۳.۷K
۱۱:۱۵
#کلیپ_تصویری
داغ بی پایان اباعبدالله(ع)
در سوگ پدری که نفسهایش، نفسهای محتضر بود؛ در فراق برادری که میرفت تا جان فدای دین کند. حضرت سکینه (س) میفرماید: برادرم میرفت و پدرم نفس میکشید، مثل کسی که جان به لب دارد.روزی که پیکر پارهپاره را آوردند، کنارش نشست، اما نتوانست او را در آغوش بگیرد. دست روی جای دیگری گذاشت و با گوشِ کودکش زمزمه کرد:«عزیز دلم، بعد از تو من با هیچکس حرف نمیزنم؛ اگر هم بنا باشد سخنی گویم، فقط علی میگویم، علی...»آری، گریهی شیعیان، مرهم زخمهای آن پیکر مطهر است؛ اما دو زخم هرگز خوب نمیشود، تا قیامت: یکی زخم داغِ اکبر، یکی زخم داغِ علیاکبر، و یکی هم زخم داغِ برادر قمرِ بنیهاشم...خدایا، دل ما نیز تا ابد بر این زخمها میسوزد.
️ محرم 1404
تهران، حسینیه بنی الزهرا(س)-طریقت
@ansarian_ir
۵.۳K
۱۶:۵۳
#کلیپ_تصویری
معجزه خاک پای زوار حسین(ع)
چرا دشمن اهل بیت(ع)، آتش دوزخ را حس نکرد؟! جمال الدین خلیعی ناصبی ای بود که بنا بود زوار حسین (ع) را قربانی کند.وقتی به دوزخ پرت شد، آتش به او آسیبی نرساند! چرا؟ پاسخ روی کاغذی بود که او نوشت:... این داستان به ما چه درسهایی میدهد؟
️ محرم 1401
تهران، حسینیه هدایت
@ansarian_ir
۵.۲K
۱۶:۲۳
#کلیپ_تصویری
من این جمله را نمیفهمم!
عاشورا را با معامله نمیشود فهمید...امام باقر علیهالسلام در زیارت اربعین درباره سیدالشهدا علیهالسلام نمیفرمایند: «در راه خدا خون داد»؛ بلکه میفرمایند:«بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِيكَ»حسین علیهالسلام جان خود را برای تو بذل کرد. «بذل» یعنی بخششی که هیچ چشمداشتی در آن نیست؛ نه معاملهای، نه انتظار پاداشی، نه امیدی به مزد. این همان بندگی ناب است؛ بندگیِ عاشقانه.اگر بهشت و جهنم هم در میان نبود، باز حسین علیهالسلام بنده خدا بود؛ چون مقصد او فقط خدا بود، نه نعمتهای بهشت و نه ترس از آتش.این همان مقامی است که عقل در برابرش سر تعظیم فرود میآورد و دل فقط میتواند زمزمه کند: «بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِيكَ...»
️ صفر 1401
سیرجان، مهدیه اعظم
@ansarian_ir
۴.۸K
۱۵:۲۹
۳.۴K
۶:۴۱
۹۶۹
۷:۵۹