جلسه اول کارگاه شرح حال و مصاحبه بالینی با دکتر ذاکر عزیز
۳
روز های شلوغ یکشنبه ها با گروه درمانی دکتر قربانی
۹
۱۰زندگی پس از «پدر» چگونه است؟
«دلم برایش تنگ شده.»
این جمله، سادهترین و در عین حال پیچیدهترین حسی است که پس از فقدانِ پدر با آن زندگی میکنم. به عنوان یک روانشناس، میدانم که «دلتنگ شدن» تنها یک حسِ گذرا نیست؛ یک زخم عمیق وجودی است، یک تکانِ شدید در سازههای روانی که سالهاست بر شالودهای به نام «پدر» استوار بوده است.
فروید از سوگ میگوید و آن را فرآیندی طبیعی میداند که در نهایت باید به پذیرش واقعیت فقدان بیانجامد.
اما وقتی این فقدان، «پدر» باشد، سوگ تنها از دست دادن «یک شخص» نیست؛ از دست دادن «یک بنیان» است.
پدر در نظریه روانکاوی، تنها یک پیر مرد دوستداشتنی نیست؛ او نمادِ قانون، ساختار، امر ممنوعه و پلی به جهان بیرون است.
او کسی است که با حضور خود، مرزها را تعریف میکند و به کودک میآموزد که چگونه در جهانی فراتر از آغوشِ مادر، زندگی کند.
با فقدان او، این سؤال به وجود میآید: حالا که ناظر اصلی قوانین درونی من رفته، سازههای اخلاقی من بر چه اساسی استوار خواهد ماند؟
اینجاست که مفهوم «سوگِ موفق» برایم معنای عمیقتری پیدا میکند. سوگ موفق به معنای فراموشی نیست، بلکه به معنای درونفکنی است. یعنی ما صفات، ارزشها و قوانینی که از او آموختهایم را درون خود میپذیریم و آنها را به بخشی از خودِ حقیقیمان تبدیل میکنیم.
وجدان اخلاقی (سوپرایگو) که او روزی یکی از معماران اصلی آن بود، اکنون کاملاً به خود ما سپرده شده است. ما باید خودمان تبدیل به آن ناظرِ درونی شویم. این، هم یک بار سنگین است و هم بزرگترین احترامی است که میتوانیم به او بگذاریم.
اما این فرآیند، دردناک است.
زیرا هر بار که با چالشی اخلاقی، یک تصمیمگیری سخت یا یک موفقیت بزرگ روبرو میشویم، غیاب او را به شدت احساس میکنیم. صدای مشورتش، تأییدش و حتی مخالفتش را گم کردهایم. اینجاست که آن «بنیان» به لرزه درمیآید.
از نگاه وینیکات، پدر یک «حامی محیطی» است. او کسی بود که فضای امن خانواده را حفظ میکرد تا من بتوانم به کشف جهان بپردازم، با این اطمینان که یک «پایگاهِ امن» برای بازگشت وجود دارد. پس از فقدانش، این حس امنیت محیطی تَرَک برمیدارد. جهان ناگهان ناامنتر و غیرقابل پیشبینیتر به نظر میرسد. این اضطراب، ریشه در همان شکاف بنیادی دارد.
از نگاه من به عنوان یک روانشناس و یک سوگوار، این زندگی یک بازسازی است. ما نه تنها خانه، که بنیانِ روان خود را بازمیسازیم.
دیگر نمیتوانم صدایش را از بیرون بشنوم، اما نگاهش، آموزههایش و عشقش به بخشی از گفتگوی درونی من تبدیل شده است.
از خودم میپرسم: پدر در این موقعیت چه میکرد؟ چه توصیهای میکرد؟
ما وارث نقش او میشویم. اکنون این ما هستیم که باید برای عزیزانمان آن پایگاه امن باشیم.
این ما هستیم که باید قانونمندی، انضباط و حمایت را به نسل بعد منتقل کنیم. در این نقشآفرینی، یاد او زنده میماند.
این درد به من آموخته است که سوگِ مراجعانم را عمیقتر درک کنم.
میدانم که پشت اشک آنها برای یک پدر یا مادر، تنها یک خاطره نیست، بلکه یک معماری کامل روانی در حال بازسازی است.
فقدان پدر، یک زخم همیشگی است.
اما مانند هر زخمِ بهجا مانده از یک جراحی بزرگ، نشانهای است از چیزی که برای همیشه بخشی از وجود ما شده است. بنیانِ سابق شاید ترک خورده باشد، اما ما در حال ساختن بنیانی جدید هستیم؛ بنیانی که دیگر هرگز بدون او کامل نخواهد بود، اما با عشق و درسهای او تقویت شده است.
«او» رفته است، اما نقشش در نمایشنامه زندگی من، اکنون به خطوطِ وجود خودم تبدیل شده است.و این شاید عمیقترین شکل ادامه زندگی باشد.
" />#سهیل_بهزادی#پدر#مرگ#سوگ
«دلم برایش تنگ شده.»
این جمله، سادهترین و در عین حال پیچیدهترین حسی است که پس از فقدانِ پدر با آن زندگی میکنم. به عنوان یک روانشناس، میدانم که «دلتنگ شدن» تنها یک حسِ گذرا نیست؛ یک زخم عمیق وجودی است، یک تکانِ شدید در سازههای روانی که سالهاست بر شالودهای به نام «پدر» استوار بوده است.
فروید از سوگ میگوید و آن را فرآیندی طبیعی میداند که در نهایت باید به پذیرش واقعیت فقدان بیانجامد.
اما وقتی این فقدان، «پدر» باشد، سوگ تنها از دست دادن «یک شخص» نیست؛ از دست دادن «یک بنیان» است.
پدر در نظریه روانکاوی، تنها یک پیر مرد دوستداشتنی نیست؛ او نمادِ قانون، ساختار، امر ممنوعه و پلی به جهان بیرون است.
او کسی است که با حضور خود، مرزها را تعریف میکند و به کودک میآموزد که چگونه در جهانی فراتر از آغوشِ مادر، زندگی کند.
با فقدان او، این سؤال به وجود میآید: حالا که ناظر اصلی قوانین درونی من رفته، سازههای اخلاقی من بر چه اساسی استوار خواهد ماند؟
اینجاست که مفهوم «سوگِ موفق» برایم معنای عمیقتری پیدا میکند. سوگ موفق به معنای فراموشی نیست، بلکه به معنای درونفکنی است. یعنی ما صفات، ارزشها و قوانینی که از او آموختهایم را درون خود میپذیریم و آنها را به بخشی از خودِ حقیقیمان تبدیل میکنیم.
وجدان اخلاقی (سوپرایگو) که او روزی یکی از معماران اصلی آن بود، اکنون کاملاً به خود ما سپرده شده است. ما باید خودمان تبدیل به آن ناظرِ درونی شویم. این، هم یک بار سنگین است و هم بزرگترین احترامی است که میتوانیم به او بگذاریم.
اما این فرآیند، دردناک است.
زیرا هر بار که با چالشی اخلاقی، یک تصمیمگیری سخت یا یک موفقیت بزرگ روبرو میشویم، غیاب او را به شدت احساس میکنیم. صدای مشورتش، تأییدش و حتی مخالفتش را گم کردهایم. اینجاست که آن «بنیان» به لرزه درمیآید.
از نگاه وینیکات، پدر یک «حامی محیطی» است. او کسی بود که فضای امن خانواده را حفظ میکرد تا من بتوانم به کشف جهان بپردازم، با این اطمینان که یک «پایگاهِ امن» برای بازگشت وجود دارد. پس از فقدانش، این حس امنیت محیطی تَرَک برمیدارد. جهان ناگهان ناامنتر و غیرقابل پیشبینیتر به نظر میرسد. این اضطراب، ریشه در همان شکاف بنیادی دارد.
از نگاه من به عنوان یک روانشناس و یک سوگوار، این زندگی یک بازسازی است. ما نه تنها خانه، که بنیانِ روان خود را بازمیسازیم.
دیگر نمیتوانم صدایش را از بیرون بشنوم، اما نگاهش، آموزههایش و عشقش به بخشی از گفتگوی درونی من تبدیل شده است.
از خودم میپرسم: پدر در این موقعیت چه میکرد؟ چه توصیهای میکرد؟
ما وارث نقش او میشویم. اکنون این ما هستیم که باید برای عزیزانمان آن پایگاه امن باشیم.
این ما هستیم که باید قانونمندی، انضباط و حمایت را به نسل بعد منتقل کنیم. در این نقشآفرینی، یاد او زنده میماند.
این درد به من آموخته است که سوگِ مراجعانم را عمیقتر درک کنم.
میدانم که پشت اشک آنها برای یک پدر یا مادر، تنها یک خاطره نیست، بلکه یک معماری کامل روانی در حال بازسازی است.
فقدان پدر، یک زخم همیشگی است.
اما مانند هر زخمِ بهجا مانده از یک جراحی بزرگ، نشانهای است از چیزی که برای همیشه بخشی از وجود ما شده است. بنیانِ سابق شاید ترک خورده باشد، اما ما در حال ساختن بنیانی جدید هستیم؛ بنیانی که دیگر هرگز بدون او کامل نخواهد بود، اما با عشق و درسهای او تقویت شده است.
«او» رفته است، اما نقشش در نمایشنامه زندگی من، اکنون به خطوطِ وجود خودم تبدیل شده است.و این شاید عمیقترین شکل ادامه زندگی باشد.
" />#سهیل_بهزادی#پدر#مرگ#سوگ۱. تعریف اختلال شخصیت
· الگوهای دیرینه، دیرپا و مشکلآفرین رفتاری که در نقطۀ مقابل رفتار مطلوب اجتماعی قرار دارند.· بر اساس تحقیقات مؤسسۀ ملی سلامت آمریکا (۲۰۰۴)، حدود ۱۵٪ از جمعیت از یک یا چند اختلال شخصیت رنج میبرند و این رقم در میان افراد تحت رواندرمانی به بیش از ۵۰٪ میرسد.
۲. ویژگیهای اصلی اختلالات شخصیت🫂
· رفتار غیرقابل انعطاف و ناسازگار با هنجارهای اجتماعی.· شروع از اوایل نوجوانی یا جوانی و تداوم در طول زندگی.· ایجاد مشکل در روابط بینفردی، شغلی و اجتماعی.· امید به تغییر اندک یا بسیار ضعیف است (افراد دچار اختلال شخصیت به ندرت به دنبال درمان میروند و در مقابل بهبودی مقاومت میکنند).
کتاب عشق ویرانگر
@avayezehnclinic7
· الگوهای دیرینه، دیرپا و مشکلآفرین رفتاری که در نقطۀ مقابل رفتار مطلوب اجتماعی قرار دارند.· بر اساس تحقیقات مؤسسۀ ملی سلامت آمریکا (۲۰۰۴)، حدود ۱۵٪ از جمعیت از یک یا چند اختلال شخصیت رنج میبرند و این رقم در میان افراد تحت رواندرمانی به بیش از ۵۰٪ میرسد.
۲. ویژگیهای اصلی اختلالات شخصیت🫂
· رفتار غیرقابل انعطاف و ناسازگار با هنجارهای اجتماعی.· شروع از اوایل نوجوانی یا جوانی و تداوم در طول زندگی.· ایجاد مشکل در روابط بینفردی، شغلی و اجتماعی.· امید به تغییر اندک یا بسیار ضعیف است (افراد دچار اختلال شخصیت به ندرت به دنبال درمان میروند و در مقابل بهبودی مقاومت میکنند).
کتاب عشق ویرانگر@avayezehnclinic7
۴
بازارسال شده از
۶