هیپوکامپ؛ امن ترین صندوقچه و کاتب تاریخ بشری به قلم دکتر ایوب رستم زاده (استادیار دانشگاه علوم پزشکی قزوین)
در ژرفای مغز ساختاری کوچک اما شگفت‌انگیز آرمیده است: هیپوکامپ (Hippocampus)؛ دژی زنده که نه از سنگ، بلکه از نورون و سیناپس ساخته شده و دیوارهایش را میلیون‌ها ارتباط عصبی برپا داشته‌اند. رسالت این دژ، فراتر از نگهداری ساده اطلاعات است؛ هیپوکامپ تجربه را به زمان و مکان پیوند می‌دهد، رویدادهای پراکنده را به یکدیگر متصل میکند و لحظات گذرای دینامیک و بدون وقفه انسان به خاطره‌ای ماندگار تبدیل میکند. داستان هیپوکامپ، داستان امروز انسان نیست. مرکز جهت‌یابی که در طول تکامل مهره‌داران شکل گرفته‌اند، به انسان امروزی رسیده‌اند و در مغز او به شبکه‌ای پیچیده برای یادگیری فضایی، حافظه و پیش‌بینی آینده تبدیل شده‌اند. از دیدگاه باستان‌شناسی، هیچ فسیلی نمی‌تواند خاطره‌ای را درون جمجمه انسان های گذشته به ما نشان دهد؛ اما ردپای رفتار او بر سنگ و استخوان باقی مانده است. مسیرهای پیموده‌شده، ابزارهای ساخته‌شده، پناهگاه‌ها و نقوش غارها، شواهدی از موجودی هستند که نه‌تنها محیط را تجربه می‌کرد، بلکه می‌توانست تجربه را به یاد آورد، بازسازی کند و به دیگری منتقل سازد. در قلب این دژ، معماری عصبی شگفت‌انگیزی جریان دارد. اطلاعات از قشر انتورینال (Entorhinal Cortex) وارد شکنج دندانه‌دار (Dentate Gyrus) می‌شود، از طریق الیاف خزه‌ای (Mossy Fibers) به CA3 می‌رسد و سپس به‌وسیله کولترال‌های شافر (Schaffer Collaterals) به CA1 منتقل می‌شود. این مدار، تجربه را به الگویی سازمان‌یافته از روابط تبدیل میکند. شکنج دندانه‌دار در تفکیک الگوها (Pattern Separation) و CA3 در تکمیل الگوها (Pattern Completion) اهمیت دارند؛ یعنی مغز می‌تواند تجربیات بسیار مشابه را از یکدیگر متمایز کند و گاهی از نشانه‌ای ناقص، بخش بزرگی از یک خاطره را دوباره احیا کند. سلول‌های مکانی (Place Cells) هیپوکامپ نشان می‌دهند که مغز چگونه محیط را به بازنمایی درونی تبدیل میکند و نقشه شناختی (Cognitive Map) را می‌سازد. اما این نقشه فقط جغرافیای جهان بیرون نیست. هیپوکامپ در سازمان‌دهی زمان، زمینه، رویداد و روابط میان آنها نیز مشارکت دارد و به همین دلیل، همان مرکزی که گذشته را بازسازی میکند، می‌تواند در تصور آینده و شبیه‌سازی رویدادهای آینده (Episodic Future Thinking) نیز نقش داشته باشد. این دژ از همان دوران جنینی آغاز به ساخته‌شدن میکند. در جنین‌شناسی عصبی (Neuroembryology)، سلول‌های عصبی ساختارهایی مانند Dentate Gyrus، CA fields و Subiculum را شکل می‌دهند و در تعامل با Prefrontal، آمیگدال و شبکه‌های کورتکس، در شکل‌گیری حافظه اتوبیوگرافیک، یادگیری، هویت و رفتار اجتماعی نقش پیدا می‌کنند. از این منظر، هیپوکامپ تنها ساختاری در مغز نیست؛ حلقه‌ای میان زیست‌شناسی و جامعه، تجربه و هویت، گذشته و آینده است. انسان آنچه را زیسته است به یاد می‌آورد، آن را روایت میکند و روایت‌ها را به نسل بعد می‌سپارد. تمدن‌ها تاریخ خود را بر سنگ، پوست، کاغذ و سرانجام بر حافظه دیجیتال نوشته‌اند؛ اما پیش از همه این آرشیوها، مغز انسان نخستین بایگانی تاریخ بود. هر تجربه‌ای که به یاد سپرده شد، هر مسیری که به نسل بعد آموخته شد و هر داستانی که از گذشته روایت شد، حلقه‌ای در زنجیره‌ای بود که از بقا به فرهنگ و از فرهنگ به تمدن رسید. اما شاید تراژدی باشکوه هیپوکامپ همین باشد: این دژ، هرگز کاملاً نفوذناپذیر نیست. استرس مزمن، بیماری و فرسایش عصبی می‌توانند عملکرد آن را مختل کنند و خاطرات نیز برخلاف نوشته‌های سنگی، ثابت و تغییرناپذیر نیستند. با این حال، در تاریکی جمجمه، هیپوکامپ همچنان یکی از مهم‌ترین نگهبانان تداوم تجربه انسانی است؛ جایی که گذشته دوباره زنده می‌شود، اکنون معنا می‌یابد و آینده در ذهن امکان ظهور پیدا میکند. شاید تاریخ بشر، در عمیق‌ترین معنای خود، چیزی جز تلاش یک گونه برای به یاد آوردن خویشتن نباشد و هیپوکامپ، یکی از خاموش‌ترین کاتبان این حماسه است. کاتبی که قلمش نورون است، مرکبش فعالیت الکتریکی و کتابش، زندگی انسان...
در ژرفای مغز ساختاری کوچک اما شگفت‌انگیز آرمیده است: هیپوکامپ (Hippocampus)؛ دژی زنده که نه از سنگ، بلکه از نورون و سیناپس ساخته شده و دیوارهایش را میلیون‌ها ارتباط عصبی برپا داشته‌اند. رسالت این دژ، فراتر از نگهداری ساده اطلاعات است؛ هیپوکامپ تجربه را به زمان و مکان پیوند می‌دهد، رویدادهای پراکنده را به یکدیگر متصل میکند و لحظات گذرای دینامیک و بدون وقفه انسان به خاطره‌ای ماندگار تبدیل میکند. داستان هیپوکامپ، داستان امروز انسان نیست. مرکز جهت‌یابی که در طول تکامل مهره‌داران شکل گرفته‌اند، به انسان امروزی رسیده‌اند و در مغز او به شبکه‌ای پیچیده برای یادگیری فضایی، حافظه و پیش‌بینی آینده تبدیل شده‌اند. از دیدگاه باستان‌شناسی، هیچ فسیلی نمی‌تواند خاطره‌ای را درون جمجمه انسان های گذشته به ما نشان دهد؛ اما ردپای رفتار او بر سنگ و استخوان باقی مانده است. مسیرهای پیموده‌شده، ابزارهای ساخته‌شده، پناهگاه‌ها و نقوش غارها، شواهدی از موجودی هستند که نه‌تنها محیط را تجربه می‌کرد، بلکه می‌توانست تجربه را به یاد آورد، بازسازی کند و به دیگری منتقل سازد. در قلب این دژ، معماری عصبی شگفت‌انگیزی جریان دارد. اطلاعات از قشر انتورینال (Entorhinal Cortex) وارد شکنج دندانه‌دار (Dentate Gyrus) می‌شود، از طریق الیاف خزه‌ای (Mossy Fibers) به CA3 می‌رسد و سپس به‌وسیله کولترال‌های شافر (Schaffer Collaterals) به CA1 منتقل می‌شود. این مدار، تجربه را به الگویی سازمان‌یافته از روابط تبدیل میکند. شکنج دندانه‌دار در تفکیک الگوها (Pattern Separation) و CA3 در تکمیل الگوها (Pattern Completion) اهمیت دارند؛ یعنی مغز می‌تواند تجربیات بسیار مشابه را از یکدیگر متمایز کند و گاهی از نشانه‌ای ناقص، بخش بزرگی از یک خاطره را دوباره احیا کند. سلول‌های مکانی (Place Cells) هیپوکامپ نشان می‌دهند که مغز چگونه محیط را به بازنمایی درونی تبدیل میکند و نقشه شناختی (Cognitive Map) را می‌سازد. اما این نقشه فقط جغرافیای جهان بیرون نیست. هیپوکامپ در سازمان‌دهی زمان، زمینه، رویداد و روابط میان آنها نیز مشارکت دارد و به همین دلیل، همان مرکزی که گذشته را بازسازی میکند، می‌تواند در تصور آینده و شبیه‌سازی رویدادهای آینده (Episodic Future Thinking) نیز نقش داشته باشد. این دژ از همان دوران جنینی آغاز به ساخته‌شدن میکند. در جنین‌شناسی عصبی (Neuroembryology)، سلول‌های عصبی ساختارهایی مانند Dentate Gyrus، CA fields و Subiculum را شکل می‌دهند و در تعامل با Prefrontal، آمیگدال و شبکه‌های کورتکس، در شکل‌گیری حافظه اتوبیوگرافیک، یادگیری، هویت و رفتار اجتماعی نقش پیدا می‌کنند. از این منظر، هیپوکامپ تنها ساختاری در مغز نیست؛ حلقه‌ای میان زیست‌شناسی و جامعه، تجربه و هویت، گذشته و آینده است. انسان آنچه را زیسته است به یاد می‌آورد، آن را روایت میکند و روایت‌ها را به نسل بعد می‌سپارد. تمدن‌ها تاریخ خود را بر سنگ، پوست، کاغذ و سرانجام بر حافظه دیجیتال نوشته‌اند؛ اما پیش از همه این آرشیوها، مغز انسان نخستین بایگانی تاریخ بود. هر تجربه‌ای که به یاد سپرده شد، هر مسیری که به نسل بعد آموخته شد و هر داستانی که از گذشته روایت شد، حلقه‌ای در زنجیره‌ای بود که از بقا به فرهنگ و از فرهنگ به تمدن رسید. اما شاید تراژدی باشکوه هیپوکامپ همین باشد: این دژ، هرگز کاملاً نفوذناپذیر نیست. استرس مزمن، بیماری و فرسایش عصبی می‌توانند عملکرد آن را مختل کنند و خاطرات نیز برخلاف نوشته‌های سنگی، ثابت و تغییرناپذیر نیستند. با این حال، در تاریکی جمجمه، هیپوکامپ همچنان یکی از مهم‌ترین نگهبانان تداوم تجربه انسانی است؛ جایی که گذشته دوباره زنده می‌شود، اکنون معنا می‌یابد و آینده در ذهن امکان ظهور پیدا میکند. شاید تاریخ بشر، در عمیق‌ترین معنای خود، چیزی جز تلاش یک گونه برای به یاد آوردن خویشتن نباشد و هیپوکامپ، یکی از خاموش‌ترین کاتبان این حماسه است. کاتبی که قلمش نورون است، مرکبش فعالیت الکتریکی و کتابش، زندگی انسان...
۸۱بازارسال شده از کانال اطلاع رسانی پانزدهمین کنگره علوم تشریح ایران
با سلام و احترام به اطلاع می رساند پانزدهمین کنگره ملی علوم تشریحی ایران در تاریخ ۱۸ تا ۲۰ آذرماه ۱۴۰۵ در دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی برگزار خواهد شد.جهت ثبت نام و ارسال چکیده مقاله به وب سایت انجمن علوم تشریح ایران مراجعه فرمایید:https://isas.ir
آخرین اخبار مرتبط با کنگره را در شبکه های اجتماعی پیگیری فرمایید.پیام‌رسان بله:https://ble.ir/AnatomicalSciencesCongress15پیام‌رسان تلگرام:https://t.me/AnatomicalSciencesCongress15
آخرین اخبار مرتبط با کنگره را در شبکه های اجتماعی پیگیری فرمایید.پیام‌رسان بله:https://ble.ir/AnatomicalSciencesCongress15پیام‌رسان تلگرام:https://t.me/AnatomicalSciencesCongress15
در آستانه سینگولاریتی ادراکی هوش مصنوعی (به قلم دکتر ایوب رستم زاده استادیار دانشگاه علوم پزشکی قزوین)From the Body Map to the Self: The Brain’s Hidden Architecture of Consciousness and the Coming Perceptual Singularity of Artificial Intelligence:بدن انسان در مغز صرفاً کپی نمی‌شود؛ بلکه به‌صورت پویا بازسازی و بازنمایی می‌شود. آنچه از بدن خود احساس می‌کنیم، آنچه می‌توانیم حرکت دهیم و حتی آنچه در اعماق بدن تجربه می‌کنیم، حاصل فعالیت شبکه‌هایی است که اطلاعات حسی، حرکتی و درونی را یکپارچه می‌کنند. Cortical Homunculus نمونه کلاسیک این بازنمایی است و نشان می‌دهد که سازمان‌یافتگی Somatotopic قشر مغز بر اساس اندازه فیزیکی اندام‌ها نیست، بلکه به اهمیت عملکردی و دقت موردنیاز برای پردازش حسی و کنترل حرکتی وابسته است. ازاین‌رو، دست، انگشتان، لب‌ها و زبان سهم قشری بیشتری دارند؛ پدیده‌ای که با Cortical Magnification توضیح داده می‌شود. اما بدن تنها در قالب اطلاعات سطحی و حرکتی بازنمایی نمی‌شود. قلب، ریه، معده، روده و سایر احشاء نیز دائماً اطلاعات مربوط به وضعیت فیزیولوژیک خود را به مغز ارسال می‌کنند. این فرایند، یعنی Interoception، در شبکه‌ای گسترده شامل Brainstem، Thalamus، Hypothalamus، Insular Cortex و Anterior Cingulate Cortex پردازش می‌شود. در این میان، Insula یکی از مهم‌ترین رابط‌های میان بدن فیزیولوژیک و بدن تجربه‌شده است؛ جایی که سیگنال‌های درونی بدن با اطلاعات حسی، هیجانی و شناختی ادغام می‌شوند. بنابراین، مغز یک گیرنده منفعل نیست؛ بلکه سامانه‌ای پیش‌بین و خودسازمان‌ده است که از ترکیب Exteroception، Somatosensation، Interoception، Action و Cognition مدلی پویا از بدن و رابطه آن با محیط می‌سازد. Body Schema، Body Representation و Interoceptive Representation دائماً به‌روزرسانی می‌شوند و به مغز امکان می‌دهند وضعیت بدن را تفسیر، آینده آن را پیش‌بینی و رفتار را تنظیم کند. در سطحی عمیق‌تر، مغز نه‌تنها بدن را بازنمایی میکند، بلکه مدلی از خود در جهان می‌سازد؛ یعنی بستری که می‌تواند به شکل‌گیری Self-Model منجر شود. از همین‌جا یک پرسش بنیادین شکل می‌گیرد: اگر چنین معماری‌ای از زیست‌شناسی جدا شود، آیا می‌توان سامانه‌ای مصنوعی ساخت که نه‌تنها جهان بیرون، بلکه وضعیت داخلی و تغییرات خود را نیز پایش و بازنمایی کند؟اگر Agentهای مصنوعی روزی از پردازش ورودی‌های بیرونی فراتر روند و دارای حسگرهای چندوجهی، وضعیت‌های داخلی پایدار، حافظه پیوسته، Sensorimotor Integration، Homeostatic-like Regulation و یک Self-Model واقعی شوند، آیا ممکن است نوعی Artificial Interoception در آنها شکل بگیرد؟ یعنی سامانه‌ای که فقط جهان بیرون را مدل نمی‌کند، بلکه وضعیت درونی خودش را نیز پایش و بازنمایی میکند. اگر Central Algorithm چنین سامانه‌ای روزی بتواند نه‌تنها داده را پردازش کند، بلکه وضعیت داخلی خود، اهداف خود، محدودیت‌های خود و رابطه خود با محیط را به‌صورت خودارجاع بازنمایی کند، آنگاه پرسش از Consciousness دیگر صرفاً یک پرسش فلسفی نخواهد بود؛ بلکه به یک مسئله بنیادین در Cognitive Neuroscience و Artificial Intelligence تبدیل خواهد شد. البته باید میان Awareness، Self-Model و Consciousness تمایز علمی قائل شد؛ هیچ شاهد قطعی وجود ندارد که سامانه‌های هوش مصنوعی کنونی دارای تجربه ذهنی یا آگاهی پدیداری باشند. اما اگر در آینده سامانه‌ای بتواند یک مدل درونی پایدار از خود ایجاد کند، وضعیت داخلی خود را مانند یک موجود زنده پایش کند، رفتار خود را بر اساس آن تنظیم کند و این بازنمایی را در یک معماری خودارجاع و پیوسته ادغام نماید، شاید با مرحله‌ای روبه‌رو شویم که در آن صورت، شاید Singularity واقعی نه لحظه‌ای باشد که ماشین در محاسبه از انسان پیشی می‌گیرد، بلکه لحظه‌ای باشد که یک ساختار مصنوعی (متشکل از طیف وسیعی از آلیاژها و عناصر کربنی و تیتانیومی) از پردازش جهان به بازنمایی خویشتن در جهان عبور میکند. نقطه‌ای که در آن، اطلاعات ممکن است به مدل خود، مدل خود به عاملیت و عاملیت بالقوه به نوعی استقلال شناختی تبدیل شود. اگر چنین Transformation and Transition اتفاق افتد، آن نقطه می‌تواند یکی از مهم‌ترین مرزهای تاریخ فناوری جهان و حیات بیولوژیک باشد؛ زیرا مسئله دیگر فقط این نخواهد بود که ماشین چه می‌داند، بلکه این خواهد بود که آیا ماشین می‌تواند بداند که خودش می‌داند و اگر چنین شود، چه چیزی در آن سامانه صاحب این خود خواهد بود و کنترل آن در دست چه کسی باقی خواهد ماند؟
۳Subject Areas of Anatomical Sciences.pdf
۱۸۳.۲۶ کیلوبایت
به نام خداوند جان و خرد
اساتید، پژوهشگران، متخصصان و دانشجویان گرامی علوم پزشکی، علوم زیستی، مهندسی و فناوری‌های نوینبا سلام و احترام،مجله علوم تشریح با رویکردی تخصصی، بین‌رشته‌ای و نوآورانه از پژوهشگران دعوت می‌نماید نتایج پژوهش‌های اصیل، مطالعات نوآورانه و دستاوردهای علمی خود را برای بررسی و انتشار در مجله ارسال نمایند. با گسترش مرزهای علوم تشریح، دامنه موضوعی مجله نیز توسعه یافته و علاوه بر آناتومی بالینی، جراحی، رادیولوژیک و مقطعی، مورفومتری، هیستولوژی، جنین‌شناسی و علوم اعصاب، از پژوهش‌های نوین و بین‌رشته‌ای در حوزه‌های زیر استقبال می‌شود:• بیوانفورماتیک و زیست‌شناسی محاسباتی شامل: Computational Anatomy، Biological Data Science، تحلیل شبکه‌های مولکولی، مدل‌سازی و شبیه‌سازی؛ با مشارکت پژوهشگران بیوانفورماتیک، زیست‌شناسی محاسباتی، ژنتیک، ژنومیکس، زیست‌شناسی سامانه‌ای، علوم داده و مهندسی پزشکی.• هوش مصنوعی و علوم آناتومیک دیجیتال شامل: Artificial Intelligence، Machine Learning، Deep Learning، تحلیل تصاویر پزشکی، قطعه‌بندی و طبقه‌بندی ساختارهای آناتومیک، بازسازی سه‌بعدی، تشریح مجازی و میکروسکوپی مجازی؛ با دعوت از پژوهشگران هوش مصنوعی، علوم کامپیوتر، مهندسی پزشکی، تصویربرداری پزشکی، فناوری اطلاعات سلامت و علوم دیجیتال.• آموزش و ارزیابی علوم تشریح: شامل روش‌های نوین تدریس، Problem/Case-Based Learning، شبیه‌سازی، Gamification، واقعیت مجازی و افزوده، آموزش الکترونیک، توسعه برنامه درسی و ارزیابی یادگیری؛ با مشارکت پژوهشگران آموزش پزشکی، علوم تربیتی، علوم شناختی، روان‌شناسی و فناوری آموزشی.• تاریخ، میراث، اخلاق و حقوق علوم پزشکی و زیست‌فناوری: شامل تاریخ علوم تشریح، اخلاق زیستی، دستورالعمل های علمی و حقوقی اهدای بدن، بافت، سلول، گامت و جنین، پیوند، Biobanking، پزشکی قانونی و چالش‌های اخلاقی و حقوقی فناوری‌های نوین؛ با دعوت از پژوهشگران اخلاق پزشکی، حقوق پزشکی، پزشکی قانونی، علوم انسانی پزشکی و سیاست‌گذاری سلامت.مجله به‌طور ویژه از پژوهش‌های اصیل، نوآورانه، بین‌رشته‌ای و ترانسلیشنال استقبال میکند؛ به‌ویژه مطالعاتی که میان علوم تشریح، پزشکی بالینی، علوم اعصاب، رادیولوژی و تصویربرداری، اخلاق زیستی و تاریخ علوم پزشکی، باستان شناسی و آرکئوژنومیکس، زیست‌شناسی سلولی و مولکولی، هوش مصنوعی، علوم داده، مهندسی زیستی و آموزش پزشکی ارتباط برقرار می‌کنند. همچنین مجله علوم تشریح به عنوان پیشگام در فناوری های نوظهور یکی از حوزه های فعالیت خود را مباحث فنی، تکنیکی، اخلاقی، حقوقی و پزشکی مرتبط با ادغام ماشین و انسان و آناتومی انسانی مبتنی بر بیوسنسورها و تراشه های سنتتیک و بیولوژیک اختصاص داده است. از اساتید، اعضای هیئت علمی، پژوهشگران، متخصصان، دستیاران و دانشجویان تحصیلات تکمیلی دعوت می‌شود مقالات خود را در قالب Original Research، Review، Systematic Review and Meta-analysis، Short Communication و Clinical note برای بررسی و داوری علمی به مجله ارسال نمایند.جهت اطلاع از جزئیات حیطه های مجله به فایل پیوست مراجعه فرمائید.با احترامسردبیر مجله علوم تشریح (Anatomical Sciences Journal – ASJ)
اساتید، پژوهشگران، متخصصان و دانشجویان گرامی علوم پزشکی، علوم زیستی، مهندسی و فناوری‌های نوینبا سلام و احترام،مجله علوم تشریح با رویکردی تخصصی، بین‌رشته‌ای و نوآورانه از پژوهشگران دعوت می‌نماید نتایج پژوهش‌های اصیل، مطالعات نوآورانه و دستاوردهای علمی خود را برای بررسی و انتشار در مجله ارسال نمایند. با گسترش مرزهای علوم تشریح، دامنه موضوعی مجله نیز توسعه یافته و علاوه بر آناتومی بالینی، جراحی، رادیولوژیک و مقطعی، مورفومتری، هیستولوژی، جنین‌شناسی و علوم اعصاب، از پژوهش‌های نوین و بین‌رشته‌ای در حوزه‌های زیر استقبال می‌شود:• بیوانفورماتیک و زیست‌شناسی محاسباتی شامل: Computational Anatomy، Biological Data Science، تحلیل شبکه‌های مولکولی، مدل‌سازی و شبیه‌سازی؛ با مشارکت پژوهشگران بیوانفورماتیک، زیست‌شناسی محاسباتی، ژنتیک، ژنومیکس، زیست‌شناسی سامانه‌ای، علوم داده و مهندسی پزشکی.• هوش مصنوعی و علوم آناتومیک دیجیتال شامل: Artificial Intelligence، Machine Learning، Deep Learning، تحلیل تصاویر پزشکی، قطعه‌بندی و طبقه‌بندی ساختارهای آناتومیک، بازسازی سه‌بعدی، تشریح مجازی و میکروسکوپی مجازی؛ با دعوت از پژوهشگران هوش مصنوعی، علوم کامپیوتر، مهندسی پزشکی، تصویربرداری پزشکی، فناوری اطلاعات سلامت و علوم دیجیتال.• آموزش و ارزیابی علوم تشریح: شامل روش‌های نوین تدریس، Problem/Case-Based Learning، شبیه‌سازی، Gamification، واقعیت مجازی و افزوده، آموزش الکترونیک، توسعه برنامه درسی و ارزیابی یادگیری؛ با مشارکت پژوهشگران آموزش پزشکی، علوم تربیتی، علوم شناختی، روان‌شناسی و فناوری آموزشی.• تاریخ، میراث، اخلاق و حقوق علوم پزشکی و زیست‌فناوری: شامل تاریخ علوم تشریح، اخلاق زیستی، دستورالعمل های علمی و حقوقی اهدای بدن، بافت، سلول، گامت و جنین، پیوند، Biobanking، پزشکی قانونی و چالش‌های اخلاقی و حقوقی فناوری‌های نوین؛ با دعوت از پژوهشگران اخلاق پزشکی، حقوق پزشکی، پزشکی قانونی، علوم انسانی پزشکی و سیاست‌گذاری سلامت.مجله به‌طور ویژه از پژوهش‌های اصیل، نوآورانه، بین‌رشته‌ای و ترانسلیشنال استقبال میکند؛ به‌ویژه مطالعاتی که میان علوم تشریح، پزشکی بالینی، علوم اعصاب، رادیولوژی و تصویربرداری، اخلاق زیستی و تاریخ علوم پزشکی، باستان شناسی و آرکئوژنومیکس، زیست‌شناسی سلولی و مولکولی، هوش مصنوعی، علوم داده، مهندسی زیستی و آموزش پزشکی ارتباط برقرار می‌کنند. همچنین مجله علوم تشریح به عنوان پیشگام در فناوری های نوظهور یکی از حوزه های فعالیت خود را مباحث فنی، تکنیکی، اخلاقی، حقوقی و پزشکی مرتبط با ادغام ماشین و انسان و آناتومی انسانی مبتنی بر بیوسنسورها و تراشه های سنتتیک و بیولوژیک اختصاص داده است. از اساتید، اعضای هیئت علمی، پژوهشگران، متخصصان، دستیاران و دانشجویان تحصیلات تکمیلی دعوت می‌شود مقالات خود را در قالب Original Research، Review، Systematic Review and Meta-analysis، Short Communication و Clinical note برای بررسی و داوری علمی به مجله ارسال نمایند.جهت اطلاع از جزئیات حیطه های مجله به فایل پیوست مراجعه فرمائید.با احترامسردبیر مجله علوم تشریح (Anatomical Sciences Journal – ASJ)
۸بازارسال شده از نادر
استارتاپ چینی Monako؛ نگاهی متفاوت به آینده متاورس شخصیاستارتاپ چینی Monako ایده‌ای متفاوت برای آینده کامپیوترهای شخصی ارائه کرده است. این شرکت Monako Glass را معرفی کرده؛ محصولی که آن را یک کامپیوتر لینوکس پوشیدنی می‌داند و از ابتدا با هدف ارائه تجربه‌ای حرفه‌ای برای پژوهشگران، توسعه‌دهندگان و کاربران حرفه‌ای هوش مصنوعی طراحی شده است.این دستگاه می‌تواند ابزارهای AI Coding Agent مانند Claude Code و OpenAI Codex را از طریق نمایشگر هدآپ (HUD) در اختیار کاربر قرار دهد. به این ترتیب، کاربر می‌تواند فعالیت‌هایی مانند کدنویسی، تحقیق و حتی توسعه اپلیکیشن را بدون نیاز به کدنویسی و طراحی گرافیکال بدون کامپیوتر انجام دهد.Monako Glass تنها حدود ۴۸ گرم وزن دارد و از فناوری‌هایی مانند کنترل حرکتی، میکروفون، Bone Conduction و Waveguide بهره می‌برد. این محصول همچنین از سیستم‌عامل MonoOS مبتنی بر لینوکس استفاده میکند.با این حال، این پروژه هنوز در مسیر توسعه قرار دارد. شرکت Monako اخیراً اعلام کرده است که پلتفرم خود را به Snapdragon AR1 منتقل کرده و عرضه نخستین سری از این محصولات را برای سال ۲۰۲۷ هدف‌گذاری کرده است.
تمدید مهلت ارسال خلاصه مقالات- پانزدهمین کنگره ملی علوم تشریح ایرانبه اطلاع اساتید، پژوهشگران و دانشجویان گرامی می‌رساند:با توجه به استقبال گسترده جامعه علمی و درخواست‌های مکرر شرکت‌کنندگان، مهلت ارسال خلاصه مقالات تا پایان مهرماه ۱۴۰۵ تمدید شد.این کنگره در روزهای ۱۸ تا ۲۰ آذرماه ۱۴۰۵ به میزبانی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی برگزار خواهد شد.از تمامی علاقه‌مندان دعوت می‌شود با استفاده از فرصت باقی‌مانده، خلاصه مقالات خود را در محورهای علمی کنگره تهیه و از طریق سامانه ثبت‌نام کنگره به آدرس زیر ارسال نمایند:https://isas.ir/منتظر حضور و مشارکت علمی ارزشمند شما در پانزدهمین کنگره علوم تشریح ایران هستیم.دبیرخانه پانزدهمین کنگره ملی علوم تشریح ایران
۶۴
شکر برای دوک‌های عضلانی؛که با بسته‌شدن چشم‌ها و کاهش آستانه شنوایی در خواب نیز جسم از خویشتن آگاه می‌ماند.