دنیای بزرگسالی!تا یک جایی از زندگی، تقریبا با افرادی که هم سن و سال ما هستند هم مسیر هستیم.حداقل این است که همه ما تا سال نهم در مدرسه درس میخوانیم و کتاب‌های مشابهی داریم.اولین تغییر مسیر زندگی تحصیلی در سال دهم رخ میدهد. سالی که هنوز خودت را هم درست نمیشناسی و چالش های نوجوانی به اوج خودش رسیده است باید انتخاب رشته کنی!در آن سال از بین سه رشته انسانی، تجربی و ریاضی باید انتخاب کنی یا اینکه کلا به مدارس فنی و حرفه‌ای بروی!راه‌های دیگری هم برای ادامه ندادن تحصیل هست ولی عموما افراد تا دیپلم مسیر خودشان را طی میکنند.بعد از دیپلم است که تغییر مسیر‌ها جدی تر میشد. در یک ماراتن کنکور می‌افتیم و یک مسیر سخت با فراز و نشیب زیادی را طی میکنیم اما هنوز اونقدر از هم فاصله نگرفته‌ایم.تغییر مسیر جدی از بعد نتایج کنکور شروع میشود.هر کسی به رشته و دانشگاهی میرود و زندگی‌ها از اینجا خیلی متفاوت تر میشود.بعضی ها ترم های ابتدایی دانشگاه یا حتی قبل تر ازدواج میکنند و دنیایشان از بقیه خیلی متفاوت تر میشود.بعضی ها در این فاصله، به شکل جدی وارد اجتماع میشوند و کارهای زیادی انجام میدهند.بعضی‌ها به فکر بچه آوردن هم می افتند و سال های دانشگاه را با همسر و بچه و... میگذرانند.خلاصه از اینجا دیگر فاصله‌ها زیادتر میشود.اونقدر زیاد که گاهی بعد از ملاقات با دوست صمیمی، میبینی در طول زمان، شخصیت و ویژگی هایش عوض شده و باید به طور کلی از زندگی‌ات حذفش کنی یا خود به خود خیلی کمرنگ میشود.سختی اول بزرگسالی در این عوض شدن‌ها و اتفاقات عجیب و غریبی است که برای هر شخص رخ میدهد.و سختی دوم آن بعد از دانشگاه شروع میشود. زمانی که دیگر باید وارد بازار کار شوی. به فکر شغل پیدا کردن می افتی. برای چندین جا رزومه میفرستیدرآمد و موضوعات مادی احاطه‌ات میکند و در حجم زیادی از فعالیت های جامعه غرق میشوی!پیدا کردن یک شغل مناسب در دنیای مدرن امروزی برای زنان دغدغه مند و آرمان گرا و علوم انسانی خوانده به نظرم کار بسیار سختی است!!!
اگر بخواهم دنیای بزرگسالی را نام گذاری کنم اسمش را میگذارم دنیای فاصله‌ها و چالش‌ها...دنیایی که باید از تعلقات قبلی بگذریاز خانواده و دوستانت جدا شویدنیای خودت را پیدا کنیجایت را در بین جامعه پیدا کنینگران رسالت و مسئولیت‌های انجام نداده‌ات باشیو خودت را برای یک زندگی جدید پر دغدغه آماده کنی!من در اول این مسیر پرپیچ و خممو میدانم که هیچ نیستم و فقط به حکمت و تدبیر خدایم امید بسته‌ام...شاید یکی دیگر از اسم های دوره بزرگسالی این باشد:خدا بود و دیگر هیچ نبود...آن تنهایی عمیق و لحظات اضطراری که در این دوره تجربه میکنیم فرصت خوبی برای اتصال به خداست!
@asoyeaseman
۴۱
امید!هر روز با خودم فکر میکنم چطور باید امید داشت؟به نظر من امید، گمشده‌ی زندگی انسان است.وقتی امید نباشد، انگیزه‌ای نیست زندگی جریان ندارد و همه چیز تبدیل به روز+مرگی میشود!وقتی هر روز قیمت‌های طلا، دلار، مدارس، خوراک، پوشاک و... را میبینم ته دلم خالی میشود.به همه افرادی فکر میکنم که از این به بعد برای نیاز‌های اولیه زندگی به مشکل می افتند.خوراکی‌ها و لذت‌های مادی برایم بی‌معنی میشوند. فکر کردن هایم تمامی ندارد. چه خانواده‌هایی قرار است از این به بعد از بچه‌دار شدن منصرف شوند؟چه دختر و پسرانی تصمیم میگیرند تا ابد مجرد بمانند؟چه خانواده‌هایی باید شبانه روزی کار کنند و زمانی برای کتاب خواندن و تفریح نداشته باشند؟چه دانش آموزانی هرگز از امکانات آموزشی و رفاهی خوب بهره‌مند نخواهند شد؟چه کتاب‌هایی دیگر هرگز خریده و خوانده نمیشوند؟چه شغل‌هایی برای همیشه از بین خواهد رفت؟چقدر به جمعیت کودکان کار اضافه خواهد شد؟و...میدانم که بخشی از این مشکلات به خاطر خودمان و بخشی هم به خاطر تحریم‌های آمریکایی است.اما وقتی به زندگی آینده فکر میکنم ته دلم خالی میشود.نمیدانم در این شرایط چگونه باید امید را حفظ کرد؟صدای رهبر شهیدمان در ذهنم تکرار میشود:ناامید نشید!همه چیز امید بخشه برای ما...
خدای امیدواران، خدایی که همه زندگی و جان و دارایی مان برای توست.خدایی که امروز در دعای عرفه، عمیق‌تر شناختیمت و با تمام وجود صدایت کردیم...راهِ امیدوار بودن، تلاش کردن، خسته نشدن،جهاد کردن و... را خودت به ما نشان بدهکاری کن هرگز ته دلمان خالی نشود و ناامید نشویم!
@asoyeaseman
۴ناامید نشید!.mp3
۰۰:۴۵-۱.۰۴ مگابایت
۴
تمنای وصال!در شرایط عجیب کشور، وقتی همه چیز قطع و وصل میشود، مدام به وضعیت اتصال خودم با خدا فکر میکنم.وقتی نت قطع میشود انگار یک تکه از وجودمان کنده شده است، خودمان را به در و دیوار میزنیم تا وصل شویم، به هر کسی که می‌رسیم می‌گوییم تو چگونه وصل شدی؟وقتی متوجه می‌شویم کسی وصل است و ما هنوز قطع هستیم، وجودمان آتش میگیرد و به شوخی به همدیگر می‌گوییم تو به بالا وصلی...واقعیت این است که از یک جایی که اینترنت در زندگی ما پررنگ شد و همه ابعاد زندگی‌هایمان را فرا گرفت. در دنیای مجازی غرق شدیم و قطع بودن اینترنت به معنای جدا شدن، فلج شدن، عقب ماندن کارها، چیزی بلد نبودن، قطع ارتباط با آدم‌ها و...شد.فضای مجازی با همه ظرفیت‌هایی که داشت و دارد، لذت حضور و استفاده از فضای حضوری و خیلی چیز‌های دیگری را از مغز و روح و... از ما گرفت که تاثیرات آن را بعدا میفهمیم.از همه این‌ها که بگذریم، من به لحظات اضطرار خودم در شرایط قطعی اینترنت خیلی فکر میکنم.به زمانی که وقتی قطع میشوم چقدر برای وصل شدن تلاش میکنم...چقدر عصبانی و کلافه میشوم از وصل نشدن ها و زمان‌های زیادی که در انتظار وصل شدن گذرانده‌ام...به دنیایی از امکانات هوش مصنوعی و امکانات دیگری که در صورت وصل بودن برایم ایجاد میشود فکر میکنم و هر بار حسرت دو چندانی میخورم.به دوره‌های مجازی فکر میکنم که قبل جنگ خریده بودم فکر میکنم و از اینکه با وضعیت اینترنت به هیچ کدامشان دسترسی ندارم عصبانی میشوم.و...تازه من عضو کوچکی از جامعه هستم که کسب و کار و همه زندگی‌ام به اینترنت وابسته نیست!ولی روزهای زیادی برای هر آنچه در وضعیت اتصال داشته‌ام و یا می‌توانستم داشته باشم ناراحت شده ام و در خودم فرو رفته ام!بعد از همه این کلافگی و ناراحتی‌ها، این روزها به این فکر میکنم که اینقدر که وضعیت اتصالمان به شبکه‌های مجازی برایمان مهم است، وضعیت اتصالمان با خدا هم برایمان مهم است؟چقدر برای وصل شدنمان تلاش کرده‌ایم؟چقدر حسرت خورده‌ایم؟برای وصل شدن و وصل ماندن چه کارهایی انجام داده‌ایم؟آیا اصلا این موضوع برایمان مهم است یا وضعیت اتصال به شبکه‌های مجازی، همه وجودمان را پر کرده است و دیگر وقت و زمانی برای بررسی وضعیت اتصالمان با خدا نداریم؟با خودم فکر میکنم اگر همین قدر که برای وصل شدن به اینترنت تلاش میکنم و حسرت میخورم، برای اتصال حقیقی تلاش کرده بودم الان چه وضعیتی داشتم؟حالا یک غم به غم‌هایم اضافه شده!غمِ دوری، قطع بودن از عالم حقیقی و همه آنچه به واسطه وصل نبودنم از دست خواهم داد...خدایا وضعیت اتصالمان را خودت درست کن...ما خیلی درگیر دنیا شده‌ایم@asoyeaseman
۶۳
تا امروز فکر میکردم فقط غروب جمعه ها دلگیره...به غروب روزی که برای همیشه "آقا" رو از تهران ببرن فکر نکرده بودم...۱۵ تیرماه ۱۴۰۵ آقای شهیدمان برای همیشه از تهران رفت...امروز یکی از غم انگیز ترین غروب ها در تهران است
إنّا الیه راجعون... آه از یتیمیرفتی پدر!ای مهربان عشق قدیمی...انّا الیه راجعون... من باورم نیستماندم من و آن سایه دیگر بر سرم نیستانّا الیه راجعون... من زنده ماندم؟او رفت و تنها در عزایش نوحه خواندم؟!
@asoyeaseman
إنّا الیه راجعون... آه از یتیمیرفتی پدر!ای مهربان عشق قدیمی...انّا الیه راجعون... من باورم نیستماندم من و آن سایه دیگر بر سرم نیستانّا الیه راجعون... من زنده ماندم؟او رفت و تنها در عزایش نوحه خواندم؟!
@asoyeaseman
۱۲۱
مثل طفلی که بچسبد به پدر وقت خطرشهر چسبیده به تو، خون تو پاشیده به شهر…
خون تو پاشیده به شهر...به تمام دیوار‌های شهر تهرانبه سرتاسر ایراندر تک تک سلول‌ها و رگ‌هایماندر لحظه لحظه زندگی مان
باید جواب این خون را بدهیمباید در زندگی خودمان تغییر ایجاد کنیم!خونت را دادی تا ما تغییر کنیم...اگر کسی مثل من تغییر کرده بود اینجور فدای ما نمیشدیاینجوری خون نمیدادی...این شکل از شهادت خانوادگی ات، جهان را تغییر خواهد داد...و ای کاش من را نیز تغییر دهد...
@asoyeaseman
خون تو پاشیده به شهر...به تمام دیوار‌های شهر تهرانبه سرتاسر ایراندر تک تک سلول‌ها و رگ‌هایماندر لحظه لحظه زندگی مان
باید جواب این خون را بدهیمباید در زندگی خودمان تغییر ایجاد کنیم!خونت را دادی تا ما تغییر کنیم...اگر کسی مثل من تغییر کرده بود اینجور فدای ما نمیشدیاینجوری خون نمیدادی...این شکل از شهادت خانوادگی ات، جهان را تغییر خواهد داد...و ای کاش من را نیز تغییر دهد...
@asoyeaseman
۶
امشب میشود، شب هفتم...۷ شب است که شما را خاک کرده‌اند و برای همیشه از بین ما رفته‌اید...و من بعد از این برای تک تک ثانیه‌های عمرم مدیون شما هستم.شما خودتان را برای هدایت امثال من فدا کردیددر این شب جمعه دعایمان کنید آقای شهید که سخت محتاجیم...ضالّ بودن را با عمق وجودم درک میکنم.و وجدک ضالّاو وجدک ضالاّو وجدک...
در این شب جمعه دعایمان کنید آقای شهید که سخت محتاجیم...ضالّ بودن را با عمق وجودم درک میکنم.و وجدک ضالّاو وجدک ضالاّو وجدک...۶۲
تفتیش النساء!یکی از چیزهایی که در کربلا و نجف خیلی دیده میشود، تفتیش است.از خیلی دورتر از حرم، تفتیش ها دیده میشود و برخلاف ایران، اینجا چندین و چند بار تو را بازرسی میکنند.اتاق های تفتیش متفاوت است.گاهی فقط نگاهت میکنند و هیچ کاری با تو ندارند! خیلی اوقات با خودمان می‌گوییم چه کار بیخودی فقط می‌خواستند ما از این قسمت رد شویم!درست است که خیلی اعصاب آدم را به هم میریزند اما میتوانیم از یک زاویه نگاه دیگری به آنها نگاه کنیم.لحظاتی که در تفتیش هستم فرصت خوبی برای بازرسی خودمان است. فقط لازم است کمی به خودمان فرصت دهیم و در هر اتاق تفتیش، از درون با امام خلوت کنیم.اولین تفتیش میتواند تفتیش مادیات باشد.چه چیزی برایم آنقدر مهم است که حتی در حرم هم آورده‌ام؟به چه مادیاتی در دنیا دل بسته ام؟ تفتیش بعدی، عقاید است.چه اعتقاداتی نسبت به امام دارم؟از زیارت قبلی تا الان چقدر معرفت من نسبت به امام افزایش داشته است؟تفتیش اعمال و رفتار هم از مهم ترین هاست.چقدر خوب میشه اگه قبل از اینکه چشممون به ضریح بیفته یه بار اعمال و رفتارهای چند ماه اخیرمون رو بررسی کنیم.از هر رفتاری که اشتباه بوده در طول مسیر استغفار کنیم و به ازای هر رفتار خوب شکر کنیم...شاید این کار باعث بشه که با قلبی پاک تر خدمت امام برسیم و بعد از زیارت، قول و قرار های اساسی بگذاریم.و...زمان تفتیش فرصت خوبی برای تفتیش هر آنچه در وجودمان داریم و یک خلوت اساسی با خودمان و امام است.تفتیش یعنی پاک کردنیعنی خلاص شدن از هر آنچه ما را از امام دور میکند و ما آن را نمی‌خواهیم!این فرصت را با غر زدن، هول دادن، فشار آوردن و... هدر ندهیم.
@asoyeaseman
۱۱۲۲۱
تصمیمات اربعینی!اربعین سال ۹۹ کرونا شد!آن اربعین از عمق جان سوختیم...کسانی بودند که هر سال اربعین می‌رفتند و آن سال همه آنها در تهران ماندند و آتش فراق بدجوری آنها را سوزانده بود...آن سال در هیئت مدرسه جمع شدیم و یک مجلس برای اربعین گرفتیم. بعد از آن روز با یکدیگر عهد کردیم تا یکی از مهم ترین دغدغه هایمان که قرآن خواندن بود را عملی کنیم!هر جوری شده با هر امکاناتی و دست خالی شروع کردیم و یک چله قرآنی گرفتیم!اسمش را گذاشتیم چلچراغ🥹این حرکت را دقیقا بعد از اربعین شروع کردیم. چهل شب عهد بستیم تا هر طوری شده با همان جمع کوچک خودمان قرآن بخوانیم و این مسیر را شروع کنیم.این آغاز مسیر قرآنی بود و بعد منجر شد به شکل گیری محفل قرآنی ترنج!وقتی میخواهم مسیر ترنج را برای کسی توضیح دهم از این چله شروع میکنم و میگویم همه چیز از اربعین سال ۹۹ شروع شد...روزی که تصمیم گرفتیم از جای خودمان بلند شویم و عمل کنیم.از آن روز، ۶ سال گذشته و امروز اربعین سال ۱۴۰۵ است.اتفاقات زیادی در این سال‌ها افتاده است...همه چیز عجیب و غریب شده...و غروب امروز، یکی از آن غروب های دلگیر است.غروبی که موکب های عراقی جمع میشوند و کربلا رفتگان برمی‌گردند و مسیر خروج از کربلا از هر روزی شلوغ‌تر و دلگیر‌تر است...اما سوال اصلی اینجاست که بعد از پشت سر گذاشتن همه‌ی این سختی‌ها، اربعین امسال میخواهیم چه تغییری در خودمان ایجاد کنیم؟چه کاری را برای همیشه میخواهیم شروع کنیم و ادامه دهیم؟غروب امروز قول و قرار جدی با امام حسین(ع) داشته باشیم. کمر همّت ببندیم برای شروع یک کار کوچک ولی مستمر در چهل روز و شاید تا پایان عمر! بسم الله...@asoyeaseman۱۱۲
خانم های جنوبیامشب در تجمعات دو خانم جنوبی دیدم!لباس ها و محصولاتشان کار دست خودشان بود و بسیار هنرمند بودند. برای یک نمایشگاه در باغ کتاب آمده بودند تهران اما میگفتند مکان خوبی بهشان نداده بودند و فروش خوبی نداشتند.چندین شب آمده بودند در تجمعات تا کارهایشان را بفروشند.اما امشب معنای خیلی متفاوتی داشت...در چهره‌هایشان نگرانی موج میزد و روی محصولاتشان تخفیف گذاشته بودند.می‌گفتنند خانواده هایشان زنگ زده‌اند و نگران اند و به خاطر حمله امشب به جنوب، باید زودتر برگردند.همین امشب بعد از تجمع راهی شهر و دیار خودشان میشدند و سفری سخت در پیش داشتند...مدت های طولانی نگاهشان کردم و از نگاه کردنشان سیر نمیشدم!از اینکه قرار بود آنها زیر بمب و موشک باشند و ما در آرامش باشیم، بسیار غمگین بودم و هستم!به قصد حمایت، از آنها خرید کردم و با زبان هرچند ناقصم سعی کردم به آنها امیدواری بدهم.خدایا خودت حافظ جنوبیان و خانواده هایشان باش!آنها با خونگرمی وصف ناپذیرشان، در قلب تک تک ما جای دارند
@asoyeaseman۱۰۱