دکتر علی شریعتی:کسی که به راهی مومن شد، دیگر نخواهد رفت از آن؛ او به جای دور شدن، آن را می‌پذیرد و درک می‌کند.
۵
تولدتان مبارک، تولدتان در آسمان‌ها مبارک.... ایرانی‌ترین ایرانی بودید. در دنیایی که خیلی‌ها سمت کسی بودند که در زمان حکومت پدرش، روز تولد اعضای سلطنتی تعطیل بود اما تولد شما را تا قبل از این کمتر کسی می‌دانست. تولدتان در آسمان‌ها مبارک.... چه حیف که دیگر نیستید و چه افتخاری که در روزگار شما می‌زیستیم.
۶
جنگی که بالاخره نجاتم داد، جلد دوم یک کتاب رده سنی نوجوان است که از جنگ جهانی دوم، داستانی را روایت می‌کند و این روزها مشغول خواندنش هستم. امشب، وقتی به این جمله‌ی کتاب رسیدم، ناخودآگاه بغض با پنجه‌ی محکمش گلویم را فشرد و اشک‌های داغ جلوی چشم‌هایم را گرفت. یاد ناو دنا افتادم و همه آن مردان سفیدپوش خوشحالی که با مادرهایشان، پدرهایشان، بچه‌ها و همسرها و عزیزانشان خداحافظی کردند تا بروند گوشه‌ای دیگر از دنیا پیام‌آور ایران باشند اما ناجوانمردانه به آسمان پرکشیدند و حالا خیلی‌هایشان در آغوش پهناور اقیانوس خوابیده‌اند در حالی که در گوشه‌ای دیگر دیگرانی به چشمانی اشکبار به انتظارشان نشسته‌اند. اما کتاب راست می‌گوید؛ "جنگجوهای قهرمان همیشه توی دریا دفن میشن."
@BLACK_WISH
@BLACK_WISH
۴
...... همراه یک متن طولانی، بعد از روزها پرمشغلگی
۵پردیس؛ جوجه‌تیغیِ گمشده ...... همراه یک متن طولانی، بعد از روزها پرمشغلگی
...... همراه یک متن طولانی، بعد از روزها پرمشغلگیآدمی که توی جامعه علوم پزشکی درس خوانده باشد اما رشته‌اش پزشکی نباشد، یک حقیقت را خوب می‌داند: مهم نیست چقدر تلاش کند، چقدر بدود، و چقدر برای خودش مهارت کسب کند؛ آخر آخرش چون پزشک نیست چندین پله عقب‌تر است! باید هزاربرابر بدود تا به جایی برسد که یک دانشجوی پزشکی در ترم یک به آن می‌رسد. حقیقتی مسکوت که لابلای خیلی از رفتارها و تصمیم‌های مسئولان اجرا می‌شود و همه آن را می‌دانند، حتی درباره‌ش حرف می‌زنند اما آنهایی که باید، منکرش می‌شوند. خیلی از روزها به خاطر همین بند نامرئی، به رفتن از اینجا فکر می‌کنم ولی بعدش خیلی سریع محکم یکی می‌زنم توی گوش افکار خودم تا خودم را جمع‌وجور کنم و یادم بیاید هر کاری هم می‌کنم برای اینجا و این وطن است و آخر آخرش به قول شهید سلیمانی آنکس که باید ببیند می‌بیند. در این روزگار سخت، به قول شریعتی شده‌ام :" متهم به بی‌دینی در جمع دینداران و متهم به دینداری در جمع بی‌دینان". تمام تلاشم را می‌کنم که گوش‌هایم را بگیرم و درگیر شنیدن و مقام و جا و فلان‌کس را فلان‌طور صدا می‌کنند نشوم؛ کار را باید انجام داد، برای رضای خدا هم باید انجام داد؛ نه اینکه به گوش فلانی و فلانی و فلانی می‌رسد یا نه. نباید من من راه انداخت! بلکه باید کار کرد.... از هیچ یک چیزی ساخت و امید را تزریق کرد توی رگ‌های این سرزمین و ساکنانش. به سبب فعالیت‌هایم جایی هستم، که قبلا شبیه من هرگز نبوده است. شده است باری سنگین روی شانه‌هایم که گاه حس می‌کنم کمرم را خواهد شکست. دروغ چرا! بعضی وقت‌ها دلم می‌خواهد داد بزنم همه‌اش ارزانی خودتان و بعدش هم فرار کنم بروم و از این خاک غریب دور شوم ولی باز یاد خودم می‌آورم اگر می‌توانم باید کاری کنم، کار نباید روی زمین بماند. اما تمام این تبعیض‌ها که در رفتار زبانه می‌کشد، شده است آتشی که اشک را بر گونه‌هایم جاری می‌کند. مگر یک مملکت نباید از جوانانش، از آنهایی که صبح تا شب تلاش می‌کنند، تا کاره‌ای شوند و گوشه‌ای از مملکت را دست بگیرند حمایت کند؟ ولی نمی‌کند! حمایت نمی‌کند.... خیلی جاها سنگ می‌شود جلوی پا. آن هم به خاطر آدم‌هایی که یادشان رفته وقتی خدا آیاتش را بر پیامبر خاتمش نازل می‌کرد ملاک تفاوت انسان‌ها را رنگ پوست، نژاد، قیافه، تحصیلات، ثروت و چه و چه و چه نمی‌دانست، می‌گفت ملاکش تقواست. به خاطر آدم‌هایی که یادشان رفته ملاک استعداد در سرزمینی که مافیای کنکورش دست از دور گلوی دانش‌آموز برنمی‌دارد و هزینه قبولی بسیار گزاف است، فقط رشته نیست. که مهارت‌ها و فعالیت‌ها و چه و چه و چه هم ملاک استعداد هستند. غرق در این افکار بودم، به رفتن و بعدش ماندن فکر می‌کردم که دیدم دوستی این عکس نوشته را فرستاده. انگار که نشانه‌ای از خدا باشد؛ انگار که خدا گفته باشد بنده من، خوب ناسزا بشنو ولی از راه درست پشیمان نشو. خدای یوسف نبی بودم، خدای تو هم هستم!
۷
این شب‌ها، هر کس برای لحظه‌ای خسته می‌شود و می‌خواهد بنشیند، پرچمش را می‌دهد دست کسی که ایستاده ولی پرچم نداره تا پرچم را بالا نگه دارد و تکان دهد و باد آن را به رقص در بیاورد؛ این یعنی علم بر زمین نخواهد ماند!!!آری شیعه درس‌های خودش را خیلی خوب یاد گرفته است.
پ.ن: عکس به جای مانده از همین حوالی که توسط اینجانب ثبت شده.
پ.ن: عکس به جای مانده از همین حوالی که توسط اینجانب ثبت شده.
۶امروز تولدت بود؛ با اینکه کل روز حواسم بود تولدت است هی راه میرفتم و با خودم می‌گفتم اصلا به من چه که تبریک بگویم. اما آخرش هم طاقت نیاوردم و ساعت ۲۲:۲۱ بهت گفتم تولدت مبارک. احتمالا با خودت تعجب کردی که چطوری یادم مانده، ولی خب متاسفانه حافظه قوی همیشه کار دست آدم می‌دهد. مثلا خودت داری یک گوشه‌ای از دنیا زندگی می‌کنی و یادت رفته فلان روز که فلان لباس را پوشیده بودی و می‌خندیدی، با خنده گفتی ان‌شالله شیرینی دکترا. احتمالا یادت رفته آن روز زرشکی پوشیده بودی و چقدر زرشکی بهت می‌آید ولی من یادم مانده و ۱۰ سال بعد که برایت تعریف کنم لبخند می‌زنی و می‌گویی چجوری یادت مانده؟ تو می‌روی یک گوشه دنیا زندگی می‌کنی و من یادم می‌ماند آن روز که بعد از کلی تلاش ناراحت بودی و عصبانی شده بودی بهت گفتم ارام باش و تو گفتی نمی‌توانی. حافظه خوب همیشه بد است. زندگی خلاصه می‌شود توی یک مشت عدد تاریخ‌شده روی تقویم و مشتی جزئیات شاید به درد نخور که تو یادت می‌رود ولی من یادم می‌ماند تا هر جا و هر گوشه هی برای خودش تکرار شود. بله عزیز من، امروز تولدت بود و من یادم بود مثل تمام سال‌هایی قبلی که یادم بود و تمام سال‌های بعدی که یادم خواهد ماند.برای همین تو هی می‌روی و من هی می‌مانم.... یادم می‌ماند و فکر می‌کنم همه مثل من هستند که اتفاقات و حرف ها یادشان بماند. یادم می‌رود که اینطور نیست. مثلا از آدم‌هایی که جلوشان عصبانی شدم و داد کشیدم، خجالت می‌کشم چون با خودم فکر می‌کنم یادشان نرفته. آن‌لحظه که از ذوق نتوانستم سکوت کنم و سریع حرفم را زدم هم همینطور. آن لحظه خجالت‌آوری که سفره دلم را وا کردم و به آدم‌های غریبه گفتم تو را دوست دارم چه؟ آن هم یادشان مانده و هی توی سرشان شنا می‌کند؟ برای همین همیشه یک‌جایی گیر می‌کنم و حالا یک جایی لابه‌لای خاطرات، چنگک‌های تیز زندگی روی گلویم مانده‌است و گیر‌کرده‌ام. تو به من می‌گویی چه حافظه خوبی داری و گرچه یک کم نخودکی لبخند می‌زنم و از تعریفت ذوق می‌کنم، اما تو راست می‌گویی! برای دیگران و یاداوری لحظاتشان آری ولی برای خودم هرگز.
۷
ما لرها یک ضرب‌المثل داریم که می‌گوید: "آدمی/آیمی باینده بی‌بال است." و من همیشه برای این جمله ذوق می‌کنم. وقتی پایم را توی حرم می‌گذارم حس می‌کنم چقدر کبوترم و در عین کبوتربودن چقدر بی‌بال.... انگار که این ضرب‌المثل را برای من گفته باشند. گویی که می‌توانم هر جایی که می‌خوام باشم و هر چه میخواهم باشم و چقدر احساس سبک‌بالی دارم.... حالا یک روزی هست که برگشتم، شده‌ام همان پردیس همیشگی که کمیته تحقیقات تمام زندگی‌اش را پر می‌کند اما چه فایده که هرچقدر راه می‌روم دیگر هیچ خیابانی در این شهر به شما منتهی نمی‌شود و دلتنگی امانم را بریده است. راست می‌گویند که آدمی پرنده است ولی پرنده بودن چه فایده دارد وقتی که آدم وقت برگشتن از پیش شما دوباره به قفس دنج خودش برمی‌گردد
پی‌نوشت: باینده= پرنده
پی‌نوشت: باینده= پرنده
۷
حالا روی تمام دیوارهای شهر عکس شماست، نوشته‌اند که ادامه داری توی مسیر کربلا و نجف هم عکس‌های شما بیشتر از سال‌های پیش به چشم میخورد هنوز که هنوز است نفس‌های همه در سینه حبس است و چشم‌ها سرخ از اشک پرچم ما نه در دستانمان که در چشمانمان است حالا دیگر نمی‌ترسیم و مراعات نمی‌کنیم که اسم شما را به زبان بیاوریم دیر است، خیلی دیر مگر نه؟! از تصویرت روی ستون کنار باجه گمشده‌های حرم امام علی فیلم می‌گیرم که حقیقتا گمشده‌ترین بزرگ‌مرد تاریخ بودی
پی‌نوشت: چه داغیه که سرد نمیشه :) پی‌نوشت: جبران نمی‌شوی حتی با اشک‌های فراوان
پی‌نوشت: چه داغیه که سرد نمیشه :) پی‌نوشت: جبران نمی‌شوی حتی با اشک‌های فراوان
۳۳