ادامه 
یک گام برای یادگیری مشترکبرای عملی‌کردن فرمان نخست مسئولیت‌پذیری، می‌توانیم در هفته پیش رو سه اقدام ساده انجام دهیم:
۱. یاد بگیریم:یک مهارت یا موضوع مرتبط با زندگی، کار یا مسئولیت اجتماعی خود انتخاب کنیم و زمانی مشخص برای یادگیری آن اختصاص دهیم.
۲. بیاموزانیم:یک تجربه یا آموخته معتبر را با همکار، عضو خانواده یا فردی در جامعه به اشتراک بگذاریم. به‌گونه‌ای که برای او قابل استفاده باشد.
۳. فرصت یادگیری ایجاد کنیم: در محیط کار یا زندگی اجتماعی، از فرد دیگری دعوت کنیم دانسته‌ها و تجربه‌های خود را مطرح کند و ما نیز با ذهنی باز از او بیاموزیم.
این تعهد به‌ظاهر کوچک می‌تواند به‌تدریج فرهنگ یادگیری متقابل، توانمندسازی و بهبود مستمر را تقویت کند. اگر در جایگاه مدیریتی هستیم، می‌توانیم یک گام دیگر نیز برداریم: بررسی کنیم آیا در سازمان ما فرصت‌های یادگیری برای کارکنان به‌صورت منصفانه فراهم است و آیا نتایج آموزش‌ها در عملکرد واقعی دیده می‌شود.
سخن پایانیهیچ جامعه‌ای صرفاً با انباشتن دانش پیشرفت نمی‌کند؛ پیشرفت زمانی آغاز می‌شود که دانسته‌ها به تصمیم‌های بهتر، تصمیم‌ها به رفتارهای مسئولانه و رفتارهای مسئولانه به بهبود زندگی انسان‌ها تبدیل شوند.دانشی که فقط در ذهن ما باقی بماند، می‌تواند به سرمایه‌ای فردی تبدیل شود؛ اما دانشی که به اشتراک گذاشته می‌شود، به دیگران فرصت رشد می‌دهد، توانمندی‌های تازه می‌آفریند و ظرفیت جامعه را برای حل مسائل مشترک افزایش می‌دهد.تصور کنیم اگر هر یک از ما، در هر هفته، تنها یک چیز تازه بیاموزیم و یک آموخته ارزشمند را به دیگری منتقل کنیم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اگر هر مدیر، آموزگار، کارمند، کارآفرین، والد و شهروند، خود را در برابر رشد و توانمندی دیگران نیز مسئول بداند، چه میزان دانش، تجربه و فرصت تازه در جامعه جریان پیدا خواهد کرد؟
آینده پایدار را نمی‌توان فقط با منابع مالی، فناوری‌های پیشرفته یا برنامه‌های توسعه ساخت؛ آینده‌ای بهتر به انسان‌هایی آگاه، توانمند، پرسشگر و مسئول نیاز دارد؛ انسان‌هایی که از آموختن نمی‌هراسند، اشتباهات خود را می‌پذیرند، از تجربه دیگران می‌آموزند و دانسته‌هایشان را به انحصار خود درنمی‌آورند.
پس بیایید یادگیری را به عادتی همیشگی و آموزش به دیگران را به بخشی از فرهنگ زندگی‌مان تبدیل کنیم. در خانواده، محیط کار، سازمان و جامعه، هر جا فرصتی برای آموختن و توانمند کردن دیگری وجود دارد، آن را دریابیم. اجازه ندهیم ناآگاهی، محرومیت از فرصت یادگیری یا انحصار دانش، مانعی بر سر راه رشد انسان‌ها باشد.
شاید نتوانیم همه چیز را به‌تنهایی تغییر دهیم، اما می‌توانیم با آموختن یک چیز تازه و آموزش آن به یک نفر دیگر، آغازگر تغییری باشیم که از ما فراتر رود.
فرمان نخست مسئولیت‌پذیری، دعوتی است به همین حرکت پیوسته؛ حرکتی از نادانی به دانایی، از دانایی به توانمندی، از توانمندی فردی به آگاهی جمعی و از آگاهی جمعی به ساختن جامعه‌ای مسئول‌تر و پایدارتر.
ما همه مسئولیم که بیاموزیم، بیاموزانیم و راه یادگیری را برای دیگران هموار کنیم؛ زیرا آینده‌ای که آرزویش را داریم، از دانایی امروز ما آغاز می‌شود.
@Casraangoorg
یک گام برای یادگیری مشترکبرای عملی‌کردن فرمان نخست مسئولیت‌پذیری، می‌توانیم در هفته پیش رو سه اقدام ساده انجام دهیم:۱. یاد بگیریم:یک مهارت یا موضوع مرتبط با زندگی، کار یا مسئولیت اجتماعی خود انتخاب کنیم و زمانی مشخص برای یادگیری آن اختصاص دهیم.
۲. بیاموزانیم:یک تجربه یا آموخته معتبر را با همکار، عضو خانواده یا فردی در جامعه به اشتراک بگذاریم. به‌گونه‌ای که برای او قابل استفاده باشد.
۳. فرصت یادگیری ایجاد کنیم: در محیط کار یا زندگی اجتماعی، از فرد دیگری دعوت کنیم دانسته‌ها و تجربه‌های خود را مطرح کند و ما نیز با ذهنی باز از او بیاموزیم.
این تعهد به‌ظاهر کوچک می‌تواند به‌تدریج فرهنگ یادگیری متقابل، توانمندسازی و بهبود مستمر را تقویت کند. اگر در جایگاه مدیریتی هستیم، می‌توانیم یک گام دیگر نیز برداریم: بررسی کنیم آیا در سازمان ما فرصت‌های یادگیری برای کارکنان به‌صورت منصفانه فراهم است و آیا نتایج آموزش‌ها در عملکرد واقعی دیده می‌شود.
سخن پایانیهیچ جامعه‌ای صرفاً با انباشتن دانش پیشرفت نمی‌کند؛ پیشرفت زمانی آغاز می‌شود که دانسته‌ها به تصمیم‌های بهتر، تصمیم‌ها به رفتارهای مسئولانه و رفتارهای مسئولانه به بهبود زندگی انسان‌ها تبدیل شوند.دانشی که فقط در ذهن ما باقی بماند، می‌تواند به سرمایه‌ای فردی تبدیل شود؛ اما دانشی که به اشتراک گذاشته می‌شود، به دیگران فرصت رشد می‌دهد، توانمندی‌های تازه می‌آفریند و ظرفیت جامعه را برای حل مسائل مشترک افزایش می‌دهد.تصور کنیم اگر هر یک از ما، در هر هفته، تنها یک چیز تازه بیاموزیم و یک آموخته ارزشمند را به دیگری منتقل کنیم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اگر هر مدیر، آموزگار، کارمند، کارآفرین، والد و شهروند، خود را در برابر رشد و توانمندی دیگران نیز مسئول بداند، چه میزان دانش، تجربه و فرصت تازه در جامعه جریان پیدا خواهد کرد؟
آینده پایدار را نمی‌توان فقط با منابع مالی، فناوری‌های پیشرفته یا برنامه‌های توسعه ساخت؛ آینده‌ای بهتر به انسان‌هایی آگاه، توانمند، پرسشگر و مسئول نیاز دارد؛ انسان‌هایی که از آموختن نمی‌هراسند، اشتباهات خود را می‌پذیرند، از تجربه دیگران می‌آموزند و دانسته‌هایشان را به انحصار خود درنمی‌آورند.
پس بیایید یادگیری را به عادتی همیشگی و آموزش به دیگران را به بخشی از فرهنگ زندگی‌مان تبدیل کنیم. در خانواده، محیط کار، سازمان و جامعه، هر جا فرصتی برای آموختن و توانمند کردن دیگری وجود دارد، آن را دریابیم. اجازه ندهیم ناآگاهی، محرومیت از فرصت یادگیری یا انحصار دانش، مانعی بر سر راه رشد انسان‌ها باشد.
شاید نتوانیم همه چیز را به‌تنهایی تغییر دهیم، اما می‌توانیم با آموختن یک چیز تازه و آموزش آن به یک نفر دیگر، آغازگر تغییری باشیم که از ما فراتر رود.
فرمان نخست مسئولیت‌پذیری، دعوتی است به همین حرکت پیوسته؛ حرکتی از نادانی به دانایی، از دانایی به توانمندی، از توانمندی فردی به آگاهی جمعی و از آگاهی جمعی به ساختن جامعه‌ای مسئول‌تر و پایدارتر.
ما همه مسئولیم که بیاموزیم، بیاموزانیم و راه یادگیری را برای دیگران هموار کنیم؛ زیرا آینده‌ای که آرزویش را داریم، از دانایی امروز ما آغاز می‌شود.
@Casraangoorg
۳
دومین برنامه آموزشی، اجتماعی، علمی و فرهنگی مدرسه مسئولیت اجتماعی گردشگری با حضور جمعی از استادان و فراگیران دوره تابستانه و هنرمندان و علاقمندان به تاریخ و آثار کهن این سرزمین در قالب سفری یک‌روزه به دماوند و کیلان برگزار شد
تأکید بر یادگیری تجربی، شناخت ظرفیت‌های گردشگری، تعامل اجتماعی و توسعه همکاری‌های حرفه‌ای
به دعوت شهردار محترم شهر کیلان، جناب آقای دکتر کچویی، جمعی از استادان، فراگیران مدرسه مسئولیت اجتماعی گردشگری، راهنمایان گردشگری، فعالان و هنرمندان، روز پنجشنبه ۱۴ آبان‌ماه ۱۴۰۵ در قالب یک سفر یک‌روزه آموزشی، اجتماعی، علمی، فرهنگی و گردشگری از ظرفیت‌ها و جاذبه‌های تاریخی و فرهنگی دماوند و کیلان بازدید کردند.
این برنامه با هدف آشنایی نزدیک‌تر با پیشینه تاریخی و فرهنگی منطقه، شناخت ظرفیت‌ها و فرصت‌های گردشگری، تقویت تعامل میان فعالان و متخصصان و فراهم‌آوردن زمینه گفت‌وگو و تبادل دانش و تجربه برگزار شد. در طراحی این سفر، علاوه بر بازدید و آشنایی با جاذبه‌های مقصد، یادگیری از طریق تجربه، تعامل و مشارکت گروهی نیز مورد توجه قرار داشت.
مدیریت آموزشی این سفر بر عهده آقای دکتر حمید هاشمی معاون آموزش و توسعه حرفه‌ای انجمن بود. ایشان در طول برنامه با طراحی و اجرای بازی‌های آموزشی و مشارکتی، فضایی تعاملی برای شناخت بیشتر همراهان از خود و یکدیگر فراهم کردند. این فعالیت‌ها به شرکت‌کنندگان کمک کرد تا ضمن آشنایی عمیق‌تر با ویژگی‌ها و توانمندی‌های خود و یکدیگر، با شیوه‌های تصمیم‌گیری هایشان نیز بیشتر آشنا شوند. به این ترتیب، بخشی از اهداف آموزشی سفر از طریق بازی، تجربه عملی، مشارکت گروهی و یادگیری غیرمستقیم دنبال شد.حضور هم‌زمان استادان و فراگیران مدرسه مسئولیت اجتماعی گردشگری در کنار راهنمایان گردشگری، فعالان و هنرمندان، فرصتی ارزشمند برای پیوند مباحث آموزشی با تجربه‌های میدانی و شناخت عملی ظرفیت‌های یک مقصد گردشگری فراهم کرد. همراهان ضمن بازدید از جاذبه‌های منطقه، درباره قابلیت‌های گردشگری دماوند و کیلان، راه‌های معرفی شایسته‌تر این منطقه و زمینه‌های همکاری و مشارکت در توسعه گردشگری آن گفت‌وگو کردند.از منظر آموزش و ترویج مسئولیت اجتماعی در گردشگری، چنین برنامه‌هایی می‌توانند به شناخت عمیق‌تر ذینفعان محلی، توجه به میراث تاریخی و فرهنگی، تقویت ارتباط میان فعالان گردشگری و جوامع میزبان و شناسایی فرصت‌های توسعه پایدار گردشگری کمک کنند. همچنین تعامل میان استادان، فراگیران، راهنمایان و هنرمندان، زمینه مناسبی برای شکل‌گیری شبکه‌های حرفه‌ای و همکاری‌های میان‌رشته‌ای فراهم می‌آورد.
جناب آقای علیرضا حاجی‌اشرفی در طراحی، برنامه‌ریزی، هماهنگی، اجرا و رسیدگی به مسائل و نواقص احتمالی، مدیریت ارزشمند و نقش مؤثری و قابل تقدیری ایفا کردند.
از دعوت و میزبانی شهردار محترم کیلان و همراهی همه شرکت‌کنندگان قدردانی می‌شود.
این سفر علاوه بر آشنایی با ظرفیت‌های کمتر شناخته‌شده منطقه، دستاوردهای ارزشمندی در زمینه یادگیری و شناخت متقابل، تبادل تجربه، آشنایی با افراد صاحب‌دانش و تجربه و شناسایی زمینه‌های همکاری‌های آینده به همراه داشت و فرصتی فراهم نمود تا آموزش از فضای کلاس فراتر رود و در بستر تجربه، تعامل و مشارکت اجتماعی دنبال شود.
انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی بر این باور است که پیوند آموزش، تجربه میدانی، مشارکت اجتماعی و شبکه‌سازی میان متخصصان می‌تواند نقش مؤثری در ترویج مسئولیت اجتماعی و توسعه پایدار گردشگری ایفا کند.
@Casraangoorg
تأکید بر یادگیری تجربی، شناخت ظرفیت‌های گردشگری، تعامل اجتماعی و توسعه همکاری‌های حرفه‌ای
به دعوت شهردار محترم شهر کیلان، جناب آقای دکتر کچویی، جمعی از استادان، فراگیران مدرسه مسئولیت اجتماعی گردشگری، راهنمایان گردشگری، فعالان و هنرمندان، روز پنجشنبه ۱۴ آبان‌ماه ۱۴۰۵ در قالب یک سفر یک‌روزه آموزشی، اجتماعی، علمی، فرهنگی و گردشگری از ظرفیت‌ها و جاذبه‌های تاریخی و فرهنگی دماوند و کیلان بازدید کردند.
این برنامه با هدف آشنایی نزدیک‌تر با پیشینه تاریخی و فرهنگی منطقه، شناخت ظرفیت‌ها و فرصت‌های گردشگری، تقویت تعامل میان فعالان و متخصصان و فراهم‌آوردن زمینه گفت‌وگو و تبادل دانش و تجربه برگزار شد. در طراحی این سفر، علاوه بر بازدید و آشنایی با جاذبه‌های مقصد، یادگیری از طریق تجربه، تعامل و مشارکت گروهی نیز مورد توجه قرار داشت.
مدیریت آموزشی این سفر بر عهده آقای دکتر حمید هاشمی معاون آموزش و توسعه حرفه‌ای انجمن بود. ایشان در طول برنامه با طراحی و اجرای بازی‌های آموزشی و مشارکتی، فضایی تعاملی برای شناخت بیشتر همراهان از خود و یکدیگر فراهم کردند. این فعالیت‌ها به شرکت‌کنندگان کمک کرد تا ضمن آشنایی عمیق‌تر با ویژگی‌ها و توانمندی‌های خود و یکدیگر، با شیوه‌های تصمیم‌گیری هایشان نیز بیشتر آشنا شوند. به این ترتیب، بخشی از اهداف آموزشی سفر از طریق بازی، تجربه عملی، مشارکت گروهی و یادگیری غیرمستقیم دنبال شد.حضور هم‌زمان استادان و فراگیران مدرسه مسئولیت اجتماعی گردشگری در کنار راهنمایان گردشگری، فعالان و هنرمندان، فرصتی ارزشمند برای پیوند مباحث آموزشی با تجربه‌های میدانی و شناخت عملی ظرفیت‌های یک مقصد گردشگری فراهم کرد. همراهان ضمن بازدید از جاذبه‌های منطقه، درباره قابلیت‌های گردشگری دماوند و کیلان، راه‌های معرفی شایسته‌تر این منطقه و زمینه‌های همکاری و مشارکت در توسعه گردشگری آن گفت‌وگو کردند.از منظر آموزش و ترویج مسئولیت اجتماعی در گردشگری، چنین برنامه‌هایی می‌توانند به شناخت عمیق‌تر ذینفعان محلی، توجه به میراث تاریخی و فرهنگی، تقویت ارتباط میان فعالان گردشگری و جوامع میزبان و شناسایی فرصت‌های توسعه پایدار گردشگری کمک کنند. همچنین تعامل میان استادان، فراگیران، راهنمایان و هنرمندان، زمینه مناسبی برای شکل‌گیری شبکه‌های حرفه‌ای و همکاری‌های میان‌رشته‌ای فراهم می‌آورد.
جناب آقای علیرضا حاجی‌اشرفی در طراحی، برنامه‌ریزی، هماهنگی، اجرا و رسیدگی به مسائل و نواقص احتمالی، مدیریت ارزشمند و نقش مؤثری و قابل تقدیری ایفا کردند.
از دعوت و میزبانی شهردار محترم کیلان و همراهی همه شرکت‌کنندگان قدردانی می‌شود.
این سفر علاوه بر آشنایی با ظرفیت‌های کمتر شناخته‌شده منطقه، دستاوردهای ارزشمندی در زمینه یادگیری و شناخت متقابل، تبادل تجربه، آشنایی با افراد صاحب‌دانش و تجربه و شناسایی زمینه‌های همکاری‌های آینده به همراه داشت و فرصتی فراهم نمود تا آموزش از فضای کلاس فراتر رود و در بستر تجربه، تعامل و مشارکت اجتماعی دنبال شود.
انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی بر این باور است که پیوند آموزش، تجربه میدانی، مشارکت اجتماعی و شبکه‌سازی میان متخصصان می‌تواند نقش مؤثری در ترویج مسئولیت اجتماعی و توسعه پایدار گردشگری ایفا کند.
@Casraangoorg
۱
️مسئولیت اجتماعی ازاستاندارد تا عملرسانه مسئولیت اجتماعی:شماره ۳۵ مجله دانستنی اقتصاد باعنوان مسئولیت اجتماعی از استاندارد تا عمل منتشر شد؛
دراین شماره به موضوعاتی مانند آینده ESG،شفافیت،ذینفعان و حکمرانی مسئولانه پرداخته شده است.
متن کامل خبر و لینک دانلود فصلنامه دانستنی اقتصادhttps://csrrasaneh.ir/bzvhhttps://csrrasaneh.irhttps://eitaa.com/csrrasanehhttp://ble.ir/csrrasanehgrophttps://t.me/csrrasaneh
۲
فداکاران گمنام و فراموش‌شده! سیدعلی_حسینی در خبرها آمده بود: علی‌رغم آتش‌سوزی در سکوی ۱۴ پارس جنوبی، خوشبختانه ۱۷ مهندس و کارگر شاغل بر سکو در سلامت هستند. آنان که به قایق‌ها منتقل شده بودند پس از ۲۰ساعت انتظار برای رسیدن شناورهای نجات، به‌علت طوفانی بودن دریا امکان انتقال از قایق به شناورهای پشتیبانی را نداشتند و مجبور شدند ساعت‌ها برای طی مسافت طولانی تا ساحل در آن هوای نامناسب در قایق‌ها بمانند تا به‌صورت یدک‌کش به ساحل منتقل شوند. بیاییم خود را جای این هم‌وطنان شریف بگذاریم که تنها و دور از خانواده و آرامش معمول در وسط دریا بر سکوهای نفتی و گازی خدمت می کنند تا گاز و بنزین و سوخت مورد نیاز ما تامین شود. اینان نمونه‌ای از فداکاران عمدتا گمنام و فراموش‌شده هستند، بیاییم برخی دیگر از فداکاران را یاد کنیم:۱. متخصصان و کارگران صنایع استراتژیک:(نفت، گاز و پتروشیمی)
علاوه بر سکوهای نفتی، کارگرانی که در پالایشگاه‌ها، خطوط انتقال گاز و نیروگاه‌های تولید برق در دورترین نقاط کشور کار می‌کنند، ستون فقرات انرژی ایران هستند. تعمیرات و نگهداری از این تجهیزات در شرایط تحریم و با امکانات محدود، نوعی مبارزه و فداکاری است.۲. کادر درمان و پزشکی در مناطق محروم:
بسیاری از پزشکان، پرستاران و کادر درمان کشور، سال‌های جوانی خود را در مناطق محروم، دورافتاده و کم‌برخوردار سپری می‌کنند. حضور در روستاهای صعب‌العبور یا شهرهای مرزی برای ارائه خدمات سلامت، به‌ویژه در زمان بحران‌هایی مثل همه‌گیری‌ها، نمونه‌ی بارز ایثارگری است.۳. مهندسان و پیمانکاران پروژه‌های عمرانی ملی:
تیم‌های مهندسی که در مناطق کویری، کوهستانی یا مرزی در حال ساخت سدها، پل‌ها، تونل‌ها و نیروگاه‌ها هستند، اغلب در شرایطی کار می‌کنند که فاقد استانداردهای رفاهی معمول است. ساخت سدها و پروژه‌های آبی در ایران، به‌ویژه با توجه به بحران خشکسالی، تلاشی برای بقای سرزمین است که مهندسان و کارگران آن را با تمام توان انجام می‌دهند.۴. دانشمندان و پژوهشگران حوزه‌های های‌تک: (High-Tech)
دانشمندان و نخبگانی که در حوزه‌های نانو، هسته‌ای، هوافضا و داروسازی در ایران فعالیت می‌کنند، به‌دلیل محدودیت‌های بین‌المللی و فشارهای سیاسی، در مسیر بسیار دشواری قدم می‌گذارند. بسیاری از آن‌ها با وجود پیشنهادهای مالی بسیار عالی از خارج کشور، ماندن و ساختن در داخل ایران را انتخاب کرده‌اند که این خود یک انتخاب آگاهانه برای خدمت به وطن است.۵. معلمان و آموزگاران در مناطق عشایری و مرزی:
معلمانی که کیلومترها راه را برای رسیدن به یک کلاس درس در روستایی دورافتاده طی می‌کنند، یا معلمانی که به دانش‌آموزان عشایر در شرایط کوچ خدمات می‌دهند، فداکارانی هستند که آینده‌ی ایران را می‌سازند. این افراد اغلب با حداقل امکانات رفاهی، وظیفه خطیر آموزش را بر دوش دارند.۶. محیط‌بانان و جنگل‌بانان:
این گروه در راه حفظ منابع طبیعی، حیات‌وحش و جنگل‌های ایران، جان خود را به خطر می‌اندازند. محیط‌بانان در بسیاری از موارد با شکارچیان غیرقانونی و متخلفان درگیر می‌شوند و شهدای محیط‌بان، گواهی بر عمق فداکاری این قشر برای حفظ میراث طبیعی ایران است.۷. امدادگران و آتش‌نشانان:
این گروه در لحظات بحرانی، فراتر از وظیفه‌ی اداری خود عمل می‌کنند. حضور داوطلبانه و فداکارانه در حوادثی مانند آتش‌سوزی‌های گسترده، سیل، زلزله و دیگر بلایای طبیعی، آن‌ها را در صف اول فداکاران برای حفظ جان هم‌وطنان قرار می‌دهد. فداکاری برای ایران لزوماً به معنای جنگیدن در میدان نبرد نظامی نیست. هر کسی که در تخصص خود (مهندسی، پزشکی، تدریس، محیط‌زیست، یا صنایع پایه) با وجود دشواری‌ها و کمبودها، برای پیشرفت، سلامت و آبادانی ایران تلاش می‌کند، در واقع در حال «فداکاری» است. این افراد در کنار نیروهای نظامی که امنیت کشور را تأمین می‌کنند، ستون‌های اصلی استقلال و پیشرفت ایران محسوب می‌شوند.#فداکاری_برای_ایران
@Casraangoorg
ما فقط ۱٪ هزینه تولید و توزیع گاز مصرفی خود را میپردازیمالباقی را دولت از بیت‌المال می‌پردازد
واقعیت قبض گاز ما· بر مبنای «هزینه تولید»، سهم پرداختی ما حدود ۴ تا ۵ درصد است؛ اما اگر مبنای محاسبه را قیمت صادراتی یا نرخ خوراک پتروشیمی بگذاریم، این عدد به حدود ۱٪ یا کمتر می‌رسد.· یعنی بیش از ۹۰ درصد ارزش گاز به صورت یارانه پنهان پوشش داده می‌شود. وطن‌فروشی و خیانت به کشور فقط از خارج کشور نیست؛هر پنجره باز در زمستان یعنی:· قبض بالاتر برای خودمان· هدررفت سرمایه ملی· فشار بیشتر بر شبکه گاز و قطعی گاز خانه‌ها و صنایع· و در عمل، خیانت ناخواسته به منافع ملی
· «وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُوا إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ» (اسراء، ۲۶ و ۲۷)· «وَكُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا ۚ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ» (اعراف، ۳۱)
· «لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ» (ابراهیم، ۷)
چند اقدام ساده پنجره را هنگام گرم بودن خانه و محل کار باز نگذاریم. درز پنجره و در را با نوار درزگیر یا سیلیکون ببندیم. دمای خانه و محل کار را روی ۱۸ تا ۲۱ درجه تنظیم کنیم. پرده ضخیم را شب‌ها بکشیم. بخاری و پکیج را سرویس کنیم. درِ فضای باز را کم باز کنیم. جمع‌بندیصرفه‌جویی در خانه و محل کار فقط «کم کردن قبض» نیست؛ حفظ سرمایه ملی، شکر نعمت و جلوگیری از خیانت ناخواسته به منافع کشور است.پنجره را ببندیم، گاز را هدر ندهیم، زمستان را برای همه گرم نگه داریم.
خدایا یاری کن قدر نعمت‌هایت را بدانیم و درست مصرف کنیم.
منابع۱. خبرگزاری صداوسیما (IRIB News) — هزینه ۵ سنتی تولید و پرداخت ۰.۲۲ سنتی https://www.irib-news.ir/fa/news/4449640/۲. اندیشکده EPTT — میانگین هزینه تأمین ۵.۴ سنت https://eptt.ir/بایگانی/4439
۳. گزارش رسانه‌ای (پول‌نیوز / بهارنیوز) — هزینه ۱۰۰۰ تومانی و تعرفه زیر ۱۰۰ تومان https://poollnews.ir/ https://www.baharnews.ir/
۴. گزارش تحلیلی (میمتالز) — بیش از ۹۰٪ ارزش گاز به‌صورت یارانه پنهان https://felezatkhavarmianeh.ir/fa/news/405172/
@Casraangoorg
️ ۱۹ آبان ۱۴۰۵؛ نخستین دوره اعطای "نشان تلاش در فرهنگ سلامت" یادمان زنده‌یاد دکتر صدیقه اعتماد سعید
با حضور خانواده مرحوم دکتر صدیقه اعتمادسعید (موسس و حامی این جریان فرهنگی) و نمایندگان وزارت علوم، وزارت بهداشت و سازمان صدا وسیما برگزار شد. این نشان برای معرفی تلاش‌های حرفه‌ای، پایدار و فراگیر در مسیر ارتقای فرهنگ سلامت جامعه می‌باشد.
در نخستین دوره این نشان به پنج محور رقابتی «ایده و پروپوزال»، «پروتکل»، «دستاورد و محصول»، «تجربه زیسته» و «تولید محتوا» پرداخته شد.
دکتر صدیقه اعتماد سعید (پزشک متخصص کودکان و مدیر رادیو سلامت) در سال ۱۴۰۲ در اوج فعالیت‌های حرفه‌ای و تلاش‌های خود در عرصه سلامت کشور بر اثر عوارض ناشی از همه‌گیری کووید چشم از جهان فرو بست.
#نشان_تلاش_در_فرهنگ_سلامت
@Casraangoorg
« ما همه مسئولیم و مسئولیت از من آغاز می‌شود»یادداشت سومنقش اخلاق در ارتباطات اجتماعی
حمیدرضا کمالی مدیرعامل انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی
کلام، پلی است میان اندیشه‌های ما و جهان دیگران؛ پلی که می‌تواند زمینه‌ساز تفاهم، اعتماد و همکاری باشد یا به سوءتفاهم، بی‌اعتمادی و فاصله میان انسان‌ها بینجامد. آنچه می‌گوییم، آنچه می‌نویسیم و حتی شیوه‌ای که پیام خود را منتقل می‌کنیم، می‌تواند بر احساس، تصمیم و رفتار دیگران اثر بگذارد.در زندگی امروز، که بخش بزرگی از ارتباطات ما در شبکه‌های اجتماعی، رسانه‌های دیجیتال و محیط‌های کاری شکل می‌گیرد، مسئولیت سخن گفتن و نوشتن اهمیتی دوچندان یافته است. یک پیام نادرست می‌تواند در زمانی کوتاه میان هزاران نفر منتشر شود؛ یک قضاوت شتاب‌زده می‌تواند به اعتبار فردی آسیب بزند؛ و در مقابل، یک توضیح دقیق، یک نقد منصفانه یا یک گفت‌وگوی محترمانه می‌تواند به حل اختلاف و افزایش اعتماد کمک کند.از همین رو، در دومین فرمان مسئولیت‌پذیری انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی می‌خوانیم:«ما همه مسئولیم که به تبعات سخن و نوشته خود بر دیگران بیندیشیم»این فرمان، دعوت به سکوت یا پرهیز از نقد نیست؛ دعوت به سخن گفتن و نوشتن آگاهانه، منصفانه و مسئولانه است. مسئولیت ارتباطی یعنی پیش از بیان یک مطلب، علاوه بر نیت خود، به درستی محتوا، شیوه بیان، مخاطبان و پیامدهای احتمالی آن نیز توجه کنیم.هر انسانی حق دارد نظر خود را بیان کند، ابهام خود یا دیگری را بپرسد، نقد کند و با دیدگاه‌های دیگر مخالفت ورزد اما استفاده مسئولانه از این حق، مستلزم توجه به حقوق و کرامت دیگران نیز هست.میان نقد یک اندیشه و تحقیر صاحب آن تفاوت وجود دارد؛ همچنان که میان بیان یک واقعیت و انتشار شایعه؛ میان هشدار درباره یک خطر و ایجاد هراس بی‌پایه؛ و میان مخالفت مستدل و تخریب شخصیت.
گفت‌وگوی مسئولانه به این معنا نیست که همه باید یکسان بیندیشند یا از اختلاف نظر پرهیز کنند. برعکس، جامعه‌ی پویا به نقد، پرسشگری و تنوع دیدگاه‌ها نیاز دارد. آنچه اهمیت دارد، این است که اختلاف‌ها را به فرصتی برای فهم بهتر مسائل تبدیل کنیم، نه به بهانه‌ای برای حذف، تحقیر یا بی‌اعتبار کردن یکدیگر.در این نگاه، مسئولیت ارتباطی از یک پرسش ساده آغاز می‌شود که:آیا شیوه بیان من به روشن‌تر شدن مسئله کمک می‌کند یا بر ابهام، تنش و بی‌اعتمادی می‌افزاید؟قرآن کریم در آیه ۸۳ سوره بقره، در میان مجموعه‌ای از سفارش‌های اخلاقی و اجتماعی، می‌فرماید:«وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا»«و با مردم به نیکی سخن بگویید»این عبارت کوتاه، ارتباط با دیگران را در شمار مسئولیت‌های اخلاقی قرار می‌دهد. نیکو سخن گفتن صرفاً به معنای استفاده از واژه‌های مؤدبانه نیست؛ صداقت، رعایت انصاف، پرهیز از تحقیر و توجه به شأن مخاطب نیز در کیفیت ارتباط اهمیت دارند.البته نیک‌گویی به معنای پنهان کردن حقیقت یا چشم‌پوشی از خطا نیست. گاهی مسئولیت ما ایجاب می‌کند درباره یک مشکل به شکلی جدی و با صدای بلند هشدار دهیم، عملکردی مرتبط با عرصه عمومی را با صراحت تمام نقد کنیم یا در برابر رفتاری نادرست موضع بگیریم. تفاوت در این است که نقد ما تا چه اندازه مستند، منصفانه و معطوف به اصلاح است و تا چه اندازه به تخریب و رنجاندن دیگران می‌انجامد؟مسئولیت ارتباطی فقط موضوعی اخلاقی در روابط فردی نیست؛ این مهم در پژوهش‌های ارتباطات سازمانی و حکمرانی اطلاعات نیز مورد توجه قرار گرفته است.در مقاله مروری «نقش اخلاق در ارتباطات درون‌سازمانی؛ جمع‌بندی پژوهش‌ها و دستور کار آینده» (آمیتاب آناند و همکاران/ ۲۰۲۵) نویسندگان بر اهمیت توجه به اخلاق ارتباطی در سه سطح فردی، سازمانی و مدیریتی تأکید می‌کنند و نقش مدیران را در ایجاد و حفظ ارتباطات مؤثر و اخلاقی برجسته می‌سازند. اطلاع از این یافته از آن جهت برای سازمان‌ها اهمیت دارد که نشان می‌دهد ارتباطات درون‌سازمانی تنها به انتقال بخشنامه‌ها و دستورالعمل‌ها محدود نیست بلکه نحوه اطلاع‌رسانی درباره تصمیم‌ها، امکان پرسشگری کارکنان، شیوه ارائه بازخورد، شفافیت در بیان مسائل و چگونگی برخورد با خطاها نیز بر کیفیت ارتباطات اثر می‌گذارند.در سطح جهانی نیز سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در گزارش سال ۲۰۲۴ خود با عنوان: «واقعیت؛ نه جعل: مقابله با اطلاعات گمراه‌کننده و تقویت یکپارچگی اطلاعات»، بر ضرورت فراهم کردن محیطی تأکید می‌کند که در آن اطلاعات قابل اعتماد امکان انتشار و دسترسی داشته باشند. این گزارش، شفافیت، پاسخ‌گویی و تنوع منابع اطلاعاتی را در کنار تقویت توان جامعه برای مواجهه با اطلاعات گمراه‌کننده از محورهای مهم این حوزه می‌داند.@Casraangoorg
حمیدرضا کمالی مدیرعامل انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعیکلام، پلی است میان اندیشه‌های ما و جهان دیگران؛ پلی که می‌تواند زمینه‌ساز تفاهم، اعتماد و همکاری باشد یا به سوءتفاهم، بی‌اعتمادی و فاصله میان انسان‌ها بینجامد. آنچه می‌گوییم، آنچه می‌نویسیم و حتی شیوه‌ای که پیام خود را منتقل می‌کنیم، می‌تواند بر احساس، تصمیم و رفتار دیگران اثر بگذارد.در زندگی امروز، که بخش بزرگی از ارتباطات ما در شبکه‌های اجتماعی، رسانه‌های دیجیتال و محیط‌های کاری شکل می‌گیرد، مسئولیت سخن گفتن و نوشتن اهمیتی دوچندان یافته است. یک پیام نادرست می‌تواند در زمانی کوتاه میان هزاران نفر منتشر شود؛ یک قضاوت شتاب‌زده می‌تواند به اعتبار فردی آسیب بزند؛ و در مقابل، یک توضیح دقیق، یک نقد منصفانه یا یک گفت‌وگوی محترمانه می‌تواند به حل اختلاف و افزایش اعتماد کمک کند.از همین رو، در دومین فرمان مسئولیت‌پذیری انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی می‌خوانیم:«ما همه مسئولیم که به تبعات سخن و نوشته خود بر دیگران بیندیشیم»این فرمان، دعوت به سکوت یا پرهیز از نقد نیست؛ دعوت به سخن گفتن و نوشتن آگاهانه، منصفانه و مسئولانه است. مسئولیت ارتباطی یعنی پیش از بیان یک مطلب، علاوه بر نیت خود، به درستی محتوا، شیوه بیان، مخاطبان و پیامدهای احتمالی آن نیز توجه کنیم.هر انسانی حق دارد نظر خود را بیان کند، ابهام خود یا دیگری را بپرسد، نقد کند و با دیدگاه‌های دیگر مخالفت ورزد اما استفاده مسئولانه از این حق، مستلزم توجه به حقوق و کرامت دیگران نیز هست.میان نقد یک اندیشه و تحقیر صاحب آن تفاوت وجود دارد؛ همچنان که میان بیان یک واقعیت و انتشار شایعه؛ میان هشدار درباره یک خطر و ایجاد هراس بی‌پایه؛ و میان مخالفت مستدل و تخریب شخصیت.
گفت‌وگوی مسئولانه به این معنا نیست که همه باید یکسان بیندیشند یا از اختلاف نظر پرهیز کنند. برعکس، جامعه‌ی پویا به نقد، پرسشگری و تنوع دیدگاه‌ها نیاز دارد. آنچه اهمیت دارد، این است که اختلاف‌ها را به فرصتی برای فهم بهتر مسائل تبدیل کنیم، نه به بهانه‌ای برای حذف، تحقیر یا بی‌اعتبار کردن یکدیگر.در این نگاه، مسئولیت ارتباطی از یک پرسش ساده آغاز می‌شود که:آیا شیوه بیان من به روشن‌تر شدن مسئله کمک می‌کند یا بر ابهام، تنش و بی‌اعتمادی می‌افزاید؟قرآن کریم در آیه ۸۳ سوره بقره، در میان مجموعه‌ای از سفارش‌های اخلاقی و اجتماعی، می‌فرماید:«وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا»«و با مردم به نیکی سخن بگویید»این عبارت کوتاه، ارتباط با دیگران را در شمار مسئولیت‌های اخلاقی قرار می‌دهد. نیکو سخن گفتن صرفاً به معنای استفاده از واژه‌های مؤدبانه نیست؛ صداقت، رعایت انصاف، پرهیز از تحقیر و توجه به شأن مخاطب نیز در کیفیت ارتباط اهمیت دارند.البته نیک‌گویی به معنای پنهان کردن حقیقت یا چشم‌پوشی از خطا نیست. گاهی مسئولیت ما ایجاب می‌کند درباره یک مشکل به شکلی جدی و با صدای بلند هشدار دهیم، عملکردی مرتبط با عرصه عمومی را با صراحت تمام نقد کنیم یا در برابر رفتاری نادرست موضع بگیریم. تفاوت در این است که نقد ما تا چه اندازه مستند، منصفانه و معطوف به اصلاح است و تا چه اندازه به تخریب و رنجاندن دیگران می‌انجامد؟مسئولیت ارتباطی فقط موضوعی اخلاقی در روابط فردی نیست؛ این مهم در پژوهش‌های ارتباطات سازمانی و حکمرانی اطلاعات نیز مورد توجه قرار گرفته است.در مقاله مروری «نقش اخلاق در ارتباطات درون‌سازمانی؛ جمع‌بندی پژوهش‌ها و دستور کار آینده» (آمیتاب آناند و همکاران/ ۲۰۲۵) نویسندگان بر اهمیت توجه به اخلاق ارتباطی در سه سطح فردی، سازمانی و مدیریتی تأکید می‌کنند و نقش مدیران را در ایجاد و حفظ ارتباطات مؤثر و اخلاقی برجسته می‌سازند. اطلاع از این یافته از آن جهت برای سازمان‌ها اهمیت دارد که نشان می‌دهد ارتباطات درون‌سازمانی تنها به انتقال بخشنامه‌ها و دستورالعمل‌ها محدود نیست بلکه نحوه اطلاع‌رسانی درباره تصمیم‌ها، امکان پرسشگری کارکنان، شیوه ارائه بازخورد، شفافیت در بیان مسائل و چگونگی برخورد با خطاها نیز بر کیفیت ارتباطات اثر می‌گذارند.در سطح جهانی نیز سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در گزارش سال ۲۰۲۴ خود با عنوان: «واقعیت؛ نه جعل: مقابله با اطلاعات گمراه‌کننده و تقویت یکپارچگی اطلاعات»، بر ضرورت فراهم کردن محیطی تأکید می‌کند که در آن اطلاعات قابل اعتماد امکان انتشار و دسترسی داشته باشند. این گزارش، شفافیت، پاسخ‌گویی و تنوع منابع اطلاعاتی را در کنار تقویت توان جامعه برای مواجهه با اطلاعات گمراه‌کننده از محورهای مهم این حوزه می‌داند.@Casraangoorg
این دو منبع از دو زاویه متفاوت، بر اهمیت ارتباط مسئولانه تأکید دارند: در سازمان، اخلاق و کیفیت ارتباطات بر روابط کاری و اعتماد اثر می‌گذارد؛ در سطح جامعه، کیفیت محیط اطلاعاتی و توانایی تشخیص اطلاعات معتبر، برای گفت‌وگوی آگاهانه و تصمیم‌گیری مسئولانه ضروری است.امروزه انتشار یک پیام در شبکه‌های اجتماعی به‌سادگی و با سرعت انجام می‌شود اما سرعت انتشار، دلیل درستی محتوا نیست. ممکن است خبری را بدون بررسی و راستی‌آزمایی بازنشر کنیم، تصویری را بدون شناخت زمینه آن به اشتراک بگذاریم یا برداشتی شخصی را به‌عنوان واقعیتی قطعی بیان کنیم.در چنین شرایطی، هر کاربر رسانه‌های دیجیتال در کنار حق بیان دیدگاه خود، در قبال کیفیت اطلاعاتی که منتشر می‌کند یا به گسترش آن کمک می‌رساند، نیز مسئول است.پیش از بازنشر یک خبر یا ادعا، می‌توانیم چند پرسش ساده مطرح کنیم:○ چقدر منبع اصلی خبر قابل اعتماد است؟○ آیا شواهد و دلائل کافی برای تأیید آن ارائه شده است؟○ آیا گزارش واقعیت خبری از تفسیر و تحلیل و نظر و مواضع شخصی و گروهی جدا شده است؟○ آیا ممکن است انتشار آن به امنیت، منافع، اعتبار یا ارزش‌های فردی، گروهی یا ملی آسیب بزند؟○ چنانچه بعداً نادرستی پیام مشخص شود، آیا برای حذف، اصلاح و جبران تبعات آن فرصت دارم؟این پرسش‌ها به معنای بدگمانی به همه اطلاعات نیستند؛ بلکه تمرینی برای مسئولیت‌پذیری در محیطی هستند که در آن مرز میان خبر، نظر، تبلیغ و شایعه اغلب به‌سادگی قابل تشخیص نیست.
در مسئولیت اجتماعی شرکتی (CSR)، ارتباطات نقشی فراتر از تبلیغات و معرفی فعالیت‌های سازمان دارد. سازمان مسئول باید بتواند درباره تصمیم‌ها، تعهدات، عملکرد و پیامدهای اجتماعی و محیط‌زیستی فعالیت‌های خود، اطلاعاتی روشن و قابل بررسی ارائه کند.اگر سازمانی درباره مسئولیت اجتماعی سخن بگوید اما اطلاعات ناقص یا گمراه‌کننده منتشر کند، میان ادعا و عملکرد آن فاصله ایجاد می‌شود. اگر کارکنان نتوانند نگرانی‌های خود را بدون ترس مطرح کنند، ممکن است مشکلات اصلی پنهان بمانند. و اگر سازمان به نقدهای ذینفعان پاسخ ندهد، فرصت یادگیری و اصلاح را از دست خواهد داد.ارتباط مسئولانه در محیط سازمانی یعنی:○ میان واقعیت، برآورد، وعده و تبلیغ تفاوت بگذاریم○ به پرسش‌ها و انتقادهای ذینفعان واکنش مناسب نشان دهیم○ از بزرگ‌نمایی دستاوردها و پنهان کردن محدودیت‌ها بپرهیزیم○ در صورت انتشار اطلاعات نادرست، برای اصلاح آن اقدام کنیم.○ اطلاعات مهم را تا حد امکان دقیق، روشن و به‌موقع منتشر کنیمچنین رویکردی می‌تواند به تقویت اعتماد، یادگیری سازمانی و پاسخ‌گویی کمک کند. در این معنا، اخلاق ارتباطی یکی از اجزای عملی مسئولیت اجتماعی و پایداری سازمان است.جامعه‌ای که در آن نقد وجود نداشته باشد، امکان شناسایی و اصلاح بسیاری از خطاها را از دست می‌دهد. بنابراین، هدف از مسئولیت ارتباطی، محدود کردن نقد یا یکسان‌سازی دیدگاه‌ها نیست؛ هدف، ارتقای کیفیت نقد و گفت‌وگوست.نقد مسئولانه بر شواهد تکیه می‌کند، موضوع را از شخص جدا می‌سازد، امکان پاسخ‌گویی را به رسمیت می‌شناسد و تا حد امکان به اصلاح مسئله کمک می‌کند. در مقابل؛ اتهام‌زنی بدون دلیل، تحقیر، نسبت‌دادن انگیزه‌های اثبات‌نشده و انتشار اطلاعات خصوصی می‌تواند مسئله را از مسیر بررسی منطقی خارج کند.گاهی نیز مسئولیت ما در انتخاب واژه‌ای دقیق‌تر، پرسیدن پیش از قضاوت یا پذیرفتن، خلاصه می‌شود. وقتی اطلاعات کافی نداریم. گفتن «*نمی‌دانم*» یا «*باید بیشتر بررسی کنم*»، نه نشانه ضعف، بلکه بخشی از صداقت ارتباطی است.@Casraangoorg
برای عملی کردن فرمان دوم مسئولیت‌پذیری؛ می‌توانیم سه اقدام ساده را در دستور کار قرار دهیم:۱) بررسی کنیم: پیش از بازنشر یک خبر یا ادعا، منبع و شواهد آن را بررسی کنیم و اگر از صحت آن مطمئن نیستیم، از انتشار آن بپرهیزیم.۲) منصفانه سخن بگوییم: در یک گفت‌وگوی اختلافی یا هنگام بیان انتقاد، به‌جای حمله به شخصیت افراد، بر رفتار، تصمیم یا مسئله مورد بحث تمرکز کنیم.۳) مسئولانه اصلاح کنیم: اگر متوجه شدیم مطلبی نادرست یا گمراه‌کننده را منتشر کرده‌ایم، آن را اصلاح کنیم و در صورت لزوم، توضیح روشنی درباره خطای خود ارائه دهیم.اگر در جایگاه مدیریتی هستیم، می‌توانیم یک اقدام دیگر نیز انجام دهیم: بررسی کنیم آیا در سازمان ما، کارکنان و ذینفعان امکان طرح پرسش و انتقاد دارند؟ و آیا اطلاعات مهم به شکلی روشن و قابل فهم در اختیار آنان قرار می‌گیرد؟
سخن و نوشته، بخشی از مسئولیت ما در قبال جامعه است. هر پیام می‌تواند به افزایش آگاهی، تقویت اعتماد و حل مسئله کمک کند یا بر ابهام، بی‌اعتمادی و اختلاف بیفزاید. مسئولیت ما آن نیست که همیشه بی‌خطا سخن بگوییم؛ بلکه آن است که برای دقیق‌تر گفتن، منصفانه‌تر نوشتن، بهتر شنیدن و اصلاح خطاهای خود آمادگی داشته باشیم.در فرهنگ مسئولیت اجتماعی، آزادی بیان و مسئولیت اخلاقی در کنار یکدیگر قرار دارند چون رعایت حقوق دیگران و صداقت و پاسخ‌گویی می‌توانند یکدیگر را تقویت کنند.ما همه مسئولیم که پیش از سخن گفتن و نوشتن، به پیامدهای احتمالی آن بیندیشیمدر گفت‌وگو، کرامت دیگران را حفظ کنیمو در فضای عمومی و سازمانی، به گسترش اطلاعات معتبر و ارتباطات سازنده یاری رسانیم.
مسئولیت از من آغاز می‌شود؛
از کلمه‌ای که انتخاب می‌کنم، پیامی که منتشر می‌کنم و احترامی که در گفت‌وگو با دیگران به‌جا می‌آورم.@Casraangoorg