جلسه تحلیل و گفتوگو دربارهی فیلم «چهارصد ضربه» فیلم «چهارصد ضربه» ساختهی فرانسوا تروفو (François Truffaut)، نه فقط آغاز مسیر یکی از مهمترین فیلمسازان قرن بیستم است، بلکه نقطهای تعیینکننده در تاریخ سینماست؛ لحظهای که در آن، تجربهی شخصی و دردِ واقعی یک نوجوان، تبدیل به زبانی تازه برای روایت شد.تروفو با جسارتی کمنظیر، زندگی آشفتهی خود را در قالب شخصیت آنتوان دوآنل بازآفرینی میکند؛ پسرکی که میان خانهای سرد، مدرسهای سختگیر و شهری بیاعتنا، تنها راه رهایی را در دویدن، خیالپردازی و مقاومت مییابد.
«چهارصد ضربه» آینهای است روبهروی هر انسانی که طعم سرکشی، نادیدهگرفتهشدن یا جستوجوی آزادی را تجربه کرده. فیلمی که بهجای نمایشِ قهرمان، از یک کودکمیگوید؛ کودکی که برای فهمیدهشدن میجنگد. همین صداقت و سادگیست که آن را به یکی از صمیمیترین و تأثیرگذارترین آثار موج نو تبدیل کرده است.
در این جلسه با هم:به جایگاه «چهارصد ضربه» در شکلگیری موج نوی فرانسه میپردازیم.رابطهی سینما، کودکی و نافرمانی را در جهان تروفو بررسی میکنیم.و از خلال آنتوان دوآنل، مفهوم آزادی و تنهایی را بازخوانی میکنیم.
تحلیل فیلم «چهارصد ضربه» منتقدین :محمدصادق دهقانپوراحسان روحی دبیرنشست: دانیال حمامی دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ساعت ۱۸:۰۰ برای شرکت در این جلسه گفتوگو و تحلیل، همینحالا ثبتنام کنید. 09155055591۲۲
چه چیزی ارزشمندتر از این که جمعیتی کنار هم، تجربهی رشد را زندگی کنند؟ آن هم با حضور استادان گرانقدر، آقایان روحیو دهقانپور که چراغِ راهمان در مسیرِ فهمِ سینما هستند. در این پاتوقِ نقد فیلم، به لطف تسهیلگریِ دانیال حمامی، هر قاب از فیلم بهانهای شد برای اندیشیدن و هر نگاه، فرصتی برای دیدنِ عمیقترِ جهان. این همنشینیها، پیوندِ هنر و آگاهی است که در کنار شما، جان میگیرد.در جریان باشید
۹
۴۰۰ ضربه؛ جستوجوی آزادی در میان حصارهای اجتماعی
یادداشتی بر «چهارصد ضربه»" /> مهدی کلاته
فیلم «۴۰۰ ضربه» اثر فرانسوا تروفو، روایتگر تلاشی بیپایان برای رسیدن به آزادی است؛ همان آزادی بنیادینی که هر انسانی برای خلق جهانِ خویش و معنا بخشیدن به زیست خود، به آن نیاز دارد.
تروو در سکانس آغازین، با حرکتی پویا، دوربین را در میان خیابانهای پاریس به گردش درمیآورد تا ما را با بافت شهر آشنا کند؛ اما این گردشِ آزادانه، در سکانس مدرسه به بنبست میرسد. تروفو با استفاده از زاویههای دوربین، جامعهی فرانسه را همچون زندانی نشان میدهد که در رنج فرو رفته است. وقتی دوربین میان شاگردان میچرخد و نگاه یکی از آنها به نقطهای خارج از کلاس خیره میماند، یا زمانی که از پشت سر دانشآموزان، آشفتگی کلاس را از پشت سر معلم شکار میکند و با بازگشت او به سکوتی اجباری بدل میشود، تروفو به خوبی استیصال و سرکوب شدن روحِ جوان را به تصویر میکشد. حتی در سکانس شاهکار فیلم، وقتی دانشآموزان در پی معلم در خیابان میدوند اما به تدریج از هم میپاشند و فرار میکنند، گویی استعارهای است از گسستنِ پیوند میان نسل جوان و ساختارهای حاکم.
آنتوان در این روایت، در پی یافتن مسیری است که از میان تحقیر، فقر، محدودیت و فرسودگیِ جامعه میگذرد؛ مسیری که به شکلی تلخ، شباهت عجیبی به مسیر زندگی مادرش دارد. این تقابل در سکانسی که آنتوان از کنار مادرش که در آغوش مرد دیگری است عبور میکند، یا در دیالوگهای مادر دربارهی سرخوردگیهای گذشته و آرزوهای دستنیافتنی امروز، به شکلی تکاندهنده تجلی مییابد.
در این فیلم، «خانه» فراتر از یک مکان، خود یک «شخصیت» است. فضای خانه، فشار اقتصادی و محدودیتهای طبقاتی خانواده را به تصویر میکشد. پدری که در تلاش برای ایجاد فضایی شاد ناکام میماند و مادری که درگیر رویاهای دستنیافتنیِ عشق و خوشبختی است، هر دو نماد بیثباتیِ دنیای آنتوان هستند.
ترفو در این اثر، از جایگذاری دوربین برای بیان معنا استفاده میکند. وقتی آنتوان را در میان آشغالها از نمای بالا به پایین میبینیم پس از فرار به دریا میرسد و دوربین بر چهرهی او فریز میشود. این توقفِ زمانی، پرسشی بیجواب را در ذهن مخاطب میکارد: آزادی واقعاً کجاست؟
یادداشتی بر «چهارصد ضربه»
" /> مهدی کلاتهفیلم «۴۰۰ ضربه» اثر فرانسوا تروفو، روایتگر تلاشی بیپایان برای رسیدن به آزادی است؛ همان آزادی بنیادینی که هر انسانی برای خلق جهانِ خویش و معنا بخشیدن به زیست خود، به آن نیاز دارد.
تروو در سکانس آغازین، با حرکتی پویا، دوربین را در میان خیابانهای پاریس به گردش درمیآورد تا ما را با بافت شهر آشنا کند؛ اما این گردشِ آزادانه، در سکانس مدرسه به بنبست میرسد. تروفو با استفاده از زاویههای دوربین، جامعهی فرانسه را همچون زندانی نشان میدهد که در رنج فرو رفته است. وقتی دوربین میان شاگردان میچرخد و نگاه یکی از آنها به نقطهای خارج از کلاس خیره میماند، یا زمانی که از پشت سر دانشآموزان، آشفتگی کلاس را از پشت سر معلم شکار میکند و با بازگشت او به سکوتی اجباری بدل میشود، تروفو به خوبی استیصال و سرکوب شدن روحِ جوان را به تصویر میکشد. حتی در سکانس شاهکار فیلم، وقتی دانشآموزان در پی معلم در خیابان میدوند اما به تدریج از هم میپاشند و فرار میکنند، گویی استعارهای است از گسستنِ پیوند میان نسل جوان و ساختارهای حاکم.
آنتوان در این روایت، در پی یافتن مسیری است که از میان تحقیر، فقر، محدودیت و فرسودگیِ جامعه میگذرد؛ مسیری که به شکلی تلخ، شباهت عجیبی به مسیر زندگی مادرش دارد. این تقابل در سکانسی که آنتوان از کنار مادرش که در آغوش مرد دیگری است عبور میکند، یا در دیالوگهای مادر دربارهی سرخوردگیهای گذشته و آرزوهای دستنیافتنی امروز، به شکلی تکاندهنده تجلی مییابد.
در این فیلم، «خانه» فراتر از یک مکان، خود یک «شخصیت» است. فضای خانه، فشار اقتصادی و محدودیتهای طبقاتی خانواده را به تصویر میکشد. پدری که در تلاش برای ایجاد فضایی شاد ناکام میماند و مادری که درگیر رویاهای دستنیافتنیِ عشق و خوشبختی است، هر دو نماد بیثباتیِ دنیای آنتوان هستند.
ترفو در این اثر، از جایگذاری دوربین برای بیان معنا استفاده میکند. وقتی آنتوان را در میان آشغالها از نمای بالا به پایین میبینیم پس از فرار به دریا میرسد و دوربین بر چهرهی او فریز میشود. این توقفِ زمانی، پرسشی بیجواب را در ذهن مخاطب میکارد: آزادی واقعاً کجاست؟
۳۲
جلسه تحلیل و گفتوگو دربارهی فیلم «دلهدزدان فروشگاه» فیلم «دلهدزدان فروشگاه» ساختهی هیروکازو کورئیدا، روایتی ظریف، انسانی و تکاندهنده از خانوادهایست که در مرزِ فقر، عشق، بقا و انتخابهای اخلاقی حرکت میکند. فیلمی که با نگاهی آرام و بیقضاوت، ما را به دلِ زندگی آدمهایی میبرد که جامعه آنها را در حاشیه رانده، اما هنوز در میان این تنگنا، پیوند، مراقبت و معنا را جستوجو میکنند.این فیلم آینهایست روبهروی کسانی که طعمِ فقر، طردشدگی، و امیدهای کوچک اما سرسختانهی انسانی را میشناسند. اثری که بهجای قضاوت، تماشا میکند؛ و بهجای پاسخ قطعی، ما را با پرسشهایی اخلاقی و عاطفی تنها میگذارد. همین صداقت، لطافت و پیچیدگیست که آن را به یکی از مهمترین آثار سینمای معاصر ژاپن تبدیل کرده است.
در این جلسه با هم:به جایگاه «دلهدزدان فروشگاه» در بازنمایی خانواده و حاشیهنشینی میپردازیم.
رابطهی سینما، فقر و اخلاق را در جهان کورئیدا بررسی میکنیم.
و از خلال این فیلم، مفهوم خانواده، بقا و عشق را بازخوانی میکنیم.
تحلیل فیلم «دلهدزدان فروشگاه» منتقدین :دانوش یزدانپناهاحسان روحی
دبیر نشست: دانیال حمامی دوشنبه 4 خرداد ساعت ۱۸:۰۰ برای شرکت در این جلسه گفتوگو و تحلیل، همینحالا ثبتنام کنید.۰۹۱۵۵۰۵۵۵۹۱@mahdyarsonboleh
۶۱
چه چیزی ارزشمندتر از این که جمعیتی در کنار هم، تجربهی رشد و بالندگی را زندگی کنند؟ این مسیر، با حضورِ استادان گرانقدر، جنابِ آقای روحی و جنابِ آقای یزدان پناه، چراغِ راهمان در مسیرِ درکِ عمیقترِ مفاهیم بوده است.در این گردهماییِ ارزشمند، به لطفِ تسهیلگریِ دانیال حمامی، هر بحث و تبادلِ نظر، بهانهای شد برای اندیشیدن و هر نگاه، فرصتی برای دیدنِ گسترهی وسیعترِ دانش و آگاهی.
در جریان باشید.
۱۱۱
جلسه تحلیل و گفتوگو دربارهی فیلم «من، دنیل بلیک» فیلم «من، دنیل بلیک» ساختهی کن لوچ، فریادیست آرام اما کوبنده علیه چرخدندههای سردِ سیستمی که انسان را در پسِ کاغذبازیها و قوانینِ انعطافناپذیر نادیده میگیرداین فیلم روایتیست از تقابلِ «منزلتِ انسانی» با «ساختارِ بوروکراتیک»؛ داستانی که با رئالیستترین نگاهِ ممکن، تنهاییِ یک مردِ میانسال و مادرِ تنهای دیگری را در برابرِ بیعدالتیِ سیستمیک به تصویر میکشد.«من، دنیل بلیک» تنها یک فیلم نیست؛ یک بیانیهی اخلاقی است که به ما یادآوری میکند در میانِ اعداد و ارقامِ دولتی و قوانینِ سخت، آنچه فراموش میشود، «انسان» است.این اثر با صداقتی بیرحمانه، ما را با مفهومِ کرامت، همبستگیِ طبقاتی و مبارزهی ناگزیرِ فرد برای اثباتِ وجودِ خودش در دنیایی که او را نامرئی میپندارد، روبهرو میکند.
در این جلسه با هم:به جایگاه «من، دنیل بلیک» در نقدِ دولتهای رفاه و ساختارهای بروکراتیک میپردازیم.
رابطهی سینمایِ کن لوچ، واقعگراییِ اجتماعی و مفهومِ مقاومت فردی را بررسی میکنیم.
و از خلال این فیلم، مفهومِ کرامتِ انسانی، عدالتِ اجتماعی و همبستگی در عصرِ نئولیبرال را بازخوانی میکنیم.
تحلیل فیلم «من، دنیل بلیک» با حضور : احسان روحی دبیر نشست: دانیال حمامی دوشنبه 11 خرداد ماه ساعت ۱۸:۰۰ برای شرکت در این جلسه گفتوگو و تحلیل، همینحالا ثبتنام کنید.۰۹۱۵۵۰۵۵۵۹۱@mahdyarsonboleh
۴
جلسه تحلیل و گفتوگو دربارهی فیلم «پینگپنگ» در ادامهی مسیرِ پاتوق نقد و در راستای اعتلای سواد سینمایی، اینبار با فیلم «پینگپنگ» گرد هم میآییم تا در فضایی گفتوگومحور، به اصلِ سینما، گفتمانهای پنهان در لایههای درونی اثر و نسبتِ میانِ فرم و معنا بپردازیم. «پینگپنگ» بهانهایست برای عبور از سطحِ روایت و ورود به ژرفایِ تجربهی سینمایی؛ جایی که تصویر، صدا، میزانسن و کنشهای انسانی، هرکدام حاملِ لایههایی از معنا میشوند و امکانِ خوانشهای تازهای را پیش روی مخاطب میگذارند.این نشست، فرصتیست برای آنکه سینما را نه فقط بهمثابهی سرگرمی، بلکه بهعنوان زبانِ اندیشه، مواجهه و تأمل بازخوانی کنیم؛ جایی که در دلِ گفتوگو، لایههای پنهانِ اثر، موقعیتهای انسانی و امکانهای تعبیر و تفسیر، مورد واکاوی قرار خواهند گرفت.
در این جلسه با هم:به اصلِ سینما و نسبتِ آن با تجربهی زیسته و نگاهِ هنری میپردازیم. از خلالِ گفتوگو، به گفتمانهای لایههای درونی اثر و معناهای پنهان در ساختار فیلم نزدیک میشویم.و در فضایی تحلیلی، جایگاهِ «پینگپنگ» را در نسبت با سینمای اندیشمندانه و روایتِ انسانی بازخوانی میکنیم.
پخش و تحلیل فیلم «پینگپنگ» با حضورِ کارگردانان اثر: استاد روحی و استاد یزدانپناه منتقد: آقای یوسفزاده دبیر نشست: دانیال حمامی شنبه ۲۳ خرداد ماه برنامه: ۱۶:۰۰ الی ۱۸:۰۰: پخش فیلم ۱۸:۰۰ الی ۲۰:۰۰: نشست تخصصی و تحلیل اثر مکان: آژنگ ورود برای همهی عزیزان آزاد و رایگان است. منتظر حضور گرمتان هستیم.در جریان باشید
۴۲۱
برای نخستینبار، تجربهای متفاوت را در کنار یکدیگر رقم زدیم؛ تلفیقی از نمایش فیلم و نشست تخصصی نقد و بررسی، در فضایی سرشار از گفتوگو، اندیشه و تبادل تجربه.از حضور ارزشمند علاقهمندان سینما، فیلمسازی و نقد فیلم که با همراهی خود به این رویداد معنا بخشیدند، صمیمانه سپاسگزاریم.
قدردان همراهی استاد گرانقدر جناب آقای روحی و جناب آقای یزدانپناه هستیم که با نمایش اثر خود، بستری برای شکلگیری گفتوگویی تخصصی و سازنده فراهم کردند.
همچنین از نقدهای دقیق و ارزشمند استاد یوسفزاده و تسهیلگری دانیال حمامی که مسیر این نشست را پربارتر و منسجمتر ساخت، سپاسگزاریم.
این رویداد با همراهی مجموعه ارزشمند و کنشمند «آژنگ» برگزار شد؛ مجموعهای که تلاش دارد با ایجاد فضایی پویا، زمینه رشد، یادگیری و تعامل میان فعالان حوزه سینما را فراهم آورد.
به امید دیدار در برنامههای آینده؛ جایی که همچنان سینما، بهانهای برای اندیشیدن و گفتوگو خواهد بود.
در جریان باشید.
۵۱
جلسه تحلیل و گفتوگو دربارهی فیلم «خط باریک سرخ» فیلم «خط باریک سرخ» ساختهی ترنس مالیک، فراتر از یک اثرِ جنگی، مراقبهایست شاعرانه و عمیق بر هستی، خشونت و تقابلِ طبیعت با ویرانیِ بشر.«در این نشست، نگاهی هم به مقالهی «دیالکتیک در حرکت» میاندازیم؛ نوشتهای از «هادی شیبانی» با محور تحلیل ساختاری فیلم «خط باریک سرخ».
«دیالکتیک در حرکت» تلاش میکند نشان دهد چگونه ساختار فیلم—در پیوند میان عناصر فرمی و روایی—تجربهی مخاطب را میسازد. در نشست دو ساعته، با تکیه بر رویکرد نئوفرمالیستی دیوید بوردول، مقاله از مسیرهایی مثل میزانسن، قاببندی، حرکت دوربین، تدوین و صدا پیش میرود تا توضیح دهد این مؤلفهها چگونه در ارتباط با یکدیگر، ریتم، معنا و ادراک را شکل میدهند.
هدف مقاله، تمرکز بر مکانیزمهای فرمی اثر و شناخت سازوکار عملکرد ساختار فیلم است؛ و در ادامه، اینکه میتوان از این شیوهی تحلیل برای شناخت دقیقتر امکانات بیانی سینما و بهرهگیری آگاهانهتر از آن در فیلمسازی استفاده کرد.از خلال این اثر، پرسشهای بنیادینِ انسانی دربارهی خیر و شر، و چیستیِ آن «نورِ نهفته» در دلِ تاریکی را بازخوانی خواهیم کرد.
تحلیل فیلم «خط باریک سرخ» با حضور: هادی شیبانی و احسان روحی دبیر نشست: دانیال حمامی تاریخ: دوشنبه ۱ تیرماه ساعت: ۱۹:۰۰ الی ۲۰:۳۰مکان :آموزشگاه هنری آژنگ برای شرکت در این جلسه گفتوگو و تحلیل، همینحالا ثبتنام کنید.۰۹۱۵۵۰۵۵۵۹۱
@mahdyarsonboleh
۱
سوادِ یک جامعه تنها به توانایی خواندن و نوشتن محدود نمیشود؛ سوادِ حقیقی، «سوادِ تحلیل» است. نقد، ابزاری است که لایههای پنهان یک پدیده را میشکافد و مخاطب را از سطحِ یک مصرفکننده صرف، به مرتبهی یک «مشارکتگرِ آگاه» ارتقا میدهد. وقتی نقاد با تکیه بر دانش، تاریخ و فرم، اثری را کالبدشکافی میکند، در واقع دارد به مخاطب میآموزد که چگونه «ببیند»، «تطبیق دهد» و «قضاوت کند».در جریان باشید.
برای شرکت در این جلسات گفتوگو و تحلیل، همینحالا ثبتنام کنید.۰۹۱۵۵۰۵۵۵۹۱
@mahdyarsonboleh
۶