مهندسی سلول‌های بنیادی؛ گامی تازه در درمان پوکی استخوان پژوهشگران در نخستین کارآزمایی بالینی انسانی با شناسه NCT02566655، رویکردی مبتنی بر مهندسی گلیکوکالیکس سلول‌های بنیادی مزانشیمی (MSCs) را برای درمان پوکی استخوان پیشرفته بررسی کردند. گلیکوکالیکس پوشش پروتئینی و کربوهیدراتی بر روی سطح سلول است. پژوهشگران چه کردند؟در این مطالعه، ۱۰ زن مبتلا به پوکی استخوان پیشرفته، یک نوبت تزریق وریدی سلول‌های بنیادی مزانشیمی اتولوگ مشتق از مغز استخوان دریافت کردند. در مدل‌های پیش بالینی، مهندسی گلیکوکالیکس سلول‌ها موجب بیان مولکول قندی سیالیل لوئیس X (sLeX) را شد. این تغییر موجب افزایش توانایی سلول‌ها برای هدایت‌شدن به سمت بافت استخوان یا همان Osteotropism بود.
🧪 نتایج چه چیزی را نشان دادند؟
در ارزیابی‌های دوساله، افزایش نشانگرهای زیستی مرتبط با استخوان‌سازی، افزایش سطح بافت استخوانی (BTA) و بهبود چگالی معدنی استخوان (BMD) مشاهده شد. همچنین، کاهش قابل‌توجه در شکستگی‌های ناشی از شکنندگی استخوان گزارش شد.
این یافته‌ها نشان می‌دهند که مهندسی گلیکوکالیکس می‌تواند راهکاری برای بهبود هدف‌گیری سلول‌های بنیادی مزانشیمی به سمت استخوان و توسعه درمان‌های مبتنی بر سلول برای بیماری‌های اسکلتی باشد. همچنین، نتایج این مطالعه نشان می‌دهند که سلول‌های مشتق از افراد سالمند یا بافت‌های درگیر بیماری لزوماً ظرفیت ترمیمی خود را از دست نداده‌اند. منبع:https://www.cell.com/cell/abstract/S0092-8674(26)00944-X?_returnURL=https%3A%2F%2Flinkinghub.elsevier.com%2Fretrieve%2Fpii%2FS009286742600944X%3Fshowall%3Dtrue#bionews#MSCs#Osteoporosis#BoneRegeneration
Telegram: @aut_stemhubInstagram: aut_stemhubLinkedIn: Aut_StemHubBale: @aut_stemhub۲🦴 توسعه ایمپلنت‌های ارتوپدی نسل جدید با ترکیب تیتانیوم و هیدروژل؛ گامی به‌سوی بازسازی عملکرد غضروف
هیدروژل‌ها به دلیل خواص مکانیکی مشابه غضروف، گزینه‌ای امیدوارکننده برای ساخت سطوح مفصلی در ایمپلنت‌های ارتوپدی هستند. بااین‌حال، ترکیب هیدروژل‌های چقرمه با موادی مانند تیتانیوم و حفظ یکپارچگی ساختار هیدروژل یک چالش محسوب می شود.
پژوهشگران چه کردند؟
در این پژوهش، یک پلتفرم ترکیبی از تیتانیوم و هیدروژل‌های پلی‌وینیل الکل/پلی‌آکریل‌آمید (PVA/PAAm) توسعه داده شد. پژوهشگران با استفاده از اصلاح سطح با سیلان و طراحی ساختارهای موسوم به Triply Periodic Minimal Surface (TPMS)، اتصال بین هیدروژل و تیتانیوم را تقویت کردند. این راهبرد به انرژی پیوند بین‌سطحی بیش از ۱۳۰۰ ژول بر مترمربع منجر شد.
🧪 نتایج چه چیزی را نشان دادند؟
در نمونه مفصل ران مبتنی بر هیدروژل، عملکرد لغزشی با اصطکاک کم و یکپارچگی ساختاری طی ۵۰۰ هزار چرخه بارگذاری، با حداکثر بار ۳۰۰۰ نیوتن و زاویه چرخش ۱۲ درجه، حفظ شد.
همچنین، دیسک بین‌مهره‌ای مصنوعی ساخته‌شده با این پلتفرم توانست رفتار مکانیکی نامتقارن در برابر فشار و کشش، پاسخ پیچشی متقارن و قابلیت اتلاف بیش از ۸۰ درصد انرژی ضربه را نشان دهد. علاوه بر این، افزودن آنتی‌بیوتیک‌ها امکان آزادسازی کنترل‌شده دارو را فراهم کرد.
این یافته‌ها نشان می‌دهند که ترکیب هیدروژل‌های چقرمه با اجزای تیتانیومی می‌تواند راهبردی مؤثر برای ساخت ایمپلنت‌های ارتوپدی با سطوح تحمل‌کننده بار و خواصی مشابه غضروف باشد. تقویت اتصال بین این دو ماده می‌تواند به بهبود پایداری ساختاری ایمپلنت‌های مفصلی و بین‌مهره‌ای کمک کند و در عین حال، امکان افزودن قابلیت‌هایی مانند آزادسازی کنترل‌شده آنتی‌بیوتیک را فراهم سازد.
منبع:https://www.nature.com/articles/s43246-026-01391-8
#bionews#Hydrogel#CartilageEngineering
Telegram: @aut_stemhub
Instagram: aut_stemhub
LinkedIn: Aut_StemHub
Bale: @aut_stemhub
هیدروژل‌ها به دلیل خواص مکانیکی مشابه غضروف، گزینه‌ای امیدوارکننده برای ساخت سطوح مفصلی در ایمپلنت‌های ارتوپدی هستند. بااین‌حال، ترکیب هیدروژل‌های چقرمه با موادی مانند تیتانیوم و حفظ یکپارچگی ساختار هیدروژل یک چالش محسوب می شود. پژوهشگران چه کردند؟در این پژوهش، یک پلتفرم ترکیبی از تیتانیوم و هیدروژل‌های پلی‌وینیل الکل/پلی‌آکریل‌آمید (PVA/PAAm) توسعه داده شد. پژوهشگران با استفاده از اصلاح سطح با سیلان و طراحی ساختارهای موسوم به Triply Periodic Minimal Surface (TPMS)، اتصال بین هیدروژل و تیتانیوم را تقویت کردند. این راهبرد به انرژی پیوند بین‌سطحی بیش از ۱۳۰۰ ژول بر مترمربع منجر شد.
🧪 نتایج چه چیزی را نشان دادند؟
در نمونه مفصل ران مبتنی بر هیدروژل، عملکرد لغزشی با اصطکاک کم و یکپارچگی ساختاری طی ۵۰۰ هزار چرخه بارگذاری، با حداکثر بار ۳۰۰۰ نیوتن و زاویه چرخش ۱۲ درجه، حفظ شد.
همچنین، دیسک بین‌مهره‌ای مصنوعی ساخته‌شده با این پلتفرم توانست رفتار مکانیکی نامتقارن در برابر فشار و کشش، پاسخ پیچشی متقارن و قابلیت اتلاف بیش از ۸۰ درصد انرژی ضربه را نشان دهد. علاوه بر این، افزودن آنتی‌بیوتیک‌ها امکان آزادسازی کنترل‌شده دارو را فراهم کرد.
این یافته‌ها نشان می‌دهند که ترکیب هیدروژل‌های چقرمه با اجزای تیتانیومی می‌تواند راهبردی مؤثر برای ساخت ایمپلنت‌های ارتوپدی با سطوح تحمل‌کننده بار و خواصی مشابه غضروف باشد. تقویت اتصال بین این دو ماده می‌تواند به بهبود پایداری ساختاری ایمپلنت‌های مفصلی و بین‌مهره‌ای کمک کند و در عین حال، امکان افزودن قابلیت‌هایی مانند آزادسازی کنترل‌شده آنتی‌بیوتیک را فراهم سازد. منبع:https://www.nature.com/articles/s43246-026-01391-8#bionews#Hydrogel#CartilageEngineering
Telegram: @aut_stemhubInstagram: aut_stemhubLinkedIn: Aut_StemHubBale: @aut_stemhub۳
Shelly Sakiyama-Elbert شلی ساکیاما-البرت، استاد مهندسی زیست‌پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن است. او از جمله پژوهشگران برجسته و شناخته‌شده در سطح بین‌المللی در حوزه مهندسی بافت عصبی به شمار می‌رود. پژوهش‌های او بر دارورسانی، زیست‌مواد و پیوند سلولی در پزشکی بازساختی متمرکز است. حوزه اصلی مورد علاقه پژوهشی او، درمان آسیب‌های اعصاب محیطی و نخاع است. او کاربرد داربست‌های زیستی را به‌عنوان بستری برای انتقال فاکتورهای رشد و پیوند سلول‌های پیش‌ساز عصبی مطالعه می‌کند.🧬 به مناسبت پنجاهمین سالروز تولد او، مجموعه‌ای ویژه در نشریه Journal of Materials Chemistry B از انتشارات انجمن سلطنتی شیمی (Royal Society of Chemistry) با عنوانIn Honour of Shelly Sakiyama-Elbert’s 50th Birthday منتشر شده است. این مجموعه به پاسداشت فعالیت‌های علمی و پژوهشی او در حوزه زیست‌مواد و مهندسی عصبی اختصاص دارد.
منبع۱ منبع۲#science_inspiration
Telegram: @aut_stemhubInstagram: aut_stemhubLinkedIn: Aut_StemHubBale: @aut_stemhub۵
نوبل ۲۰۲۶جوایز نوبل ۲۰۲۶ در سه حوزه شیمی، فیزیک و پزشکی به پژوهش‌هایی اختصاص یافتند که به درک بهتر پدیده‌های بنیادی در طبیعت و موجودات زنده کمک می‌کنند.
🧪 نوبل شیمی: هنری بی. کاگان و کنسو سوآی برای کشف دلیل ایجاد هموکایرالیته و حل معمای آن برنده شدند؛ پدیده‌ای که در آن مولکول‌هایی مانند اسیدهای آمینه دو شکل آینه‌ای دارند، اما موجودات زنده تنها از یکی از آن‌ها استفاده می‌کنند.
نوبل فیزیک: فرانسیس هالزن به دلیل نقش اساسی در توسعه رصدخانه آیس‌کیوب در قطب جنوب مورد تقدیر قرار گرفت. این رصدخانه با استفاده از یک کیلومتر مکعب یخ و حسگرهای نوری، امکان شناسایی نوترینوهای حاصل از فرایندهای پرانرژی در جهان دوردست را فراهم می‌کند. نوبل پزشکی: پیتر هگمان، گئورگ ناگل و کارل دایسروت برای توسعه اپتوژنتیک مورد تقدیر قرار گرفتند. این روش با استفاده از پروتئین حساس به نور، کانال رودوپسین، امکان کنترل فعالیت نورون‌ها با نور و بررسی نقش آن‌ها در حافظه، احساسات و رفتار را فراهم می‌کند. منبع۱ منبع۲ منبع۳#bionews
Telegram: @aut_stemhubInstagram: aut_stemhubLinkedIn: Aut_StemHubBale: @aut_stemhub۲۱ بازجوان‌سازی سلولی؛ تبدیل مستقیم سلول‌های خونی به سلول‌های بنیادی عصبی پژوهشگران دانشگاه بن موفق شدند سلول‌های پیش‌ساز گلبول قرمز انسان را مستقیماً به سلول‌های بنیادی عصبی القایی (iNSCs) تبدیل کنند. در جریان این فرایند، ساعت‌های اپی‌ژنتیکی سلول‌ها نیز بازنشانی شدند؛ به‌طوری‌که سلول‌های فردی ۸۰ ساله پس از بازبرنامه‌ریزی، سن مولکولی کمتر از ۲۰ سال نشان دادند. پژوهشگران چه کردند؟پژوهشگران با استفاده از عوامل رونویسی (Transcription Factors)، سلول‌های پیش‌ساز گلبول قرمز را بدون عبور از مرحله سلول‌های بنیادی پرتوان (Pluripotent Stem Cells)، مستقیماً به سلول‌های بنیادی عصبی تبدیل کردند.
🧪 نتایج چه چیزی را نشان دادند؟
نتایج نشان داد که فرایند بازجوان‌سازی سلول به تدریج رخ داد و پژوهشگران توانستند این فرایند را طی بیش از ۱۰۰ روز دنبال کنند.
این یافته‌ها یک مدل آزمایشگاهی ارزشمند برای بررسی سازوکارهای بازجوان‌سازی سلولی فراهم می‌کنند. از آنجا که این فرایند به‌آرامی اتفاق می‌افتد، می‌توان از آن برای شناسایی عوامل و ترکیباتی که بازجوان‌سازی سلول‌ها را تسریع یا کند می‌کنند، استفاده کرد. این موضوع به‌ویژه در مطالعه بیماری‌های نورودژنراتیو مانند آلزایمر اهمیت دارد. منبع:https://www.uni-bonn.de/en/news/211-2026#bionews#StemCells#NeuralStemCells
Telegram: @aut_stemhubInstagram: aut_stemhubLinkedIn: Aut_StemHubBale: @aut_stemhub۲
Rudolf Jaenisch
رودولف یانیش، استاد زیست‌شناسی در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) و عضو مؤسسه وایت‌هد برای پژوهش‌های زیست‌پزشکی در آمریکاست. او از پژوهشگران برجسته در حوزه اپی‌ژنتیک و زیست‌شناسی سلول‌های بنیادی به شمار می‌رود.
پژوهش های او بر مطالعه نقش تنظیم اپی‌ژنتیکی بیان ژن در تکامل و بیماری‌های پستانداران متمرکز است. یانیش با استفاده از سلول‌های بنیادی جنینی (ES) و پرتوان القایی (iPS)، مبانی ژنتیکی و اپی‌ژنتیکی بیماری‌هایی مانند پارکینسون، آلزایمر، اوتیسم و سرطان را بررسی می‌کند.
🧬 یانیش با تولید موش‌های تراریخته، به مطالعه تنظیم اپی‌ژنتیکی DNA ژنوم ویروسی کمک کرد. پژوهش‌های او روی موش‌های ناک‌اوت و کلون‌شده نیز نقش مهمی در پیشرفت اپی‌ژنتیک داشته‌اند؛ حوزه‌ای که بررسی می‌کند چگونه تغییرات DNA بدون تغییر توالی آن بر بیان ژن‌ها تأثیر می‌گذارند.
منبع ۱ منبع ۲
#science_inspiration
Telegram: @aut_stemhubInstagram: aut_stemhubLinkedIn: Aut_StemHubBale: @aut_stemhub
رودولف یانیش، استاد زیست‌شناسی در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) و عضو مؤسسه وایت‌هد برای پژوهش‌های زیست‌پزشکی در آمریکاست. او از پژوهشگران برجسته در حوزه اپی‌ژنتیک و زیست‌شناسی سلول‌های بنیادی به شمار می‌رود. پژوهش های او بر مطالعه نقش تنظیم اپی‌ژنتیکی بیان ژن در تکامل و بیماری‌های پستانداران متمرکز است. یانیش با استفاده از سلول‌های بنیادی جنینی (ES) و پرتوان القایی (iPS)، مبانی ژنتیکی و اپی‌ژنتیکی بیماری‌هایی مانند پارکینسون، آلزایمر، اوتیسم و سرطان را بررسی می‌کند.🧬 یانیش با تولید موش‌های تراریخته، به مطالعه تنظیم اپی‌ژنتیکی DNA ژنوم ویروسی کمک کرد. پژوهش‌های او روی موش‌های ناک‌اوت و کلون‌شده نیز نقش مهمی در پیشرفت اپی‌ژنتیک داشته‌اند؛ حوزه‌ای که بررسی می‌کند چگونه تغییرات DNA بدون تغییر توالی آن بر بیان ژن‌ها تأثیر می‌گذارند.
منبع ۱ منبع ۲#science_inspiration
Telegram: @aut_stemhubInstagram: aut_stemhubLinkedIn: Aut_StemHubBale: @aut_stemhub۳ گامی مهم در درمان پارکینسون با سلول‌های بنیادی؛ نتایج اولیه کارآزمایی STEM-PD پژوهشگران کارآزمایی STEM-PD، نخستین کارآزمایی بالینی اروپایی درمان پارکینسون با سلول‌های بنیادی پرتوان، نتایج ۱۲ماهه‌ای منتشر کردند که ایمنی این روش و بقای سلول‌های پیوندشده در مغز بیماران را تأیید می‌کند. پژوهشگران چه کردند؟در این روش، سلول‌های بنیادی در آزمایشگاه به نورون‌های تولیدکننده دوپامین تبدیل شده و به مغز بیماران پیوند زده می‌شوند تا سلول‌های عصبی ازدست‌رفته جایگزین شوند و نیاز به دارو کاهش یابد.
🧪 نتایج چه چیزی را نشان دادند؟
در ۶ نفر از ۷ شرکت‌کننده، نشانه‌هایی از کاهش نیاز به داروهای دوپامین مشاهده شد. بااین‌حال، ارزیابی ثانویه اثربخشی درمان در ۳۶ ماه پس از پیوند انجام می‌شود.
تأیید ایمنی درمان، زمینه را برای ورود STEM-PD به فاز دوم کارآزمایی بالینی فراهم کرده است. این رویکرد می‌تواند در صورت اثبات اثربخشی، افق تازه‌ای برای درمان سلولی پارکینسون ایجاد کند. منبع:https://renew.science/stories/a-milestone-reached-for-parkinsons-research-with-stem-pd-trial/#bionews#StemCells#ParkinsonsDisease#CellTherapy
Telegram: @aut_stemhub Instagram: aut_stemhub LinkedIn: Aut_StemHub Bale: @aut_stemhub۲۱🧬 واکسن شخصی‌سازی‌شده mRNA؛ کاهش ۴۲ درصدی خطر بازگشت ملانوم
نتایج یک کارآزمایی بالینی فاز سوم نشان می‌دهد که واکسن اینتیسمران (Intismeran) شرکت مدرنا، در ترکیب با یک داروی ایمنی‌درمانی، می‌تواند خطر بازگشت ملانوم یا مرگ بیماران را تا ۴۲ درصد کاهش دهد.
پژوهشگران چه کردند؟
این واکسن با استفاده از فناوری mRNA و به‌صورت شخصی‌سازی‌شده طراحی شده است تا به سیستم ایمنی در شناسایی و مقابله با سلول‌های سرطانی کمک کند. هدف آن، جلوگیری از بازگشت ملانوم در بیمارانی است که تومورهایشان پیش‌تر با جراحی برداشته شده‌اند.
🧪 نتایج چه چیزی را نشان دادند؟
کاهش ۴۲ درصدی خطر بازگشت بیماری یا مرگ، نشان‌دهنده ظرفیت قابل‌توجه این رویکرد در درمان ملانوم است. متخصصان سرطان، کاهش خطر به میزان ۱۰ درصد را نیز معنادار می‌دانند؛ بنابراین، این میزان کاهش می‌تواند دستاورد مهمی در درمان بیماران باشد.
این نتایج اهمیت واکسن‌های شخصی‌سازی‌شده mRNA را در تقویت پاسخ ایمنی علیه سرطان برجسته می‌کنند. در صورت تأیید اثربخشی و دریافت مجوزهای لازم، این فناوری می‌تواند به گزینه‌ای تازه برای کاهش بازگشت ملانوم پس از جراحی تبدیل شود.
منبع:https://www.nature.com/articles/d41586-026-03417-0
#bionews#mRNA#Melanoma#CancerImmunotherapy
Telegram: @aut_stemhub Instagram: aut_stemhub LinkedIn: Aut_StemHub Bale: @aut_stemhub
نتایج یک کارآزمایی بالینی فاز سوم نشان می‌دهد که واکسن اینتیسمران (Intismeran) شرکت مدرنا، در ترکیب با یک داروی ایمنی‌درمانی، می‌تواند خطر بازگشت ملانوم یا مرگ بیماران را تا ۴۲ درصد کاهش دهد. پژوهشگران چه کردند؟این واکسن با استفاده از فناوری mRNA و به‌صورت شخصی‌سازی‌شده طراحی شده است تا به سیستم ایمنی در شناسایی و مقابله با سلول‌های سرطانی کمک کند. هدف آن، جلوگیری از بازگشت ملانوم در بیمارانی است که تومورهایشان پیش‌تر با جراحی برداشته شده‌اند.
🧪 نتایج چه چیزی را نشان دادند؟
کاهش ۴۲ درصدی خطر بازگشت بیماری یا مرگ، نشان‌دهنده ظرفیت قابل‌توجه این رویکرد در درمان ملانوم است. متخصصان سرطان، کاهش خطر به میزان ۱۰ درصد را نیز معنادار می‌دانند؛ بنابراین، این میزان کاهش می‌تواند دستاورد مهمی در درمان بیماران باشد.
این نتایج اهمیت واکسن‌های شخصی‌سازی‌شده mRNA را در تقویت پاسخ ایمنی علیه سرطان برجسته می‌کنند. در صورت تأیید اثربخشی و دریافت مجوزهای لازم، این فناوری می‌تواند به گزینه‌ای تازه برای کاهش بازگشت ملانوم پس از جراحی تبدیل شود. منبع:https://www.nature.com/articles/d41586-026-03417-0#bionews#mRNA#Melanoma#CancerImmunotherapy
Telegram: @aut_stemhub Instagram: aut_stemhub LinkedIn: Aut_StemHub Bale: @aut_stemhub۲
Tu Youyou تو یویو، دانشمند چینی و برنده جایزه نوبل فیزیولوژی سال ۲۰۱۵، به‌دلیل کشف آرتمیسینین (Artemisinin)، ترکیبی مؤثر در درمان مالاریا، شناخته می‌شود. کشفی که نقش مهمی در نجات جان میلیون‌ها نفر در سراسر جهان داشته است. او برای یافتن درمانی مؤثر برای مالاریا، به متون پزشکی سنتی چین از دوران سلسله‌های ژو، هان و چینگ مراجعه کرد. بررسی این منابع تاریخی و پژوهش درباره گیاهان دارویی، سرانجام او را به استخراج ترکیب آرتمیسینین رساند.🧪 پس از جداسازی ماده‌ای که تصور می‌کرد می‌تواند در درمان مالاریا مؤثر باشد، تو یویو داوطلب شد تا نخستین انسانی باشد که این ترکیب را روی خود آزمایش می‌کند.
تو یویو نخستین دانشمند اهل سرزمین چین بود که جایزه نوبل را در یکی از شاخه‌های علمی دریافت کرد. دستاوردی که بدون داشتن مدرک دکتری، مدرک پزشکی یا سابقه تحصیل در خارج از کشور به دست آمد و نشان داد که پژوهش علمی و پشتکار می‌توانند فراتر از مسیرهای آکادمیک مرسوم، به کشف‌هایی تحول‌آفرین منجر شوند. منبع#science_inspiration
Telegram: @aut_stemhubInstagram: aut_stemhubLinkedIn: Aut_StemHubBale: @aut_stemhub۳ مهندسی بافت در بُعد چهارم؛ ساخت ساختارهای پیچیده با الهام از کیریگامی بسیاری از بافت‌های بدن دارای ساختارهای انحنادار و پویا هستند که در طول رشد و بازسازی تغییر شکل می‌دهند؛ بااین‌حال، بیش‌تر بافت‌های مهندسی‌شده دارای هندسه‌ای ثابت و از پیش تعیین‌شده هستند. در این راستا، پژوهشگران دانشگاه ایلینوی شیکاگو (UIC) راهبردی مبتنی بر بیو-کیریگامی معرفی کرده‌اند که امکان تبدیل تدریجی زیست‌مواد حاوی سلول را از ساختارهای ساده به معماری‌های پیچیده سه‌بعدی طی فرایند کشت فراهم می‌کند. پژوهشگران چه کردند؟پژوهشگران برای دستیابی به این هدف، بستری مبتنی بر هیدروژل و متشکل از مشتقات آلژینات و ژلاتین توسعه دادند. در این روش، با استفاده از فوتولیتوگرافی و تابش نور الگودار، نواحی مختلفی با تراکم‌های متفاوت اتصالات عرضی در ساختار هیدروژل ایجاد شد. این رویکرد امکان کنترل دقیق میزان تغییر شکل بخش‌های مختلف ساختار را در طول زمان فراهم می‌کند.
🧪 نتایج چه چیزی را نشان دادند؟
نتایج نشان داد که این هیدروژل‌ها می‌توانند هم‌زمان با تشکیل بافت جدید، تغییر شکل‌های برنامه‌ریزی‌شده‌ای ایجاد کنند و شرایط مناسبی برای بقای سلول‌ها، رشد و تمایز آن‌ها فراهم آورند.
اهمیت این یافته چیست؟این فناوری می‌تواند به بازسازی دقیق‌تر بافت‌هایی که دارای ساختارهای سه‌بعدی پیچیده هستند، کمک کند. همچنین امکان سازمان‌دهی فضایی چندین نوع سلول را فراهم می‌کند.
گام بعدی پژوهشگران، بررسی عملکرد این فناوری در مدل‌های حیوانی و ارزیابی ظرفیت آن برای کاربردهای بالینی است.
منبع:https://bme.uic.edu/news-stories/new-4d-biofabrication-technology-holds-promise-for-tissue-engineering-wound-healing/https://www.cell.com/cell-biomaterials/fulltext/S3050-5623(26)00269-2#bionews#Biofabrication#Kirigami#RegenerativeMedicine
Telegram: @aut_stemhubInstagram: aut_stemhubLinkedIn: Aut_StemHubBale: @aut_stemhub۲۱