#یادداشت | بازخوانی راهبردی «وحدت مقدس» در برابر «دکترینِ فشار»؛ گذار از تهدید به اقتدار" />عابدین غفاری در شرایط حساس کنونی، تحلیلِ رفتارهای نظام سلطه در قبال جمهوری اسلامی ایران، مستلزم نگاهی فراتر از وقایع روزمره است.دشمن، در حال اجرای یک سناریوی چندلایه است که شناخت دقیق آن، نه تنها برای مسئولان، بلکه برای جامعه نخبگانی یک ضرورتِ استراتژیک محسوب می‌شود.
۱. منطقِ حمله: چرا دشمن به دنبال بی‌ثبات‌سازی است؟بررسیِ اتاق‌های فکر جریان سلطه نشان می‌دهد که دشمن در طراحیِ حملات خود علیه ایران، یک مثلثِ راهبردی را دنبال می‌کند که هدف نهایی آن شکستنِ اراده‌ی ملی است:ضعیف‌سازی ساختاری:تلاش برای کاهشِ مولفه‌های قدرتِ ایران (نظامی، منطقه‌ای و سیاسی) تا کشور از جایگاهِ مقتدرِ خود در معادلات جهانی عقب‌نشینی کند.فشار اقتصادی بر مردم:دامن زدن به معضلات معیشتی با هدفِ گسستِ میان ملت و حاکمیت. دشمن می‌خواهد نارضایتی اقتصادی را به سوختِ اصلیِ پروژه‌های براندازانه تبدیل کند.اختلال در تسلط دولت بر امور:این رکنِ اصلی است که کمتر مورد توجه قرار گرفته است. دشمن به شدت از آن هراس دارد که دولتِ مستقر، با اقتدارِ کامل و اشرافِ اجرایی، بر چالش‌ها فائق آید.محاسباتِ آنها بر این است که اگر دولت بر امور مسلط شود، تمامیِ بهانه‌ها و اهرم‌های فشارِ آنها علیه نظامِ اسلامی خنثی خواهد شد. لذا، آنها با تمام قوا می‌کوشند تا دولت را درگیرِ حواشی کنند و مانعِ تسلطِ کاملِ مدیریتِ اجرایی کشور بر امور شوند. ۲. وحدت مقدس؛ سپری در برابر نقشه‌های شومآنچه این نقشه‌ها را در نطفه خفه می‌کند، تدبیرِ حکیمانه و راهبردی قائد شهید امت است. تأکیدِ ایشان بر لزوم در آغوش گرفتن دولت توسط همه ارکان نظام و نیروهای انقلاب، یک توصیه‌ی اخلاقیِ ساده نیست؛ بلکه یک فرمانِ راهبردی برای شکل‌دهی به یک اتحاد مقدس است.تجلی این وحدت در هم‌افزاییِ تمام‌عیارِ نهادهای حاکمیتی و انقلابی دیده می‌شود:همگامیِ قوا و نهادها:همراهیِ بدنه مجلس شورای اسلامی با دولت، نقش‌آفرینیِ فعالِ مدیریتِ شهری در کلان‌شهرها برای گره‌گشایی از مسائل اقتصادی، و حضور میدانی و بی‌ادعای بسیج و نیروهای مسلح در بازسازی و خدمت‌رسانی، پیامی قاطع به دشمن است.این هم‌افزایی، نشان می‌دهد که کلِ پیکره‌ی نظام برای موفقیتِ دولتِ مستقر، هم‌قسم شده است تا کوچک‌ترین شکافی برای نفوذ دشمن باقی نماند. ۳. رسالتِ جامعه نخبگانی؛ جهاد در مسیرِ تبییندر این میان، نقشِ جامعه نخبگانی (اعم از اساتید، فعالان فرهنگی و حوزوی) بی‌بدیل است. وظیفه نخبگان در شرایط فعلی، فراتر از نظاره‌گری است: تبیینِ منطقِ وحدت:نخبگان باید برای افکار عمومی تشریح کنند که این اتحاد، نه یک بازیِ سیاسی، بلکه یک ضرورتِ امنیتی برای عبور از گردنه‌های سختِ اقتصادی است.مبارزه با حاشیه‌سازی‌ها:هر صدایی که به دنبالِ ایجادِ دوقطبی‌های کاذب (مانند تقابل دولت با نهادهای انقلابی) باشد، دانسته یا نادانسته، در پازلِ دشمن بازی می‌کند. تقوای سیاسی حکم می‌کند که نخبگان در برابرِ این موج‌های تفرقه‌افکن بایستند و بر همدلیِ ساختاری تأکید کنند.امیدآفرینیِ واقع‌بینانه:نخبگان باید با تحلیلِ دستاوردهای هم‌افزاییِ دستگاه‌ها، به جامعه نشان دهند که مسیرِ غلبه بر مشکلات، از طریقِ همین اتحاد مقدس می‌گذرد و این راه، بن‌بستی ندارد. نتیجه‌گیری؛دشمن در محاسبات خود دچار خطای استراتژیک شده است؛ چرا که قدرتِ وحدتِ ایمانی و انقلابی ما را دست‌کم گرفته است.اگر این اتحادِ مقدس که برخاسته از هدایت‌های حکیمانه امام سید مجتبی خامنه ای مدظله العالی است، با همتِ دولت و حمایتِ شبانه‌روزیِ سایر ارکان و نهادهای انقلابی حفظ شود، دولت نه تنها بر چالش‌ها مسلط خواهد شد، بلکه نقشه دشمن برای تضعیفِ ایران اسلامی، به کلی نقش‌برآب گشته و فصلِ جدیدی از اقتدار و کارآمدیِ نظامِ مقدس جمهوری اسلامی آغاز خواهد شد.حفظِ این وحدت، نه یک انتخاب، که یک تکلیفِ شرعی و ملی بر دوشِ همه ماست.۳۰ شهریور ۱۴۰۵
#ایران_قوی #انسجام #اتحاد_مقدس ┄┄┅┅❅
❅┅┅┄┄روبیـــکا | بـــله | روبیــنو | ایتـــا | آپــــارات
#بیانیه | به مناسبت دومین سالگرد عروج ملکوتی سید مقاومتبسم الله الرحمن الرحیم
مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَمَا بَدَلُوا تَبْدِیلًادومین سالگرد عروج ملکوتی مجاهد کبیر، سیدِ مقاومت، شهید والامقام سید حسن نصرالله رضوان‌الله‌تعالی‌علیه، فرصتی است برای بازخوانی مکتبی که ستون‌های استکبار جهانی را در غرب آسیا به لرزه درآورد.
مرکز بسیج اساتید، مدیران و نخبگان حوزه علمیه قم، ضمن تعظیم در برابر مقام شامخ این رهبرشهید، مقاومت ،شجاع و بصیر، تأکید می‌نماید که یاد و نام او نه یک خاطره، بلکه یک دستورالعملِ زیستِ مجاهدانه در عصر حاضر است.شهید نصرالله، تبلور عینیِ ذوب در ولایت بود. او در پیچیده‌ترین شرایط امنیتی و سیاسی منطقه، تنها راه نجات امت اسلامی و پیروزی بر جبهه کفر را تمسک خالصانه به ریسمان ولایت فقیه می‌دانست.برای او، اطاعت از ولی امر مسلمین، حضرت آیت‌الله‌العظمی امام خامنه‌ای قدس الله نفسه الزکیه، نه یک تکلیف اداری، بلکه یک باور قلبی و استراتژیک بود.نخبگان حوزه علمیه قم بر این باورند که سرّ جاودانگی راه سید مقاومت، پیوند ناگسستنی او با ولایت مطلقه فقیه بود؛ پیوندی که به حزب‌الله هویت، جهت و قدرت بازدارندگی بخشید.
مکتب نصرالله، آموزه‌ی هیهات منّا الذّله را از کتابخانه‌ها و منابر به میدان‌های نبرد عملیاتی منتقل کرد. او با درک عمیق از ماهیت رژیم منحوس صهیونیستی، ثابت کرد که زبانِ مفاهمه با گرگ‌های درنده، تنها زبانِ قدرت و مقاومت است.شهادت او، خللی در این اراده پولادین ایجاد نکرد، چرا که مقاومت، ایمانی است که با خونِ اولیاء خدا آبیاری شده و امروز در جای‌جای محور مقاومت، تکثیر شده است.
سیدِ شهید، پیش از آنکه یک فرمانده نظامی و سیاسی باشد، عارفی متصل به حضرت حق بود. او قدرت نظامی حزب‌الله را بر پایه تزکیه نفس و اتصال معنوی بنا نهاد. او به ما آموخت که اگر اخلاص در مجاهدت جاری شود، نصرت‌های الهی وعده‌ای تخلف‌ناپذیر خواهند بود. استقامتِ او در برابر طوفان‌های سهمگین، ناشی از ایمانی بود که جز به خدا به هیچ قدرتی تکیه نداشت.
ما اساتید و نخبگان حوزه علمیه قم، با تأسی به سلوک آن شهید سعید، اعلام می‌داریم که در این پیچ تاریخی، مسئولیتِ جهاد تبیین بر دوش ماست. امروز وظیفه داریم چهره واقعیِ رژیم رو به زوالِ صهیونیستی و حامیان غربی‌اش را بیش از پیش افشا کنیم.ما با تأکید بر گفتمانِ مقاومتِ هوشمندانه، ضمن محکوم کردن جنایات وحشیانه این رژیم جعلی، اعلام می‌کنیم که راهِ نصرالله، راهِ نهاییِ اسلام ناب محمدی(ص) است و تا آزادی قدس شریف و نابودی غده سرطانی اسرائیل، از پای نخواهیم نشست.وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ
مرکز بسیج اساتید، مدیران و نخبگان حوزه علمیه قم۱۴٠۵/٠۷/٠۵
┄┄┅┅❅
❅┅┅┄┄روبیـــکا | بـــله | روبیــنو | ایتـــا | آپــــارات
#یادداشت | پارادوکسِ واقع‌گراییِ کاذب و ضرورتِ اقتدارِ ملی در مدیریت بحران‌های بین‌المللی" /> عابدین غفاریدر تحلیل‌های گذرا و سطحی از بحران‌های کنونی، جریانی ظهور کرده است که با اتخاذ رویکردی موسوم به واقع‌گراییِ مادی، سعی در بازتعریفِ مفهومِ امنیت و حاکمیت دارد.این جریان‌ها با استفاده از مفاهیمی همچون تنش‌زدایی و دیپلماسیِ صرف، می‌کوشند تا میان مطلبه‌های معیشتیِ ملموسِ مردم و اصالتِ حاکمیتِ ملی، یک گسستِ ساختاری ایجاد کنند. هدف از این رویکرد، فرود آوردنِ فشار بر ستون‌های اقتدارِ نظام از طریق القای این تصور است که مقاومت، مانعِ رفاه است.اما از منظرِ تحلیلِ استراتژیک و عقلانی، این نوع نگاه دچار یک خطای بنیادی است:این جریان‌ها میان تنشِ ناشی از تجاوزِ دشمن و ایستادگی برای حفظِ حاکمیت، تفاوتی قائل نمی‌شوند. در حالی که واقعیتِ امر نشان می‌دهد، تنش‌های کنونی، محصولِ مستقیمِ رفتارهایِ تجاوزکارانه و تلاشِ دشمن برای تغییرِ معادلاتِ منطقه است؛ و آنچه این جریان‌ها تنش می‌نامند، در حقیقت ثباتِ اقتدار در برابرِ بی‌ثبات‌سازیِ خارجی است.از منظرِ مبانیِ حکمی و وحیانی، این جریان‌ها دچار یک خلل در فهمِ نسبتِ میانِ وسایل و مقاصد هستند. آنها تلاش می‌کنند با بردنِ بحث به سطحِ مصالحِ مادی و گذرا، اصلِ حفظِ حاکمیت را قربانی کنند.در حالی که قرآن کریم به صراحت، بر اهمیتِ حفظِ اقتدار و پرهیز از تضعیفِ جایگاهِ مؤمنان در برابرِ قدرت‌های ظالم تأکید دارد: «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ» (آل‌عمران، ۱۷۱).این آیه، نه تنها یک وعده‌ی معنوی، بلکه یک اصلِ راهبردی برای حفظِ روحیه و اقتدارِ سیاسی در برابرِ فشارهاست. تضعیفِ این اقتدار به بهانه‌ی آرامشِ ظاهری، برخلافِ فرمانِ الهی مبنی بر حفظِ عزتِ مؤمنان است.همچنین، این جریان‌ها که میان مطالبه‌های معیشتی و اصالتِ حاکمیت تضاد ایجاد می‌کنند، از یک اصلِ عمیقِ حکمی غافل‌اند: اینکه امنیت و اقتدار، پیش‌شرطِ استقرارِ عدالت و رفاه است.در سنتِ نبوی، امنیتِ جامعه و صیانت از حاکمیت، از مقدماتِ واجبات است. همان‌گونه که در دستوراتِ امیرالمؤمنین (ع) در نهج‌البلاغه، حفظِ نظام و جلوگیری از آشفتگیِ عمومی (فتنه) حتی بر برخی منافعِ مادی مقدم دانسته شده است.رویکردِ این جریان‌ها که با ایجادِ شکاف میان مردم و نظام، نوعی از فتنه راه‌اندازی را پیش می‌برند، با اصلِ اجماع و وحدتِ امت که از ضروریاتِ دین است، در تضاد است.در نهایت، باید دانست که دیپلماسیِ موفق، دیپلماسی‌ای است که از موضعِ قدرت و بر پایه برتریِ اقتدارِ ملی انجام شود، نه دیپلماسی‌ای که با هدفِ کاهشِ هزینه‌های سیاسی به قیمتِ از دست دادنِ حاکمیت انجام گیرد.آنچه این جریان‌ها واقع‌گرایی می‌نامند، در واقع نوعی توسل به قدرتِ بیگانه برای حلِ مشکلاتِ داخلی است که در قرآن کریم به عنوانِ یکی از نشانه‌های ضعفِ ایمان و شکستِ استراتژیک از آن یاد شده است: «وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ» (هود، ۱۱۳).این آیه، هشدارِ صریحی است به کسانی که با گرایش به سمتِ قدرت‌های ظالم و پذیرشِ خواسته‌های آنها (به بهانه‌ی حلِ مشکلات)، در واقع راهِ سقوطِ خود و جامعه را هموار می‌کنند.بنابراین، وظیفه‌ی نخبگان و فعالانِ حوزه، روشنگری در این باب است که تفکیک میان نیاز به حل مشکلاتِ اقتصادی و عدمِ نیاز به امتیازدهیِ سیاسی را برای جامعه تبیین کنند.ما باید به جامعه بیاموزیم که مقاومت، نه یک انتخابِ ایدئولوژیک، بلکه یک ضرورتِ عقلانی و حکمی برای حفظِ فضایِ مانورِ ملی است. ۱۵ مهر ۱۴۰۵#جنگ_شناختی #جنگ_رمضان #ایران_قوی #سواد_رسانه_ای #جنگ_رسانه_ای #روایت_جنگ #انسجام_ملی #وحدت_ملی #بازدارندگی #مقاومت #انقلاب_اسلامی #غفاری┄┄┅┅❅
❅┅┅┄┄روبیـــکا | بـــله | روبیــنو | ایتـــا | آپــــارات
#یادداشت | حاکمیت یا سازش؟در ترازوی عقلانیت، هزینه‌ی «استقلال» با هزینه‌ی «تسلیم» متفاوت است!" />عابدین غفاریدر روزگاری که جهان با تغییراتِ شگرفِ ژئوپلیتیک روبروست، نوعی از «جریان‌های فکریِ نوظهور» در فضای رسانه‌ای و مجازی، در حالِ بازتعریفِ مفاهیمِ بنیادینِ ملی هستند.این جریان‌ها با استفاده از ادبیاتی که خود را «واقع‌گرایی» و «دیپلماسی» می‌نامند، می‌کوشند تا میان «حقوقِ معیشتیِ مردم» و «اصالتِ حاکمیتِ کشور»، یک تقابلِ کاذب ایجاد کنند. هدفِ نهایی این‌ها، ساده است: تبدیلِ «مقاومتِ ملی» به «تنشِ سیاسی» و تبدیلِ «استقلالِ سیاسی» به «بارِ اقتصادی» برای جامعه.۱. فریبِ تقابلِ کاذب: نان در برابرِ کرامت؟بسیاری از این جریان‌ها با نگاهی صرفاً مادی‌گرایانه، مدعی‌اند که ایستادگی در برابرِ فشارهای خارجی و حفظِ استراتژی‌هایِ دفاعی، تنها باعثِ افزایشِ تورم و سختیِ زندگی می‌شود.
اما این یک «تحلیلِ ناقص» و در واقع یک «فریبِ روانی» است. آنها نمی‌گویند که عاملِ اصلیِ این فشارها، خودِ دشمن و سیاست‌هایِ تحریمیِ آن است؛ بلکه تلاش می‌کنند «هویتِ مستقلِ ایران» را به عنوان عاملِ اصلیِ مشکلات معرفی کنند.باید دانست که «امنیتِ ملی» و «کرامتِ سیاسی»، پیش‌شرطِ هرگونه «ثباتِ اقتصادی» هستند. کشوری که حاکمیت و تصمیم‌گیری‌اش را در ازایِ نان، به قدرت‌های بیگانه واگذار کند، هرگز به آرامشِ اقتصادی نخواهد رسید، بلکه تنها به «وابستگیِ دائمی» دچار خواهد شد.۲. دیپلماسی یا خودباخت؟ تفکیکِ واقعیت از شعارباید میان «دیپلماسیِ مقتدرانه» و «سازشِ از سرِ ضعف» تمایز قائل شد. دیپلماسی، ابزاری است برای بازپس‌گیریِ حقوقِ ملی در میزِ مذاکره، نه ابزاری برای پیش‌خور کردنِ امتیازات در ازایِ وعده‌های توخالی.
️جریان‌هایی که امروز با شعارِ «تنش‌زدایی»، راهِ دیپلماسی را می‌بندند، در حقیقت در حالِ ترویجِ مدلِ «تسلیمِ تدریجی» هستند. آنها می‌خواهند از «صلح» به عنوان پوششی برای «از دست دادنِ اقتدار» استفاده کنند.حقیقت این است که تنش در سطحِ بین‌المللی، محصولِ تجاوزاتِ دشمن است، اما «پایداری در برابرِ تنش»، نشانه‌ی اقتدارِ ملی است.۳. هزینه؛ تفاوت میان «هزینه‌ی بقا» و «هزینه‌ی فنا»پرسشِ همیشگیِ این جریان‌ها این است: «هزینه را چه کسی می‌دهد؟» و پاسخِ آنها همواره به سمتِ توده‌های مردم است.
اما آنها از این حقیقت غافل‌اند که آنچه امروز به عنوان «هزینه» پرداخت می‌شود، در واقع «بهایِ استقلال» است. ما میان دو نوع هزینه ایستاده‌ایم: «هزینه‌ی مقاومت» که برای حفظِ حاکمیت و آینده‌ی فرزندانمان است، و «هزینه‌ی سازش» که در کوتاه‌مدت شاید آرامشِ کاذبی به ارمغان بیاورد، اما در بلندمدت، قیمتِ از دست رفتنِ هویت، استقلال و حاکمیتِ ملی را از ما خواهد گرفت. هزینه‌ی مقاومت، «هزینه‌ی بقا»ست؛ اما هزینه‌ی سازش، «هزینه‌ی فنا» خواهد بود!۴. نقشِ جامعه و نخبگان: از پراکندگی تا همافزاییدر برابرِ این جریان‌هایی که با ایجادِ دو قطبی‌سازی و سوءاستفاده از تفاوت‌های دیدگاهی، سعی در تضعیفِ انسجامِ ملی دارند، راهکار تنها در «آگاهیِ جمعی» و «تقویتِ صدایِ عقلانی» است. ما نیازمندِ آن هستیم که:
شکافِ ساختگی میان «مردم» و «حاکمیت» را با آگاهی از ریشه‌هایِ خارجیِ بحران‌ها، پر کنیم. با ارائه مستنداتِ دقیق، فرآیندِ «تنش‌افکنیِ کاذب» را از «دیپلماسیِ اصیل» متمایز کنیم.و از هرگونهِ تلاش برای «تضعیفِ اقتدارِ ملی» تحتِ عنوان‌هایِ اقتصادی، هوشیار باشیم.ایران متعلق به تمامِ ایرانیان است؛ و حفظِ این سرزمین، تنها در گروِ حفظِ حاکمیتِ مقتدرانه و ایستادگی بر سرِ اصول است.دیپلماسی، وقتی به معنایِ «قدرتِ مذاکره» باشد، راهِ نجات است؛ اما وقتی به معنایِ «اجازه دادن به دشمن برایِ تعیینِ سرنوشت»، باشد، تنها راهی برایِ فروپاشی خواهد بود.۱۴ مهر ۱۴۰۵
#جریان_شناسی #جنگ_رسانه_ای #واقع_گرایی #دیپلماسی #معیشت #انقلاب_اسلامی #ناکارآمدی #امنیت_ملی #استقلال_ملی #سازش #مقاومت #هزینه #غفاری┄┄┅┅❅
❅┅┅┄┄روبیـــکا | بـــله | روبیــنو | ایتـــا | آپــــارات
#یادداشت | سه جنگ، یک حقیقت؛ (۵/۱)درس‌آموخته‌های چهار دهه ایستادگی ایران" />م.مداحیجنگ برای ملت‌ها تنها هنگام شلیک نخستین گلوله آغاز نمی‌شود. گاهی جنگ، سال‌ها پیش از میدان نظامی، در اتاق‌های فکر، مراکز اطلاعاتی، شبکه‌های رسانه‌ای و محاسبات اقتصادی آغاز شده است؛ و گاهی پس از خاموش شدن توپخانه نیز ادامه پیدا می‌کند، با این تفاوت که میدان آن دیگر خاکریز نیست، بلکه ذهن، معیشت، امید، هویت و اراده عمومی یک ملت است.از این منظر، تجربه جمهوری اسلامی ایران در چهار دهه گذشته را نمی‌توان فقط در قالب یک جنگ تحمیلی هشت‌ساله خلاصه کرد.در این یادداشت، سه تجربه را در کنار یکدیگر قرار می‌دهیم: دفاع مقدس هشت‌ساله، جنگ دوازده‌روزه و جنگ ۴۰روزه رمضان.این سه جنگ از نظر زمان، بازیگران، ابزارها و میدان نبرد یکسان نیستند؛ اما کنار هم گذاشتن آنها امکان مشاهده یک روند را فراهم می‌کند: ️تهدید علیه ایران در طول زمان شکل‌های متفاوتی پیدا کرده و در مقابل، مفهوم قدرت و الزامات دفاع ملی نیز ناچار به تغییر شده است.جنگ هشت‌ساله عمدتاً جنگی کلاسیک و سرزمینی بود؛جنگ دوازده‌روزه ترکیبی از حمله نظامی، عملیات اطلاعاتی، ترور فرماندهان و دانشمندان، حملات دقیق و جنگ ادراکی را به نمایش گذاشت؛و جنگ رمضان، میدان فشار را گسترده‌تر کرد و اقتصاد، فضای سایبری، رسانه، افکار عمومی و انسجام اجتماعی را نیز در کنار میدان نظامی وارد معادله کرد.بنابراین، وجه اشتراک این سه تجربه را نباید در یکسان بودن ابزارهای دشمن جست‌وجو کرد؛ بلکه باید آن را در تداوم فشار و ضرورت بازسازی مداوم قدرت ملی دید.این تفاوت، نخستین درس بزرگ سه جنگ است: دشمن هر بار همان جنگ قبلی را تکرار نمی‌کند؛ بنابراین ملت نیز نباید برای جنگ آینده، فقط پاسخ جنگ گذشته را آماده کند.از اشغال سرزمین تا حمله به ارادهدر جنگ تحمیلی هشت‌ساله، مسئله کاملاً عینی بود: مرزها، شهرها و سرزمین ایران هدف قرار گرفته بود.
️صدام با پشتیبانی گسترده قدرت‌های خارجی، جنگی را آغاز کرد که با تصرف بخش‌هایی از خاک ایران، فشار بر نظام نوپای جمهوری اسلامی و تلاش برای تغییر موازنه سیاسی کشور پیوند خورده بود.اما آنچه در این جنگ شکل گرفت، تنها یک دفاع نظامی نبود؛ تولد یک منطق جدید از قدرت ملی بود.🟡ملتی که پیش از انقلاب بارها تجربه کرده بود که در جنگ‌های بزرگ بخشی از سرزمینش جدا شود، در دفاع مقدس نشان داد که می‌توان با تکیه بر ایمان، سازماندهی مردمی، ابتکار داخلی و رهبری سیاسی، معادله جنگ را تغییر داد. جنگ، از یک تهدید برای موجودیت کشور، به مدرسه‌ای برای ساختن ظرفیت‌های دفاعی، انسانی و سازمانی جمهوری اسلامی تبدیل شد.
اینجاست که اهمیت رهبری امام خمینی(ره) آشکار می‌شود. هنر امام تنها صدور فرمان جنگ نبود؛ تبدیل دفاع نظامی به یک امر ملی و اجتماعی بود. جبهه از پادگان‌ها فراتر رفت و به متن جامعه کشیده شد؛ مادران، پدران، جوانان، دانشجویان، روحانیون، کارگران، اصناف و اقوام، هر یک به شکلی در دفاع سهیم شدند.در این معنا، یکی از مهم‌ترین میراث دفاع مقدس آن بود که نشان داد قدرت یک کشور فقط در تعداد موشک‌ها و هواپیماها خلاصه نمی‌شود؛ قدرت هنگامی پایدارتر می‌شود که توان نظامی با مردم، سازماندهی، دانش، ایمان و اراده سیاسی پیوند بخورد.جنگ دوازده‌روزه؛ آزمون قابلیت بازسازیدر جنگ دوازده‌روزه، صورت مسئله تغییر کرد!این بار، در کنار حمله نظامی، ترور فرماندهان ارشد و دانشمندان، حمله به زیرساخت‌ها، عملیات اطلاعاتی، حملات دقیق و جنگ روانی نیز در یک منظومه قرار گرفتند؛ به‌گونه‌ای که یکی از مسائل اصلی، سنجش توان ساختار سیاسی و نظامی کشور برای ادامه تصمیم‌گیری پس از وارد شدن ضربه به لایه‌های بالای فرماندهی بود.
اما یکی از مهم‌ترین درس‌های این جنگ، دقیقاً در همین نقطه نهفته بود: سازمانی که تمام دانش و مسئولیت را در افراد معدود متمرکز کند، با حذف آنها آسیب‌پذیرتر می‌شود؛ اما سازمانی که دانش، تجربه و مسئولیت را در شبکه‌ای از نیروها توزیع کرده باشد، قابلیت بازسازی بیشتری دارد.در روایت قائد شهیدمان پس از این جنگ نیز بر همین جنبه تأکید شد؛ اینکه مهاجمان به اهداف اعلام‌شده خود دست نیافتند و در داخل کشور، برخلاف برخی محاسبات، نوعی همبستگی عمومی شکل گرفت.از این منظر، جنگ ۱۲روزه یک درس راهبردی مهم‌تر از صرف قدرت آتش داشت:بازدارندگی فقط با سلاح ساخته نمی‌شود؛ با قابلیت ادامه دادن نیز ساخته می‌شود.
اگر دشمن بتواند با حذف چند فرمانده، تصمیم‌گیری یک کشور را متوقف کند، ساختار قدرت شکننده است.اما اگر پس از ضربه، فرماندهی بازسازی شود، تصمیم‌گیری ادامه پیدا کند، پاسخ نظامی داده شود و جامعه نیز از کارکردهای اصلی خود بازنماند، ضربه نظامی هدف سیاسی مورد انتظار دشمن را برآورده نمی‌کند!قسمت دومیادداشت | سه جنگ، یک حقیقت؛ (۵/۲) قسمت دومبنابراین، مسئله فقط این نیست که یک کشور چقدر توان ضربه زدن دارد؛ مسئله این نیز هست که پس از دریافت ضربه، با چه سرعت و ظرفیتی می‌تواند خود را بازسازی کند!جنگ رمضان؛ میدان گسترده‌تر، پاسخ چندلایهتردر جنگ رمضان، میدان نبرد از همیشه گسترده‌تر شد. حمله نظامی، عملیات سایبری، فشار اقتصادی، جنگ رسانه‌ای، عملیات روانی و تلاش برای ایجاد شکاف اجتماعی، در یک منظومه واحد قرار گرفتند.در چنین جنگی دیگر نمی‌توان میان «جبهه» و «پشت جبهه» مرز روشنی ترسیم کرد. صفحه تلفن همراه، شبکه بانکی، کارخانه، مدرسه، مسجد، رسانه، بازار، مرز، آسمان و اتاق فرماندهی، همگی به شکلی در میدان اثرگذاری قرار می‌گیرند.اینجا یک تغییر مهم رخ می‌دهد: در جنگ کلاسیک، سرباز مستقیماً از مرز و سرزمین دفاع می‌کند؛ در جنگ ترکیبی، حفظ کارکردهای کل جامعه نیز به بخشی از ظرفیت دفاع ملی تبدیل می‌شود.این همان معنایی است که در سخن امام خمینی(ره) درباره آمادگی عمومی برای دفاع دیده می‌شود. ایشان در پیام دوم آذر ۱۳۶۷ تصریح می‌کنند که ملتی که در خط اسلام ناب محمدی(ص) است «باید همه افرادش بسیجی باشند و فنون نظامی و دفاعی لازم را بدانند» و آمادگی عمومی را شرط سربلندی ملت در هنگام خطر می‌دانند.این نگاه را اگر از سطح سازمانی و تاریخی آن فراتر ببریم، یک مفهوم مهم‌تر به دست می‌آید: در هنگام تهدید، هیچ بخش مؤثری از جامعه نمی‌تواند خود را کاملاً بیرون از مسئله امنیت ملی تصور کند.کارگر، کشاورز، دانشجو، معلم، رسانه، پزشک، کاسب، راننده، مدیر، سرباز و فرمانده، هر کدام در سطح خود بخشی از کارکرد کشور را حفظ می‌کنند.
بنابراین دفاع ملی فقط به میدان تیر و خاکریز محدود نمی‌شود؛ به حفظ چرخه زندگی کشور در شرایط فشار نیز مربوط است.به همین دلیل، اگر تجربه جنگ هشت‌ساله را با «دفاع سرزمینی»، و جنگ دوازده‌روزه را با «قابلیت بازسازی فرماندهی» توضیح دهیم، جنگ رمضان بیش از هر چیز مسئله تاب‌آوری ملی را پیش روی ما قرار می‌دهد.اما اینجا باید از یک اشتباه تحلیلی پرهیز کرد: تاب‌آوری ملی را نباید با تحمل صرف یکی دانست.تاب‌آوری یعنی توان یک ملت برای حفظ کارکردهای اصلی خود زیر فشار؛ یعنی فرماندهی بتواند ادامه دهد، اقتصاد بتواند نفس بکشد، جامعه دچار فروپاشی اعتماد نشود، مردم در برابر عملیات روانی قدرت تشخیص داشته باشند و دستگاه رسانه‌ای بتواند روایت مستند و قابل دفاع خود را عرضه کند.البته تاب‌آوری به معنای انکار هزینه‌ها نیز نیست. هر جنگی هزینه انسانی، اقتصادی، امنیتی و اجتماعی دارد. معنای واقعی تاب‌آوری آن است که یک کشور این هزینه‌ها را ببیند، از آنها تجربه استخراج کند و برای کاهش آسیب‌پذیری در مواجهه بعدی آماده‌تر شود.بنابراین، در جنگ جدید، بخشی از پیروزی فقط در میدان آتش رقم نمی‌خورد؛ بخشی از آن در این است که دشمن نتواند با عملیات روانی، روایت خود از واقعیت را بدون امکان تشخیص و راستی‌آزمایی بر ذهن جامعه تحمیل کند.سه جنگ و یک منحنی تحولاگر این سه تجربه را در کنار هم قرار دهیم، می‌توان یک روند روشن را مشاهده کرد:
در جنگ اول، میدان اصلی فشار، سرزمین و توان دفاعی کشور بود.در جنگ دوم، ضربه به فرماندهی و ظرفیت تصمیم‌گیری اهمیت ویژه‌ای پیدا کرد.در جنگ سوم، فشار به‌صورت هم‌زمان و گسترده‌تر به اقتصاد، جامعه، رسانه، زیرساخت و اراده ملی کشیده شد.در مقابل، پاسخ ایران نیز از دفاع سرزمینی در جنگ هشت‌ساله، به بازسازی فرماندهی در جنگ دوازده‌روزه و سپس به تاب‌آوری چندلایه اجتماعی، اقتصادی، رسانه‌ای و نظامی در جنگ کنونی حرکت کرده است.این همان نقطه‌ای است که سه جنگ را از یکدیگر متمایز و در عین حال به یکدیگر مرتبط می‌کند:تهدید تکامل پیدا کرده است؛ بنابراین قدرت نیز باید تکامل پیدا کند.اگر دیروز ساختن نیروی نظامی اولویت داشت، امروز در کنار آن باید اقتصاد مقاوم، زیرساخت امن، فرماندهی انعطاف‌پذیر، جامعه منسجم، رسانه حرفه‌ای، سرمایه اجتماعی و سواد شناختی نیز ساخته شود.درس نخست؛ دشمن را باید در حال تغییر شناخت؛بزرگ‌ترین خطا در فهم تهدید آن است که دشمن را فقط با شکل دیروز آن بشناسیم. نسل جدید جنگ‌ها الزاماً با اعلام رسمی جنگ آغاز نمی‌شود.
ممکن است با عملیات اطلاعاتی شروع شود، با فشار اقتصادی ادامه یابد، در شبکه‌های اجتماعی تشدید شود و در نهایت با حمله نظامی تکمیل شود.از همین رو، «دشمن‌شناسی» دیگر صرفاً شناخت آرایش نظامی دشمن نیست؛ شناخت منطق تصمیم‌گیری، ابزارهای اثرگذاری، شبکه‌های نفوذ، ظرفیت‌های رسانه‌ای و نقاط آسیب‌پذیری داخلی نیز بخشی از آن است.سه جنگ اخیر نشان داده‌اند که امنیت پایدار، محصول نگاه چندبعدی به تهدید است. قسمت سومیادداشت | سه جنگ، یک حقیقت؛ (۵/۳) قسمت سومدرس دوم؛ فرماندهی باید قابل ترمیم باشد؛یکی از مهم‌ترین درس‌های جنگ دوازده‌روزه، ضرورت طراحی ساختارهایی است که با حذف افراد کلیدی از کار نیفتند.
هیچ ساختار انسانی از فقدان فرماندهان و مدیران مصون نیست. هنر سازمان قدرتمند این نیست که هیچ‌گاه ضربه نخورد؛ هنر آن است که پس از ضربه، بتواند خود را بازسازی کند و کارکردهای اصلی‌اش را ادامه دهد.از این منظر، جانشین‌پروری، توزیع دانش، تربیت نسل دوم و سوم مدیران، مستندسازی تجربه‌ها و ایجاد شبکه‌های تصمیم‌گیری، دیگر موضوعات صرفاً اداری نیستند؛ بخشی از تاب‌آوری و امنیت ملی‌اند که باید به تقویت آن اهتمام ورزید.درس سوم؛ مردم، بخشی از قدرت دفاعی کشورند؛در هر سه جنگ، یک عنصر از جنس دیگری وجود دارد که نمی‌توان آن را با تجهیزات نظامی سنجید: مردم!
در دفاع مقدس، مردم پشت جبهه و در خطوط مقدم حضور داشتند. در جنگ دوازده‌روزه، اتحاد عمومی در برابر حمله خارجی برجسته شد. در جنگ رمضان نیز حضور مردم در میدان و خیابان و مسئله حفظ انسجام اجتماعی به یکی از عناصر اصلی معادله جنگ تبدیل شد.بنابراین، مردم صرفاً «پشتیبان میدان» نیستند؛ سرمایه اجتماعی کشور و یکی از مؤلفه‌های تاب‌آوری ملی‌اند.کشوری که بخش بزرگی از جامعه‌اش در لحظه بحران، احساس تعلق و مسئولیت نسبت به سرنوشت ملی خود را حفظ می‌کند، در برابر فشار خارجی ظرفیت بیشتری برای ادامه کارکردهای خود دارد.البته این سرمایه به‌صورت خودکار باقی نمی‌ماند. اعتماد عمومی با صداقت، عدالت، کارآمدی، پاسخ‌گویی و روایت درست واقعیت حفظ می‌شود. نمی‌توان از مردم انتظار ایستادگی داشت، اما نسبت به دغدغه‌ها، آسیب‌ها و پرسش‌های آنان بی‌اعتنا بود.در همین چارچوب، حضورهای گسترده مردمی در شب‌های پس از آغاز جنگ را می‌توان از زاویه‌ای دیگر نیز دید.چنین تجمعاتی، فارغ از گرایش‌های سیاسی افراد حاضر در آنها، یک پیام اجتماعی روشن دارند: فشار خارجی الزاماً به معنای فروپاشی پیوندهای اجتماعی و ملی نیست.از سوی دیگر، تلاش گروه‌های مسلح و تجزیه‌طلب تسلیح شده توسط دشمن نیز شواهد و گزارش‌هایی منتشر شده است. از جمله اعتراف ترامپ در خردادماه امسال مبنی بر تسلیح تجزیه‌طلب‌های کردزبان و عدم ورود آنها به خیابان، و هم‌زمان، شناسایی و بازداشت شبکه‌ها و عناصر تروریستی و تجزیه‌طلب در این روزها و ایام جنگ رمضان توسط نیروهای امنیتی و اطلاعاتی کشور.این مجموعه رخدادها نشان می‌دهد که امنیت داخلی در جنگ ترکیبی فقط محصول عملکرد نهادهای امنیتی نیست؛ رفتار اجتماعی، هوشیاری عمومی و حفظ انسجام جامعه نیز در محدود کردن ظرفیت مانور شبکه‌های خشونت‌طلب اثرگذار است.در همین معنا، حضور اجتماعی مردم می‌تواند برای نیروهای نظامی و امنیتی پشتوانه روانی ایجاد کند و برای طراحان فشار خارجی این پیام را داشته باشد که ایجاد شکاف اجتماعی به آسانی قابل تحقق نیست.اما باز هم باید میان «سرمایه اجتماعی» و «رضایت از همه عملکردهای حکمرانی» تفاوت گذاشت. جامعه می‌تواند هم‌زمان منتقد باشد و در یک تهدید خارجی، از تمامیت سرزمینی و منافع ملی خود دفاع کند.درس چهارم؛ وحدت ملی، یک شعار اخلاقی نیست؛ یک مؤلفه قدرت است؛یکی از برجسته‌ترین تجربه‌های جنگ دوازده‌روزه، شکل‌گیری نوعی اتحاد عمومی در برابر دشمن بود؛ حتی در میان بخشی از کسانی که با نظام سیاسی اختلاف یا زاویه داشتند.
این نکته باید جدی گرفته شود.وحدت ملی به معنای حذف اختلاف سلیقه‌ها نیست. جامعه زنده، جامعه‌ای است که در آن تفاوت دیدگاه وجود دارد. آنچه در شرایط تهدید خارجی اهمیت پیدا می‌کند، تبدیل اختلاف سیاسی به شکاف امنیتی است.
وحدت پایدار یعنی جامعه بتواند اختلافات خود را درون مرزهای منافع ملی مدیریت کند و در برابر تهدید خارجی، هویت مشترک خود را از دست ندهد.بنابراین حفظ وحدت ملی نه به معنای حذف نقد و اختلاف، بلکه به معنای جلوگیری از تبدیل اختلافات طبیعی جامعه به شکافی است که بتوان از بیرون آن را تشدید کرد. قسمت چهارمیادداشت | سه جنگ، یک حقیقت؛ (۵/۴) قسمت چهارمدرس پنجم؛ تحریف، ادامه جنگ با ابزار دیگر است؛گلوله می‌تواند ساختمان را تخریب کند؛ روایت غلط می‌تواند معنای یک فداکاری را تخریب کند.این یکی از مهم‌ترین درس‌های سه جنگ است. اگر یک ملت بداند چه چیزی را از دست داده، چرا جنگیده و چه چیزی به دست آورده، حافظه تاریخی آن ملت می‌تواند به سرمایه آینده تبدیل شود.اما اگر روایت میدان بدون بررسی و راستی‌آزمایی به دیگران واگذار شود، حتی دستاوردهای نظامی نیز ممکن است در حافظه عمومی به شکل دیگری بازنمایی شوند.از همین رو، «روایت فتح» صرفاً تولید محتوا نیست؛ حفظ حافظه تاریخی و ملی است.رسانه در جنگ ترکیبی فقط وظیفه اطلاع‌رسانی ندارد؛ باید بتواند میان خبر، تحلیل، شایعه، عملیات روانی و روایت‌سازی تمایز بگذارد و اعتماد مخاطب را با صداقت و مستندگویی حفظ کند.در اینجا یک اصل مهم وجود دارد: روایت مؤثر لزوماً روایت بلندتر یا احساسی‌تر نیست؛ روایتی است که بتواند ادعاهای خود را با سند، تصویر، داده و امکان راستی‌آزمایی همراه کند.این همان نقطه‌ای است که مراقبت در برابر رسانه‌های وابسته، همسو یا تحت حمایت دولت‌ها و جریان‌های بیرونی، اهمیت پیدا می‌کند؛ اما در کنار آن، رسانه داخلی نیز برای حفظ اعتماد مخاطب ناچار است استانداردهای حرفه‌ای خود را جدی بگیرد.درس ششم؛ قدرت نظامی بدون قدرت اقتصادی، پایدار نمی‌ماند؛جنگ‌های جدید نشان داده‌اند که اقتصاد دیگر حاشیه میدان نبرد نیست؛ خودِ میدان است.
️هرچه وابستگی‌های حیاتی یک کشور بیشتر باشد، امکان اعمال فشار علیه آن نیز بیشتر می‌شود.بنابراین، تولید داخلی، امنیت انرژی، امنیت غذایی، تاب‌آوری زیرساخت‌ها و کاهش آسیب‌پذیری زنجیره‌های تأمین، بخشی از دفاع ملی هستند.در اینجا نیز باید از یک دوگانه ساده‌انگارانه پرهیز کرد. اقتصاد مقاوم به معنای بستن درهای کشور یا بی‌نیازی از تعامل با جهان نیست؛ به معنای کاهش آسیب‌پذیری کشور در برابر فشار و تبدیل ظرفیت داخلی به پشتوانه قدرت ملی است.قدرت نظامی بدون پشتوانه اقتصادی نمی‌تواند برای مدت طولانی پایدار بماند؛ همان‌گونه که اقتصاد بدون امنیت، زیرساخت امن و ثبات سیاسی نیز در برابر بحران‌های بزرگ آسیب‌پذیر خواهد بود.درس هفتم؛ خونخواهی زمانی به راهبرد تبدیل می‌شود که به بازدارندگی منتهی شود؛در ادبیات پس از شهادت رهبر شهید و دیگر شهدای جنگ، مسئله خونخواهی و انتقام جایگاه برجسته‌ای پیدا کرده است. این مسئله را می‌توان از دو سطح جداگانه دید: سطح عاطفی و سطح راهبردی.
در سطح عاطفی، خونخواهی واکنش طبیعی جامعه به فقدان و حمله است؛ اما در سطح راهبردی، مسئله مهم‌تر این است که پاسخ یک کشور چگونه می‌تواند از تکرار تجاوز جلوگیری کند و محاسبه طرف مقابل را تغییر دهد.بنابراین، خونخواهی اگر صرفاً به یک واکنش احساسی و مقطعی محدود شود، اثر آن نیز محدود خواهد ماند؛ اما اگر در منظومه‌ای بزرگ‌تر از بازدارندگی، مسئولیت ملی، جلوگیری از تکرار تجاوز و تحمیل هزینه به متجاوز قرار گیرد، به بخشی از راهبرد امنیتی تبدیل می‌شود.در این نگاه، خون شهید تنها مطالبه پاسخ نیست؛ مطالبه ساختن قدرتی است که هزینه تجاوز را برای دشمن افزایش دهد.از همین رو، خونخواهی پایدار زمانی معنا پیدا می‌کند که با افزایش قدرت دفاعی، تقویت اقتصاد، تحکیم انسجام اجتماعی، ارتقای توان علمی و حفظ آمادگی ملی همراه باشد.ایران قوی؛ حاصل اتصال همه ظرفیت‌های قدرتیکی از مهم‌ترین خطاها آن است که «ایران قوی» را فقط به قدرت نظامی فروبکاهیم.
ایران قوی، ایرانی است که در برابر حمله نظامی می‌ایستد؛ اما در عین حال اقتصادش توان ادامه دارد، جامعه‌اش دچار فروپاشی نمی‌شود، دانشگاهش به تولید دانش ادامه می‌دهد، رسانه‌اش روایت دقیق ارائه می‌کند، جوانش افق آینده دارد، مدیریت آن جانشین‌پذیر است و مردمش در لحظه بحران، کشور را متعلق به خود می‌دانند.به تعبیر دیگر، قدرت ملی حاصل جمع ساده قدرت‌های منفرد نیست؛ حاصل اتصال آنها به یکدیگر است.موشک بدون اقتصاد پایدار، قدرت کامل نیست!اقتصاد بدون امنیت، قدرت کامل نیست!امنیت بدون سرمایه اجتماعی، قدرت کامل نیست!و سرمایه اجتماعی بدون صداقت و اعتماد، در لحظه بحران فرسوده می‌شود!بنابراین، درس مشترک این سه جنگ آن است که ایران آینده باید هم‌زمان در همه این میدان‌ها قدرت بسازد.در همین معنا، آیه شریفه «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ» را می‌توان به‌عنوان اصل آمادگی و فراهم کردن توان لازم در برابر تهدید دید؛ اصلی که در شرایط جدید، مفهوم قدرت را نمی‌توان صرفاً به یک ابزار نظامی فروکاست. قسمت پایانییادداشت | سه جنگ، یک حقیقت؛ (۵/۵) بخش پایانیاز دفاع مقدس هشت‌ساله تا فرهنگ پایداری کنونیدفاع مقدس هشت‌ساله، تنها یک مقطع تاریخی نیست؛ تجربه‌ای است که نشان داد چگونه می‌توان ظرفیت‌های انسانی و اجتماعی جامعه را در شرایط تهدید به قدرت دفاعی تبدیل کرد.جنگ دوازده‌روزه نیز صرفاً یک واقعه نظامی نیست؛ تجربه‌ای است از مواجهه با نسلی جدید از تهدید که در آن ضربه نظامی، عملیات اطلاعاتی و جنگ ادراکی به یکدیگر متصل می‌شوند.و جنگ رمضان هشداری است درباره اینکه جنگ آینده می‌تواند مرزهای شناخته‌شده میان اقتصاد، امنیت، رسانه، فناوری و جامعه را بیش از گذشته درنوردد.بنابراین، آنچه باید از این سه جنگ به نسل آینده منتقل شود، فقط خاطره شهدا و تصاویر میدان نیست؛ منطق پایداری است.این منطق می‌گوید:دشمن را باید شناخت؛ اما شناخت تهدید نباید به هراس منجر شود!قدرت را باید ساخت؛ اما قدرت را فقط در سلاح خلاصه نکرد!اختلاف را باید پذیرفت؛ اما آن را به شکاف ملی تبدیل نکرد!نقد را باید تحمل کرد؛ اما هم‌زمان باید مراقب بود اختلافات داخلی به ابزاری برای تشدید فشار خارجی تبدیل نشود!اقتصاد را باید قدرتمند کرد؛ زیرا فشار اقتصادی می‌تواند بخشی از میدان جنگ باشد!رسانه را باید جدی گرفت؛ زیرا بخشی از نتیجه جنگ در حافظه و ادراک جامعه شکل می‌گیرد!و مهم‌تر از همه، نباید اجازه داد روایت ملت ایران درباره خودش بدون بررسی و راستی‌آزمایی توسط دیگران نوشته شود!🟢یکی از درس‌های رسانه‌ای ما عاشورا است. یکی از مهم‌ترین مسائل پس از عاشورا، مسئله روایت بود؛ و حضرت زینب(س) و امام سجاد(ع) اجازه ندادند روایت واقعه صرفاً در چارچوب روایت دستگاه اموی باقی بماند.
سخن پایانی؛ ملتی که روایت خود را از دست بدهد، بخشی از میدان را واگذار کرده استسه جنگ، سه میدان متفاوت و یک درس مشترک را پیش روی ما گذاشته‌اند:
ایران زمانی از ظرفیت قدرت ملی بیشتری برخوردار است که میان مردم و امنیت، میدان و اقتصاد، قدرت نظامی و توان علمی، و واقعیت میدان و روایت آن گسست ایجاد نشود.تجربه دفاع مقدس نشان داد که می‌توان در برابر یک جنگ گسترده و ائتلافی ایستاد و از دل تهدید، ظرفیت دفاعی ساخت.جنگ دوازده‌روزه نشان داد که ضربه به فرماندهی لزوماً به فروپاشی ساختار منجر نمی‌شود و قابلیت بازسازی، بخشی از قدرت واقعی یک کشور است.و تجربه جنگ رمضان، یک درس دیگر را برجسته کرده است: در جنگ ترکیبی، آخرین سنگر فقط خاکریز نیست؛ حفظ کارکردهای اصلی جامعه و اراده آن برای ادامه دادن است.از این منظر، بزرگ‌ترین سرمایه این سه تجربه صرفاً تجهیزات یا حتی پیروزی‌های مقطعی نیست؛ انسانی است که در سخت‌ترین شرایط، خود را صاحب سرنوشت کشور می‌داند و در عین حال از جامعه، مسئولیت‌ها و آینده خود نیز غافل نمی‌شود.ایران قوی از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از ملتی که تاریخ خود را می‌شناسد، شهید خود را فراموش نمی‌کند، تهدید را می‌شناسد، فریب روایت‌های بی‌سند را نمی‌خورد، اختلاف را به دشمنی تبدیل نمی‌کند، بر توان داخلی تکیه می‌کند و می‌داند که امنیت و استقلال، دستاوردهایی نیستند که یک‌بار به دست آیند و برای همیشه باقی بمانند.پایداری یعنی هر نسل، آنچه را نسل پیشین با هزینه و فداکاری به دست آورده است، با عقل، دانش، ایمان، انسجام و قدرت به نسل بعد تحویل دهد.و شاید عصاره همه درس‌های این سه جنگ را بتوان در یک جمله خلاصه کرد:جنگ‌ها تغییر می‌کنند؛ میدان‌ها تغییر می‌کنند؛ ابزارها تغییر می‌کنند؛ اما ملتی که توان ایستادن، قدرت ساختن، ظرفیت بازسازی و توان روایت کردن حقیقت خود را حفظ کند، شکست‌دادن آن آسان نخواهد بود.
#جنگ_ترکیبی #جنگ_شناختی #دفاع_مقدس #جنگ_دوازده_روزه #جنگ_رمضان #ایران #ایران_قوی #قدرت_ملی #تاب_آوری_ملی #امنیت_ملی #سواد_رسانه_ای #جنگ_رسانه_ای #روایت_جنگ #انسجام_ملی #وحدت_ملی #بازدارندگی #مقاومت #درس_آموخته #یادداشت_تحلیلی #سه_جنگ_یک_حقیقت #مداحی┄┄┅┅❅
❅┅┅┄┄روبیـــکا | بـــله | روبیــنو | ایتـــا | آپــــارات
#یادداشت | از تنگه هرمز تا صندوق رأی؛چگونه جنگ با ایران به پاشنه آشیل ترامپ و نتانیاهو تبدیل شد؟" /> محمد میریجنگی که با هدف تجزیه و تغییر نظام سیاسی ایران آغاز شد، اکنون پیامدهایی فراتر از محاسبات واشنگتن و تل‌آویو داشته است. اختلال در تنگه هرمز، نوسان قیمت انرژی و فشار بر تجارت جهانی، هزینه‌های اقتصادی و سیاسی این تقابل را بالا برده است.آمریکا و اسرائیل تصور می‌کردند فشار نظامی، ایران را در کوتاه‌مدت به عقب‌نشینی وادار می‌کند؛ اما تداوم جنگ نشان داد برتری تجهیزات نظامی لزوماً به پیروزی سیاسی سریع نمی‌انجامد.آنچه عملیاتی کوتاه تصور می‌شد، به بحرانی فرسایشی و منطقه‌ای تبدیل شده است.تنگه هرمز نیز فراتر از یک آبراه راهبردی، به اهرمی اثرگذار بر بازار جهانی انرژی بدل شده است. اختلال در انتقال نفت می‌تواند هزینه سوخت و حمل‌ونقل را افزایش دهد و فشار اقتصادی را در آمریکا به مسئله‌ای سیاسی—به‌ویژه برای دولت ترامپ در آستانه انتخابات—تبدیل کند.در اسرائیل نیز نتانیاهو با رقابتی فشرده روبه‌روست و برخی نظرسنجی‌ها از عقب‌ماندن لیکود از حزب «یاشار» به رهبری گادی آیزنکوت حکایت دارند؛ حدود ۲۲ کرسی برای یاشار و ۲۰ کرسی برای لیکود پیش‌بینی می‌شود و هیچ‌یک از بلوک‌ها به اکثریت ۶۱ کرسی لازم برای تشکیل دولت نمی‌رسد.در این شرایط، نتیجه جنگ می‌تواند معیاری برای ارزیابی عملکرد نتانیاهو شود و حمایت علنی ترامپ از او، واشنگتن را نیز در معرض پیامدهای سیاسی این اتحاد قرار دهد.از طرفی دیگر، استفاده از جنگ برای خروج از بن‌بست سیاسی است. نتانیاهو ممکن است در صورت تشدید فشارهای انتخاباتی، با ازسرگیری درگیری با ایران فضای سیاسی را تغییر دهد و افکار عمومی را بسیج کند؛ اقدامی که می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد و هزینه‌های امنیتی و سیاسی او را افزایش دهد.در آمریکا نیز نظرسنجی واشنگتن‌پست در آوریل ۲۰۲۶ نشان داد ۶۱ درصد آمریکایی‌ها استفاده از نیروی نظامی علیه ایران را اشتباه دانستند.نظرسنجی رویترز هم از پیشتازی دموکرات‌ها با ۴۷ درصد در برابر ۳۷ درصد جمهوری‌خواهان حکایت داشت؛ که نشانه‌ای از افزایش هزینه سیاسی جنگ برای دولت ترامپ است.این تحولات نشان می‌دهد فشار نظامی الزاماً به تحقق اهداف سیاسی مهاجمان منجر نمی‌شود.جنگی که قرار بود ایران را به عقب‌نشینی وادار کند، اکنون به چالشی سیاسی برای ترامپ و نتانیاهو تبدیل شده است؛ چالشی که تشدید دوباره آن نه‌تنها لزوماً به اهدافشان نمی‌انجامد، بلکه می‌تواند هزینه‌های سنگین‌تری برای آنها و کل منطقه داشته باشد.#جنگ_رمضان #میری┄┄┅┅❅
❅┅┅┄┄روبیـــکا | بـــله | روبیــنو | ایتـــا | آپــــارات