زندان ذهن؛ حصار محکم افکار... ذهن ما مدام در حال پردازش اطلاعات و تولید فکر حاصل از فعالیت شبکههای عصبی مغزه.اما گاهی بهجای حل مسئله، تلهای میسازیم که در اون گرفتار میشویم؛ درست مثل کشتی به گِل نشسته. مشکل از جایی شروع میشه که فکرمون رو واقعیت بدونیم و باور کنیم و بعد بترسیم، غمگین و متنفر شویم... هنگام تماشای یک فیلم کمدی؛ میدونیم اونی که میبینیم واقعی نیست.اما یک فکر منفی را اونقدر جدی میگیریم که انگار یک خبر فوری و کاملاً واقعیه! ما نمیتونیم جلوی همه افکارمون رو بگیریم؛ اما میتونیم مانند یک نقاش، اجازه ندیم هر فکری رنگ و شکل بوم زندگیمون رو تعیین کنه. برگرفته از کتاب «رهایی از زندان ذهن»#ذهن#رهایی@aramesh_agahi
زندگی تر شدن پی در پی،زندگی آب تنی کردن در حوضچه «اکنون» است.رختها را بکنیم:آب در یک قدمی است.روشنی را بچشیم.#سهراب_سپهری
@aramesh_agahi
@aramesh_agahi
چرا بعضی وقتها وقتی به گذشته فکر میکنیم، فقط اتفاقهای تلخ به یادمون میآیند؟ذهن ما مثل یک موتور جستوجوگریاست که انتخابی عمل میکنه.وقتی به گذشته برمیگرده، به همه خاطرات تلخ و شیرین به یک میزان توجه نمیکنه.
بستگی به باورها و حالوهوای فعلی ما داره که چه خاطراتی رو بیشتر مرور کنیم.اگه ذهنمون مدام در تلاش برای یادآوری خاطرات منفی مثل شکست، طرد شدن یا بیارزشی باشه، میتونه حس ما پر از خشم و نفرت و غم شده و قضاوتهامون هم منفی میشه. اگر هم دنبال نشانه هایی از خاطرات مثبت مثل محبت، موفقیت، پذیرش و توانمندی باشیم، حس شعف پیدا میکنیم و نگاهمون مثبت و خوش بینانه میشه. این به معنی دروغ گفتن ذهن یا ساختگی بودن خاطراته؟خیر؛ فقط زاویه نگاه ما میتونه تعیین کنه کدام بخشهای گذشته بیشتر برجسته شوند. پس این دفعه که ذهن روی اشتباهها و خاطرات تلخ زوم کرد، یک لحظه مکث لازمه:«_در جنگل خاطراتم در پی آهوان زیبا هم هستم یا فقط دنبال مارها میگردم_؟» چشمها را باید شست جور دیگر باید دید@arameh_agahi
صبر و شکر؛ میان موج و ساحل ما ساکنان قایقی در دریایی گاه آرام و گاه مواج برای رسیدن به ساحل امن هستیم. با صبر سکان را در تلاطم ها محکم نگه داشته و با شکر امکانات و توانمندیهای خود و الطاف الهی را در هدایت زندگی می بینیم. امام صادق(ع) با تاکید بر این دو مهارت می فرماید:«*گرامیترین مردم نزد خدا، کسی است که در نعمت شکر کند و در گرفتاری صبر ورزد*.»اما شکر فقط گفتنِ «خدایا شکرت» نیست.
پیامبر(ص) میفرماید:«*کسی که نعمتی به او برسد و مقابله به مثل نکند، کفران نعمت کرده است*.» یعنی تلاش عملی برای جبران، جهت حفظ زنجیره محبت و تداوم خوبی ها در روابط.و خداوند، نکته طلایی را یادآوری می کند:«وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّثْ»نعمت پروردگارت را بازگو کن. (ضحی- ۱۱) از نگاه روانشناختی، تکرار و بازگویی باعث تثبیت در ذهن می شود.وقتی خوبیها را به یاد میآوریم و دربارهشان حرف میزنیم، به تدریج در حافظه حک شده و امید در رسیدن به روشنایی زنده می ماند. _شکر، انکار طوفان نیست؛ بلکه دیدن نور در پس ابرها و بازگویی و یادآوری آن است_.@aramesh_agahi
۱
از صدای گذر آب چنان فهمیدم؛تندتر از آبِ روان، عمرِ گران میگذردزندگی را نفسی، ارزشِ غم خوردن نیست... زندگی مثل رود در جریانه که گاهی با رنجها، مشکلات و دغدغهها، کدر یا مواج میشه، اما واقعیت اینه که رود گذراست و دوباره میتونه به زلالی و آرامش برسه ️بارها تجربه کردیم که با تماشای طبیعت، آب روان و دریا حالمون عوض میشود و احساس سبکی و آرامش می کنیم. این تغییر حالت، از لحاظ علمی هم تایید شده؛ با درنظر گرفتن تفاوتهای فردی با کاهش برانگیختگی عصبی، افزایش فعالیت پاراسمپاتیک و گاه با تغییر در امواج آلفای مغز، میتواند به احساس آرامش و رهایی از فشارهای روانی کمک کند.طبق پژوهشی در سال ۲۰۲۶ رفتن به محیط طبیعیِ دارای آب، در مقایسه با محیط شهری میتواند بر وضعیت روانی و واکنشهای بدن اثر بگذارند: کاهش فشار روانی و اضطراب احساس آرامش بیشتر کاهش خستگی ذهنی افزایش احساس سرزندگیجالبتر اینکه در یک پژوهش، ۲۰ دقیقه تماشای محیطهای آبیِ دیجیتال با کاهش سطح کورتیزول بعنوان یکی از هورمونهای استرس همراه بود.
_بنابراین، پناه بردن به طبیعت و همجواری با دریا و رود و ... و حداقل دیدن تصاویر و فیلمهای مجازی، میتواند مکثی خوشایند برای زندگی پرشتاب باشد.🩵@aramesh_agahi
۹۱
🪨بار سنگین افکاری که به دوش می کشیم
پس از تجربه رفتار و گفتاری ناخوشایند؛ گاهی ذهن، همان موضوع را بارها و بارها مرور میکند:◇ اشتباهی ناخواسته از خودمون...◇ یک حرف ناراحتکننده از همسر...◇ رفتار نامطلوب فرزندمون...◇ بیتوجهی یک دوست یا برخورد نامناسب یک همکار...و بعد ساعتها در ذهنمان تکرار میشود:«چرا این حرف رو زد؟»«منظورش چه بود؟»«کاش آن جواب رو میدادم...»«چرا من آنطور رفتار کردم؟»و....🦟🪵 فکرهایی که مثل موریانه، آرامش درون ما را میخورند.
وقتی ذهن بارها و بارها حول یک موضوع منفی میچرخد، وارد نشخوار فکری میشویم؛ الگویی از تفکر تکراری که به سختی متوقف شده و میتواند غم، احساس گناه و خشم رو طولانیتر کند، مانع تمرکز و حل مسئله شده و منجر به اضطراب و افسردگی می گردد.
گاهی خیال میکنیم اگر بیشتر به آن اتفاق فکر کنیم، بالاخره دلیل رفتار خودمون یا دیگران را میفهمیم و مسئله حل میشود؛اما فکر کردنِ بیشتر، همیشه به معنای حل کردنِ بهتر نیست.
اگر فکر کردن به یک تصمیم یا اقدام مشخص منجر شود، میتواند مفید باشد.اما اگر فقط همان صحنه، همان گفتوگو، همان سرزنش و همان «چرا؟» را دوباره و دوباره مرور کنیم، ممکن است بهجای حل مسئله، بار هیجانی آن را تشدید کنیم.
پس وقتی متوجه شدیم ذهنمان دوباره به همان اتفاق برگشته، مکث کنیم.اگر کاری از دستمان برمیآید، بهجای مرور مداوم گذشته، یک اقدام مشخص برای حل مسئله انتخاب کنیم.و اگر کاری از دستمان برنمیآید، توجهمان را به آنچه اکنون در اختیار ماست برگردانیم.
امام علی(ع) به زیبایی نسبت به غرق شدن در گذشته بدون توجه به آینده هشدار دادند:«لا تُشعِر قَلبَکَ الهَمَّ علی ما فاتَ، فَیَشغَلَکَ عمّا هُوَ آت»دل خود را گرفتار اندوه آنچه گذشته نکن؛
مبادا تو را از آنچه پیش رو داری غافل کند.
گذشته را نمیتوان تغییر داد؛ اما میتوان از تجربیات حاصله درس گرفت.
گاهی سبکبال شدن، از زمین گذاشتن یک سنگ ذهنی شروع میشود. #ذهن_آگاهی
@aramesh_agahi
پس از تجربه رفتار و گفتاری ناخوشایند؛ گاهی ذهن، همان موضوع را بارها و بارها مرور میکند:◇ اشتباهی ناخواسته از خودمون...◇ یک حرف ناراحتکننده از همسر...◇ رفتار نامطلوب فرزندمون...◇ بیتوجهی یک دوست یا برخورد نامناسب یک همکار...و بعد ساعتها در ذهنمان تکرار میشود:«چرا این حرف رو زد؟»«منظورش چه بود؟»«کاش آن جواب رو میدادم...»«چرا من آنطور رفتار کردم؟»و....🦟🪵 فکرهایی که مثل موریانه، آرامش درون ما را میخورند. وقتی ذهن بارها و بارها حول یک موضوع منفی میچرخد، وارد نشخوار فکری میشویم؛ الگویی از تفکر تکراری که به سختی متوقف شده و میتواند غم، احساس گناه و خشم رو طولانیتر کند، مانع تمرکز و حل مسئله شده و منجر به اضطراب و افسردگی می گردد. گاهی خیال میکنیم اگر بیشتر به آن اتفاق فکر کنیم، بالاخره دلیل رفتار خودمون یا دیگران را میفهمیم و مسئله حل میشود؛اما فکر کردنِ بیشتر، همیشه به معنای حل کردنِ بهتر نیست. اگر فکر کردن به یک تصمیم یا اقدام مشخص منجر شود، میتواند مفید باشد.اما اگر فقط همان صحنه، همان گفتوگو، همان سرزنش و همان «چرا؟» را دوباره و دوباره مرور کنیم، ممکن است بهجای حل مسئله، بار هیجانی آن را تشدید کنیم. پس وقتی متوجه شدیم ذهنمان دوباره به همان اتفاق برگشته، مکث کنیم.اگر کاری از دستمان برمیآید، بهجای مرور مداوم گذشته، یک اقدام مشخص برای حل مسئله انتخاب کنیم.و اگر کاری از دستمان برنمیآید، توجهمان را به آنچه اکنون در اختیار ماست برگردانیم. امام علی(ع) به زیبایی نسبت به غرق شدن در گذشته بدون توجه به آینده هشدار دادند:«لا تُشعِر قَلبَکَ الهَمَّ علی ما فاتَ، فَیَشغَلَکَ عمّا هُوَ آت»دل خود را گرفتار اندوه آنچه گذشته نکن؛مبادا تو را از آنچه پیش رو داری غافل کند.
گذشته را نمیتوان تغییر داد؛ اما میتوان از تجربیات حاصله درس گرفت. گاهی سبکبال شدن، از زمین گذاشتن یک سنگ ذهنی شروع میشود. #ذهن_آگاهی@aramesh_agahi
۲
لحظه های زندگیمثل چشمه مثل رود
گاه می جوشد ز سنگ گاه می خواند سرودسر به ساحل می زندموج شط زندگی
لحظه ها چون نقطه ها روی خط زندگیمی رود هر دم به پیش
کاروان لحظه هامقصد این کاروانجاده ای بی انتها
لحظه های زندگی چون قطاری در عبورایستگاه این قطار بین تاریکی و نور
گاه در راهی سیاه گاه روی خط نورگاه نزدیک خداگاه از او دور دور#قیصر_امین_پور
@aramesh_agahi
گاه می جوشد ز سنگ گاه می خواند سرودسر به ساحل می زندموج شط زندگی
لحظه ها چون نقطه ها روی خط زندگیمی رود هر دم به پیش
کاروان لحظه هامقصد این کاروانجاده ای بی انتها
لحظه های زندگی چون قطاری در عبورایستگاه این قطار بین تاریکی و نور
گاه در راهی سیاه گاه روی خط نورگاه نزدیک خداگاه از او دور دور#قیصر_امین_پور
@aramesh_agahi
۳
احساس امنیت روانی در زندگی چیست؟
◇ حتما بارها کودکی را مشاهده کردید که در پارک سرگرم بازی است، اما هر از گاهی برمیگردد تا مطمئن شود مادرش حضور دارد و مواظب اوست. او به پشتوانه همین دلگرمی، دنیای ناشناخته را کنکاش میکند و در این مسیر اگر ترسید یا زمین خورد، به آغوش امن او پناه میبرد.
"جان بالبی" این پیوند قابلاعتماد با مراقب، بهویژه در سالهای اول زندگی را پایه برقراری احساس دلبستگی ایمن دانست؛ رابطهای که به کودک احساس امنیت و توان بیشتری برای مواجهه با دنیا میدهد.
سالها بعد، کرکپاتریک مفهوم دلبستگی را به رابطه انسان با خدا گسترش داد؛ معبودی که «پایگاه امن» و همیشه در دسترس انسان است. ما وقتی با فشار کاری، نگرانی، بیماری یا اتفاقات ناگهانی روبهرو میشویم، آغوش امن الهی کمک میکند احساس تنهایی و بیپناهی نکنیم.🤍
این دقیقا همان حسی است که خداوند به زیبایی فرمود:«أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»آگاه باشید که تنها با یاد خدا دلها آرام میگیرد (رعد، آیه ۲۸)
بر اساس پژوهشهای مختلف، دلبستگی ایمن باعث افزایش تابآوری، سلامت جسم و روان، امید، معناداری زندگی و خودشفقتورزی میشود و با کاهش چشمگیر اضطراب، افسردگی و حس تنهایی، به فرد قدرت تنظیم هیجانات و مقابلهٔ مؤثر با سختیها و بیماریها را میدهد.#دلبستگی@arames_agahi
◇ حتما بارها کودکی را مشاهده کردید که در پارک سرگرم بازی است، اما هر از گاهی برمیگردد تا مطمئن شود مادرش حضور دارد و مواظب اوست. او به پشتوانه همین دلگرمی، دنیای ناشناخته را کنکاش میکند و در این مسیر اگر ترسید یا زمین خورد، به آغوش امن او پناه میبرد.
"جان بالبی" این پیوند قابلاعتماد با مراقب، بهویژه در سالهای اول زندگی را پایه برقراری احساس دلبستگی ایمن دانست؛ رابطهای که به کودک احساس امنیت و توان بیشتری برای مواجهه با دنیا میدهد.سالها بعد، کرکپاتریک مفهوم دلبستگی را به رابطه انسان با خدا گسترش داد؛ معبودی که «پایگاه امن» و همیشه در دسترس انسان است. ما وقتی با فشار کاری، نگرانی، بیماری یا اتفاقات ناگهانی روبهرو میشویم، آغوش امن الهی کمک میکند احساس تنهایی و بیپناهی نکنیم.🤍 این دقیقا همان حسی است که خداوند به زیبایی فرمود:«أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»آگاه باشید که تنها با یاد خدا دلها آرام میگیرد (رعد، آیه ۲۸)بر اساس پژوهشهای مختلف، دلبستگی ایمن باعث افزایش تابآوری، سلامت جسم و روان، امید، معناداری زندگی و خودشفقتورزی میشود و با کاهش چشمگیر اضطراب، افسردگی و حس تنهایی، به فرد قدرت تنظیم هیجانات و مقابلهٔ مؤثر با سختیها و بیماریها را میدهد.#دلبستگی@arames_agahi۳۲
گذشته را نمیشود دوباره نوشت؛اما میشود ادامهی راه را جور دیگری رفت... گاهی کافی است از جایی که ایستادهایم،یک قدم برداریم...
#خودشناسی#رشد_فردی@aramesh_agahi
گاهی کافی است از جایی که ایستادهایم،یک قدم برداریم...#خودشناسی#رشد_فردی@aramesh_agahi
۲ مردی در چالهای افتاد و بدنش زخمی شد...هرکس از راه میرسید، چیزی میگفت؛یکی میپرسید: «چطور افتادی؟»دیگری از دردش ناراحت میشد،یکی دلداریاش میداد،و دیگری بهخاطر بیدقتی ملامتش میکرد...اما مرد هنوز در چاله بود!تا اینکه رهگذری رسید، دستش را گرفت و او رو بیرون آورد. گاهی در زندگی هم، بعد از یک شکست شغلی یا تحصیلی، یک مشکل مالی یا یک مشاجره خانوادگی، آنقدر درگیرِ«چرا این اتفاق افتاد؟»«تقصیر چه کسی بود؟»«کاش فلان حرف رو میزد...»و حاشیههای ماجرا میشویم که خودِ مسئله رو فراموش میکنیم.در چنین موقعیتهایی، گاهی چیزی که بیشتر کمک میکند، یک قدم برای حل مسئله است:یک عذرخواهی،یک تماس،پرداخت بخشی از یک بدهی،شروع کاری که مدتها به تعویق افتاده،یا حتی کمک گرفتن و حل مسئله در کنار یکدیگر.
در میانه بحران، گاهی اول باید از چاله بیرون آمد؛ بعد به چراییِ افتادن فکر کرد.وقتی از بحران فاصله گرفتیم، فرصت بیشتری داریم که بفهمیم چه اتفاقی افتاد، چه چیزی میتوانست متفاوت باشد و چگونه میتوان از تکرار آن جلوگیری کرد.
#حل_مسئله #آرامش_در_سایه_آگاهی@aranesh_agahi
۲