بله | کانال آیت الله باقری کنی

۱۶ خرداد

روایت خاطره ترور نافرجام آیت الله باقری کنی در خرداد ۱۳۶۱ از زبان شهید دکتر مصباح الهدی باقری کنی

هفده خرداد شصت و یک بود. درسام تموم شده بود و تعطیل شده بودم. شیطون بودم و تو خونه اذیت می‌‌کردم. مادرم به حاج آقا گفتند: حاج آقا، تو رو به خدا این بچه رو با خودتون ببرید کمیته...

بیرون جاده کن، ماشین اسکورت هم اضافه شد. حرکت می‌کردیم و حاج آقا با راننده و محافظ گعده می‌کردند و اونا هم کیف هم صحبتی با حاج آقا رو.

تو خیابون جمهوری، قبل از چراغ استقلال، تو ترافیک بودیم. صدای رگبار پیاپی اومد. محافظ پشت بی سیم به ستاد کمیته خبر می داد. این قدر هول شده بود که به جای کد، می گفت: ستاد!ستاد! ما را ترور، ما را ترور...

حاج آقا گردن من رو گرفت و سرم رو زیر صندلی چپوند. در همون حال می‌گفتند: جواب خودم رو می‌تونم بدم، جواب مادرت رو چی بدم...

رسیدیم بهارستان و رفتیم کمیته مرکز...

اول حاج آقا رفتند سراغ بچه‌های اسکورت، ماشین شون سوراخ سوراخ شده بود، حتی شیشه عقب اما به لطف خدا نه شیشه ریخته بود و نه تیری به بچه ها خورده بود...

چند لحظه بعد این خوشحالی رنگ دیگه‌ای گرفت. دو تا از تکاورای ماشین کمیته که مشغول تامین امنیت نامحسوس بودن، با طعمه یه ماشین قبلا دزدیده شده، می‌رن برای شناسایی، که منافقین میان و دو تا تکاور جان بر کف دیگه رو که توی ماشین مونده بودن رو به رگبار می‌بندن...

دو ماه قبل از اون هم، یعنی هفدهم فروردین شصت و یک، یه بمب زیر ماشین حاج آقا می‌اندازن که سر می‌خوره و میره زیر ماشین اسکورت. سه تا از بچه‌ها شیرجه می‌زنن بیرون ماشین اما یکی از بچه‌ها؛ شهید حسین حسینیان؛ تکه تکه می‌شه. مادرش تا می‌بینه حسین نیومد، میره غسل شهادت بجا میاره......