بازارسال شده از
۱🟠 عرفه؛ میعادگاهِ خودآگاهی و تولدی دوبارهعرفه، تنها یک ایستگاه در تقویم نیست؛ یک «شتابدهندهی معنوی» برای بازگشت به اصالتِ خویشتن است. روزی است برای فرو ریختن دیوارهای ناامیدی و باور به اینکه تغییر، از همین ثانیهها آغاز میشود. این روزِ باشکوه به ما یادآوری میکند:
کیمیاگریِ توبه: هیچ تیرگی و غباری در پیشگاهِ اقیانوسِ بیکرانِ رحمت الهی پایدار نیست. توبه در عرفه، بازنویسیِ کاملِ کارنامهی زیستن است. نوسازیِ ساختارِ روان: عادتهای کهنه و صفات ناپسند، سرنوشتِ محتومِ ما نیستند. عرفه، نقطهی عطفِ اراده برای شکستن بتهای درونی است. آواربرداری از قلب (رفع حجابها): دلی که با هیاهوی دنیا سنگین و کدر شده، در زلالِ نیایشِ عرفه سبکبال میشود تا بیواسطه با آفریدگار خویش سخن بگوید.
ابنقیّم جوزیه میگوید:
«محرومِ واقعی کسی است که در روزِ عرفه، از بارانِ بیدریغِ بخششِ الهی بیبهره بماند؛ گویی او بهارِ تمامِ سالِ خویش را به خزان سپرده است.»
منبع اصلاح@bangavvaz
کیمیاگریِ توبه: هیچ تیرگی و غباری در پیشگاهِ اقیانوسِ بیکرانِ رحمت الهی پایدار نیست. توبه در عرفه، بازنویسیِ کاملِ کارنامهی زیستن است. نوسازیِ ساختارِ روان: عادتهای کهنه و صفات ناپسند، سرنوشتِ محتومِ ما نیستند. عرفه، نقطهی عطفِ اراده برای شکستن بتهای درونی است. آواربرداری از قلب (رفع حجابها): دلی که با هیاهوی دنیا سنگین و کدر شده، در زلالِ نیایشِ عرفه سبکبال میشود تا بیواسطه با آفریدگار خویش سخن بگوید.ابنقیّم جوزیه میگوید:
«محرومِ واقعی کسی است که در روزِ عرفه، از بارانِ بیدریغِ بخششِ الهی بیبهره بماند؛ گویی او بهارِ تمامِ سالِ خویش را به خزان سپرده است.»
منبع اصلاح@bangavvaz
روانپزشکی،در رکاب ایماندکتر دیل کارنگی می گوید: زندگی اگر دشت ایمان درآن نباشد، یک بیابان بی سر وته ویک صحرای شوره زار وبی آب وعلف بیش نیست!.ویلیام جیمز روانشناس مشهور می گوید: بهترین درمان نگرانی،بی شک، ایمان است !.دکتر بریل می گوید: انسان دیندار راستین،هرگز دچار بیماری روانی نمی شود!.@bangavvaz
۱«بخش اندکی از قرآن را در شب بخوانی و در روز، بیشتر وقت خود را در راه تلاش و مجاهدت صرف کنی؛ این همان دین است.معنای این سخن آن است که اگر کسی شب را به تلاوت قرآن بگذراند، اما صبح که میشود با سستی و تنبلی دکان خود را باز کند، کالای خود را با بیتدبیری عرضه نماید و نتواند سرمایه و کالایی را که در اختیار دارد رشد دهد و به ثمر برساند، چنین فردی به اسلام خیانت کرده است؛ زیرا نابودی و ضعف تجارت مسلمانان، در حقیقت زیان و ضعف اسلام است.او همچنین به خود، خانواده و فرزندانش نیز خیانت میکند؛ زیرا هنگامی که گرفتار فقر شود، نه میتواند آنان را بهخوبی تربیت کند، نه از آنان دفاع نماید و نه آبرو و جایگاه اجتماعیشان را حفظ کند.اگر مسلمانانی که به مدینه هجرت کردند از نظر توان اقتصادی از یهودیان ضعیفتر بودند، یهودیان بر آنان چیره میشدند. اگر آنان مردمانی تهیدست و بیچیز بودند، هرگز نمیتوانستند سپاهی فراهم آورند که به سوی امپراتوری روم حرکت کند و نیز نمیتوانستند شخصیتهایی همچون عثمان بن عفان را داشته باشند که خزانههای خود را برای تجهیز و پشتیبانی آن سپاه بگشایند.اسلام، دین حرکت، زندگی، کار، توانایی و قدرت است و همهٔ این امور باید در کنار یکدیگر وجود داشته باشند.بدیهی است که تحقق این امور جز در سایهٔ شناخت خداوند و آشنایی با دین او ممکن نیست. ما در برنامههای توسعهای که دربارهٔ آن بسیار میشنویم، باید بدانیم که کشور پیش از هر چیز و پس از هر چیز دیگر، نیازمند فهم درست و روشن اسلام است. همچنین این برنامههای توسعه باید در چارچوب پرورش انسان مؤمن قرار گیرند؛ زیرا هیچ برنامهای که به دستهایی اجرا شود که هرگز برای عبادت و بندگی خدا وضو نگرفتهاند، به موفقیت واقعی نخواهد رسید.دستهای وضوگرفته همان دستهایی هستند که خداوند در آنها برکت قرار میدهد. وجدانهای پاکی که با آسمان ارتباط دارند و پروردگار خود را میشناسند، همانهایی هستند که میتوانند مشکلاتی همچون بوروکراسی، کاغذبازی اداری، روزمرّگی و مانند آن را حل کنند.ما نیاز داریم دین خود را با دقت و ژرفا بشناسیم و انسانهایی تربیت کنیم که بر پایهٔ این فهم صحیح، توانایی ایجاد نهضت، پیشرفت و شکوفایی جامعه را داشته باشند.» — از خطبههای محمد غزالیکانال بانگه واز @bangavvaz
@bangavvaz