واکنش رتبه ششم برتر رشته تجربی پس از اعلام نتایجبا ما باشید
در تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabad
اخلاقِ فروتنانۀ یک کنشگر سیاسی! دکتر حسن دادخواهاستاد دانشگاه شهید چمران اهواز من آقای سید مصطفی تاج‌زاده را فقط از آنچه در فضای مجازی در باره ایشان منتشر شده است بویژه از نوشته های وی خطاب به برخی اشخاص نامدار داخلی، می شناسم و هیچ گونه ارتباط حضوری و گفت و گویی با وی و همسر ایشان سرکار خانم محتشمی پور نداشته‌ام. آنچه در این یادداشت خواهم نوشت، بیان نمونه هایی از اخلاق نیک کنشگری در ایشان است که می تواند الگوی خوبی برای دیگر کنش‌گران سیاسی و اجتماعی و فعالان این عرصه باشد. این مهم، البته جدای از خط و مشی سیاسی کنش‌گران قابل ارزیابی و ارزش‌گذاری است! در دوران پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، بارها شنیده بودم که برخی از خانه های تیمی متعلق به مبارزان مسلح از سوی مردم عادی و بی خبر از مبارزات علیه شاه، لو رفته و به ساواک خبر داده شده است، اما آن مبارزان و گروه های سیاسی و مسلحانه، هیچ گاه مردم مورد نظر را بابت این عمل ناآگاهانه، سرزنش نمی کردند! بر همین روال، گویی این گونه اخلاق و مانند آن، بخشی از ملزومات لازم برای کنشگری حرفه ای است. کنش‌گران و فعالان سیاسی و اجتماعی و فرهنگی البته با اختیار کامل و با علم به روبرو شدن با برخی محدودیت ها و تهدیدات و ضرر و زیان ها، راه خویش را انتخاب کرده اند و هدف آنان بی گمان نوعی خدمت به جامعه و توسعه کشور به شمار می آید. آنان زندگانی فشرده و ایثار و گذشت از منافع شخصی را بر زندگی آسوده ترجیح داده اند و با رضایت در خدمت اهداف خویش قرار گرفته اند. با این وجود گاهی برخی کنش‌گران از این که مردم و جامعه، صدای آنان را نمی شنوند یا اعتنایی به درخواست و انتظارات آنان ندارند،آزرده می شوند، گاهی برخی کنش‌گران، از ادامه مسیر خسته می گردند و آشکارا از ناسپاسی مردم و عدم همراهی، شکوه می کنند! در کنار همه این واقعیات، در هیچ کدام از نامه ها و یادداشت های آقای تاج زاده و همسر ایشان که در فضای مجازی منتشر شده است، هیچ نشانه‌ای حتی کمرنگ، از منت گذاشتن بر مردم و بیان انتظار از دوستان و همراهان و یا سرزنش آنان که چرا به زندگی خصوصی خویش مشغول هستند، مشاهده نکرده ام یا از سختی و دشواری زندگی خانواده ناله کنند و تلویحا دیگران را به دادخواهی بطلبند. افزون بر این، در نامه ها و یادداشت ها و سخنرانی ها و گفت و گوهایی که از آقای تاج زاده منتشر شده است هیچ بی احترامی و گوشه زنی نسبت به افراد مخالف با او یا وابستگان به گفتمان مقابل او ندیده ام بلکه با احترام کامل از آنان و دیدگاه های ایشان یاد کرده است! آقای تاج زاده هیچ‌گاه دوستان و همراهان خود را که به اندازه ایشان و مانند او، به میدان فعالیت و کنشگری وارد نشدند، سرزنش نکرده بلکه به همه باورها و نوع زیست و انتخاب آنان احترام گذاشته است! ایشان به رغم پیشینه بلند در فعالیت سیاسی، هیچ‌گاه دچار و گرفتار خودشیفتگی و خودبزرگ پنداری و کوچک شمردن دیگران نشده است.با ما باشید
در تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabad پیش از آنکه بحران به استخوان برسد حسین نورانی نژاداختلافات کم نیست. وقتی بحران‌ها عمیق‌تر شوند، خشم نسبت به کسانی که به زعم هر یک از ما مقصر وضع موجودند، افزایش می‌یابد. در این‌ها تردیدی نیست. اما در این هم تردیدی نیست که در آن شرایط وخیمی که نگران رسیدنش هستیم، قریب به اتفاق ما هم‌سرنوشتیم. هم‌سرنوشتی، هم‌دردی است؛ هم‌دردی، هم‌دلی است؛ و هم‌دلی، مهربانی است.کاش پیش از آنکه بحران به استخوان برسد، مهربانی را تمرین کنیم. هیچ اتفاق بدی نمی‌افتد اگر اعدام‌ها متوقف شوند. این اعدام‌ها فقط حذف یک‌سری انسان نیست؛ فقط داغ‌دار ساختن چند خانواده نیست. این اعدام‌ها به معنای حفظ التهاب و افزایش خشم است؛ تحقیر جامعه‌ای است که بر توقف این ماشین شوم اصرار دارد و توفیق نیافته است. بر سر هیجان و تهور آوردن دیگرانی است که خود را شبیه یا هم‌پای اعدامیان می‌دانند که از قضا سرنوشت متفاوتی یافته‌اند. اعدام، تنها انسانیت‌زدایی از اعدام‌شونده نیست؛ شهروندزدایی از شهروندانی است که خشم و اعتراض‌شان به این رویه، با کمترین پاسخ مناسبی مواجه نمی‌شود.صداوسیما ماشین تحقیر و تبعیض است. احدی حق ندارد از چنین دستگاهی که با بودجه بیت‌المال ارتزاق می‌کند بخواهد تنها برای اقلیتی برخوردار و رانتی تولید برنامه کند. حمایت از ادامه رویکرد چنین سازمانی، خلاف امنیت و منافع ملی است؛ هرقدر که حامیانش «ایران، ایران» و «وطن، وطن» کنند. وطن‌دوستی به حرف نیست؛ به عمل است. نمی‌شود که وطن را تنها برای خود خواست و به هرکس که با این خودخواهی همراهی نکرد، انگ بی‌وطنی زد.مسائل انباشته‌شده گذشته را نمی‌توان در بزنگاه بحران حل‌وفصل کرد. «دیدی گفتم»ها و مقصریابی‌ها نیز نه‌تنها کمکی به حل مسائل موجود نمی‌کنند، که خود می‌توانند عامل تشدید بحران باشند. مگر آنجا که تداوم همان اشتباهات پیشین، فرصت‌های امروز را نیز بسوزاند و مانع حل مسئله شود. آنجا دیگر پرداختن به گذشته مقصریابی نیست؛ باید شجاعانه خطاهای پیشین و نتایجشان را به یاد آورد، نه برای تسویه‌حساب، بلکه برای آنکه دوباره تکرار نشوند. برای ضرورت حل بحران.با ما باشید
در تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabad
جلسه هم اندیشی مدیرعامل شرکت شهرکهای صنعتی خراسان رضوی و مهندس ایزدی با هیئت امنای شهرک صنعتی گناباد و خانه صنعت و معدن گناباد. مهندس ایزدی رئیس اداره صمت گناباد از برگزاری جلسه هم اندیشی با حضور آقای مهندس فرشچی مدیر عامل شرکت شهرکهای صنعتی خراسان رضوی به همراه معاونین ایشان با هیأت امنای شهرک صنعتی و هیات مدیره خانه صنعت و معدن شهرستان در شهرک صنعتی گناباد برگزار شد. در این جلسه ٢ ساعته آخرین وضعیت شهرک صنعتی از نظر تامین زیرساخت‌های، تامین آب مصرفی ، توسعه شهرک صنعتی، احداث اورژانس، ضرورت احداث ساختمان جدید اداری، نصب تجهیزات دوربین ها حفاظتی، تعیین تکلیف واحد تعطیل شده و... بحث و تبادل نظر شد و آقای مهندس فرشچی ضمن تشکر از زحمات هیات امنا شهرک وکارآفرینان و مسئولین ذی‌ربط برای تدوام تولید و حفط اشتغال دراین شرایط سخت اقتصادی، قول مساعد دادند تا مشکلات و درخواست‌های فوق با همکاری سایر دستگاه‌های اجرایی و در سطح استان پیگیری و اجرایی شود. روابط عمومی اداره صنعت، معدن و تجارت و هیأت امنای شهرک صنعتی گنابادبا ما باشید
در تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabad
● نفت برنت (معیار قیمت جهانی) به زیر ۱۰۰ دلار رسید.
با ما باشیددر تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabad
با ما باشید
در تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabad
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بار دیگر از اعطا نشدن جایزه صلح نوبل به خود انتقاد کرده و تصمیم کمیته نوبل را «شرم‌آور و مایه سرافکندگی» خوانده است.او ساعاتی پس از آن سخن گفت که جایزه صلح نوبل امسال به ناوی پیلای، قاضی پیشین دیوان کیفری بین‌المللی، اعطا شد؛ فردی که ریاست یک گزارش سازمان ملل را بر عهده داشت که نتیجه گرفته بود اسرائیل در غزه مرتکب نسل‌کشی شده است.
آقای ترامپ در یک گردهمایی انتخاباتی در سیراکیوز نیویورک، پیلای را «فردی ناشناخته» توصیف کرد و گفت: «من هرگز اسم او را نشنیده بودم. هیچ‌کس نشنیده بود.»
دونالد ترامپ که در هر سال دوران ریاست‌جمهوری‌اش از نگرفتن جایزه نوبل ابراز نارضایتی کرده، گفت که این تصمیم «لکه‌ای پاک‌نشدنی بر کشور نروژ و کسانی است که چنین تصمیم شرم‌آور و خجالت‌آوری گرفتند.»
او همچنین چند مناقشه را نام برد که مدعی شد در حل آنها نقش داشته و بدون ارائه مدرک گفت که از وقوع جنگ میان کره شمالی و جنوبی، ژاپن و کره شمالی و همچنین چین و تایوان جلوگیری کرده است.BBC
Gettyپ.ن: #خدایا_نیارییارب مباد که گدا معتبر شودورنه که کار جهان همه زیر و زبر شود
https://t.me/bangeGonabad
واکاوی تربیتی یک پدیده‌ی فرهنگی؛ به بهانه‌ی «خانوم والده» پروین تاج محمدی «خانوم والده» را نمی‌توان فقط یک فیلم خنده‌دار ناموفق دانست. از نگاه تربیتی، این اثر مانند یک «متن آموزشی پنهان» عمل می‌کند که در نبود نظارت کافی و بی‌توجهی به پیامدهایش به دست مخاطب رسیده است. آنچه در ادامه می‌آید، نه داوری درباره‌ی خوب یا بد بودن فیلم، بلکه بررسی تأثیرهایی است که چنین اثری با فروش بالا می‌تواند بر نگرش و رفتار مخاطب بگذارد.نخستین چیزی که به چشم می‌آید، این است که فیلم به‌جای تکیه بر یک داستان منسجم، فقط مجموعه‌ای از صحنه‌های خنده‌دار را کنار هم چیده است. محور اصلی، پوشیدن لباس جنس مخالف توسط یک شخصیت مرد است؛ اما این انتخاب از دل داستان بیرون نیامده، بلکه از همان ابتدا به‌عنوان نقطه‌ی شروع در نظر گرفته شده است. نتیجه، صحنه‌هایی جدا از هم است که شاید لحظه‌ای بخندانند، اما نمی‌توانند یک تجربه‌ی کامل و معنادار بسازند در تربیت، تجربه‌ی کامل و منسجم همان چیزی است که پایه‌ی یادگیری و شکل‌گیری نگرش می‌شود؛ تجربه‌ی قطعه‌قطعه، تنها سرگرمی می‌آفریند، نه آموزش.و اما تغییر کارکرد خنده . در طنزی که هدفش رشد و تربیت باشد، خنده از دل کشمکش‌های میان شخصیت‌ها و موقعیت‌های انسانی بیرون می‌آید و به مخاطب کمک می‌کند تناقض‌های خود و جامعه را ببیند. اما اینجا خنده از «دیدن بدن دیگری در لباس جنس مخالف» ساخته می‌شود؛ یعنی زن از «کسی که می‌توان با او همدل شد» به «چیزی که می‌توان به آن خندید» فروکاسته می‌شود. این همان سازوکاری است که پیش‌داوری و کلیشه‌سازی جنسیتی را در ذهن مخاطب به‌ویژه نوجوان تثبیت می‌کند.در همین راستا، نبود نظارت کافی و بی‌پناهی خانواده نیز مسئله‌ای جدی است. اینکه فیلمی دوازده روز بدون رده‌بندی سنی اکران شود و پس از فروش صدها هزار بلیت، ناگهان برچسب «۱۵+» بگیرد، تنها یک خطای اداری نیست؛ یک خطای تربیتی است. والدینی که با فرزندان خود به سالن رفته‌اند، در میانه‌ی فیلم با موقعیت‌هایی روبه‌رو شده‌اند که نه برای آنها پیش‌بینی شده بود و نه راهی برای مدیریتش داشتند. این وضعیت، اعتماد خانواده به نهاد نظارت فرهنگی را فرسوده می‌کند؛ و اعتماد، سرمایه‌ی اصلی هر نظام تربیتی است.از سوی دیگر، وابستگی به ستاره‌ی شناخته‌شده‌ی کمدی و خالی‌شدن شخصیت را نمی‌توان نادیده گرفت. وقتی نقطه‌ی فروش یک اثر «چهره‌ی معروف در وضعیتی غیرمنتظره» باشد، دیگر جایی برای رشد و پرورش شخصیت نمی‌ماند. بازیگر در چنین ساختاری نه نقش می‌سازد، بلکه فقط «نشان داده می‌شود». این رویکرد به مخاطب یاد می‌دهد که ارزش یک اثر در «هیجان لحظه‌ای» است، نه در «تجربه‌ی اندیشیدن»؛ و تکرار این الگو، سلیقه‌ی فرهنگی نسل بعد را به مصرف‌گرایی سطحی می‌کشاند.بخشی دیگر از این آسیب، در سطح عرضه و انتقال محتواست. وقتی فیلمی با ساختار قطعه‌قطعه و محتوای مرزشکن، ده‌ها برابر یک اثر جدی اجتماعی فروش می‌کند، پیام روشنی به تولیدکنندگان بعدی می‌دهد: «داستان‌گویی لازم نیست؛ کافی است مرزها را جابه‌جا کنی.» این همان اختلال در ارزش‌گذاری فرهنگی است .جایی که سازوکار عرضه و تقاضا، کیفیت را نه پاداش می‌دهد و نه تضمین می‌کند.و عمیق‌ترین آسیب، گسست از سنت تربیتی سینمای خانواده‌محور ایران است. نمونه‌های تاریخی این سینما نشان دادند می‌توان با تکیه بر فرهنگ مردمی و احترام به هوش مخاطب، هم سالن را پر7 کرد و هم حرمت خانواده را نگه داشت. در آن سنت، خنده ابزار «شناخت» بود، نه «تحقیر». «خانوم والده» پوسته‌ی آن سنت را به ارث برده، اما بنیاد تربیتی‌اش را کنار گذاشته است. نگرانی اصلی همین است: اینکه یک اثر ضعیف، به یک الگوی موفق تبدیل شود.با ما باشید
در تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabadسیدمحمد خاتمی: باید برای دور کردن سایه جنگ از ایران چاره‌اندیشی کرد؛ تأمین معیشت مردم و گشودن بن‌بست‌های سیاسی ضرورتی ملی است رئیس‌جمهوری پیشین ایران در بیانیه‌ای درباره تحولات داخلی و بین‌المللی، نسبت به فرسایش زندگی و تاب‌آوری جامعه در شرایط بحران، تهدید جنگ و دشواری‌های معیشتی هشدار داد و خواستار همبستگی ملی، تمرکز بر راهکارهای سیاسی، دفاع از امنیت و تمامیت ارضی کشور و حرکت به‌سوی توسعه پایدار شد. سیدمحمد خاتمی در این بیانیه، شرایط کنونی ایران را یکی از پیچیده‌ترین مقاطع تاریخی کشور توصیف کرده و با اشاره به پیامدهای جنگ، تحریم‌ها و محدودیت‌های اقتصادی، تأکید کرده است که مشکلات و بحران‌های درهم‌تنیده، زندگی روزمره و حتی حداقل معیشت شهروندان را با مخاطره مواجه ساخته است. وی با تأکید بر ضرورت توجه هم‌زمان به مقاومت در برابر تجاوز و اتخاذ تدابیر سیاسی، تصریح کرده که اولویت کشور باید رسیدگی به مشکلات مردم و یافتن راهکارهایی برای خروج از وضعیت بحرانی کنونی باشد. هشدار درباره فرسایش روانی و اجتماعی جامعه خاتمی در بخش دیگری از بیانیه خود هشدار داده است که حتی انتظار وقوع جنگی دیگر، صرف‌نظر از میزان واقعی بودن احتمال آن، می‌تواند آثار مخربی بر زندگی اجتماعی و ذهنیت عمومی برجای بگذارد. به اعتقاد وی، استمرار وضعیت نامشخص و بحرانی، علاوه بر فشارهای اقتصادی، موجب فرسایش روانی جامعه و کاهش ظرفیت تاب‌آوری ملی می‌شود. ازاین‌رو، خروج از این شرایط باید به هدف مشترک همه ارکان حاکمیت، جریان‌های سیاسی، نهادهای مدنی و شهروندان تبدیل شود. رئیس‌جمهوری پیشین همچنین بر ضرورت یاری‌رساندن به دولت برای عبور از بن‌بست‌های موجود و ایجاد افق‌های تازه در اداره کشور تأکید کرده است. از گفت‌وگوی تمدن‌ها تا نگرانی از جنگ تمدن‌ها خاتمی با یادآوری ابتکار گفت‌وگوی تمدن‌ها که در دوران ریاست‌جمهوری وی به عنوان رویکردی جهانی مطرح شد، نسبت به گسترش ادبیات تقابل تمدنی در مناسبات بین‌المللی ابراز نگرانی کرده است. وی اظهارات اخیر وزیر امور خارجه آمریکا در آتن درباره تقابل تاریخی تمدن‌های ایران و یونان را فاقد اعتبار علمی و وجاهت سیاسی دانسته و معتقد است استفاده از چنین روایت‌هایی، تلاشی برای توجیه سیاست‌های جنگ‌طلبانه کنونی با ارجاع به منازعات تاریخی است. خاتمی با اشاره به پیشینه تاریخی و تمدنی ایران تأکید کرده است که مناسبات تمدن‌های کهن، از جمله ایران و یونان، صرفاً بر تقابل استوار نبوده، بلکه بر تبادل اندیشه، فلسفه، علم، فرهنگ و هنر نیز مبتنی بوده است. اشاره به کودکان میناب و قربانیان جنگ در بخش دیگری از این بیانیه، خاتمی با انتقاد از سیاست‌های دولت آمریکا و اقدامات نظامی اسرائیل، به پیامدهای انسانی جنگ و کشته‌شدن غیرنظامیان اشاره کرده است. وی در این زمینه از ۱۷۰ کودک دبستانی، هزاران شهروند غیرنظامی و همچنین رهبران، دانشمندان و فرماندهان کشته‌شده یاد کرده و این وقایع را در کنار پیامدهای تحریم و محاصره اقتصادی، از مصادیق نقض حقوق ملت ایران دانسته است. خاتمی در عین انتقاد از سیاست‌های دولت آمریکا، میان حاکمیت این کشور و مردم و نخبگان آن تمایز قائل شده و بر ضرورت احترام به ملت‌ها و شنیده‌شدن صداهای طرفدار صلح و گفت‌وگو تأکید کرده است. صلح، توسعه، فناوری و اصلاح حکمرانی جهانی رئیس‌جمهوری پیشین در ادامه با اشاره به دیدگاه‌های مطرح‌شده از سوی رئیس‌جمهور چین، چهار مسئله توسعه و فناوری، صلح و امنیت، گفت‌وگوی تمدن‌ها و اصلاح حکمرانی جهانی را موضوعاتی مرتبط و جدایی‌ناپذیر توصیف کرده است. وی با اشاره به مخالفت‌های جهانی با جنگ و اقدامات اسرائیل در غزه، بر اهمیت گسترش رویکردهای مبتنی بر صلح، امنیت پایدار، حقوق انسانی و همکاری بین‌المللی تأکید کرده است. ضرورت همبستگی ملی و گشودن افق‌های سیاسی خاتمی در بخش پایانی بیانیه خود، دور کردن تهدید جنگ از کشور، دفاع از منافع و امنیت ملی، تأمین معیشت شهروندان و تحقق توسعه پایدار را از مهم‌ترین وظایف پیش‌روی کشور برشمرده است. وی همچنین از اندیشمندان، دانشگاهیان، نخبگان سیاسی و مدنی و همه شهروندان خواسته است تمامیت سرزمینی، تاریخی و تمدنی ایران را در کانون رویکردها و پیشنهادهای خود قرار دهند و از ظرفیت‌های گفت‌وگو در عرصه‌های داخلی و بین‌المللی برای دفاع از منافع کشور بهره بگیرند. خاتمی در پایان، بر نقش اندیشه‌ورزی، گفت‌وگوی سیاسی و روایت‌های تاریخی و تمدنی در حفاظت از ایران و گشودن مسیرهای تازه برای آینده کشور تأکید کرده است. متن کامل بیانیه سیدمحمد خاتمیبا ما باشید
در تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabadآقای دلار، شما مجرمید؛ مرگ بر دلار آمریکایی!
# مجتبی لطفی
در تجمعی، آقایی میکروفون به دست گرفته و فریاد می‌زند: «مشکل از همین دلار نجس‌العین است! مرگ بر دلار آمریکایی!»جمعی از حاضران هم با ایمانی مثال‌زدنی، عکس دلار را روی آتش می‌اندازند، می‌سوزانند و حتی بر آن راه می‌روند؛ لابد به این امید که با سوختن تصویر دلار، قیمت گوشت و تخم‌مرغ هم بسوزد، اجاره‌خانه خاکستر شود و قدرت خرید مردم، مثل ققنوس، از میان شعله‌ها دوباره متولد شود!اما ماجرا وقتی تماشایی‌تر می‌شود که معلوم می‌شود این آقای دلار‌سوز، مدتی مدیر اقتصاد کلان سازمان برنامه در دولت ابراهیم رئیسی بوده است!ظاهراً تصور می‌کنند تمام گرفتاری‌های پول ملی از یک تکه کاغذ مستطیلی ناشی می‌شود و کافی است آن را بسوزانیم تا ریال از خواب زمستانی بیدار شود، ارزش پیدا کند و فردا صبح بتوانیم با چند اسکناس بی‌رمق، گوشت و تخم‌مرغ و دستمال کاغذی و پوشک بخریم!
کاهش ارزش پول ملی، معلول بیماری‌های عمیق و مزمن اقتصاد است، نه تقصیر یک اسکناس خارجی!وقتی تولید ملی ناتوان است، صادرات ارزآور جان ندارد، سرمایه‌گذار فرار می‌کند، تورم مزمن نفس مردم را می‌گیرد، کسری بودجه با خلق پول جبران می‌شود و سیاست‌گذاری اقتصادی و سیاسی و روابط خارجی گرفتار ناکارآمدی است، طبیعی است که پول ملی روزبه‌روز قدرت خریدش را از دست بدهد. با این وضعیت اصلا شما روبل روسیه، روپیه هند یا دینار عراق را جایگزین کنید و مدتی بعد باید آنها را هم به آتش بکشید!دلار و ارز در این میان دماسنجی است که تب اقتصاد بیمار را نشان می‌دهد. شکستن دماسنج، تب را پایین نمی‌آورد.
وای خدای من! من دارم چه می‌گویم؟!آیا واقعاً اینان این بدیهیات را نمی‌دانند؟ بعید است که ندانند. اما در بازار سیاست، گاهی نمایشِ نفهمیدن، از فهمیدن سودآورتر است!
و حالا پرسش اصلی این است: اگر قرار باشد همین تفکر، با همین روش‌های نمایشی و همین نسخه‌های عوام‌پسندانه، دوباره بر مسند مدیریت بنشیند، از اقتصاد ایران چه انتظاری باید داشت؟ اگر صلحی هم برقرار شود، اما شیوه حکمرانی اقتصادی و سیاست‌های ناکارآمد تغییر نکند، آیا قرار است معجزه‌ای رخ دهد؟
اگر قرار است باز هم همین مردان، همین تفکرات و همین نمایش‌ها تکرار شوند، دیگر چه باید گفت؟ وای خدای من! و به زبان خاستگاه دلار:(Oh My God!)
با ما باشیددر تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabad
# مجتبی لطفی
در تجمعی، آقایی میکروفون به دست گرفته و فریاد می‌زند: «مشکل از همین دلار نجس‌العین است! مرگ بر دلار آمریکایی!»جمعی از حاضران هم با ایمانی مثال‌زدنی، عکس دلار را روی آتش می‌اندازند، می‌سوزانند و حتی بر آن راه می‌روند؛ لابد به این امید که با سوختن تصویر دلار، قیمت گوشت و تخم‌مرغ هم بسوزد، اجاره‌خانه خاکستر شود و قدرت خرید مردم، مثل ققنوس، از میان شعله‌ها دوباره متولد شود!اما ماجرا وقتی تماشایی‌تر می‌شود که معلوم می‌شود این آقای دلار‌سوز، مدتی مدیر اقتصاد کلان سازمان برنامه در دولت ابراهیم رئیسی بوده است!ظاهراً تصور می‌کنند تمام گرفتاری‌های پول ملی از یک تکه کاغذ مستطیلی ناشی می‌شود و کافی است آن را بسوزانیم تا ریال از خواب زمستانی بیدار شود، ارزش پیدا کند و فردا صبح بتوانیم با چند اسکناس بی‌رمق، گوشت و تخم‌مرغ و دستمال کاغذی و پوشک بخریم!
کاهش ارزش پول ملی، معلول بیماری‌های عمیق و مزمن اقتصاد است، نه تقصیر یک اسکناس خارجی!وقتی تولید ملی ناتوان است، صادرات ارزآور جان ندارد، سرمایه‌گذار فرار می‌کند، تورم مزمن نفس مردم را می‌گیرد، کسری بودجه با خلق پول جبران می‌شود و سیاست‌گذاری اقتصادی و سیاسی و روابط خارجی گرفتار ناکارآمدی است، طبیعی است که پول ملی روزبه‌روز قدرت خریدش را از دست بدهد. با این وضعیت اصلا شما روبل روسیه، روپیه هند یا دینار عراق را جایگزین کنید و مدتی بعد باید آنها را هم به آتش بکشید!دلار و ارز در این میان دماسنجی است که تب اقتصاد بیمار را نشان می‌دهد. شکستن دماسنج، تب را پایین نمی‌آورد.
وای خدای من! من دارم چه می‌گویم؟!آیا واقعاً اینان این بدیهیات را نمی‌دانند؟ بعید است که ندانند. اما در بازار سیاست، گاهی نمایشِ نفهمیدن، از فهمیدن سودآورتر است!
و حالا پرسش اصلی این است: اگر قرار باشد همین تفکر، با همین روش‌های نمایشی و همین نسخه‌های عوام‌پسندانه، دوباره بر مسند مدیریت بنشیند، از اقتصاد ایران چه انتظاری باید داشت؟ اگر صلحی هم برقرار شود، اما شیوه حکمرانی اقتصادی و سیاست‌های ناکارآمد تغییر نکند، آیا قرار است معجزه‌ای رخ دهد؟
اگر قرار است باز هم همین مردان، همین تفکرات و همین نمایش‌ها تکرار شوند، دیگر چه باید گفت؟ وای خدای من! و به زبان خاستگاه دلار:(Oh My God!)
با ما باشید
در تلگرام:https://t.me/bangeGonabadدر بله :https://ble.ir/BangeGonabad