"میدانید، درباره این موضوع نگرانم. وقتی وضعیت اقتصاد اینگونه است، وقتی نرخها بالا هستند، وقتی قیمتها، قدرت خرید و هزینه زندگی در چنین سطح بالایی قرار دارند، بهطور سنتی حزب اکثریت در انتخابات میاندورهای با کاهش حمایت مواجه میشود و ورق به سمت دیگر برمیگردد. من کاملاً انتظار دارم این اتفاق در انتخابات میاندورهای هم رخ دهد.
امیدوارم بتوانیم از شدت موج شکستهایی که قرار است متحمل شویم کم کنیم.
خب، وقتش رسیده است. منظورم این است که ما در گذشته به هر رئیسجمهوری ۹۰ روز فرصت دادهایم. ما حالا خیلی از ۹۰ روز گذشتهایم. هفت ماه است که در جنگ هستیم. رئیسجمهور باید برای ادامه حضور نیروها، به کنگره بیاید و اعلام جنگ کند؛ در غیر این صورت باید نیروها را خارج کنیم.
این همان روندی است که در قانون و رویه سابقه دارد و همان چیزی است که باید انجام دهیم. فکر میکنم اکثر مردم آمریکا، یعنی ۸۰ یا ۹۰ درصد ما، نمیخواهند شاهد یک جنگ بیپایان در خاورمیانه باشند."
@AsreAndisheh
۲۸۶
۵:۳۳
مصطفی بستانی | آیا جغرافیا واقعا ایران را نفرین کرده؟
ضرورت عبور از روایتهای خودویرانگر
در سالهای اخیر، ایده «تنهایی استراتژیک» تاریخی ایران به روایتی فراگیر درباره موقعیت و سیاست ایران تبدیل شده است.
این روایت بر مجموعهای از پیشفرضها بنا شده؛ یکی از مهمترین آنها این تصور است که جغرافیای ایران دچار نوعی «نفرین» تاریخی است.
چنان که آرش رئیسینژاد استدلال کرده:
«مرزهای ایران با خطوط دفاعی طبیعی همپوشانی ندارند... جغرافیا ایران را نفرین کرده و دفاع از یکپارچگی سرزمینی کشور را دشوار نموده است.»
بر این اساس، «نفرین جغرافیا» مرزهای ایران را آسیبپذیر و این کشور را در طول تاریخ در معرض هجوم و حمله بیگانه قرار داده است.
جنگ اخیر آمریکا و اسرائیل علیه ایران فرصتی برای آزمودن این روایت فراهم کرد. در عمل، موقعیت ژئوپلیتیک ایران و بهویژه جغرافیای آن تصویری متفاوت نشان داد.
همان جغرافیایی که در نظریه «تنهایی استراتژیک» نفرینشده توصیف میشود، در میدان جنگ به یک مزیت راهبردی تبدیل شد.
جالب اینکه خود رئیسینژاد هم در تحلیلاش از جنگ دیدگاه قبلی خود را رها کرده و مینویسد «بزرگترین مزیت ایران در زمان جنگ، جغرافیای آن است.» این بار وسعت سرزمین، کوهستانها و عمق راهبردی ایران هستند که به موانعی جدی در برابر تهاجم تبدیل شدند.
باید پرسید چه اتفاقی افتاد؟ آیا جغرافیا تغییر کرد؟ آیا همان جغرافیایی که دیروز «نفرین» بود، امروز «بزرگترین مزیت ایران» شده است؟
اگر نه، پس مسئله کجاست؟
مسئله شاید نه در جغرافیا، بلکه در «روایتهایی» باشد که درباره جغرافیا و تاریخ خودمان میسازیم و تکرار میکنیم.
«تنهایی استراتژیک» و «نفرین جغرافیا» ادامه روایتهای زوال و انحطاط تاریخی هستند؛ روایتهایی که تاب مقاومت برابر شواهد تاریخی و واقعیتهای عینی را ندارند.
اما اینها صرفا انگارههایی درباره گذشته نیستند، بلکه اثرات ویرانگری بر امروز ما دارند، چرا که مسئولیت سیاست و تصمیمهای امروز را به جبر تاریخ و جغرافیا نسبت میدهند.
ذهن و روان و نگاه ما هم از این آثار ویرانگر در امان نیست. آیا میتوان کشوری را که با انواع روایتهای زوال و انحطاط و نفرین و تنهایی شناختهایم بعنوان میهن خود دوست بداریم و در راه آبادانی آن بکوشیم؟
برای اندیشیدن به آیندهای متفاوت و یک ایران آباد شاید لازم باشد به جای تکرار بیتأمل این «روایتهای خودویرانگر»، که مبنای علمی هم ندارند، در بازاندیشی آنها بکوشیم.
ندای سیاست@AsreAndisheh
ضرورت عبور از روایتهای خودویرانگر
در سالهای اخیر، ایده «تنهایی استراتژیک» تاریخی ایران به روایتی فراگیر درباره موقعیت و سیاست ایران تبدیل شده است.
این روایت بر مجموعهای از پیشفرضها بنا شده؛ یکی از مهمترین آنها این تصور است که جغرافیای ایران دچار نوعی «نفرین» تاریخی است.
چنان که آرش رئیسینژاد استدلال کرده:
«مرزهای ایران با خطوط دفاعی طبیعی همپوشانی ندارند... جغرافیا ایران را نفرین کرده و دفاع از یکپارچگی سرزمینی کشور را دشوار نموده است.»
بر این اساس، «نفرین جغرافیا» مرزهای ایران را آسیبپذیر و این کشور را در طول تاریخ در معرض هجوم و حمله بیگانه قرار داده است.
جنگ اخیر آمریکا و اسرائیل علیه ایران فرصتی برای آزمودن این روایت فراهم کرد. در عمل، موقعیت ژئوپلیتیک ایران و بهویژه جغرافیای آن تصویری متفاوت نشان داد.
همان جغرافیایی که در نظریه «تنهایی استراتژیک» نفرینشده توصیف میشود، در میدان جنگ به یک مزیت راهبردی تبدیل شد.
جالب اینکه خود رئیسینژاد هم در تحلیلاش از جنگ دیدگاه قبلی خود را رها کرده و مینویسد «بزرگترین مزیت ایران در زمان جنگ، جغرافیای آن است.» این بار وسعت سرزمین، کوهستانها و عمق راهبردی ایران هستند که به موانعی جدی در برابر تهاجم تبدیل شدند.
باید پرسید چه اتفاقی افتاد؟ آیا جغرافیا تغییر کرد؟ آیا همان جغرافیایی که دیروز «نفرین» بود، امروز «بزرگترین مزیت ایران» شده است؟
اگر نه، پس مسئله کجاست؟
مسئله شاید نه در جغرافیا، بلکه در «روایتهایی» باشد که درباره جغرافیا و تاریخ خودمان میسازیم و تکرار میکنیم.
«تنهایی استراتژیک» و «نفرین جغرافیا» ادامه روایتهای زوال و انحطاط تاریخی هستند؛ روایتهایی که تاب مقاومت برابر شواهد تاریخی و واقعیتهای عینی را ندارند.
اما اینها صرفا انگارههایی درباره گذشته نیستند، بلکه اثرات ویرانگری بر امروز ما دارند، چرا که مسئولیت سیاست و تصمیمهای امروز را به جبر تاریخ و جغرافیا نسبت میدهند.
ذهن و روان و نگاه ما هم از این آثار ویرانگر در امان نیست. آیا میتوان کشوری را که با انواع روایتهای زوال و انحطاط و نفرین و تنهایی شناختهایم بعنوان میهن خود دوست بداریم و در راه آبادانی آن بکوشیم؟
برای اندیشیدن به آیندهای متفاوت و یک ایران آباد شاید لازم باشد به جای تکرار بیتأمل این «روایتهای خودویرانگر»، که مبنای علمی هم ندارند، در بازاندیشی آنها بکوشیم.
۴۳۶
۵:۵۰
سعید لیلاز؛ اقتصاددان و استاد دانشگاه: وقتی طرف آمریکایی نمیخواهد مصالحه کند صحبت از مصالحه پالس ضعف است
به غیر از نیروهای مسلح هیچ نهاد دیگری در کشور آرایش جنگی نگرفته و سایر نهادها شرایط را جدی نمیگیرند
سعید لیلاز در برنامه «به وقت ایران»: ایران یکی از خودکفاترین کشورهای جهان است و نباید محاصرهدریایی ما را به لرزه در بیاورد.
اولویت بندی در تخصیص منابع به سلاح، دارو و غذا یکی از مهمترین اقدامات است که باید انجام داد.
@AsreAndisheh
@AsreAndisheh
۴۷۲
۱۹:۲۱
در این اطلاعیه آمده است:«روح مطهر فقیه اهل بیت عصمت و طهارت (علیهمالسلام) و مرجع عالیقدر جهان تشیع، آیتالله العظمی شبیری زنجانی (قدسالله سرهالشریف) به لقاءالله پیوست.»دفتر ایشان همچنین با تسلیت این ضایعه به محضر حضرت ولیعصر (عج)، حوزههای علمیه، مردم ایران و علاقهمندان مرجعیت در سراسر جهان اعلام کرد که زمان و مکان مراسم تشییع و تدفین پیکر ایشان متعاقباً اطلاعرسانی خواهد شد.
@AsreAndisheh
۳۷۳
۲۱:۴۹
سازش با یک زورگو او را مهار نمیکند؛ فقط جسورترش میکند.
@AsreAndisheh
۷۴۰
۲۰:۳۶
@AsreAndisheh
۱۸۵
۲۰:۴۳
@AsreAndisheh
۱۹۵
۲۰:۴۹
ذکریا کوهن، خبرنگار سیانان در صفحه شخصی خود از خود کشی ۸ نفر از پرسنل ناو آبراهام لینکلن نوشت
مردن از خوشی!
۸ نفر از سربازان نیروهای نیروی دریایی وابسته به گروه ضربتی ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن، در دورهای که این ناوها در عملیات رزمی علیه ایران مشارکت داشتند، اقدام به خودکشی کردند!
بر اساس نامهای از سرپرست نیروی دریایی آمریکا که CNN به آن دست یافته، هشت نفر از نیروهای نیروی دریایی آمریکا که به گروه ضربتی ناو هواپیمابر آبراهام لینکن اختصاص داشتند، در دورهای که شامل عملیات رزمی این ناوها علیه ایران نیز میشد، اقدام به خودکشی کردند.
هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی، این آمار را که پیش از این گزارش نشده بود، در پاسخهای کتبی به پرسشهای سناتور کرستن جیلیبرند درباره روحیه و سلامت روان خدمه آبراهاملینکن اعلام کرد.
این هشت مورد مربوط به نیروهای مستقر در چند کشتی مختلف است که بهعنوان بخشی از این گروه ضربتی همراه یکدیگر حرکت میکنند؛ از جمله خود ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن.
کائو همچنین نوشت که هیچیک از نیروهای نظامی در طول این مأموریت بر اثر خودکشی جان خود را از دست ندادهاند!
@AsreAndisheh
مردن از خوشی!
۸ نفر از سربازان نیروهای نیروی دریایی وابسته به گروه ضربتی ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن، در دورهای که این ناوها در عملیات رزمی علیه ایران مشارکت داشتند، اقدام به خودکشی کردند!
بر اساس نامهای از سرپرست نیروی دریایی آمریکا که CNN به آن دست یافته، هشت نفر از نیروهای نیروی دریایی آمریکا که به گروه ضربتی ناو هواپیمابر آبراهام لینکن اختصاص داشتند، در دورهای که شامل عملیات رزمی این ناوها علیه ایران نیز میشد، اقدام به خودکشی کردند.
هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی، این آمار را که پیش از این گزارش نشده بود، در پاسخهای کتبی به پرسشهای سناتور کرستن جیلیبرند درباره روحیه و سلامت روان خدمه آبراهاملینکن اعلام کرد.
این هشت مورد مربوط به نیروهای مستقر در چند کشتی مختلف است که بهعنوان بخشی از این گروه ضربتی همراه یکدیگر حرکت میکنند؛ از جمله خود ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن.
کائو همچنین نوشت که هیچیک از نیروهای نظامی در طول این مأموریت بر اثر خودکشی جان خود را از دست ندادهاند!
@AsreAndisheh
۳۰۲
۲۱:۴۱
@AsreAndisheh
۲۴۲
۱۹:۵۲
"از برخی جهات، قطعاً او میخواهد ماجرا را تا بعد از انتخابات به تعویق بیندازد. اما از طرف دیگر، این جنگ بسیار نامحبوب است.
قیمت انرژی در آمریکا بسیار بالاست. بنابراین او با این کار دشوار روبهروست که بخواهد سیاستی را برای مردم آمریکا توجیه کند که آنها از آن حمایت نمیکنند. پس اگر جنگ پایان پیدا کند، این به نفع او خواهد بود. سؤال این است که جنگ با چه شرایطی پایان پیدا کند.
و اگر برای پایان دادن به جنگ امتیازات قابلتوجهی بدهد، این هم از نظر سیاسی برایش دشوار خواهد بود. بنابراین فکر میکنم او بین دو گزینه گرفتار شده است: یا پایان جنگ را تا بعد از انتخابات به تعویق بیندازد، یا برای پایان دادن به جنگ پیش از انتخابات، نوعی امتیاز بدهد."
@AsreAndisheh
۹۷
۹:۱۶