داشتم فکر میکردم تو دورانی که اینترنت بین الملل نیست، اینجا بنویسم. هر روز یه چیزهایی بهم الهام میشه یا از تو ذهنم میگذره. بعضی وقتها با خودم میگم احتمالا اینها احساسات مشترک خیلیها در دوران جنگه. بیان شدنش شاید باعث بشه یه آدمی یه جایی از ایران کمی کمتر با خودش احساس تنهایی کنه.
پی نوشت: دیدم ۱۳ نفر اینجان. بدون هیچ مطلبی پس، شروعش میکنم.
پی نوشت: دیدم ۱۳ نفر اینجان. بدون هیچ مطلبی پس، شروعش میکنم.
۸۹۴۲