یه چیزی که تو فرهنگ ژاپن خیلی خیلی دوست دارم، اینکه فرهنگ مفت خواهی و چشم انتظاری ندارن!یعنی چی؟یعنی از بچگی تا پیری، چیزی به عنوان جایزه مادی ندارن! بچه ها شاگردممتاز بشن مسابقات جهانی برنده شن یا هرچی، جایزه مادی درکار نیست!! افتخارش اونقدر براشون مهمه که براش بجنگن! البته سیستم طوری چیده شده موفقیت، یه جایی تو آینده خودشو نشون بده ولی جایزه فوری و رضایت درلحظه رو از سن خردسالی کنار گذاشتن! توی روانشناسی چیزی هست نزدیک مفهوم صبر بالغانه. مثلاً بارها از بچه هایی که باذوق از قهرمانی ها و .. شون برام تعریف کردن، پرسیدم جایزهش چی بوده؟ مبهوت نگاهم کردن گفتن هیچی! لذتش خیلی زیاده خب!
این رفتار در تمام بخشهای زندگی بزرگسالیشون هم دیده میشه(تا نود و نه درصد اینطورن ولی خب ممکنه استثنا هم پیدا بشه). توقع جایزه و هدیه بزرگ و مفت ندارن و براش خیالپردازی نمیکنن. بخاطر همین ژاپن تنها کشوریه که گدا نداره!! نه توقع کمک مفت دارن، نه به کسی مفت کمک میکنن، اما مثلاً مثل همون فروشگاه اکسپو که گذاشتم، برای کارهای هدفمند که تعریف و مسیر روشنی دارن خیلی راحت کمک میکنن.
حالا اینا رو چرا گفتم؟!صبح که کانال قفل بود، یکی اومد درمورد پستی که مربوط به هدایای کویتیها برای مهدیه نوشته بودم، با طعنه گفت: همچین گفتین کویتی های پولدار که فکر کردم بهش آیفون هدیه دادن!!
حرفش خیلی ذهنمو مشغول کرد، این حرف پس زمینه و ریشه فرهنگی عمیقی داره!مگه ما گدائیم که منتظر آیفون از کسی باشیم؟!چرا باید یه غریبه آیفون هدیه بده؟!چون پولدارن باید هدایای عجیب غریب بدن؟! مگه تازه به دوران رسیده ان؟!این چشم انتظاری و توقع یعنی چی؟ نمیفهمم:)کسی که پولداره، به ما بدهکار نیست که! (مطمئنا این آدم، مثلاً پدر و مادر با محبت و واقعی و دلسوز رو کسانی میدونه که آیفون و ماشین و طلا بخرن برای بچه!!)
گفتم این گروه کویتی پولدارن، چون این هتل بسیار گرونقیمته و بیش از نود درصد توریستهایی که میان ژاپن (و به صورت پیش فرض ثروتمندن که اومدن ژاپن) اصلا نمیتونن حتی بهش نزدیک هم بشن، و عمومأ از کشورهایی در سطح ثروتمندان اروپا و عربستان و کویت میان و چندین شب هم میمونن.
به نظرم اگر بچه کوچیک دارین، توصیه خواهرانه دارم که عادتش بدین اصلا چشم انتظار پول مفت هدیه بزرگ جایزه شانس و .. اینا نباشه و نگاهش به دست مردم نباشه. گوشی سامسونگ ده سال پیش رو با عزت نفس داشتن، بهتر از گرفتن آیفون با قسط و بدبختی و رو انداختن به هرکس و ناکسیه. واقع بینی جلوی افسرده شدنش رو درآینده میگیره و یادمیگیره قدردان باشه (بخصوص نسبت به پدر و مادر) و بدونه هیچکس حتی به اندازه یک شکلات بهش بدهکار نیست و نباید منتظر باشه!
این رفتار در تمام بخشهای زندگی بزرگسالیشون هم دیده میشه(تا نود و نه درصد اینطورن ولی خب ممکنه استثنا هم پیدا بشه). توقع جایزه و هدیه بزرگ و مفت ندارن و براش خیالپردازی نمیکنن. بخاطر همین ژاپن تنها کشوریه که گدا نداره!! نه توقع کمک مفت دارن، نه به کسی مفت کمک میکنن، اما مثلاً مثل همون فروشگاه اکسپو که گذاشتم، برای کارهای هدفمند که تعریف و مسیر روشنی دارن خیلی راحت کمک میکنن.
حالا اینا رو چرا گفتم؟!صبح که کانال قفل بود، یکی اومد درمورد پستی که مربوط به هدایای کویتیها برای مهدیه نوشته بودم، با طعنه گفت: همچین گفتین کویتی های پولدار که فکر کردم بهش آیفون هدیه دادن!!
حرفش خیلی ذهنمو مشغول کرد، این حرف پس زمینه و ریشه فرهنگی عمیقی داره!مگه ما گدائیم که منتظر آیفون از کسی باشیم؟!چرا باید یه غریبه آیفون هدیه بده؟!چون پولدارن باید هدایای عجیب غریب بدن؟! مگه تازه به دوران رسیده ان؟!این چشم انتظاری و توقع یعنی چی؟ نمیفهمم:)کسی که پولداره، به ما بدهکار نیست که! (مطمئنا این آدم، مثلاً پدر و مادر با محبت و واقعی و دلسوز رو کسانی میدونه که آیفون و ماشین و طلا بخرن برای بچه!!)
گفتم این گروه کویتی پولدارن، چون این هتل بسیار گرونقیمته و بیش از نود درصد توریستهایی که میان ژاپن (و به صورت پیش فرض ثروتمندن که اومدن ژاپن) اصلا نمیتونن حتی بهش نزدیک هم بشن، و عمومأ از کشورهایی در سطح ثروتمندان اروپا و عربستان و کویت میان و چندین شب هم میمونن.
به نظرم اگر بچه کوچیک دارین، توصیه خواهرانه دارم که عادتش بدین اصلا چشم انتظار پول مفت هدیه بزرگ جایزه شانس و .. اینا نباشه و نگاهش به دست مردم نباشه. گوشی سامسونگ ده سال پیش رو با عزت نفس داشتن، بهتر از گرفتن آیفون با قسط و بدبختی و رو انداختن به هرکس و ناکسیه. واقع بینی جلوی افسرده شدنش رو درآینده میگیره و یادمیگیره قدردان باشه (بخصوص نسبت به پدر و مادر) و بدونه هیچکس حتی به اندازه یک شکلات بهش بدهکار نیست و نباید منتظر باشه!
۸
پدرم انقققدر این حکایت سعدی و حکایت های مشابه بیشمار رو درمذمت پرخوری برامون گفته بود که مطمئنم علاقه من به رشته سلامت همهش از تأکید همیشگی پدرم روی پیشگیری و رفتار سالم اومده!
۲۱دوسه تا نکته رو با توجه به پستهای دیشب و کامنتها لازم دونستم بنویسم:
1. ژاپن نیاز و برنامه ای برای افزایش جمعیت نداره! بعله! اتفاقا برعکس، کاهش جمعیت براش خیلی خیلی مطلوب تره... حالا توضیحش مفصله. ژاپن الان صدوبیست و پنج میلیون نفر جمعیت داره اما ظرفیت واقعیش حدود هفتاد میلیون نفره! البته که هرگز حکومت به خودش اجازه نمی ده برای مردم تعیین کنه که بچه دار بشن یا نشن، اما غیر مستقیم کاری می کنه که بچه دار شدن کار ساده ای نباشه.. اما وقتی کسی بچه دار شد، نهادهای اجتماعی شرایط رفاهی نسبی رو تا جای ممکن برای این افراد فراهم می کنن، اما در بلندمدت همچنان دورنمای امیدوارکننده ای برای نسل بعد نشون داده نمیشه..!
یکی از واضح ترین نشانه های این سیاست، عدم حمایت اجتماعی و حکومتی از بچه های حرامزاده/خارج ازدواج/غیرقانونی در ژاپنه. من بارها از ژاپنیها اینو شنیدم که اگر حکومت از زنانی که فرزند بیپدر دارن و بچه های اونا، مثل بقیه و برابر حمایت می کرد، رشد جمعیت خیلی بهتر میشد! البته حکومت این کار رو گل درشت و تابلو انجام نمی ده، بلکه تو قانون ظاهرا نوشته همه تحت حمایت یکسانن، اما در واقعیت کاااملا برخلاف اینه طوری که ژاپن پایین ترین آمار افراد حرامزاده رو داره که ظاهرا بخاطر فرهنگ و اخلاقیاته ولی درباطن یک سیاست حکومتی و در راستای کنترل رشد جمعیته. برای اون دوستانی که می گن مهاجر چرا نمی پذیرن؟! فکر میکنید به عقل خودشون نمیرسه؟! این دقیقا همون کاری که ژاپن هرگز نمی خواد انجام بده: افزایش جمعیت! الان فقط پذیرش نیروی کار برای پرستاری سالمندان دارن عمدتا از کشورهای فقیر شرق آسیا. توی ویزا براشون شرط می کنن که حق ندارن خانواده بیارن. اون بدبختها هم با وضعیت اسفناک زندگیشون مقایسه می کنن می بینن عجب درآمد خوبیه، پس میریم و برای خانواده پول میفرستیم! درحالیکه این مقدار درآمد در ژاپن حتی شکم خودشونو درست سیر نمی کنه، اونهم با شرایط کاری بسیار وحشتناک و غیرقابل تحمل. بیشترشون از محل کار فرار می کنن و غیرقانونی یه گوشه ای به کارهای خلاف می افتن.
٢. نکته بعدی درمورد طول عمر ژاپنیهاست. ببینید، هرگز کسی در ژاپن برنامه نریخته که بیایم کاری کنیم همه صد سال عمر کنن!! هرگز چنین سیاستی وجود نداشته! بلکه هدف همه حکومتاشون افزایش Healthy life expectency بوده، یعنی افزایش طول عمر سالم، یعنی کاری کنن که آدمها تاجای ممکن کاملا سالم و سلامت زندگی کنن و بیمار نشن. این مسئله دلایل اقتصادی و اجتماعی داره. وقتی کسی قبل پنجاه شصت سالگی سکته کنه از کار بیفته، نه تنها آوار میشه سر خانواده اش و نیاز به پرستاری و مراقبت داره، بلکه آوار مهلک تری هم برای سیستم بهداشت و درمان کشوره که از پول مالیات مردمی تامین میشه که دارن سخت کار می کنن و مالیات می دن. و خب ژاپنیها موفق هم شدن و مردمشون تا هفتادسالگی کاملا سالمن و حتی نیمی از کهنسالان بالای نودسال هم سلامت بالایی دارن. وقتی کسی بیمار نشه و سالم زندگی کنه، ناگزیر عمرش هم طولانی تر میشه! مثلا الان که بیشتر مرگ و میرهای زودهنگام ایرانیها از بیماریهای قلبی عروقی/ کبدی/ کلیوی هست، که اکثرش هم با کاهش چاقی و بیتحرکی قابل پیشگیریه، اگر سیاست بره به سمت پیشگیری و مرگهای زودهنگام کم بشن تا فشار به بخش بهداشت درمان و خانواده افراد بیمار کاهش پیدا کنه، در نتیجه عمر ایرانیها هم اضافه میشه درصورتی که هدف اولیه اصلا افزایش طول عمر نبوده!!
1. ژاپن نیاز و برنامه ای برای افزایش جمعیت نداره! بعله! اتفاقا برعکس، کاهش جمعیت براش خیلی خیلی مطلوب تره... حالا توضیحش مفصله. ژاپن الان صدوبیست و پنج میلیون نفر جمعیت داره اما ظرفیت واقعیش حدود هفتاد میلیون نفره! البته که هرگز حکومت به خودش اجازه نمی ده برای مردم تعیین کنه که بچه دار بشن یا نشن، اما غیر مستقیم کاری می کنه که بچه دار شدن کار ساده ای نباشه.. اما وقتی کسی بچه دار شد، نهادهای اجتماعی شرایط رفاهی نسبی رو تا جای ممکن برای این افراد فراهم می کنن، اما در بلندمدت همچنان دورنمای امیدوارکننده ای برای نسل بعد نشون داده نمیشه..!
یکی از واضح ترین نشانه های این سیاست، عدم حمایت اجتماعی و حکومتی از بچه های حرامزاده/خارج ازدواج/غیرقانونی در ژاپنه. من بارها از ژاپنیها اینو شنیدم که اگر حکومت از زنانی که فرزند بیپدر دارن و بچه های اونا، مثل بقیه و برابر حمایت می کرد، رشد جمعیت خیلی بهتر میشد! البته حکومت این کار رو گل درشت و تابلو انجام نمی ده، بلکه تو قانون ظاهرا نوشته همه تحت حمایت یکسانن، اما در واقعیت کاااملا برخلاف اینه طوری که ژاپن پایین ترین آمار افراد حرامزاده رو داره که ظاهرا بخاطر فرهنگ و اخلاقیاته ولی درباطن یک سیاست حکومتی و در راستای کنترل رشد جمعیته. برای اون دوستانی که می گن مهاجر چرا نمی پذیرن؟! فکر میکنید به عقل خودشون نمیرسه؟! این دقیقا همون کاری که ژاپن هرگز نمی خواد انجام بده: افزایش جمعیت! الان فقط پذیرش نیروی کار برای پرستاری سالمندان دارن عمدتا از کشورهای فقیر شرق آسیا. توی ویزا براشون شرط می کنن که حق ندارن خانواده بیارن. اون بدبختها هم با وضعیت اسفناک زندگیشون مقایسه می کنن می بینن عجب درآمد خوبیه، پس میریم و برای خانواده پول میفرستیم! درحالیکه این مقدار درآمد در ژاپن حتی شکم خودشونو درست سیر نمی کنه، اونهم با شرایط کاری بسیار وحشتناک و غیرقابل تحمل. بیشترشون از محل کار فرار می کنن و غیرقانونی یه گوشه ای به کارهای خلاف می افتن.
٢. نکته بعدی درمورد طول عمر ژاپنیهاست. ببینید، هرگز کسی در ژاپن برنامه نریخته که بیایم کاری کنیم همه صد سال عمر کنن!! هرگز چنین سیاستی وجود نداشته! بلکه هدف همه حکومتاشون افزایش Healthy life expectency بوده، یعنی افزایش طول عمر سالم، یعنی کاری کنن که آدمها تاجای ممکن کاملا سالم و سلامت زندگی کنن و بیمار نشن. این مسئله دلایل اقتصادی و اجتماعی داره. وقتی کسی قبل پنجاه شصت سالگی سکته کنه از کار بیفته، نه تنها آوار میشه سر خانواده اش و نیاز به پرستاری و مراقبت داره، بلکه آوار مهلک تری هم برای سیستم بهداشت و درمان کشوره که از پول مالیات مردمی تامین میشه که دارن سخت کار می کنن و مالیات می دن. و خب ژاپنیها موفق هم شدن و مردمشون تا هفتادسالگی کاملا سالمن و حتی نیمی از کهنسالان بالای نودسال هم سلامت بالایی دارن. وقتی کسی بیمار نشه و سالم زندگی کنه، ناگزیر عمرش هم طولانی تر میشه! مثلا الان که بیشتر مرگ و میرهای زودهنگام ایرانیها از بیماریهای قلبی عروقی/ کبدی/ کلیوی هست، که اکثرش هم با کاهش چاقی و بیتحرکی قابل پیشگیریه، اگر سیاست بره به سمت پیشگیری و مرگهای زودهنگام کم بشن تا فشار به بخش بهداشت درمان و خانواده افراد بیمار کاهش پیدا کنه، در نتیجه عمر ایرانیها هم اضافه میشه درصورتی که هدف اولیه اصلا افزایش طول عمر نبوده!!
۵۲
بیفور. افتر
۵
اردیبهشت
۶۱
دانشکده در زیباترین و بهشتی ترین حالتشه، غرق در گل.و البته دوتا درخت آلوی ژاپنی داریم که امروز از یکیش چاقاله کندم خوردم:)فک نکنید نداریم
۴
دستگاه آب پرتقال گیری تمام خودکار وسط ایستگاه. پوستشو کامل میکنه و دقیقا سر چهل و پنج ثانیه، پالپ دار تحویل میده. ما تو ایران عین همینو برای هویج میخوایم! آخرش هم بستنی وانیلی اضافه کنه
آخرش هم بستنی وانیلی اضافه کنه۴
من چون بچه کوچیک ندارم هیچوقت به اطلاعات و ایمیلهای مربوط به خدمات دانشگاه برای بچه های دانشجوها و اساتید و کارکنان مثل مهدوزمین بازی و استخر و.. دقت نکرده بودم.
امروز همینطوری اینو باز کردم برام خیلی جالب بود.
دانشگاه همین بغل کمپس مرکزی،یه موسسه مدرسهمانند ساخته برای بچه های ابتدایی که والدینشون تو دانشگاهن، برای اخرهفته ها وتعطیلات رسمی مدارس که والدین تودانشگاه مشغولن.هزینه روزانه اس و باتوجه به خدمات،زیادنیست.نکته بامزه اینه که تمام تجهیزات چوبی این موسسه از چوب جنگل تحقیقاتی دانشگاه تهیه شده!
امانکته بسیار مهم اینه:هرروز درکنارهمه برنامه های مهم مهارت آموزی و سرگرمی،برای بچه ها،یکی از اساتید دانشگاهمون میره ورکشاپ وسخنرانی میذاره!!!فک کنیدپرفسور دانشکده ریاضی دانشگاه کیوتو،میره برای بچه هادرمورداسرار اعدادمیگه یا استاد دانشکده بیولوژی درمورد تحقیقاتشون به زبان ساده!!!
گفتم کاش بچه ابتدایی داشتم:)
البته اینطوری جامعه طبقاتی دانش و مهارت به وجودمیاد.بچه هایی که والدینشون اینجان،سطح اگاهی خیلی بالاتری دارن تابچه های بیرونی،و همین بچه هافردامیان همین دانشگاه.
درضمن به کیفیت وبسایت دقت کنید!
امروز همینطوری اینو باز کردم برام خیلی جالب بود.
دانشگاه همین بغل کمپس مرکزی،یه موسسه مدرسهمانند ساخته برای بچه های ابتدایی که والدینشون تو دانشگاهن، برای اخرهفته ها وتعطیلات رسمی مدارس که والدین تودانشگاه مشغولن.هزینه روزانه اس و باتوجه به خدمات،زیادنیست.نکته بامزه اینه که تمام تجهیزات چوبی این موسسه از چوب جنگل تحقیقاتی دانشگاه تهیه شده!
امانکته بسیار مهم اینه:هرروز درکنارهمه برنامه های مهم مهارت آموزی و سرگرمی،برای بچه ها،یکی از اساتید دانشگاهمون میره ورکشاپ وسخنرانی میذاره!!!فک کنیدپرفسور دانشکده ریاضی دانشگاه کیوتو،میره برای بچه هادرمورداسرار اعدادمیگه یا استاد دانشکده بیولوژی درمورد تحقیقاتشون به زبان ساده!!!
گفتم کاش بچه ابتدایی داشتم:)
البته اینطوری جامعه طبقاتی دانش و مهارت به وجودمیاد.بچه هایی که والدینشون اینجان،سطح اگاهی خیلی بالاتری دارن تابچه های بیرونی،و همین بچه هافردامیان همین دانشگاه.
درضمن به کیفیت وبسایت دقت کنید!
۲۰من فقط اسم و مقام اساتید و عنوان صحبتشون برای بچه ها رو تو جدول میخوندم کرک و پرم ریختقشنگ یه ایده کامله برای ساخت مدرسه!
قشنگ یه ایده کامله برای ساخت مدرسه!۱۱و نکته اینه تو این شهری که هروجب زمین انقدر قیمت داره، چنین موسسه ای با این وسعت فقط برای ساعات بیکاری بچه ها ساختن!تو ژاپن برای همه مثل یه یقین میمونه که بیشترین زمین باید برای آموزش استفاده بشه، با زندگی تو یه وجب خونه، کسی نمیمیره!
۱۱۱