از ورژن بیادب و خشمگین خودم متنفرم. من یه آدم نایس و فرهنگی بودم.
۱۱چقدر درس خوندیم، چقدر کار کردیم، چقدر با شعور بودیم، چقدر برای پیشرفت جنگیدیم، چقدر ورزش کردیم، چقدر زحمت کشیدیم، چقدر آدمای قابلی بودیم و این زندگی حقمون نبود.
۱۸الان فقط دلم میخواد کارم تموم شه تا بتونم اون کتاب نادر ابراهیمی(مردی در تبعید ابدی)رو بخونم.. بخونم که نه حفظش کنم آخه چجوری میشه یه قلم انقد ادبی و در عین حال انقد ساده و دلچسب باشه
۵۱غالبا در هر تصادف میرود چیزی ز دست لحظه برخورد چشمت با نگاهم، دل برفت.حسین فروتن
۷ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستمتو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم.صائب تبریزی
۵آزاردهنده است که بدونی تموم این تقلا و مبارزه نه برای یک زندگی مرفه، بلکه فقط برای یک زندگی عادی است.
۶۳۲درون یک زن همیشه سه زن یافت میشود؛زنی نوجوان، شر و شیطون و بغلیزنی جوان، جسور و مغرورزنی مسن، غرغرو و اخموتمام اینها به رفتار یک مرد بزرگ بستگی دارد، که نقش کدام زن در زندگی اش پر رنگ تر باشد.
۳۰۲بازارسال شده از
زلفآشفته و خِویکرده و خندانلب و مست
پیرهنچاک و غزلخوان و صُراحی در دست
نرگسش عَربدهجوی و لبش افسوسکنان
نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست
سر فرا گوش من آورد به آوازِ حزین
گفت: ای عاشقِ دیرینهٔ من، خوابت هست؟
عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهند
کافر عشق بُوَد گر نشود باده پرست
برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیر
که ندادند جز این تُحفه به ما روزِ الست
آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیم
اگر از خَمرِ بهشت است وگر بادهٔ مست
خندهٔ جامِ می و زلفِ گرهگیرِ نگار
ای بسا توبه که چون توبهٔ حافظ بشکست
پیرهنچاک و غزلخوان و صُراحی در دست
نرگسش عَربدهجوی و لبش افسوسکنان
نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست
سر فرا گوش من آورد به آوازِ حزین
گفت: ای عاشقِ دیرینهٔ من، خوابت هست؟
عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهند
کافر عشق بُوَد گر نشود باده پرست
برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیر
که ندادند جز این تُحفه به ما روزِ الست
آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیم
اگر از خَمرِ بهشت است وگر بادهٔ مست
خندهٔ جامِ می و زلفِ گرهگیرِ نگار
ای بسا توبه که چون توبهٔ حافظ بشکست
۶و گاهی اوقات، نعمتها به شکل یه آدم سر راهت قرار میگیره.«تو نعمتِ زندگیمی.»
۱۰هرچه در پیاش بدوی، از تو میگریزد؛آرام که بگیری میآید.شمس تبریزی
۱۶