اخلاقیات شخصیت میخواهد بگوید که عاملی بیرونی وجود دارد، برنامه ریزی یا سمیناری تازه، که میتواند کمک کند با کارایی بیشتری از عهده ی همه ی این فشارها برآیم. اما آیا این امکان وجود دارد که کارایی بخش پاسخ مسئله نباشد؟ آیا به انجام رساندن اموری بیشتر، در زمانی کمتر تأثیری خواهد داشت؟ یا فقط بر شتاب واکنشم نسبت به افراد و موقعیتهایی که ظاهراً زندگیام را کنترل میکنند خواهد افزود؟آیا ممکن است نیاز داشته باشم چیزی را به شیوه یی ژرفتر و اساسیتر ببینم؟ مثلاً بعضی از برداشتهای درونی خودم را که بر نگرشی که از وقت و زندگی و طبیعتم دارم تأثیر میگذارند؟
هفت عادت مردمان موثر
هفت عادت مردمان موثر
آیا میتوانید ببینید که برداشتهای اخلاق شخصیت چگونه بر نگرش ما از مشکلات و همچنین شیوه حل آنها تأثیر میگذارند؟
آلبرت انشتین گفته است: «به هنگام رویارویی با مشکلات اساسی، نمیتوانیم از همان سطح تفکری که آن مشکلات را به وجود آوردیم، آنها را برطرف کنیم.»
اگر به پیرامون و درونمان بنگریم و مشکلاتی را که زیستن و ارتباط متقابل در قالب اخلاقیات شخصیت ایجاد کرده دریابیم، پی میبریم. اینها مشکلاتی ژرف و اساسیاند که نمیتوانند از آن موضع سطحی که به وجود آمدهاند برطرف شوند.برای حل این مسائل ژرف به سطح تفکر تازه و ژرفتری نیاز داریم. به برداشتی مبتنی بر اصول که دقیقاً منطقه ی انسان موثر و دارای ارتباط متقابل را توصیف کند.
هفت عادت مردمان موثر به این سطح تفکر تازه میپردازد. به نگریشی مبتنی بر اصول، مبتنی بر منش و نگریشی از درون به بیرون برای موثر واقع شدن در مسائل شخصی و ارتباط متقابل.
هفت عادت مردمان موثر به این سطح تفکر تازه میپردازد. به نگریشی مبتنی بر اصول، مبتنی بر منش و نگریشی از درون به بیرون برای موثر واقع شدن در مسائل شخصی و ارتباط متقابل.
نگرش «از درون به بیرون» یعنی اینکه نخست از خودمان آغاز کنیم، حتی به شیوهی اساسیتر، یعنی اینکه نخست از درونیترین بخش خود آغاز کنیم: یعنی از برداشتها و منش و انگیزهی خود.نخست بر عظمت اصلی یا منش خویش تمرکز کنید.
نگرش از درون به بیرون میگویند پیروزیهای شخصی باید بر پیروزیهای عمومی پیشی گیرند. یعنی وفا کردن به عهدی که با خود میبندیم باید به وفا کردن به قولهایی که به دیگران میدهیم پیشی گیرد. این نگرش میگوید که مقدم قرار دادن شخصیت بر منش و کوشش برای بهبود روابط با دیگران پیش از اینکه خود را بهبود ببخشیم بیهوده است.
نگرش از درون به بیرون یک فرایند است. فرایندی پیوسته ی تجدید حیاتی مبتنی بر قوانین طبیعی حاکم بر رشد و پیشرفت انسان. یعنی مارپیج صعودی رشدی در حال پیشرفت که به صورتهای بالاتر استقلال مسؤولانه و سپس به اتکای متقابل مؤثر میانجامد.
ثمراتی که از نگرش بیرون به درون دیدم، افراد بدبختی بودند که احساس میکردند قربانی و فلج شدهاند. افرادی که بر نقاط ضعف دیگران متمرکز میشدند و میپنداشتند اوضاع و شرایط مسئولیت وضعیت راکد و ایستای آنهاست. ازدواجهای ناخوشایندی که هر یک از همسران میخواهد همسرش عوض شود و هر یک به «گناهان» دیگری اعتراض میکند و هر یک میکوشد به دیگری شکل ببخشد. مشاجرات مدیران کارگران را دیدم که افراد وقت و نیروی عظیمی را چنان صرف وضع قانون برای واداشتن افراد به کار میکنند که گویی واقعاً اساس کار که اعتماد است وجود دارد!
در نگرش از بیرون به درون، خیلی اوقات افراد و گروهها مجاب می شوند که مشکل برون از آنهاست و اگر دیگران(یعنی گروه مقابل)، رفتارش را اصلاح کند یا ناگهان از حیطه وجود خارج شود، مسئله حل می شود.
عمدتاً به علت تغییر تأثیر قدرتمند شرطی شدن و برداشت اجتماعی جاری که ناشی از اخلاقیات شخصیت است، نگرش از درون به بیرون برای مردم تغییر نگرش شدیدی محسوس می شود.
عمدتاً به علت تغییر تأثیر قدرتمند شرطی شدن و برداشت اجتماعی جاری که ناشی از اخلاقیات شخصیت است، نگرش از درون به بیرون برای مردم تغییر نگرش شدیدی محسوس می شود.
وقتی صمیمانه بخواهیم امور را دریابیم و آنها را جز لاینفک زندگیمان سازیم بارها و بارها حقیقت نهفته در این گفتهٔ تی.اس.الیوت را در خواهیم یافت.
نباید از اکتشاف باز ایستیم و قاعده همهٔ اکتشافهایمان رسیدن به همان جایی خواهد بود که از آن آغاز کردهایم تا برای نخستین بار همان جا را بشناسیم.
نباید از اکتشاف باز ایستیم و قاعده همهٔ اکتشافهایمان رسیدن به همان جایی خواهد بود که از آن آغاز کردهایم تا برای نخستین بار همان جا را بشناسیم.