. مدتی کنار آدمها جان میگیریم و بعد، برای دوباره نفس کشیدن، به خلوت خودمان پناه میبریم. اما آن خلوت، آنطور که خیلیها فکر میکنند، قهر با دنیا نیست؛ فرصتیست برای ترمیمِ چیزی که در هیاهو و میان آدمها آرامآرام درونمان فرسوده شده است.و بعد از این سکوت، دوباره دلمان هوای آدمها را میکند و پس از معاشرت، دوباره به سکوت نیاز پیدا میکنیم. انگار زندگیِ ما در همین رفتوآمد میان «بودن با دیگران» و «بودن با خود» معنا پیدا میکند.همانند لاکپشت دوزیستی که بین خشکی و دریا در رفت و آمد است.
اگر دوستی داری که گاهی بیدلیل از جمع فاصله میگیرد، مبنا را بر این نگذار که نسبت به تو یا دیگر عزیزانش بیاعتنا شده؛ شاید فقط در حال بازسازیِ خودش است تا بتواند با قلب و روحی آرامتر و قویتر برگردد.
#علیرضانژادصالحی
شاید خیلیها خیال میکنند درونگرا بودن یعنی فرار از آدمها؛ اما حقیقت، پیچیدهتر از این حرفهاست.خیلی از ما نه میتوانیم همیشه در شلوغی بمانیم، نه طاقتِ ماندنِ همیشگی در تنهایی را داریم. مدتی کنار آدمها جان میگیریم و بعد، برای دوباره نفس کشیدن، به خلوت خودمان پناه میبریم. اما آن خلوت، آنطور که خیلیها فکر میکنند، قهر با دنیا نیست؛ فرصتیست برای ترمیمِ چیزی که در هیاهو و میان آدمها آرامآرام درونمان فرسوده شده است.و بعد از این سکوت، دوباره دلمان هوای آدمها را میکند و پس از معاشرت، دوباره به سکوت نیاز پیدا میکنیم. انگار زندگیِ ما در همین رفتوآمد میان «بودن با دیگران» و «بودن با خود» معنا پیدا میکند.همانند لاکپشت دوزیستی که بین خشکی و دریا در رفت و آمد است.
اگر دوستی داری که گاهی بیدلیل از جمع فاصله میگیرد، مبنا را بر این نگذار که نسبت به تو یا دیگر عزیزانش بیاعتنا شده؛ شاید فقط در حال بازسازیِ خودش است تا بتواند با قلب و روحی آرامتر و قویتر برگردد.
#علیرضانژادصالحی
۲بعضی دوست داشتنها هم هستند که اشتباه بودنشان در همان آغاز راه پیداست.تنها گره کار این است که دل، آخرین کسیست که این حقیقت را باور میکند.
#علیرضانژادصالحی
#علیرضانژادصالحی
۳