ما انسانها در طول زندگی تغییر میکنیم؛ گاهی درست در دل تجربههایی که هرگز انتخابشان نکردهایم.
از رنج، میتوان به آگاهی رسید؛ از شکست، فروتنی آموخت؛ و از تنهایی، به شناخت عمیقتری از خود دست پیدا کرد.
همهی تجربههای سخت لزوماً ما را قویتر نمیکنند، اما میتوانیم با تأمل، پذیرش و یادگیری، معنای تازهای از دل آنها بسازیم.
گاهی آنچه فرو میریزد، تمام ما نیست؛ تصویری از خودمان است که دیگر با کسی که امروز هستیم، هماهنگی ندارد.
🤍 قرار نیست همیشه همان آدم دیروز بمانیم؛ گاهی رشد، یعنی اجازه بدهیم تجربهها نگاهمان را تغییر دهند، نه اینکه ارزشمان را از ما بگیرند.
۶۲
۱۱:۴۴
از پنجرهی روزگار، به درخت عمر که مینگرم، خوشتر از یاد خداوند، ثمری نیست.
وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ
«و هر کس بر خدا توکل کند، خداوند برای او کافی است.»
گاهی در هیاهوی زندگی، آنچه دل را آرام میکند، نه دانستنِ تمام پاسخها، بلکه اعتماد به خدایی است که از حال و روزمان آگاه است.
توکل یعنی با امید قدم برداریم، وظیفهی خود را انجام دهیم و دلنگران چیزهایی نباشیم که از اختیار ما بیروناند. 🤍
۵۷
۵:۲۶
خیلی وقتها تصور میکنیم هرچه بیشتر کار کنیم، موفقتر و خوشبختتر خواهیم شد؛ اما آیا واقعاً تمام معنای زندگی در کار کردن خلاصه میشود؟
برتراند راسل، فیلسوف بریتانیایی، در کتاب «در ستایش بطالت» به این باور میپردازد که کارِ بیشتر، لزوماً به معنای زندگی بهتر نیست. او از زمانی سخن میگوید که کار طولانی و پرمشغله بودن، بهتدریج به ارزش اجتماعی تبدیل شد و فرصت فراغت، تفکر و لذت بردن از زندگی کمرنگتر شد.
البته فراغت با تنبلی تفاوت دارد. فراغت فرصتی است برای استراحت، خلاقیت، شناخت خود، عمیقتر کردن رابطهها و تجربه کردن لحظههایی که در شلوغی کار از دست میروند.
گاهی آنقدر سرگرم ساختن آیندهای بهتر میشویم که فراموش میکنیم امروزمان هم بخشی از زندگی است.
کار کردن میتواند به زندگی ما معنا بدهد، اما وقتی تمام هویت و ارزش خودمان را به بهرهوری و دستاوردها گره میزنیم، ممکن است آرامش و لذت زندگی را از دست بدهیم.
🤍 قرار نیست برای ارزشمند بودن، همیشه مشغول باشیم.
گاهی رشد یعنی بیشتر تلاش کردن؛ و گاهی یعنی بهموقع ایستادن، نفس کشیدن و لذت بردن از آنچه همین حالا داریم.
۶۱
۳:۵۶
۳۴
۳:۲۵
۵۶
۳:۲۶
۴۸
۱۵:۳۵
به آنچه از تو میخواهند، فقط نگاه نکن؛ ببین در ارتباط با آنها چه احساسی را تجربه میکنی.
آیا در کنارشـان احساس آرامش و امنیت داری یا مدام گرفتار نگرانی و آشفتگی میشوی؟
آیا میتوانی خودِ واقعیات باشی یا ناچار میشوی برای پذیرفته شدن، بخشی از خودت را پنهان کنی؟
گاهی کیفیت یک رابطه را میتوان از احساسی شناخت که پس از هر دیدار و گفتوگو در وجودمان باقی میماند.
البته برای شناخت درست آدمها، باید به رفتارهای مداومشان هم توجه کرد، نه فقط احساسات لحظهای خودمان.
آدمها را از رفتارشان بشناس و از احساسی که در رابطه با آنها تجربه میکنی، غافل نشو.
۲۳
۱۷:۰۶
اگر در زندگی مشترک با مشکلی روبهرو شدهاید، پیش از آنکه انگشت اتهام را به سمت همسرتان بگیرید، کمی مکث کنید و از خودتان بپرسید: سهم من در شکلگیری این وضعیت چیست؟
برای فرار از مسئولیت، لازم نیست دیگری را مقصر جلوه دهید. سرزنش کردن همسر، توجیه اشتباهات و نادیده گرفتن سهم خودمان، شاید برای مدتی وجدانمان را آرام کند، اما هیچ مشکلی را حل نخواهد کرد.
وقت آن رسیده که از چرخه افکار منفی، بدبینی و سرزنش بیرون بیاییم. به خودمان بیاییم و بپذیریم که هر کدام از ما در برابر رفتارها، تصمیمها و وظایف خود مسئول هستیم.
زندگی مشترک زمانی مسیر سالمتری پیدا میکند که به جای تلاش برای تغییر و مقصر دانستن دیگری، از مسئولیت خودمان شروع کنیم.
مسئولیتپذیری نشانه ضعف نیست؛ نشانه بلوغ، آگاهی و احترام به رابطهای است که برای ساختنش تلاش کردهایم.
با مدیریت دکترالهامیفر
۱۶
۱۳:۰۰
گاهی آنقدر درگیر اصلاح رفتار فرزندانمان میشویم که فراموش میکنیم خودمان هم باید رفتارهایمان را اصلاح کنیم.
از فرزندمان انتظار داریم با احترام صحبت کند، اما گاهی با صدای بلند با او حرف میزنیم. از او میخواهیم صبور باشد، اما برای اشتباهاتش فرصت جبران قائل نمیشویم. انتظار داریم راستگو باشد، اما وقتی حقیقتی را میگوید که دوست نداریم بشنویم، او را سرزنش میکنیم.
فراموش نکنیم فرزندان بیش از آنکه از توصیههای ما بیاموزند، از رفتارهای روزمرهمان الگو میگیرند.
قرار نیست پدر و مادر بینقصی باشیم؛ اما باید والدینی آگاه باشیم که اشتباهات خود را میپذیرند، به احساسات فرزندشان احترام میگذارند و به جای کنترل دائمی، مسیر درست را به او نشان میدهند.
فرزندپروری موفق از جایی آغاز میشود که به جای پرسیدنِ «چطور فرزندم را تغییر بدهم؟» از خودمان بپرسیم: «من برای بهتر شدن رابطهام با فرزندم چه تغییری باید ایجاد کنم؟»
۳۳
۱۳:۱۴
۱۶
۳:۲۸