۲۵ آبان سالروز درگذشت ستارخان، سردارملی
@avayemo30ghar
(زاده ۲۸ مهر ۱۲۴۵ ورزقان -- درگذشته ۲۵ آبان ۱۲۹۳ تهران) سردار جنبش مشروطیت
از سرداران جنبش مشروطه، ملقب به سردارملی است که با ایستادگی در برابر نیروهای دولتی ضد مشروطه در تبریز جانفشانیهای بسیار کرد.وی فرزند حسن قراچهداغی در منطقه "ارسباران" بود که سوابق زندگی او در دوران کودکی و نوجوانی تا درگیریهای جنبش مشروطه چندان معلوم نیست.او و دو برادر بزرگترش اسماعیل و غفار از کودکی به تیراندازی و اسب سواری علاقه داشتند و در این میان اسماعیل فرزند ارشد خانواده با سرکشیهایش سبب شد تا سرانجام و در پی اعتراض بهحاکم وقت دستگیر و محکوم به اعدام شود. گفته شده، اسماعیل به ارتباط و پناه دادن بهفردی بهنام قاچاق فرهاد که از مخالفان و ناراضیان بود، متهم و کشته شد.این امر کینهای در دل ستارخان بهوجود آورد که بعدها به تقویت روحیه مقاومتش در برابر قاجار کمک کرد. ستارخان بههمراه خانواده خود بهتبریز رفت و در محله امیرخیز اقامت گزید و در زمره لوطیان تبریز قرارگرفت.وی مدتی جزو سواران حاکم خراسان بود، سپس به توصیه رضاقلیخانسرتیپ، وارد خدمت قراسوران "ژاندارمری" شد و حفاظت راه مرند و خوی به او محول گردید. چندی بعد، مظفرالدین میرزا "ولیعهد" به او لقب خانی داد و از تفنگداران ولیعهد در تبریز شد ولی بنابر عادت لوطیگری در یکی از درگیریهای خود با مأمورین محمدعلی میرزا "ولیعهد" در تبریز، مورد تعقیب قرار گرفت.در سال ۱۳۲۵ق انجمن ایالتی آذربایجان برای رشادتهای ستارخان و باقرخان به آنان لقب سردارملی و سالارملی اعطاء کرد.با شروع انقلاب مشروطه در تهران و گسترش آن در سراسر کشور، مجاهدین و آزادیخواهان آذربایجانی و قفقازی به فرماندهی ستارخان و باقرخان بهحمایت از مشروطیت قیام کردند و در مقابل قوای ۳۵ تا ۴۰ هزار نفری اعزامی از مرکز و خوانین محلی به فرماندهی عبدالمجیدمیرزا عینالدوله که برای سرکوبی قیام تبریز اعزام شده بودند بهشدت مقاومت کردند و از تسلط آنها بهشهر ممانعت کردند.تبریز بهمدت ۱۱ ماه توسط قشون دولتی محاصره شد و از ورود آذوقه بهشهر جلوگیری بهعمل آمد. زندگی بر مردم بسیار سخت و طاقت فرسا شد.نهایتاً با وساطت قنسولهای روس و انگلیس و موافقت دولتهای طرفین عدهای از قوای روسیه بهتبریز وارد شدند و راه جلفا را برای ورود آذوقه باز کردند. در نتیجه محاصره شهر بهپایان رسید و سربازان دولتی و خوانین محلی مخالف مشروطیت از اطراف تبریز دور شدند. بدین ترتیب نقشی که ستارخان و باقرخان در دفاع از مشروطه و تبریز داشتند بهپایان رسید.با حضور سربازان روسی در تبریز موقعیت برای ستارخان و باقرخان سخت و خطرناک شد. آنها به اتفاق جمعی دیگر از سران آزادیخواه به قنسولگری عثمانی پناهنده شدند. سپس تحت فشار روسها و بنابر دعوت آیتاله محمدکاظم خراسانی، بههمراه جمعی از مجاهدین در روز هشتم ربیعالاول ۱۳۲۸ق بهتهران مهاجرت کردند. در تهران استقبال شایانی از آنان بهعمل آمد و از طرف مجلس شورای ملی مورد تجلیل قرار گرفتند و دو لوح نقرهای طلاکوب به ستارخان و باقرخان اهدا شد و برای هر کدام ماهیانه مبلغ هزار تومان مقرری از طرف مجلس تعیین شد و در باغ اتابک "محل فعلی سفارت روسیه" اسکان یافتند.در جریان ترور آیتاله بهبهانی، دولت مشروطه تصمیم بهخلع سلاح گروههای مسلح گرفت، ستارخان با این امر مخالفت کرد و باقوای دولتی بهجنگ پرداخت. در این جنگ پای او تیر خورد و تسلیم شد و ۳۰ تن از نیروهای وی کشته و ۳۰۰ تن اسیر شدند.آرامگاه وی در باغ طوطی شهر ری است.
@avayemo30ghar
#آوای_موسیقار



@avayemo30ghar
(زاده ۲۸ مهر ۱۲۴۵ ورزقان -- درگذشته ۲۵ آبان ۱۲۹۳ تهران) سردار جنبش مشروطیت
از سرداران جنبش مشروطه، ملقب به سردارملی است که با ایستادگی در برابر نیروهای دولتی ضد مشروطه در تبریز جانفشانیهای بسیار کرد.وی فرزند حسن قراچهداغی در منطقه "ارسباران" بود که سوابق زندگی او در دوران کودکی و نوجوانی تا درگیریهای جنبش مشروطه چندان معلوم نیست.او و دو برادر بزرگترش اسماعیل و غفار از کودکی به تیراندازی و اسب سواری علاقه داشتند و در این میان اسماعیل فرزند ارشد خانواده با سرکشیهایش سبب شد تا سرانجام و در پی اعتراض بهحاکم وقت دستگیر و محکوم به اعدام شود. گفته شده، اسماعیل به ارتباط و پناه دادن بهفردی بهنام قاچاق فرهاد که از مخالفان و ناراضیان بود، متهم و کشته شد.این امر کینهای در دل ستارخان بهوجود آورد که بعدها به تقویت روحیه مقاومتش در برابر قاجار کمک کرد. ستارخان بههمراه خانواده خود بهتبریز رفت و در محله امیرخیز اقامت گزید و در زمره لوطیان تبریز قرارگرفت.وی مدتی جزو سواران حاکم خراسان بود، سپس به توصیه رضاقلیخانسرتیپ، وارد خدمت قراسوران "ژاندارمری" شد و حفاظت راه مرند و خوی به او محول گردید. چندی بعد، مظفرالدین میرزا "ولیعهد" به او لقب خانی داد و از تفنگداران ولیعهد در تبریز شد ولی بنابر عادت لوطیگری در یکی از درگیریهای خود با مأمورین محمدعلی میرزا "ولیعهد" در تبریز، مورد تعقیب قرار گرفت.در سال ۱۳۲۵ق انجمن ایالتی آذربایجان برای رشادتهای ستارخان و باقرخان به آنان لقب سردارملی و سالارملی اعطاء کرد.با شروع انقلاب مشروطه در تهران و گسترش آن در سراسر کشور، مجاهدین و آزادیخواهان آذربایجانی و قفقازی به فرماندهی ستارخان و باقرخان بهحمایت از مشروطیت قیام کردند و در مقابل قوای ۳۵ تا ۴۰ هزار نفری اعزامی از مرکز و خوانین محلی به فرماندهی عبدالمجیدمیرزا عینالدوله که برای سرکوبی قیام تبریز اعزام شده بودند بهشدت مقاومت کردند و از تسلط آنها بهشهر ممانعت کردند.تبریز بهمدت ۱۱ ماه توسط قشون دولتی محاصره شد و از ورود آذوقه بهشهر جلوگیری بهعمل آمد. زندگی بر مردم بسیار سخت و طاقت فرسا شد.نهایتاً با وساطت قنسولهای روس و انگلیس و موافقت دولتهای طرفین عدهای از قوای روسیه بهتبریز وارد شدند و راه جلفا را برای ورود آذوقه باز کردند. در نتیجه محاصره شهر بهپایان رسید و سربازان دولتی و خوانین محلی مخالف مشروطیت از اطراف تبریز دور شدند. بدین ترتیب نقشی که ستارخان و باقرخان در دفاع از مشروطه و تبریز داشتند بهپایان رسید.با حضور سربازان روسی در تبریز موقعیت برای ستارخان و باقرخان سخت و خطرناک شد. آنها به اتفاق جمعی دیگر از سران آزادیخواه به قنسولگری عثمانی پناهنده شدند. سپس تحت فشار روسها و بنابر دعوت آیتاله محمدکاظم خراسانی، بههمراه جمعی از مجاهدین در روز هشتم ربیعالاول ۱۳۲۸ق بهتهران مهاجرت کردند. در تهران استقبال شایانی از آنان بهعمل آمد و از طرف مجلس شورای ملی مورد تجلیل قرار گرفتند و دو لوح نقرهای طلاکوب به ستارخان و باقرخان اهدا شد و برای هر کدام ماهیانه مبلغ هزار تومان مقرری از طرف مجلس تعیین شد و در باغ اتابک "محل فعلی سفارت روسیه" اسکان یافتند.در جریان ترور آیتاله بهبهانی، دولت مشروطه تصمیم بهخلع سلاح گروههای مسلح گرفت، ستارخان با این امر مخالفت کرد و باقوای دولتی بهجنگ پرداخت. در این جنگ پای او تیر خورد و تسلیم شد و ۳۰ تن از نیروهای وی کشته و ۳۰۰ تن اسیر شدند.آرامگاه وی در باغ طوطی شهر ری است.
@avayemo30ghar
#آوای_موسیقار
۵۰
۱۹:۲۹
ایران باستان مبدع اولین بیمارستان جهان
@avayemo30ghar
در دورهی ساسانیان، شهری به نام جندیشاپور یک مرکز پزشکی بزرگ و پیشرفته بود که بهنوعی اولین بیمارستان و دانشگاه پزشکی جهان به شمار میرفت.این مرکز نه تنها بیماران را درمان میکرد، بلکه محل آموزش پزشکی، داروسازی و جراحی بود. پزشکان از کشورهای مختلف برای یادگیری به جندیشاپور میآمدند.کتابخانه و بخش ترجمه این بیمارستان شامل آثار پزشکی یونانی، هندی و ایرانی بود که باعث پیشرفت چشمگیر علم پزشکی شد.
@avayemo30ghar
در دورهی ساسانیان، شهری به نام جندیشاپور یک مرکز پزشکی بزرگ و پیشرفته بود که بهنوعی اولین بیمارستان و دانشگاه پزشکی جهان به شمار میرفت.این مرکز نه تنها بیماران را درمان میکرد، بلکه محل آموزش پزشکی، داروسازی و جراحی بود. پزشکان از کشورهای مختلف برای یادگیری به جندیشاپور میآمدند.کتابخانه و بخش ترجمه این بیمارستان شامل آثار پزشکی یونانی، هندی و ایرانی بود که باعث پیشرفت چشمگیر علم پزشکی شد.
۴۲
۱۹:۳۲
@avayemo30ghar
در جهان ۲۶ درخت وجود دارند که عمرشان بیش از میلاد مسیح است؛ یکی از این درختان سرو ابرکوه یزد با قدمت ۴ هزار سال است
در جهان ۲۶ درخت وجود دارند که عمرشان بیش از میلاد مسیح است؛ یکی از این درختان سرو ابرکوه یزد با قدمت ۴ هزار سال است
۴۲
۱۹:۳۵
@avayemo30ghar
گروهی از زنان شاه و خواجههاشهرستانکسال 1883 میلادیعکاس ناصرالدین شاه قاجار است.عکس در آرشیو کاخ گلستان است، اما توسط گاردین منتشر شده است.
گروهی از زنان شاه و خواجههاشهرستانکسال 1883 میلادیعکاس ناصرالدین شاه قاجار است.عکس در آرشیو کاخ گلستان است، اما توسط گاردین منتشر شده است.
۵۳
۱۹:۳۷
@avayemo30ghar
در زمان ساسانی قانون ارتش مقرر کرده بود در جنگ ها فقط درجه داران بجنگند؛ دلیل آن هم این بود که آنان از حقوق و مزایای بالایی برخوردار بودند؛ سربازان سیاهی لشکر بودند و فقط برای ترساندن دشمن!
در زمان ساسانی قانون ارتش مقرر کرده بود در جنگ ها فقط درجه داران بجنگند؛ دلیل آن هم این بود که آنان از حقوق و مزایای بالایی برخوردار بودند؛ سربازان سیاهی لشکر بودند و فقط برای ترساندن دشمن!
۷۰
۱۹:۳۹
اندر حدیث دو افسانه / روزی که از سایه گذشته بیرون آییم (!)
https://t.me/avayemosighar
قرنهاست که ما ایرانیان میان دو افسانه سرگردانیم: یکی در لباس دین، دیگری در جامه دربار. یکی از کربلا آغاز میشود، دیگری از تختجمشید. یکی وعده بهشت میدهد، دیگری یاد شکوه نیاکان را. و هر دو در نهایت یک کار میکنند: بازداشتن انسان از اندیشیدن به فردا. ما هنوز گرفتاریم در دور باطلی از عزاداری و افتخار، از گریه بر خاک کربلا تا فریاد «کوروش پدر ماست (!)» این هر دو، اگر به تفکر نینجامند، چیزی نیستند جز دو چهره از یک اسارت. اسارتی که ما را میان خاک و افلاک معلق کرده است. نه زمین را ساختهایم، نه آسمان را گشودهایم. در یک سوی میدان، مردمانی را میبینیم که با پای پیاده تا کربلا میروند، تا شاید در خاکی که قرنها پیش خون بر آن ریخته شد، امیدی برای رستگاری بیابند. در سوی دیگر، جمعی که بر مزار شاهان باستان گل میگذارند، گویی شکوه ایران دیروز، نسخه درمان امروز است. اما، هیچکدام از این دو، نانی بر سفره ما نیاوردهاند و نوری بر آیندهمان نیفشاندهاند.
ما به جای شناختِ تاریخ، آن را پرستیدهایم. به جای نقد گذشته، در آن زیستهایم. از اسطورهها بت ساختهایم، از پادشاهان پیامبر و از پیامبران پادشاه. منشور کوروش را نه برای فهم زمانهاش، که برای اثبات برتری خود بر دیگران خواندهایم. در حالی که اگر درست بنگریم، آن منشور، بیشاز آنکه اعلامیه آزادی باشد، سندی است از درآمیختگی سیاست و مذهب، همان پیوندی که تا امروز، استخوان اندیشه را در این سرزمین شکسته است. کوروش را «پدر آزادی» نامیدهاند، اما فراموش کردهایم که آزادی را نه پدر میبخشد و نه پیامبر. آزادی را انسان میسازد، با خرد، با شک، با رهایی از هر سلطهای که نام خدا یا شاه بر خود نهاده است. همانطور که اسارت، همیشه با پرچمی مقدس آغاز میشود، خواه پرچم ساسانی، خواه پرچم عاشورا.
ما به گذشته چنان چسبیدهایم که آینده را از یاد بردهایم. میان دو تاریخ گم شدهایم: ۱۴۰۰ سال گریه و ۲۵۰۰ سال غرور. هر دو چنان بر دوش ما سنگینی میکنند که دیگر توان برخاستن نداریم. یکی از ما میخواهد خاک بر سر کنیم، دیگری میخواهد تاج بر سر بگذاریم و ما هنوز نفهمیدهایم نه تاج راه نجات است، نه تازیانه تقدس. باید جرئت بریدن داشت، از گذشته، از اسطوره، از بت تاریخ. باید به جای پرستش مردگان، به ساختن فردا اندیشید. تا وقتی در موزهها و مزارها دنبال معنا میگردیم، معنای زندگی را از دست دادهایم. آینده را نمیتوان از دل قبرستان تاریخ بیرون کشید. روزی که مردم ایران بفهمند شکوه و سوگ، هر دو زنجیرند، روزی که نه از شاهی شرمسار باشند و نه از خدایی مرعوب، روزی که تاریخ را بخوانند، نه برای افتخار یا عزا، بلکه برای شناخت و رهایی، آن روز، نخستین روز آینده خواهد بود (!)
@avayemo30ghar
#آوای_موسیقار
https://t.me/avayemosighar



https://t.me/avayemosighar
ما به جای شناختِ تاریخ، آن را پرستیدهایم. به جای نقد گذشته، در آن زیستهایم. از اسطورهها بت ساختهایم، از پادشاهان پیامبر و از پیامبران پادشاه. منشور کوروش را نه برای فهم زمانهاش، که برای اثبات برتری خود بر دیگران خواندهایم. در حالی که اگر درست بنگریم، آن منشور، بیشاز آنکه اعلامیه آزادی باشد، سندی است از درآمیختگی سیاست و مذهب، همان پیوندی که تا امروز، استخوان اندیشه را در این سرزمین شکسته است. کوروش را «پدر آزادی» نامیدهاند، اما فراموش کردهایم که آزادی را نه پدر میبخشد و نه پیامبر. آزادی را انسان میسازد، با خرد، با شک، با رهایی از هر سلطهای که نام خدا یا شاه بر خود نهاده است. همانطور که اسارت، همیشه با پرچمی مقدس آغاز میشود، خواه پرچم ساسانی، خواه پرچم عاشورا.
ما به گذشته چنان چسبیدهایم که آینده را از یاد بردهایم. میان دو تاریخ گم شدهایم: ۱۴۰۰ سال گریه و ۲۵۰۰ سال غرور. هر دو چنان بر دوش ما سنگینی میکنند که دیگر توان برخاستن نداریم. یکی از ما میخواهد خاک بر سر کنیم، دیگری میخواهد تاج بر سر بگذاریم و ما هنوز نفهمیدهایم نه تاج راه نجات است، نه تازیانه تقدس. باید جرئت بریدن داشت، از گذشته، از اسطوره، از بت تاریخ. باید به جای پرستش مردگان، به ساختن فردا اندیشید. تا وقتی در موزهها و مزارها دنبال معنا میگردیم، معنای زندگی را از دست دادهایم. آینده را نمیتوان از دل قبرستان تاریخ بیرون کشید. روزی که مردم ایران بفهمند شکوه و سوگ، هر دو زنجیرند، روزی که نه از شاهی شرمسار باشند و نه از خدایی مرعوب، روزی که تاریخ را بخوانند، نه برای افتخار یا عزا، بلکه برای شناخت و رهایی، آن روز، نخستین روز آینده خواهد بود (!)
@avayemo30ghar
#آوای_موسیقار
https://t.me/avayemosighar
۶۴
۲۲:۱۳
تولستوی معتقد است هنر راستین خصلتِ اتحادبخش دارد و مخاطب اثر هنری را با صاحب اثر یگانه میکند و از اینرو، فاصلهسوز است. فاصله و جدایی روحانی میان صاحب اثر و مخاطب آن را درمینوردد. هنر راستین کاری میکند، که مخاطب احساس کند اثر هنری متعلق به اوست و حکایت حال او: «مهمترین ویژگی و نیروی جاذبهی بزرگ هنر، درست همین است که شخصیت ما را از جدایی و تنهایی میرهاند و با شخصیت دیگران متحد میکند». گاهی گمان میکنیم وضعیت هولناکی که در روزگار خود تجربه میکنیم، وضعیتی یکّه و بیسابقه است؛ اما اثر هنری هیچ کاری اگر نکند، دست کم ما را با تجربه کسانی شریک میکند، که در وضعیت مشابهی به سر بُردهاند؛ مثلاً حافظ میخوانی که میگوید:
@avayemo30ghar
ز تندبادِ حوادث نمیتوان دیدندر این چمن که گلی بوده است یا سمنی از این سَموم که بر طرْفِ بوستان بگذشتعجب که بوی گلی هست و رنگِ نسترنی-زیرکی را گفتم: این احوال بین خندید و گفت:صعبروزی بوالعجبکاری پریشانعالمی-صُراحیای و حریفی گرت به چنگ افتدبه عقل نوش که ایام، فتنهانگیز است
در آستینِ مُرَقَّع، پیاله پنهان کنکه همچو چَشمِ صُراحی زمانه خونریز است
مجوی عیشِ خوش از دورِ باژگونِ سپهرکه صاف این سَرِ خُم جمله دُردیآمیز است
آنوقت دستِکم درمییابی که آنچه امروز بر تو میرود بیسابقه نیست و آنچه در دل تو موج میزند را کسی به نکویی تقریر کرده است. یا وقتی تنهایی هولناک، گرد و خاک به پا میکند، زمزمه این بیتها بیبهره از تسلایی نیست:
یاری اندر کس نمیبینیم، یاران را چه شد؟دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟
کس نمیگوید که یاری داشت حقِّ دوستیحقشناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد؟
شهرِ یاران بود و خاکِ مهربانان این دیارمهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد؟-رفیقان چنان عهد صحبت شکستندکه گویی نبودهست خود آشنایی-من از بیگانگان دیگر ننالمکه با من هر چه کرد آن آشنا کرد-در دلم بود که بیدوست نباشم هرگزچه توان کرد که سعی من و دل باطل بود
آنچه ما را در رنج، مصیبت، محنت، بیداد، جداماندگی و... میآزارد، علاوه بر همهٔ اینها، عجزمان از بیان و تقریر حال است و نیز این خطای رایج، که من یا ما در بغرنجترین و پریشانحالترین نقطهٔ تاریخ ایستادهایم. بعد حافظ را میگشایی که میگوید: «آه از آن جور و تطاول که در اين دامگه است!» و «سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی!»...
از تولستوی بشنویم:
«یگانه نشانهی شبههناپذیری که هنر واقعی را از هنر جعلی ممتاز میکند، مُسری بودن هنر است. اگر کسی بدون فشار و کوشش و بدون تغییر نظرگاه، پس از خواندن یا شنیدن یا دیدن کار کسی دیگر، در روان خویش حالتی احساس کند که بین او و آنکس، یا هر کس دیگری که تحت تأثیر آن کار «هنری» واقع شده است، نوعی یگانگی پدید بیاورد، آن شئ یا موضوعی که باعث آن حالت بوده، کار هنری است. کار هر قدر هم شاعرانه یا واقعبینانه یا چشمگیر یا جالب خاطر باشد، کار هنری نیست مگر باعث آن احاس بهجت و اتحاد روحی با دیگری (یعنی پدیدآورنده) شود و همچنین با کسان دیگری که (احساس ذکرشده) به آنان سرایت کرده است...
https://t.me/avayemosighar
بزرگترین ویژگی احساس ذکرشده این است که کسی که تأثیری به راستی هنری دریافت میکند آنچنان با هنرمند یگانه میشود که احساس میکند کار [هنری] متعلق به خود او بوده است، نه از آنِ دیگری و آنچه بهوسیلهی آن بیان میشود، چیزی بوده که خودش از مدتها پیش میخواسته بیان کند. دریافتکنندهی کار هنری واقعی نه تنها دیگر جدایی و فاصلهای میان خودش و هنرمند، بلکه بین خویشتن و سایر دریافتکنندگان آن کار هنری نیز نمیبیند. مهمترین ویژگی و نیروی جاذبهی بزرگ هنر، درست همین است که شخصیت ما را از جدایی و تنهایی میرهاند و با شخصیت دیگران متحد میکند...نهتنها سرایت نشانهی قطعی هنر است، بلکه شدت آن تنها معیار نیکویی و برتری کار هنری است.هر چه سرایت شدیدتر باشد، هنر از حیث هنر بودن بهتر است...هنر، هر هنری، دارای این ویژگی است که مردم را متحد میکند. هر هنری سبب میشود که کسانی که احساس هنرمند به ایشان انتقال مییابد، روحاً با هنرمند و با افرادی که همان تأثیر را دریافت کردهاند، متحد شوند.»
(نقش دینی هنر، لیف (لئو) تولستوی، ترجمه عزتالله فولادوند. منبع: فصلنامه هنر، ۱۳۷۳، شماره ۲۶)
هنر، شاید رنج را زایل نکند؛ اما از تنها رنج کشیدن میکاهد. شاید.

با ما در کانالهای تلگرام و بله بمانید
https://t.me/avayemosighar
@avayemo30ghar
@avayemo30ghar
ز تندبادِ حوادث نمیتوان دیدندر این چمن که گلی بوده است یا سمنی از این سَموم که بر طرْفِ بوستان بگذشتعجب که بوی گلی هست و رنگِ نسترنی-زیرکی را گفتم: این احوال بین خندید و گفت:صعبروزی بوالعجبکاری پریشانعالمی-صُراحیای و حریفی گرت به چنگ افتدبه عقل نوش که ایام، فتنهانگیز است
در آستینِ مُرَقَّع، پیاله پنهان کنکه همچو چَشمِ صُراحی زمانه خونریز است
مجوی عیشِ خوش از دورِ باژگونِ سپهرکه صاف این سَرِ خُم جمله دُردیآمیز است
آنوقت دستِکم درمییابی که آنچه امروز بر تو میرود بیسابقه نیست و آنچه در دل تو موج میزند را کسی به نکویی تقریر کرده است. یا وقتی تنهایی هولناک، گرد و خاک به پا میکند، زمزمه این بیتها بیبهره از تسلایی نیست:
یاری اندر کس نمیبینیم، یاران را چه شد؟دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟
کس نمیگوید که یاری داشت حقِّ دوستیحقشناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد؟
شهرِ یاران بود و خاکِ مهربانان این دیارمهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد؟-رفیقان چنان عهد صحبت شکستندکه گویی نبودهست خود آشنایی-من از بیگانگان دیگر ننالمکه با من هر چه کرد آن آشنا کرد-در دلم بود که بیدوست نباشم هرگزچه توان کرد که سعی من و دل باطل بود
آنچه ما را در رنج، مصیبت، محنت، بیداد، جداماندگی و... میآزارد، علاوه بر همهٔ اینها، عجزمان از بیان و تقریر حال است و نیز این خطای رایج، که من یا ما در بغرنجترین و پریشانحالترین نقطهٔ تاریخ ایستادهایم. بعد حافظ را میگشایی که میگوید: «آه از آن جور و تطاول که در اين دامگه است!» و «سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی!»...
از تولستوی بشنویم:
«یگانه نشانهی شبههناپذیری که هنر واقعی را از هنر جعلی ممتاز میکند، مُسری بودن هنر است. اگر کسی بدون فشار و کوشش و بدون تغییر نظرگاه، پس از خواندن یا شنیدن یا دیدن کار کسی دیگر، در روان خویش حالتی احساس کند که بین او و آنکس، یا هر کس دیگری که تحت تأثیر آن کار «هنری» واقع شده است، نوعی یگانگی پدید بیاورد، آن شئ یا موضوعی که باعث آن حالت بوده، کار هنری است. کار هر قدر هم شاعرانه یا واقعبینانه یا چشمگیر یا جالب خاطر باشد، کار هنری نیست مگر باعث آن احاس بهجت و اتحاد روحی با دیگری (یعنی پدیدآورنده) شود و همچنین با کسان دیگری که (احساس ذکرشده) به آنان سرایت کرده است...
https://t.me/avayemosighar
بزرگترین ویژگی احساس ذکرشده این است که کسی که تأثیری به راستی هنری دریافت میکند آنچنان با هنرمند یگانه میشود که احساس میکند کار [هنری] متعلق به خود او بوده است، نه از آنِ دیگری و آنچه بهوسیلهی آن بیان میشود، چیزی بوده که خودش از مدتها پیش میخواسته بیان کند. دریافتکنندهی کار هنری واقعی نه تنها دیگر جدایی و فاصلهای میان خودش و هنرمند، بلکه بین خویشتن و سایر دریافتکنندگان آن کار هنری نیز نمیبیند. مهمترین ویژگی و نیروی جاذبهی بزرگ هنر، درست همین است که شخصیت ما را از جدایی و تنهایی میرهاند و با شخصیت دیگران متحد میکند...نهتنها سرایت نشانهی قطعی هنر است، بلکه شدت آن تنها معیار نیکویی و برتری کار هنری است.هر چه سرایت شدیدتر باشد، هنر از حیث هنر بودن بهتر است...هنر، هر هنری، دارای این ویژگی است که مردم را متحد میکند. هر هنری سبب میشود که کسانی که احساس هنرمند به ایشان انتقال مییابد، روحاً با هنرمند و با افرادی که همان تأثیر را دریافت کردهاند، متحد شوند.»
هنر، شاید رنج را زایل نکند؛ اما از تنها رنج کشیدن میکاهد. شاید.
۲۶
۱۹:۰۲
۲۷ آبان سالروز درگذشت عبدالرحمن جامی
(زاده ۲۴ آبان ۷۹۳ خرگرد -- درگذشته ۲۷ آبان ۸۷۱ هرات) ادیب، شاعر و موسیقیدان
https://t.me/avayemosighar
تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش گذراند و در سیزده سالگی همراه خانواده در هرات اقامت گزید و به درس پرداخت و از آن زمان به جامی شهرت یافت.وی مقدمات ادبیات فارسی و عربی را نزد پدرش آموخت و در مدرسه نظامیه هرات مشغول به تحصیل شد و علوم متداول زمان خود را همچون صرف و نحو، منطق، حکمتمشایی، حکمتاشراق، طبیعیات، ریاضیات، فقه، اصول، حدیث و و تفسیر را نزد استادانی چون خواجه علی سمرقندی و محمد جاجرمی آموخت.او پس از چندی به سمرقند رفت و در سایه حمایت پادشاه دانش دوست تیموری، الغبیگ به کانون تجمع دانشمندان و دانشجویان پیوست و استادانش را شیفته دانش خود کرد. وی که سرودن شعر را در جوانی آغاز کرده و در آن شهرتی یافته بود، با تکیه زدن بر مقام ارشاد به محبوبیت زیادی دست یافت.او که به افتادگی و گشادهرویی معروف بود، با اینکه زندگی سادهای داشت، هیچگاه مدح زورمندان را نگفت و شاهان و امیران همواره به او ارادت میورزیدند. جانشینان الغبیگ خصوصاً سلطان حسین بایقرا و امیر علیشیرنوایی تا آخر عمر او را محترم میداشتند و اوزون حسن آققویونلو، سلطان محمّد فاتح پادشاه عثمانی و ملکالاشراف پادشاه مصر از ارادتمندان او بودند.
آثار جامی: دیوانهای سهگانه شامل قصاید و غزلیات و مقطعات و رباعیاتالف) فاتحة الشباب (دوران جوانی)ب) واسطة العقد (اواسط زندگی)ج) خاتمة الحیاة (اواخر حیات)دیوان قصاید و غزلیات: این دیوان را جامی در سال ۸۸۴ تدوین و تنظیم کردهاست. قصاید جامی در باره توحید، پیامبر، صحابه و اخلاق است.از جامی مقطعات و رباعیاتی نیز باقیاست که عرفانی و عاشقانه است و دیوانی نیز بهنام دیوان بینقطه بهجای مانده که در تمامی واژههای آن هیچ حرف نقطهداری استفاده نشده است.هفت اورنگ که خود مشتمل بر هفت کتاب در قالب مثنوی است.مثنوی اول سلسلةالذهب "زنجیره طلا" به سبک حدیقةالحقیقه سنایی و در سال ۸۸۷ سروده شدهاست، در این مثنوی از شریعت، طریقت، عشق و نبوت از دیدگاه عرفانی سخن رفتهاست.مثنوی دوم سلامان و ابسال که بهنام سلطان یعقوب ترکمان آققویونلو است و در سال ۸۸۵ تألیف شده است. حکایت سلامان و ابسال نخستین بار در شرح اشارات خواجه نصیرالدین توسی و اسرار حکمه ابنطفیل آمده بود که جامی آن را به نظم فارسی درآورده است.مثنوی سوم تحفةالاحرار "هدیه آزادگان" نخستین مثنوی تعلیمی جامی است که به سبک و سیاق مخزنالاسرار نظامی سروده شدهاست و در انتهای این مثنوی جامی به فرزند خود ضیاءالدین یوسف پندنامهای نگاشتهاست که در آن از جوانی خود یاد کردهاست.مثنوی چهارم سبحةالابرار "نیایش نیکوکاران" و آن نیز مثنوی تعلیمیاست که در سال ۸۸۷ سروده شدهاست و در آن تعالیم اخلاقی و عرفانی در باب توبه، زهد، فقر، صبر، شکر، خوف، رجا، توکل، رضا و حب آمدهاست.مثنوی پنجم یوسف و زلیخا مثنوی عشقی به سبک خسرو و شیرین نظامی و ویس و رامین فخر گرگانی است که بهنام و یاد پیامبر و بیان معراج و مدح سلطان حسین بایقرا آغاز میشود. در این کتاب جامی از سوره یوسف در قرآن و نیز از روایات تورات در سفر پیدایش بهره بردهاست. تاریخ تألیف این کتاب را سال ۸۸۸ هجری دانستهاند.مثنوی ششم لیلی و مجنون مثنوی عشقیاست که به وزن لیلی و مجنون نظامی و امیرخسرو دهلوی ساخته شده است. این کتاب درباره عشق لیلی و مجنون بوده و شباهتی با لیلی و مجنون نظامی دارد. مثنوی هفتم خردنامه اسکندری که مثنوی تعلیمی در حکمت و اخلاق است و در آن از حکیمان یونان از سقراط، افلاطون، ارسطو، بقراط، فیثاغورث و اسکندر سخن رفته است. بهارستان از دیگر آثار جامی است.

با ما در کانالهای تلگرام و بله بمانید
https://t.me/avayemosighar
@avayemo30ghar
(زاده ۲۴ آبان ۷۹۳ خرگرد -- درگذشته ۲۷ آبان ۸۷۱ هرات) ادیب، شاعر و موسیقیدان
https://t.me/avayemosighar
تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش گذراند و در سیزده سالگی همراه خانواده در هرات اقامت گزید و به درس پرداخت و از آن زمان به جامی شهرت یافت.وی مقدمات ادبیات فارسی و عربی را نزد پدرش آموخت و در مدرسه نظامیه هرات مشغول به تحصیل شد و علوم متداول زمان خود را همچون صرف و نحو، منطق، حکمتمشایی، حکمتاشراق، طبیعیات، ریاضیات، فقه، اصول، حدیث و و تفسیر را نزد استادانی چون خواجه علی سمرقندی و محمد جاجرمی آموخت.او پس از چندی به سمرقند رفت و در سایه حمایت پادشاه دانش دوست تیموری، الغبیگ به کانون تجمع دانشمندان و دانشجویان پیوست و استادانش را شیفته دانش خود کرد. وی که سرودن شعر را در جوانی آغاز کرده و در آن شهرتی یافته بود، با تکیه زدن بر مقام ارشاد به محبوبیت زیادی دست یافت.او که به افتادگی و گشادهرویی معروف بود، با اینکه زندگی سادهای داشت، هیچگاه مدح زورمندان را نگفت و شاهان و امیران همواره به او ارادت میورزیدند. جانشینان الغبیگ خصوصاً سلطان حسین بایقرا و امیر علیشیرنوایی تا آخر عمر او را محترم میداشتند و اوزون حسن آققویونلو، سلطان محمّد فاتح پادشاه عثمانی و ملکالاشراف پادشاه مصر از ارادتمندان او بودند.
آثار جامی: دیوانهای سهگانه شامل قصاید و غزلیات و مقطعات و رباعیاتالف) فاتحة الشباب (دوران جوانی)ب) واسطة العقد (اواسط زندگی)ج) خاتمة الحیاة (اواخر حیات)دیوان قصاید و غزلیات: این دیوان را جامی در سال ۸۸۴ تدوین و تنظیم کردهاست. قصاید جامی در باره توحید، پیامبر، صحابه و اخلاق است.از جامی مقطعات و رباعیاتی نیز باقیاست که عرفانی و عاشقانه است و دیوانی نیز بهنام دیوان بینقطه بهجای مانده که در تمامی واژههای آن هیچ حرف نقطهداری استفاده نشده است.هفت اورنگ که خود مشتمل بر هفت کتاب در قالب مثنوی است.مثنوی اول سلسلةالذهب "زنجیره طلا" به سبک حدیقةالحقیقه سنایی و در سال ۸۸۷ سروده شدهاست، در این مثنوی از شریعت، طریقت، عشق و نبوت از دیدگاه عرفانی سخن رفتهاست.مثنوی دوم سلامان و ابسال که بهنام سلطان یعقوب ترکمان آققویونلو است و در سال ۸۸۵ تألیف شده است. حکایت سلامان و ابسال نخستین بار در شرح اشارات خواجه نصیرالدین توسی و اسرار حکمه ابنطفیل آمده بود که جامی آن را به نظم فارسی درآورده است.مثنوی سوم تحفةالاحرار "هدیه آزادگان" نخستین مثنوی تعلیمی جامی است که به سبک و سیاق مخزنالاسرار نظامی سروده شدهاست و در انتهای این مثنوی جامی به فرزند خود ضیاءالدین یوسف پندنامهای نگاشتهاست که در آن از جوانی خود یاد کردهاست.مثنوی چهارم سبحةالابرار "نیایش نیکوکاران" و آن نیز مثنوی تعلیمیاست که در سال ۸۸۷ سروده شدهاست و در آن تعالیم اخلاقی و عرفانی در باب توبه، زهد، فقر، صبر، شکر، خوف، رجا، توکل، رضا و حب آمدهاست.مثنوی پنجم یوسف و زلیخا مثنوی عشقی به سبک خسرو و شیرین نظامی و ویس و رامین فخر گرگانی است که بهنام و یاد پیامبر و بیان معراج و مدح سلطان حسین بایقرا آغاز میشود. در این کتاب جامی از سوره یوسف در قرآن و نیز از روایات تورات در سفر پیدایش بهره بردهاست. تاریخ تألیف این کتاب را سال ۸۸۸ هجری دانستهاند.مثنوی ششم لیلی و مجنون مثنوی عشقیاست که به وزن لیلی و مجنون نظامی و امیرخسرو دهلوی ساخته شده است. این کتاب درباره عشق لیلی و مجنون بوده و شباهتی با لیلی و مجنون نظامی دارد. مثنوی هفتم خردنامه اسکندری که مثنوی تعلیمی در حکمت و اخلاق است و در آن از حکیمان یونان از سقراط، افلاطون، ارسطو، بقراط، فیثاغورث و اسکندر سخن رفته است. بهارستان از دیگر آثار جامی است.
۲۸
۱۹:۰۵
عبدالرحمن جامی در نفحات الانس :
مولانا یكی از اصحاب را غمناک دید فرمود: همه دلتنگی از دلبستگی بر این عالم است. هر دمی كه آزاد باشی از این جهان و خود را غریب دانی، و در هر رنگ كه بنگری و هر مزه ای كه بچشی این را بدانی كه به آن نمانی و جای دیگر باید روی، هیچ دلتنگ نباشی.
تا توانی به جهان خدمت محتاجان کنبه دَمی یا دِرَمی یا قَدمی یا قلمی

با ما در کانالهای تلگرام و بله بمانید
https://t.me/avayemosighar
@avayemo30ghar
مولانا یكی از اصحاب را غمناک دید فرمود: همه دلتنگی از دلبستگی بر این عالم است. هر دمی كه آزاد باشی از این جهان و خود را غریب دانی، و در هر رنگ كه بنگری و هر مزه ای كه بچشی این را بدانی كه به آن نمانی و جای دیگر باید روی، هیچ دلتنگ نباشی.
تا توانی به جهان خدمت محتاجان کنبه دَمی یا دِرَمی یا قَدمی یا قلمی
۳۴
۱۹:۰۷