۱۳۱
۱۷:۱۸
۴۴
۹:۵۸
۱۳۶
۹:۵۸
وقتی مامان ها از خود بچه مسئولتر میشن!!
چرا بعضی بچهها تا وقتی مامان یادآوری نکنه، هیچ کاری نمیکنن؟+ «کیفت رو جمع کردی؟»+ «مشقهات رو نوشتی؟»+ «لباس ورزشت رو برداشتی؟»+ «چرا هنوز مسواک نزدی؟»+ «چند بار باید بگم اتاقت رو مرتب کن؟»این جملهها برای خیلی از والدین آشنا هستن.. والدینی که از صبح تا شب حواسشون به کارهای بچههاشونه؛ نگرانن تکلیفشون جا نمونه، نمرهشون پایین نیاد، وسایلشون رو گم نکنن و مبادا مسئولیتی رو فراموش کنن.اما یه سؤال مهم وجود داره که وقتی ما دائماً مسئولیتهای بچه رو بهش یادآوری میکنیم، آیا داریم مسئولیتپذیری رو بهش یاد میدیم یا ناخواسته داریم مسئولیت رو از دوشش برمیداریم؟مثلاً پسری که هر روز مادرش چند بار بهش میگه کیفش رو جمع کنه. اگه فراموش کنه، مادر یادآوری میکنه؛ اگه باز هم انجام نده خودش کیف رو آماده میکنه. بعد از مدتی ممکنه پسر یاد بگیره که لازم نیست خیلی حواسش به کیفش باشه؛ چون یک نفر دیگه مراقب این مسئلهست.(دقت کنید) این دقیقاً همونجاییه که باید به مفهومی به اسم «وابستگی به کنترل بیرونی» (External Regulation) فکر کنیم! یعنی رفتار کودک بیشتر با یادآوری، نظارت و پیگیری دیگران تنظیم میشه تا با برنامهریزی و نظارت خودش.در نظریه خودتعیینگری دسی و رایان(SDT) که قبلاً راجع بهش مطلب گذاشتم تو کانال، توضیح میدن که استقلال و احساس شایستگی، از نیازهای مهم روانشناختی انسان هستن. کودک برای اینکه کمکم مسئولیت رفتار خودش رو بپذیره، به فرصت تصمیمگیری، تجربهکردن و تمرین نیاز داره.حالا یک مثال دیگه؛ پسری تکالیفش رو عقب میندازه. مادر هر ده دقیقه سراغش میره و میپرسه «شروع کردی؟ تموم شد؟ چرا نشستی؟» ممکنه تکلیف بالاخره انجام بشه، اما سؤال اینه که چه کسی مسئول شروعکردن و پیگیری کار بوده؟ خود کودک یا مادر؟! وقتی این الگو بارها تکرار میشه، ممکنه کودک بهجای اینکه از خودش بپرسه «الان باید چه کاری انجام بدم؟»، منتظر بمونه تا مادر بهش بگه!البته این به این معنا نیست که یادآوری والدین بهتنهایی باعث اهمالکاری میشه؛ سن کودک، تواناییهای اجرایی، دشواری تکلیف و شرایط خانوادگی هم مهمن. مسئله، وابستهشدن دائمی رفتار به تذکر بیرونیه...
ارتباط با ما 
08632212681
08632212682
09003485583
09367015583
پیج اینستا کلینیک
@araman_clinic_psy
وبسایت کلینیک روانشناسی آرامان 
https://www.araman-clinic.ir
آدرس حضوری 
کلینیک تخصصی روانشناسی آرامان اراک |خیابان عباس آباد_کوچه شمس_کوچه واعظ زاده_ساختمان روبروی پارکینگ عمومی
روان شناسی کودک و نوجوان:رودبارانی
چرا بعضی بچهها تا وقتی مامان یادآوری نکنه، هیچ کاری نمیکنن؟+ «کیفت رو جمع کردی؟»+ «مشقهات رو نوشتی؟»+ «لباس ورزشت رو برداشتی؟»+ «چرا هنوز مسواک نزدی؟»+ «چند بار باید بگم اتاقت رو مرتب کن؟»این جملهها برای خیلی از والدین آشنا هستن.. والدینی که از صبح تا شب حواسشون به کارهای بچههاشونه؛ نگرانن تکلیفشون جا نمونه، نمرهشون پایین نیاد، وسایلشون رو گم نکنن و مبادا مسئولیتی رو فراموش کنن.اما یه سؤال مهم وجود داره که وقتی ما دائماً مسئولیتهای بچه رو بهش یادآوری میکنیم، آیا داریم مسئولیتپذیری رو بهش یاد میدیم یا ناخواسته داریم مسئولیت رو از دوشش برمیداریم؟مثلاً پسری که هر روز مادرش چند بار بهش میگه کیفش رو جمع کنه. اگه فراموش کنه، مادر یادآوری میکنه؛ اگه باز هم انجام نده خودش کیف رو آماده میکنه. بعد از مدتی ممکنه پسر یاد بگیره که لازم نیست خیلی حواسش به کیفش باشه؛ چون یک نفر دیگه مراقب این مسئلهست.(دقت کنید) این دقیقاً همونجاییه که باید به مفهومی به اسم «وابستگی به کنترل بیرونی» (External Regulation) فکر کنیم! یعنی رفتار کودک بیشتر با یادآوری، نظارت و پیگیری دیگران تنظیم میشه تا با برنامهریزی و نظارت خودش.در نظریه خودتعیینگری دسی و رایان(SDT) که قبلاً راجع بهش مطلب گذاشتم تو کانال، توضیح میدن که استقلال و احساس شایستگی، از نیازهای مهم روانشناختی انسان هستن. کودک برای اینکه کمکم مسئولیت رفتار خودش رو بپذیره، به فرصت تصمیمگیری، تجربهکردن و تمرین نیاز داره.حالا یک مثال دیگه؛ پسری تکالیفش رو عقب میندازه. مادر هر ده دقیقه سراغش میره و میپرسه «شروع کردی؟ تموم شد؟ چرا نشستی؟» ممکنه تکلیف بالاخره انجام بشه، اما سؤال اینه که چه کسی مسئول شروعکردن و پیگیری کار بوده؟ خود کودک یا مادر؟! وقتی این الگو بارها تکرار میشه، ممکنه کودک بهجای اینکه از خودش بپرسه «الان باید چه کاری انجام بدم؟»، منتظر بمونه تا مادر بهش بگه!البته این به این معنا نیست که یادآوری والدین بهتنهایی باعث اهمالکاری میشه؛ سن کودک، تواناییهای اجرایی، دشواری تکلیف و شرایط خانوادگی هم مهمن. مسئله، وابستهشدن دائمی رفتار به تذکر بیرونیه...
روان شناسی کودک و نوجوان:رودبارانی
۱۶۸
۶:۲۷
گاهی سختترین آدمی که باید ازش فاصله بگیری، خودتی…خودسرزنشگری معمولاً از ترسِ اشتباه، کمالگرایی، احساس گناه یا تجربهی سرزنش در گذشته میاد.ذهن فکر میکنه با سرزنش کردن، تو رو بهتر میکنه؛ اما وقتی مدام خودت رو میکوبی، بهجای یاد گرفتن از اشتباه، کمکم اعتمادبهنفست رو میگیری.اشتباهت رو بپذیر، جبرانش کن و ازش یاد بگیر؛اما خودت رو تبدیل به مقصرِ همیشگی زندگیات نکن. برای رسیدن به این تغییر با ما همراه باش
ارتباط با ما 
08632212681
08632212682
09003485583
09367015583
پیج اینستا کلینیک
@araman_clinic_psy
وبسایت کلینیک روانشناسی آرامان
https://www.araman-clinic.ir
آدرس حضوری
کلینیک تخصصی روانشناسی آراماناراک |خیابان عباس آباد_کوچه شمس_کوچه واعظ زاده_ساختمان روبروی پارکینگ عمومیکبری ماستری فراهانی رواندرمانگر
۱۶۱
۹:۱۲
تصور کنید فرزندتان از شما میپرسد:
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
زهرا طالبی منش|روانشناس
۱۴۲
۷:۱۳
بچه من نمیتونه از حق خودش دفاع کنه؛ بلد نیست نه بگه، بلد نیست اعتراض کنه، هرکسی هرچی بهش میگه قبول میکنه!
این یکی از نگرانیهای پرتکرار پدر و مادرهاست. اما من میخوام قبل از اینکه دنبال راهی برای آموزش "جرئتمندی" (Assertiveness) به فرزندتون بگردین، یه سؤال جدی ازتون بپرسم که بچهتون توی خونه هم میتونه از حق خودش دفاع کنه؟ جلوی خود شما چطور؟ وقتی با خواستهتون مخالفه، وقتی چیزی رو نمیخواد، وقتی به تصمیم شما اعتراض میکنه یا میخواد نظر متفاوتی داشته باشه، چه اتفاقی میافته؟ میتونه حرفش رو بزنه یا سریع بهش میگین «جواب بزرگتر رو نده»، «اینقدر پررو نباش»، «ما خیر و صلاحت رو میخوایم»، «تو هنوز نمیفهمی»؟وقتی میگه از دستتون عصبانیه، احساسش رو میشنوین یا بهش میفهمونین که حق نداره از پدر و مادرش ناراحت باشه؟! وقتی میگه «نه»، بهش فرصت مذاکره میدین یا با قهر، تهدید، سرزنش و عذاب وجدان وادارش میکنین کوتاه بیاد؟!ببینین، بچهها فقط با توصیه و آموزش مستقیم یاد نمیگیرن چطور از خودشون دفاع کنن؛ اونها این مهارت رو اول از همه در رابطههای نزدیک و بهخصوص در فضای خانواده تجربه میکنن. کودک در سالهای اول زندگی، بارها و بارها با یک موقعیت روبهرو میشه که «من چیزی میخوام، من مخالفم، من ناراحتم، من نمیخوام؛ حالا چه اتفاقی میافته؟» آیا حرفم شنیده میشه؟ آیا میتونم بدون ترس از دست دادن محبت والدینم مخالفت کنم؟ آیا میتونم مذاکره کنم؟ آیا اگه از حقم دفاع کنم، هنوز دوستداشتنی و محترم باقی میمونم؟ یا برای اینکه رابطهام با پدر و مادرم به خطر نیفته، باید از خواستهام بگذرم و همیشه خودم رو با انتظار اونها هماهنگ کنم؟ جرئتمندی از جایی شروع میشه که بچه یاد بگیره میتونه هم رابطهاش رو حفظ کنه و هم خودش رو نادیده نگیره!(دقت کنین) مثلاً از انتخاب لباس و غذا گرفته تا اینکه دلش نمیخواد به مهمونی بره، با یک نفر معاشرت کنه، رشتهای رو انتخاب کنه که شما دوست دارین یا حتی در نوجوانی درباره باورها و هویت خودش دیدگاه متفاوتی داشته باشه. قرار نیست هر انتخابی رو تأیید کنین یا هر خواستهای رو بپذیرین؛ والد بودن یعنی همچنان حد و مرز داشته باشین، اما برای شنیدن مخالفت فرزندتون هم جا باز کنین. فرق بزرگی هست بین اینکه بگین «تصمیم نهایی درباره این موضوع با منه، اما میخوام بدونم تو چه فکری میکنی» و اینکه بگین «تا وقتی تو خونه منی، حق نداری مخالفت کنی»!!در اولی، بچه ممکنه با تصمیم شما موافق نباشه، اما تجربه میکنه که نظرش ارزش شنیده شدن داره؛ در دومی، کمکم یاد میگیره برای حفظ رابطه باید صدای خودش رو خاموش کنه!! حمایت از خودمختاری بچه، یعنی به رسمیت شناختن دیدگاه و احساساتش و دادن فرصت انتخاب متناسب با سنش؛ نه اینکه پدر و مادر هیچ قانون و محدودیتی نداشته باشن. پژوهش ها نشون میدن فضای هیجانی خانواده، شیوه برخورد والدین با احساسات و کیفیت رابطه والد ـ کودک، در رشد تنظیم هیجان بچهها نقش دارن. البته این یافتهها به این معنی نیست که رفتار والدین تنها عامل جرئتمندی بچههاست؛ مدرسه، همسالان، ویژگیهای فردی و فرهنگ هم اثر دارن. اما خانواده یکی از اولین جاهاییه که بچه ها در اون یاد میگیرن مخالفت کردن چه هزینهای داره و چطور میشه خواستهای رو مطرح کرد. حالا چطور انتظار دارین فرزندتون بیرون از خونه به کسی که بهش زور میگه «نه» بگه، وقتی در خونه هر بار که به شما «نه» گفته، با احساس گناه، ترس یا تهدید روبهرو شده؟ چطور انتظار دارین از حقش دفاع کنه، وقتی بارها بهش یاد دادین برای حفظ آرامش دیگران باید از حق خودش بگذره؟ شاید قبل از اینکه بهش یاد بدین چطور جلوی دیگران محکم بایسته، لازمه مطمئن بشین که در رابطه با خود شما هم اجازه داره حرف بزنه، مخالفت کنه، سؤال بپرسه و از خواستهاش دفاع کنه.
القصه اینکه بچهای که در خانواده فقط اطاعت کردن رو تمرین کرده، لزوماً بیرون از خانواده بلد نیست از خودش دفاع کنه. البته یه نکته؛ به فرزندتون فقط یاد ندین به دیگران احترام بزاره؛ بهش نشون بدین احترام گذاشتن به دیگران به معنی نادیده گرفتن خودش نیست! یعنی مخالف کردن داریم اما بی احترامی، دعوا، اهانت و... هرگز!!
ارتباط با ما 
08632212681
08632212682
09003485583
09367015583
پیج اینستا کلینیک
@araman_clinic_psy
وبسایت کلینیک روانشناسی آرامان 
https://www.araman-clinic.ir
آدرس حضوری 
کلینیک تخصصی روانشناسی آرامان اراک |خیابان عباس آباد_کوچه شمس_کوچه واعظ زاده_ساختمان روبروی پارکینگ عمومی
روانشناس:رودبارانی
این یکی از نگرانیهای پرتکرار پدر و مادرهاست. اما من میخوام قبل از اینکه دنبال راهی برای آموزش "جرئتمندی" (Assertiveness) به فرزندتون بگردین، یه سؤال جدی ازتون بپرسم که بچهتون توی خونه هم میتونه از حق خودش دفاع کنه؟ جلوی خود شما چطور؟ وقتی با خواستهتون مخالفه، وقتی چیزی رو نمیخواد، وقتی به تصمیم شما اعتراض میکنه یا میخواد نظر متفاوتی داشته باشه، چه اتفاقی میافته؟ میتونه حرفش رو بزنه یا سریع بهش میگین «جواب بزرگتر رو نده»، «اینقدر پررو نباش»، «ما خیر و صلاحت رو میخوایم»، «تو هنوز نمیفهمی»؟وقتی میگه از دستتون عصبانیه، احساسش رو میشنوین یا بهش میفهمونین که حق نداره از پدر و مادرش ناراحت باشه؟! وقتی میگه «نه»، بهش فرصت مذاکره میدین یا با قهر، تهدید، سرزنش و عذاب وجدان وادارش میکنین کوتاه بیاد؟!ببینین، بچهها فقط با توصیه و آموزش مستقیم یاد نمیگیرن چطور از خودشون دفاع کنن؛ اونها این مهارت رو اول از همه در رابطههای نزدیک و بهخصوص در فضای خانواده تجربه میکنن. کودک در سالهای اول زندگی، بارها و بارها با یک موقعیت روبهرو میشه که «من چیزی میخوام، من مخالفم، من ناراحتم، من نمیخوام؛ حالا چه اتفاقی میافته؟» آیا حرفم شنیده میشه؟ آیا میتونم بدون ترس از دست دادن محبت والدینم مخالفت کنم؟ آیا میتونم مذاکره کنم؟ آیا اگه از حقم دفاع کنم، هنوز دوستداشتنی و محترم باقی میمونم؟ یا برای اینکه رابطهام با پدر و مادرم به خطر نیفته، باید از خواستهام بگذرم و همیشه خودم رو با انتظار اونها هماهنگ کنم؟ جرئتمندی از جایی شروع میشه که بچه یاد بگیره میتونه هم رابطهاش رو حفظ کنه و هم خودش رو نادیده نگیره!(دقت کنین) مثلاً از انتخاب لباس و غذا گرفته تا اینکه دلش نمیخواد به مهمونی بره، با یک نفر معاشرت کنه، رشتهای رو انتخاب کنه که شما دوست دارین یا حتی در نوجوانی درباره باورها و هویت خودش دیدگاه متفاوتی داشته باشه. قرار نیست هر انتخابی رو تأیید کنین یا هر خواستهای رو بپذیرین؛ والد بودن یعنی همچنان حد و مرز داشته باشین، اما برای شنیدن مخالفت فرزندتون هم جا باز کنین. فرق بزرگی هست بین اینکه بگین «تصمیم نهایی درباره این موضوع با منه، اما میخوام بدونم تو چه فکری میکنی» و اینکه بگین «تا وقتی تو خونه منی، حق نداری مخالفت کنی»!!در اولی، بچه ممکنه با تصمیم شما موافق نباشه، اما تجربه میکنه که نظرش ارزش شنیده شدن داره؛ در دومی، کمکم یاد میگیره برای حفظ رابطه باید صدای خودش رو خاموش کنه!! حمایت از خودمختاری بچه، یعنی به رسمیت شناختن دیدگاه و احساساتش و دادن فرصت انتخاب متناسب با سنش؛ نه اینکه پدر و مادر هیچ قانون و محدودیتی نداشته باشن. پژوهش ها نشون میدن فضای هیجانی خانواده، شیوه برخورد والدین با احساسات و کیفیت رابطه والد ـ کودک، در رشد تنظیم هیجان بچهها نقش دارن. البته این یافتهها به این معنی نیست که رفتار والدین تنها عامل جرئتمندی بچههاست؛ مدرسه، همسالان، ویژگیهای فردی و فرهنگ هم اثر دارن. اما خانواده یکی از اولین جاهاییه که بچه ها در اون یاد میگیرن مخالفت کردن چه هزینهای داره و چطور میشه خواستهای رو مطرح کرد. حالا چطور انتظار دارین فرزندتون بیرون از خونه به کسی که بهش زور میگه «نه» بگه، وقتی در خونه هر بار که به شما «نه» گفته، با احساس گناه، ترس یا تهدید روبهرو شده؟ چطور انتظار دارین از حقش دفاع کنه، وقتی بارها بهش یاد دادین برای حفظ آرامش دیگران باید از حق خودش بگذره؟ شاید قبل از اینکه بهش یاد بدین چطور جلوی دیگران محکم بایسته، لازمه مطمئن بشین که در رابطه با خود شما هم اجازه داره حرف بزنه، مخالفت کنه، سؤال بپرسه و از خواستهاش دفاع کنه.
القصه اینکه بچهای که در خانواده فقط اطاعت کردن رو تمرین کرده، لزوماً بیرون از خانواده بلد نیست از خودش دفاع کنه. البته یه نکته؛ به فرزندتون فقط یاد ندین به دیگران احترام بزاره؛ بهش نشون بدین احترام گذاشتن به دیگران به معنی نادیده گرفتن خودش نیست! یعنی مخالف کردن داریم اما بی احترامی، دعوا، اهانت و... هرگز!!
۸۱
۹:۰۷
اگر به یادگیری، تجربه عملی و رشد حرفهای در حوزه روانشناسی علاقهمند هستید، این فرصت استثنایی را از دست ندهید!
دوره کارورزی روانشناسی در کلینیک آرامان، پلی است برای ورود شما به دنیای حرفهای درمان. آینده حرفهای شما از اینجا آغاز میشود...
برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبتنام، با ما در تماس باشید
۶۷
۱۰:۵۴
اگر به دنبال یادگیری مضاعف، حرفهای شدن و ورود به بازار کار روانشناسی هستید، این دوره دقیقا برای شماست. در این دوره همزمان از دانش سه روانشناس مجرب بهرهمند میشوید.
۱۱۹
۱۰:۵۴
۵۵
۹:۴۲