شهاب اسفندیاری| آمریکا با حملات اخیر به خاک ایران دنبال چیست؟این روزها ابهامات و شبهات مختلفی دربارهی حملات اخیر آمریکا به خاک ایران در فضای رسانهای منتشر میشود. بسیاری از شهروندان از آسیب به زیرساختها و تاسیسات کشور و شهادت مدافعان وطن خشمگین هستند.
در کنار جنگ نظامی، جنگ روانی دشمن هم اوج گرفته و روایتی واژگون از وقایع را تبلیغ و ترویج میکند. به نظرم برای روشن شدن فضا و ایجاد اتحاد و انسجام در برابر دشمن توجه به ۱۰ نکته زیر اهمیت دارد:
۱- آمریکا در جنگ به اهداف خود نرسید و شکست خورد. همهی تحلیلگران برجستهی بینالمللی این واقعیت را تصدیق کردهاند.
۲- ایران در جنگ کنترل تنگه هرمز به عنوان مهترین اهرم راهبردی و اقتصادی برای اعمال فشار به دشمن را به دست آورد.
۳- آمریکا در ۴۰ روز جنگ و با تمام قدرت نظامی خود نتوانست تنگه هرمز را باز کند.
۴- مذاکرات برای تثبیت دستاوردهای جنگ، تنبیه متجاوز و طلب خسارات جنگ بود.
۵- دشمن به بهانه مذاکرات و با تفسیر تفاهم نامه اقدام به باز کردن مسیر جنوبی و لغو ترتیبات ایرانی و سلب اختیار ایران از تنگه هرمز کرد.
۶- باز بودن مسیر جنوبی فقط منع ایران از درآمد عبور و مرور از تنگه به عنوان جبران بخشی از خسارات جنگ نیست. باز بودن مسیر جنوبی یعنی از دست رفتن مهمترین اهرم ایران در مذاکرات آتی و مهمترین اهرم ایران در بازدارندگی از اعمال تحریم و حمله مجدد. آمریکا به همین دلیل اینقدر بر سلب اختیار ایران در تنگه هرمز اصرار دارد.
۷- باز بودن مسیر جنوبی یعنی ناوهای نظامی از تنگه عبور کنند و برای حمله مجدد به ایران آرایش نظامی بگیرند. یعنی تمام پایگاههای نظامی آمریکا در خلیج فارس بازسازی شوند و از آنها برای حمله مجدد به ایران استفاده شود. جنگ طلبان آمریکایی دنبال تحقق این اهداف هستند که اصرار بر باز بودن مسیر جنوبی دارند.
۸- هرکس از باز شدن تنگه هرمز بدون اعمال ترتیبات ایرانی حمایت کند، خواسته و ناخواسته در مسیر جنگ طلبان آمریکا حرکت کرده است.
۹- آمریکا با حمله به زیرساختها و با هیچ عملیات نظامی دیگری نمیتواند تنگه را باز کند. تنها امید آمریکا به فتنه و اختلاف در داخل و سست شدن اراده مسئولین در حفظ دستاوردهای جنگ رمضان است. عملیات روانی و تبلیغاتی اخیر در مورد جنوب ایران توسط مزدوران آمریکا و عناصر وطنفروش در این راستا است.
۱۰- آمریکا با سلب اختیار ایران و لغو ترتیبات ایرانی در تنگه هرمز میخواهد واقعیت جنگ را تحریف کند و تصویر پیروز از خود به نمایش بگذارد. اگر کسانی تسلیم این روایت آمریکا شوند، و ایران را طرف شکست خورده در جنگ معرفی کنند، زمینه زورگوییها و زیادهخواهیهای بیشتر آمریکا را فراهم کردهاند.
@AsreAndisheh
۱
آمریکا را رسما یک امپراتوری در حال افول بدانیدآنچه میخوانید برگرفته از مطلب «آمریکا رسما یک امپراتوری در حال افول است» (America Is Officially an Empire in Decline) نوشتۀ کریستوفر کالدول در نیویورکتایمز است که در تاریخ ۳ می نوشته شده است حمله آمریکا به ایران فقط اشتباه نبود؛ این حمله به نقطه عطفی در افول امپراتوری آمریکا تبدیل شده است. شاید بعضیها ترجیح بدهند به جای «امپراتوری» از واژۀ «هژمونی» برای توصیف نظمی که ایالات متحده رهبری میکند استفاده کنند، زیرا پرچم آمریکا در سرزمینهایی که از آنها حفاظت یا بهرهکشی میکند به اهتزاز درنمیآید. اما قاعده یکی است: امپراتوریها وقتی بیشازحد گسترش پیدا کنند، به نقطۀ پایان خودشان میرسند. کریستوفر کالدول، ستوننویس نیویورکتایمز، معتقد است: آمریکا با آغاز جنگ علیه ایران به چنین نقطهای نزدیک شده است. جو بایدن، خطرِ گسترشِ بیشازحد را با لحنی تحقیرآمیز نادیده میگرفت. بایدن عادت داشت بگوید: «ما آمریکا هستیم، و هیچ کاری نیست که از عهدهاش برنیاییم». در مقابل، ترامپ در تمام مدت حضورش در سیاست، رهبران آمریکا را نکوهش کرده است که فراتر از توان و امکانات خود عمل کردهاند. بههمین دلیل، خیلی از کسانی که به او رأی داده بودند، تصورش را هم نمیکردند که درگیر جنگی جدید در خاورمیانه شود. آنها حرفهای ترامپ دربارۀ «عظمت آمریکا» را بیشتر لافزنی میپنداشتند، نه میل به ماجراجویی. هنگامی که ترامپ اعلام کرد تمرکز سیاست خارجی آمریکا را دوباره متوجه نیمکره غربی خواهد ساخت، بیشتر مردم تصور کردند آنچه در پیش است، نوعی عقبنشینی راهبردی در جهت کاهشِ تعهدات آمریکاست. او در «راهبرد امنیت ملی» خود نیز نوشت: «خوشبختانه، دوران سلطه خاورمیانه بر سیاست خارجی آمریکا ... به پایان رسیده است». این برنامه سیاست خارجی، منطقی به نظر میآمد و از نظر تاریخی، شبیه کاری بود که بریتانیا پس از جنگ جهانی دوم کرد. رهاکردنِ امپراتوری برای حفظ حداقلی از بقا. فرض غالب در واشنگتن طی دهه گذشته این بوده است که چین بهزودی ممکن است نهفقط از نظر ظرفیت نظامی و صنعتی، بلکه در حوزۀ فناوری اطلاعات نیز از آمریکا پیشی بگیرد. بههمین دلیل، ترامپ کوشید چین را از پایگاههای نفوذش در نیمکره غربی بیرون براند. مداخله در ونزوئلا که ۸۰ درصد نفت خود را به چین صادر میکرد و تهدید کوبا و حتی نقشهکشیدن برای تصاحب گرینلند و دسترسی به منابع انرژی قطب شمال، در همین راستا قابل فهم است. آمریکا باید خودش را آمادۀ نبردی تمدنی با چین میکرد. اما حمله به ایران را نمیتوان در چارچوب آن راهبرد کلان فهمید. این اقدام نه نوعی تحکیم دفاعی، بلکه ماجراجوییای خطرناک بود. ایالات متحده از توان نظامی لازم برای تحمیل ارادۀ خود به ایران در یک جنگ طولانی برخوردار نیست. اگر آمریکا بخواهد حتی شانس معقولی برای وادار کردن ایران به تسلیم داشته باشد، باید بخش قابل توجهی از نیروهای مسلح خود را به این جنگ اعزام کند یا انبارهای ذخیرۀ سلاحهای دورایستای خود را تمام کند. هر دوی آنها در وضعیت کنونی ایالات متحده بسیار خطرناک و تقریباً ناممکن است. البته آمریکا هنوز گزینههایی در اختیار دارد. اما هر گزینهای را که انتخاب کند، ناچار خواهد بود تا بهایی بسیار سنگین بپردازد. میتواند از ادامه جنگ در ایران دست بکشد؛ اما در این صورت، بیهیچ دلیل موجهی به جهانیان نشان داده است که ارتشش بسیار ضعیفتر از چیزی است که ادعا میکند. یا میتواند منابع و امکانات را از جبهههایی که برای منافع حیاتی ملی آمریکا اهمیت دارند ــ مانند اروپا و شرق آسیا ــ به ایران ببرد تا هزینۀ آنچه رئیسجمهور از آن با عنوان «سفر تفریحی» خود به ایران یاد میکند، تأمین شود. در نهایت، ممکن است آمریکا به گزینههای نظامی افراطی متوسل شود؛ همان گزینههایی که ترامپ ماههاست با لحنی تهدیدآمیز در شبکههای اجتماعی به آنها اشاره کرده. چنین تصمیمی نیز ننگی ابدی برای حیثیت آمریکا خواهد بود. بنابراین ایالات متحده یا باید اعتبارش را به باد بدهد، یا دوستانش را یا حیثیت و هویت اخلاقیاش را. بنیامین نتانیاهو که ترامپ را به این جنگ ترغیب کرد، شاید پس از این جنگ، با آمریکایی روبهرو شود که دیگر نه میتواند از اسرائیل حمایت کند، نه تمایلی به چنین کاری دارد. @AsreAndisheh
۴۲برنی سندرز، سناتور مطرح آمریکایی: ترامپ میلیاردها دلار به ثروت خود افزود و میلیونها نفر را از خدمات درمانی محروم کرد«این مخالفت با رئیسجمهوری است که خودشیفته است و اگر اختیار کامل داشت، نیمی از ساختمانهای آمریکا را به نام خودش نامگذاری میکرد.
این درباره رئیسجمهوری است که یک دروغگوی بیمارگونه است و تفاوت میان حقیقت و دروغ را تشخیص نمیدهد.
این درباره یک اختلاسگر و غارتگر قدرت است که از زمان رسیدن به ریاستجمهوری، ثروت خود و ثروت خانوادهاش را میلیاردها دلار افزایش داده است.
این درباره رئیسجمهوری است که یک تریلیون دلار معافیت و تخفیف مالیاتی به یک درصد ثروتمندترین آمریکاییها اختصاص داد و سپس ۱۵ میلیون نفر از آمریکاییهای کمدرآمد و طبقه کارگر را از خدمات درمانیای که شدیداً به آن نیاز داشتند، محروم کرد.»
@AsreAndisheh
۲۱
نشریه فارن افرز | جهان در حال پشت کردن به آمریکاست ریچارد ویک در فارن افیرز نوشت: برای دههها، ایالات متحده به لطف اعتبار جهانی و قدرت نرم خود، حتی پس از مواجهه با موجهای انتقاد بینالمللی نیز توانست جایگاه خود را بازیابد. اما نتایج تازهترین نظرسنجی موسسه پیو که در ۳۶ کشور انجام شده، نشان میدهد این مزیت در دوره دوم ریاستجمهوری دونالد ترامپ در حال از بین رفتن است. این نظرسنجی نشان میدهد نگاه جهانی به آمریکا اکنون منفیترین سطح خود را از زمان آغاز سنجش افکار عمومی بینالمللی توسط پیو در سال ۲۰۰۲ تجربه میکند. بسیاری از پاسخدهندگان معتقدند آمریکا از نقش سنتی خود بهعنوان رهبر نظم بینالمللی لیبرال فاصله گرفته و بیش از گذشته بر قدرت نظامی تکیه میکند.این نظرسنجی همچنین از کاهش چشمگیر اعتماد به دموکراسی آمریکا حکایت دارد. در بیشتر کشورهای مورد بررسی، اکثریت پاسخدهندگان معتقد بودند دولت آمریکا به آزادیهای فردی شهروندان خود احترام نمیگذارد. در ۱۲ مورد از ۱۳ کشوری که پیو همین سؤال را در سال ۲۰۲۱ نیز مطرح کرده بود، میزان اعتماد به حفاظت آمریکا از آزادیهای فردی با کاهش دورقمی روبهرو شده است. برای نمونه، در سوئد، سهم افرادی که معتقد بودند آمریکا به آزادیهای فردی احترام میگذارد، از ۶۱ درصد به ۲۷ درصد کاهش یافته است.همچنین، مؤسسه وی-دم (V-Dem Institute) در اوایل سال جاری، ایالات متحده را از جایگاه «دموکراسی لیبرال» به «دموکراسی انتخاباتی» تنزل داد و اعلام کرد استانداردهای دموکراتیک این کشور به سطحی بازگشته که آخرین بار در سال ۱۹۶۵ مشاهده شده بود.حمایت بینالمللی از سیاستهای ترامپ نیز همچنان محدود است. در میان کشورهای مورد بررسی، تنها ۲۸ درصد از سیاست مهاجرتی او، ۱۸ درصد از تعرفههای تجاری، ۲۲ درصد از عملیات علیه نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، و ۲۰ درصد از نحوه مدیریت او در جنگ با ایران حمایت کردهاند. همچنین، تنها ۳ درصد از شهروندان سوئد با خودداری ترامپ از رد احتمال استفاده از زور برای تصاحب گرینلند موافق بودهاند.یافتههای این گزارش همچنین از کاهش گسترده اعتماد جهانی به ایالات متحده خبر میدهد. از سال ۲۰۲۳ تاکنون، در ۱۹ مورد از ۲۲ کشور دارای دادههای مقایسهای، اعتماد به نقش آمریکا در حفظ صلح و ثبات جهانی کاهش یافته است.همچنین، از سال ۲۰۲۲ تاکنون، در ۱۴ مورد از ۱۷ کشور، باور به اینکه آمریکا یک شریک بینالمللی قابل اعتماد است، افت کرده است. به گفته تحلیلگران، این نتایج نشان میدهد ایالات متحده بهتدریج قدرت نرم خود را با قدرت سخت جایگزین کرده؛ تغییری که بازسازی اعتماد و نفوذ بینالمللی انباشتهشده طی یک قرن گذشته را بسیار دشوارتر خواهد کرد.@AsreAndisheh
عزم ملی برای آزادیسازی مغزهای اشغالی تجزیه ایران چیست و چگونه اتفاق میافتد؟ محمّد فخراتجزیه واژۀ ترسناکیست. اصلاً تجزیهطلب همردیف قاتل و قاچاقچی قرار میگیرد. حتی آن رقاصههای پهلوی هم جرئت ندارند امروز به صراحت از تجزیۀ ایران صحبت کنند. قضایای بحرین و آرارات را هم با لگد به زیر فرش میبرند تا کسی متعرض نشود. اما مگر تجزیه فقط با لشکرکشی ممکن است؟ مثلاً اگر امروز استان الانبار بگوید دیگر با حکومت عراق نسبتی ندارد، طرف حسابش با ارتش است؛ اما اگر یک جوان عراقی فرانسه را قبلۀ آمال ببیند و از لهجۀ عربیاش شرم بگیرد چه. مگر میشود بر مغز و قلب آن جوان هم لشگر کشید؟ تجزیه امروز دیگر فقط در لب مرزها اتفاق نمیافتد که چند برج دیدبانی و سیم خاردار اضافه خطر را دفع کند. امروز تجزیه از داخل و بر مغزها اتفاق میافتد. مردگان متحرکی که هر چه پیرامونشان رخ دهد نسبتی نمیگیرند. آنان از درون مرزها تجزیه شدند.
سالها قبل غیرفوتبالیها هم در جواب آبی هستی یا قرمز یک جواب ثابت داشتند؛ من طرفدار تیم ملّی هستم. فوتبال با همۀ نواقص و رذالتهایش اما با ضربان قلب ملتی گره خورده است. بیراه نیست اگر بگوییم فوتبال هم بخشی از هویت ماست. اصلاً این کلمۀ پرطمطراق هویت یعنی چه؟ شهید مطهری هویت را مجموعۀ دردهای مشترک یک ملت مینامد. دردی که از شمال تا جنوب و حتی بیرون مرزهای ایران حس شود. حتی آن دورگۀ مکزیکی که به سختی فارسی میفهمد خودش را به استادیوم برساند چون از اعماق قلبش درد مشترکی با بچۀ آبادان دارد. مگر نه آنکه هر توپی از خط دروازه رد میشد ایرانی به لرزه در میآمد یا به سکوت میرفت؟ مگر نه آنکه حسرت صعود از مرحلۀ حذفی درد مشترک هر ایرانی بود؟ پس آنکه به این درد بیحسی میزند خائن به هویت است.
بخشی از اراضی مغزهای تجزیهشده حاصل فریادهای مزدک و اینترنشنال و تحقیرهای عادل است. آنانکه امروز پس از حذف تیم ملّی درد مشترکی با ما حس نمیکنند از داروی بیحسی جماعت خودباخته مصرف کردند. به همین راحتی و البته پس از سالها تولید ادبیات، یکی از عناصر هویت ایرانی در مغز بعضی تجزیه شد و به فتوحات دشمن پیوست. به همین راحتی هم پل و نیروگاه و پالایشگاه غیرخودی تلقی میشود. همانطور که تیم ملّی را برای جمهوری اسلامی خواندند، زیرساخت و خاک را هم برای این نظام اسلامی حقنه میکنند. همانطور که ۱۴۰۱ غیرت را هم برای مسلمانان خواندند و خود را فاقد ناموس معرفی کردند، وطن و سقف را هم برای جهان سوم میخوانند و هدف زندگی را لذت زیست غربی در چادر مهاجرین در اروپا مینامند. تجزیهطلب اما همچنان همردیف قاتل و قاچاقچی است؛ همانطور که خرمشهر را پس گرفتیم مغزهای از دست رفته را هم باید از این جماعت دور نگه داریم.
@AsreAndisheh
۳۲
نشریه ویژوال کاپیتالیست| بزرگترین دین غیرمسیحی در هر ایالت آمریکابر اساس این گزارش ، مسیحیت همچنان بزرگترین دین در سراسر ایالات متحده است، اما نقشهای که بر اساس سرشماری مذهبی آمریکا تهیه شده، نشان میدهد بزرگترین دین غیرمسیحی در ایالتهای مختلف تفاوتهای چشمگیری دارد. اسلام به عنوان بزرگترین دین غیرمسیحی در حدود نیمی از ایالتها (بیش از ۲۰ ایالت) از جمله بسیاری از مناطق غرب میانه، جنوب و شمال شرق غالب است. نیویورک با حدود ۱٫۷ میلیون غیرمسیحی (۸٫۵ درصد جمعیت) و ۷۲۴ هزار مسلمان، بیشترین تعداد را در کشور دارد و کالیفرنیا و ایلینوی در رتبههای بعدی قرار میگیرند.در ایالتهای غربی، الگوهای متفاوتی مشاهده میشود. بوداییسم در هاوایی (۳٫۲ درصد جمعیت)، نوادا، واشنگتن، آلاسکا و مونتانا بزرگترین دین غیرمسیحی است که ریشه در مهاجرت و روابط فرهنگی آسیایی دارد. @AsreAndisheh
۳
شماره جدید مجله نیشن با تصویری تأمل برانگیز. از پرچم ایالات متحده آمریکا: ما این قدرت را داریم که جهان را از نو آغاز کنیم.» شماره ویژه مجله «نِیشن» با نگاهی به ۲۵۰ سال تاریخ آمریکامجله The Nation در شماره جدید خود (ژوئیه/اوت ۲۰۲۶) با انتشار یک نسخه ویژه تحت عنوان «۲۵۰ سال در جستجوی اتحادی کاملتر»، به بازخوانی مسیر تاریخی آمریکا پرداخته است.روی جلد این شماره، جملهای تأملبرانگیز از توماس پین، متفکر دوران انقلاب آمریکا نقش بسته است: «ما این قدرت را داریم که جهان را از نو آغاز کنیم.»@AsreAndisheh
۲
مجله The Nation در گزارشی به قلم دیوید فرایس نوشت: ترامپ نمیتواند قبول کند که در جنگ ایران شکست خورده استنزدیک به پنج ماه پس از آغاز کارزار نظامی ایالات متحده علیه ایران، این درگیری همچنان بدون نتیجه مشخص ادامه دارد و هیچ نشانه روشنی وجود ندارد که واشنگتن به اهداف راهبردی اصلی خود دست یافته باشد. سپس زمانی که دونالد ترامپ در عرصه راهبردی دست پایین را پیدا کرد، توافقی را امضا کرد که بهمنزله تسلیم راهبردی آمریکا بود.اکنون دقیقاً به همان نقطه اوایل ژوئن بازگشتهایم؛ ذخایر جهانی نفت رو به کاهش، قیمتها در حال افزایش تدریجی، چشمانداز جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای آینده رو به افول و ایرانیها در حال خندیدن به فروپاشی تماشایی اربابان امپریالیستی سابق خود. این جنگ نشان داد چگونه یک رئیسجمهور هشتاد ساله خودشیفته ترجیح میدهد به جای پذیرش اشتباه خود، خسارتهای فاجعهباری به اقتصاد جهانی و حتی حزب سیاسی خودش وارد کند.آمریکا اکنون با سه گزینه دشوار روبهرو است: ادامه درگیریهای فرسایشی، بازگشت به میز مذاکره و یا جنگ زمینی گسترده با کشوری ۹۰ میلیون نفری.@AsreAndisheh
۳ نیویورک پست: ترامپ میخواهد جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، دبیرکل بعدی سازمان ملل متحد شود رئیسجمهور آمریکا معتقد است که اینفانتینو در سطح جهانی فردی مورد احترام است و توانایی ویژهای در ایجاد اتحاد دارد @AsreAndisheh۷۱ یادداشت | محمدطاهر رحیمی «جراحی» را از «مردم» شروع نکنیددر موضوع «بنزین» مردم پُرمصرف نیستند، بلکه: خودروهای ما پرمصرفاند، وسایل نقلیه فرسوده هستند، سبد سوختی کشور دهها سال متنوع نشدهاست، سیستم حملونقل عمومی سالها توسعه نیافته است. مدل حملونقل در کشور جادهمحور است.● جراحی را از سازمان برنامه و وزارت صمت، نفت، راه و ... شروع کنید.در موضوع «برق»، فقط حدود ۳۰ درصد مصرف برق، خانگی است. معادل ۳۳۰ میلیون بشکه نفتخام اتلاف داریم. طبق آمار ایمیدرو، فقط ارزش برق هدررفته سالانه صنعت فولاد ۱.۳ میلیارد دلار است (معادل ۴ نیروگاه سیکلترکیبی مدرن).● جراحی را از وزارت نیرو، راه، صمت، جهادکشاورزی و ...شروع کنید.در موضوع «گاز»، ۷۰٪ مردم کمتر از ۱۰٪ گاز کشور را مصرف میکنند. کل مصرف بخش خانگی کمتر از ۲۷٪ کل گاز کشور است. ۷۰۰ شرکت بزرگ ۵۴٪ گاز کشور را مصرف میکنند. به میزان ۲۴۵ میلیون بشکه معادل نفتخام اتلاف گاز داریم.● جراحی را از وزارت نفت و نیرو و صندوق توسعه و سازمان برنامه شروع کنید. در کل حوزه «انرژی»، به میزان ۷۲۱ میلیون بشکه معادل نفت خام هدررفت انرژی تا قبل از رسیدن انرژی به دست مصرفکننده داریم که مقصرش مردم نیستند.● جراحی را از دولت شروع کنید. چرا کسی از موارد فوق و نیز از اتلاف گاز برای مثال در شرکتهای متانولی سخن نمیگوید که در ۱۲ سال گذشته عملا ۱۲ میلیارد دلار از محل عدمالنفع صادرات گاز به کشور خسارت زدهاند؟چون منافع تعداد محدودی دلال و سفتهباز و سیگنالفروش بورسی و پکیجفروشهای هوچیگر به خطر میافتد؟@AsreAndisheh
۳۱