بخوانید ببینید ما چه رهبری داشتیماز کِی کاملاً آماده شهادت بودهاندبا چه میزان شجاعت و صلابت و استواری در هدفآنقدر که احترام دشمنانش را برمیانگیزد و آنها را در باطل خود متزلزل میکند...
به نقل از کتاب بسیار جذاب خون
دلی که لعل شد
در بله ما را دنبال کنید:https://ble.ir/chebekhanim110
به نقل از کتاب بسیار جذاب خون دلی که لعل شد
در بله ما را دنبال کنید:https://ble.ir/chebekhanim110
۱
۱اتصال قطعی انقلاب و نظام اسلامی به ظهور حضرت ولی عصر (عجلاللهتعالیفرجه):
این انقلاب، زمینه را آماده خواهد کرد تا آن بزرگوار ظهور کنند. ایشان در زمینهی نامساعد ظهور نخواهند کرد؛ در بحثهای مربوط به غیبت ولی عصر(صلواتاللهعلیه) و ظهور آن بزرگوار برای ما مسلم است که آن بزرگوار در زمینهی آماده ظهور خواهند کرد. بنابراین حضرت آن وقتی میآید که زمینه آماده باشد؛ آن وقتی میآید که دنیا معنای عدل را فهمیده باشد. آن روزی ظهور میکنند که شمشیر آن حضرت بتواند با خودش استدلال و منطق را حمل بکند؛ چون شمشیر انبیا، شمشیر کور نیست؛ شمشیر نور است.
شمشیر کور آن است که یکی را میکشد؛ نمیداند چرا کشته شد؛ شمشیر نور آن است که وقتی او را میکشد، او هم میفهمد چرا کشته شد؛ دیگران هم میفهمند چرا او کشته شد؛ شمشیر انبیا اینجوری است و اولیا هم دنبال انبیا هستند. آن بزرگوار باید روزی بیاید که در جریان آن سیل خونی که شنیدهاید، حتی خود آنهایی هم که کشته میشوند، بفهمند چرا دارند کشته میشوند تا حجت تمام باشد؛ تا حکومت مهجور انبیا بتواند برای همیشه در عالم بماند. بنابراین اگر ما خوب باشیم،من و شما که معممیم و مسئول وصل کردن معارف الهی به نسلهای آینده هستیم و مسئول هدایتیم و ورثهی انبیا به حساب میآییم، این جمهوری، این حکومت، این نظام قطعاً به آن بزرگوار خواهد پیوست؛ این را من بهطور یقین میتوانم قول بدهم.
نگاهی به نظریه انتظار: در اندیشه حضرت آیت الله العظمی خامنهای(مدّظلّهالعالی) (انتشارات انقلاب اسلامی): ص۱۵۱و۱۵۲ - به نقل از بیانات در دیدار جمعی از روحانیون نیشابور، مورخ ۲۹/تیر/۱۳۶۵
در بله ما را دنبال کنید:
https://ble.ir/chebekhanim110
این انقلاب، زمینه را آماده خواهد کرد تا آن بزرگوار ظهور کنند. ایشان در زمینهی نامساعد ظهور نخواهند کرد؛ در بحثهای مربوط به غیبت ولی عصر(صلواتاللهعلیه) و ظهور آن بزرگوار برای ما مسلم است که آن بزرگوار در زمینهی آماده ظهور خواهند کرد. بنابراین حضرت آن وقتی میآید که زمینه آماده باشد؛ آن وقتی میآید که دنیا معنای عدل را فهمیده باشد. آن روزی ظهور میکنند که شمشیر آن حضرت بتواند با خودش استدلال و منطق را حمل بکند؛ چون شمشیر انبیا، شمشیر کور نیست؛ شمشیر نور است.
شمشیر کور آن است که یکی را میکشد؛ نمیداند چرا کشته شد؛ شمشیر نور آن است که وقتی او را میکشد، او هم میفهمد چرا کشته شد؛ دیگران هم میفهمند چرا او کشته شد؛ شمشیر انبیا اینجوری است و اولیا هم دنبال انبیا هستند. آن بزرگوار باید روزی بیاید که در جریان آن سیل خونی که شنیدهاید، حتی خود آنهایی هم که کشته میشوند، بفهمند چرا دارند کشته میشوند تا حجت تمام باشد؛ تا حکومت مهجور انبیا بتواند برای همیشه در عالم بماند. بنابراین
اگر ما خوب باشیم،من و شما که معممیم و مسئول وصل کردن معارف الهی به نسلهای آینده هستیم و مسئول هدایتیم و ورثهی انبیا به حساب میآییم، این جمهوری، این حکومت، این نظام قطعاً به آن بزرگوار خواهد پیوست؛ این را من بهطور یقین میتوانم قول بدهم. نگاهی به نظریه انتظار: در اندیشه حضرت آیت الله العظمی خامنهای(مدّظلّهالعالی) (انتشارات انقلاب اسلامی): ص۱۵۱و۱۵۲ - به نقل از بیانات در دیدار جمعی از روحانیون نیشابور، مورخ ۲۹/تیر/۱۳۶۵در بله ما را دنبال کنید:
https://ble.ir/chebekhanim110
کتاب تیغه ی جراحکاوشی در جنون درمانThe Lobotomist's Wife
نویسنده:سامانتا گرین وودراف
مترجم:مهدیه زارع
انتشارات:راه طلایی
کتاب هم بسیار جذاب است درامشهم خوش پیام است:
The Lobotomist's Wife رمانی تاریخی (Historical Fiction) از سامانتا گرین وودراف است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این کتاب مستند تاریخی نیست، اما بر پایهی یک دورهی واقعی از تاریخ روانپزشکی آمریکا و رواج عمل لوبوتومی (Lobotomy) نوشته شده است. نویسنده شخصیتها را عمدتاً خیالی ساخته، ولی فضای تاریخی و بسیاری از وقایع پزشکی الهامگرفته از واقعیت هستند.
موضوع کتاب چیست؟
داستان حول سه شخصیت اصلی میچرخد:
روث امرالداین (Ruth Emeraldine)، مدیر یک بیمارستان روانی که پس از خودکشی برادرش تصمیم گرفته عمرش را صرف درمان بیماران روانی کند.رابرت اپتر (Robert Apter)، پزشک بااستعداد و جاهطلبی که به لوبوتومی بهعنوان «درمان معجزهآسا» ایمان دارد.مارگارت باکستر، مادری که پس از زایمان دچار افسردگی شدید شده و ممکن است قربانی عمل لوبوتومی شود.
ابتدا روث نیز مانند بسیاری از پزشکان آن زمان تصور میکند لوبوتومی یک پیشرفت علمی بزرگ است، اما بهتدریج با مشاهدهی آسیبهای جبرانناپذیر بیماران درمییابد که همسرش گرفتار غرور علمی و وسواس اثبات نظریهی خود شده است. در نهایت میان وفاداری به همسر و نجات بیماران باید یکی را انتخاب کند.
آیا از نظر تاریخی معتبر است؟
تا حد زیادی از فضای واقعی الهام گرفته است:
بین دهههای ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ لوبوتومی در آمریکا و اروپا واقعاً بهعنوان درمان افسردگی، اسکیزوفرنی، وسواس و حتی برخی مشکلات رفتاری انجام میشد. هزاران بیمار تحت این عمل قرار گرفتند. بعدها مشخص شد بسیاری از بیماران دچار آسیب دائمی شخصیت، کاهش شدید توان شناختی یا ناتوانی شدهاند و این روش تقریباً کنار گذاشته شد.
پیام اصلی کتاب
کتاب بیش از آنکه دربارهی پزشکی باشد، دربارهی این پرسشهاست:
آیا هر نوآوری علمی الزاماً مفید است؟ چگونه جاهطلبی و غرور میتواند یک پزشک را از اخلاق حرفهای دور کند؟ آیا نیت خیر، بدون شواهد علمی کافی، میتواند به فاجعه منجر شود؟ نقش همدلی و احتیاط در برابر درمانهای پرخطر چیست؟
ارزش خواندن
اگر به این موضوعات علاقه دارید، کتاب ارزش خواندن دارد:
تاریخ روانپزشکی اخلاق پزشکی رمانهای تاریخی با زمینهی علمی بررسی انتقادی سوءاستفاده از «علم روز» و پیامدهای آن
در بله ما را دنبال کنید:https://ble.ir/chebekhanim110
نویسنده:سامانتا گرین وودراف
مترجم:مهدیه زارع
انتشارات:راه طلایی
کتاب هم بسیار جذاب است درامشهم خوش پیام است:
The Lobotomist's Wife رمانی تاریخی (Historical Fiction) از سامانتا گرین وودراف است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این کتاب مستند تاریخی نیست، اما بر پایهی یک دورهی واقعی از تاریخ روانپزشکی آمریکا و رواج عمل لوبوتومی (Lobotomy) نوشته شده است. نویسنده شخصیتها را عمدتاً خیالی ساخته، ولی فضای تاریخی و بسیاری از وقایع پزشکی الهامگرفته از واقعیت هستند.
موضوع کتاب چیست؟
داستان حول سه شخصیت اصلی میچرخد:
روث امرالداین (Ruth Emeraldine)، مدیر یک بیمارستان روانی که پس از خودکشی برادرش تصمیم گرفته عمرش را صرف درمان بیماران روانی کند.رابرت اپتر (Robert Apter)، پزشک بااستعداد و جاهطلبی که به لوبوتومی بهعنوان «درمان معجزهآسا» ایمان دارد.مارگارت باکستر، مادری که پس از زایمان دچار افسردگی شدید شده و ممکن است قربانی عمل لوبوتومی شود.
ابتدا روث نیز مانند بسیاری از پزشکان آن زمان تصور میکند لوبوتومی یک پیشرفت علمی بزرگ است، اما بهتدریج با مشاهدهی آسیبهای جبرانناپذیر بیماران درمییابد که همسرش گرفتار غرور علمی و وسواس اثبات نظریهی خود شده است. در نهایت میان وفاداری به همسر و نجات بیماران باید یکی را انتخاب کند.
آیا از نظر تاریخی معتبر است؟
تا حد زیادی از فضای واقعی الهام گرفته است:
بین دهههای ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ لوبوتومی در آمریکا و اروپا واقعاً بهعنوان درمان افسردگی، اسکیزوفرنی، وسواس و حتی برخی مشکلات رفتاری انجام میشد. هزاران بیمار تحت این عمل قرار گرفتند. بعدها مشخص شد بسیاری از بیماران دچار آسیب دائمی شخصیت، کاهش شدید توان شناختی یا ناتوانی شدهاند و این روش تقریباً کنار گذاشته شد.
پیام اصلی کتاب
کتاب بیش از آنکه دربارهی پزشکی باشد، دربارهی این پرسشهاست:
آیا هر نوآوری علمی الزاماً مفید است؟ چگونه جاهطلبی و غرور میتواند یک پزشک را از اخلاق حرفهای دور کند؟ آیا نیت خیر، بدون شواهد علمی کافی، میتواند به فاجعه منجر شود؟ نقش همدلی و احتیاط در برابر درمانهای پرخطر چیست؟
ارزش خواندن
اگر به این موضوعات علاقه دارید، کتاب ارزش خواندن دارد:
تاریخ روانپزشکی اخلاق پزشکی رمانهای تاریخی با زمینهی علمی بررسی انتقادی سوءاستفاده از «علم روز» و پیامدهای آن
در بله ما را دنبال کنید:https://ble.ir/chebekhanim110
۳۱. معرفی دبی فورد و دکترین «سایه»دبی فورد (Debbie Ford) از چهرههای مشهور روانشناسی عمومی و خودیاری (Self-help) در دهههای اخیر بود که با وامگیری سادهانگارانه از مفاهیم «روانشناسی تحلیلی کارل یونگ»، نظریه «سایه» را به بازار عرضه کرد. تز مرکزی او در کتاب The Dark Side of the Light Chasers (نیمه تاریک وجود) و کتاب Courage (شجاعت) این است: هر صفت منفی که در دیگران میبینید و شما را آزار میدهد، در واقع بخشی از «خودِ» سرکوبشدهتان است. (الهامگرفته از نظریات کارل گوستاو یونگ) او مدعی است که برای رسیدن به یکپارچگی، باید این صفات رذیله را نه تنها بپذیرید، بلکه آنها را در آغوش گرفته و ادغام کنید.
۲. نقد برهانی: سه ابراشکال بزرگاشکال اول: ابطالپذیری و مغالطه تعمیم افراطی (عدم انطباق با واقعیت و منطق)دبی فورد بر این گزاره مطلق پافشاری میکند که: «هر ویژگی آزاردهندهای در دیگری، بخشی از سایه خودت است.»این گزاره از نظر منطقی یک «تعمیم شتابزده» و از نظر علمی «ابطالناپذیر» است.+ برهان: بر اساس منطق استنتاجی، اگر فردی بسیار صادق از «دروغگویی» متنفر باشد، لزوماً به این معنا نیست که او یک دروغگوی سرکوبشده است؛ بلکه ممکن است این نفرت، واکنشی عقلانی و اخلاقی به نقض یک ارزش بنیادی (صداقت) باشد. مثال نقضهایی نظیر یک فرد بسیار تمیز یا حتی وسواسی که از آلودگی متنفر است، بهخوبی نشان میدهد که نفرت از یک رذیلت میتواند ناشی از «تقابل ارزشی» باشد، نه «همذاتی پنهان».+ نتیجه: دبی فورد با تبدیل هر «واکنش خارجی» به یک «مسئله درونی»، تفاوت میان «نفرت اخلاقیِ سالم» و «فرافکنی روانی» را از بین میبرد. این رویکرد، تئوری را به بنبست ابطالناپذیری میکشاند؛ یعنی اگر ادعای او را نپذیرید، میگوید: «چون مقاومت میکنی، پس سایهات عمیقتر است!» که این یک بنبست منطقی است.
اشکال دوم: عقیمسازی اخلاقی و ترویج «صلح کل» (فقدان تمایز عملی میان خیر و شر)این جدیترین نقد اخلاقی به دبی فورد است: آموزههای او عملاً قوهی «نفرت از بدی» را در انسان فلج میکند.+ برهان: وقتی هرگونه بیزاری از ظلم، جنایت یا رذالت، به یک «فرافکنی شخصی» تقلیل یابد، دیگر «شرِ بیرونی» اصالت خود را از دست میدهد. در این پارادایم، اگر کسی از یک ظالم متنفر شود، دبی فورد او را به درون خودش ارجاع میدهد تا «ظالمِ درونش» را پیدا کند.+ نتیجه: این رویکرد به نوعی «نسبیگرایی اخلاقی» و «بیحسی نسبت به فاجعه، ظلم، انحراف و باطل» منجر میشود. انسانی که نتواند قاطعانه از «بدی» بیزاری بجوید، قدرت کنشگری برای اصلاح جامعه و ایستادگی در برابر ظلم را از دست میدهد. حاصل این تفکر، انسانی است که با همه چیز «صلح» میکند، چون میترسد هر اعتراضی، افشاگرِ کثافتِ درونی خودش باشد!
اشکال سوم: بنبست «پذیرش» بدون «تغییر» (خلط آگاهی و استحاله)دبی فورد مدعی است که صرفِ «آگاهی» و «پذیرش» سایه، منجر به انتخاب آگاهانه و دگرگونی میشود، اما او از تبیین سازوکار این تغییر ناتوان است.+ برهان: آگاهی از وجود یک میل (مثلاً میل به حسد یا خشم)، به خودی خود آن میل را تضعیف نمیکند. تغییر رفتار و اصلاح رذیلت، نیازمند «تقابل با میل» (مجاهده) و مهارِ ریشههای مولد آن صفت است. دبی فورد در سراسر کتاب، هرگونه «جنگ با خود» یا «مقابله با جنبههای منفی» را نفی میکند.+ نتیجه: این یک تناقض منطقی است. شما نمیتوانید همزمان صفت بدی را «در آغوش بگیرید» (بدون تقابل) و در عین حال انتظار داشته باشید که آن صفت بر رفتار شما حاکم نشود. پذیرشِ صرف، بدونِ داشتنِ معیاری برای «تهذیب» و «تزکیه»، تنها به «توجیهِ رذیلت» ختم میشود. آگاهیِ بدونِ تقابل، فقط یک «ناظرِ بیطرف» میسازد، نه یک «انسانِ اصلاحشده».
جمعبندی نهاییاین دو کتاب دبی فورد، بیش از آنکه مسیری برای تعالی باشد، یک مسکنِ روانشناختی برای فرار از مسئولیت اخلاقی است. این دو اثر با مغالطهی تعمیم، نفرتِ مقدس از شر را به بیماری روانی تعبیر میکند و با نفی تقابل با میل، راهِ واقعیِ اصلاح رذایل را مسدود میسازد. به تعبیر دقیقتر، این دکترین نه «درمان»، که نوعی «تخدیرِ منطقی» برای توجیه وضعیت موجود و رسیدن به صلحی کاذب با رذایل است.
در بله ما را دنبال کنید:
https://ble.ir/chebekhanim110
۲. نقد برهانی: سه ابراشکال بزرگاشکال اول: ابطالپذیری و مغالطه تعمیم افراطی (عدم انطباق با واقعیت و منطق)دبی فورد بر این گزاره مطلق پافشاری میکند که: «هر ویژگی آزاردهندهای در دیگری، بخشی از سایه خودت است.»این گزاره از نظر منطقی یک «تعمیم شتابزده» و از نظر علمی «ابطالناپذیر» است.+ برهان: بر اساس منطق استنتاجی، اگر فردی بسیار صادق از «دروغگویی» متنفر باشد، لزوماً به این معنا نیست که او یک دروغگوی سرکوبشده است؛ بلکه ممکن است این نفرت، واکنشی عقلانی و اخلاقی به نقض یک ارزش بنیادی (صداقت) باشد. مثال نقضهایی نظیر یک فرد بسیار تمیز یا حتی وسواسی که از آلودگی متنفر است، بهخوبی نشان میدهد که نفرت از یک رذیلت میتواند ناشی از «تقابل ارزشی» باشد، نه «همذاتی پنهان».+ نتیجه: دبی فورد با تبدیل هر «واکنش خارجی» به یک «مسئله درونی»، تفاوت میان «نفرت اخلاقیِ سالم» و «فرافکنی روانی» را از بین میبرد. این رویکرد، تئوری را به بنبست ابطالناپذیری میکشاند؛ یعنی اگر ادعای او را نپذیرید، میگوید: «چون مقاومت میکنی، پس سایهات عمیقتر است!» که این یک بنبست منطقی است.
اشکال دوم: عقیمسازی اخلاقی و ترویج «صلح کل» (فقدان تمایز عملی میان خیر و شر)این جدیترین نقد اخلاقی به دبی فورد است: آموزههای او عملاً قوهی «نفرت از بدی» را در انسان فلج میکند.+ برهان: وقتی هرگونه بیزاری از ظلم، جنایت یا رذالت، به یک «فرافکنی شخصی» تقلیل یابد، دیگر «شرِ بیرونی» اصالت خود را از دست میدهد. در این پارادایم، اگر کسی از یک ظالم متنفر شود، دبی فورد او را به درون خودش ارجاع میدهد تا «ظالمِ درونش» را پیدا کند.+ نتیجه: این رویکرد به نوعی «نسبیگرایی اخلاقی» و «بیحسی نسبت به فاجعه، ظلم، انحراف و باطل» منجر میشود. انسانی که نتواند قاطعانه از «بدی» بیزاری بجوید، قدرت کنشگری برای اصلاح جامعه و ایستادگی در برابر ظلم را از دست میدهد. حاصل این تفکر، انسانی است که با همه چیز «صلح» میکند، چون میترسد هر اعتراضی، افشاگرِ کثافتِ درونی خودش باشد!
اشکال سوم: بنبست «پذیرش» بدون «تغییر» (خلط آگاهی و استحاله)دبی فورد مدعی است که صرفِ «آگاهی» و «پذیرش» سایه، منجر به انتخاب آگاهانه و دگرگونی میشود، اما او از تبیین سازوکار این تغییر ناتوان است.+ برهان: آگاهی از وجود یک میل (مثلاً میل به حسد یا خشم)، به خودی خود آن میل را تضعیف نمیکند. تغییر رفتار و اصلاح رذیلت، نیازمند «تقابل با میل» (مجاهده) و مهارِ ریشههای مولد آن صفت است. دبی فورد در سراسر کتاب، هرگونه «جنگ با خود» یا «مقابله با جنبههای منفی» را نفی میکند.+ نتیجه: این یک تناقض منطقی است. شما نمیتوانید همزمان صفت بدی را «در آغوش بگیرید» (بدون تقابل) و در عین حال انتظار داشته باشید که آن صفت بر رفتار شما حاکم نشود. پذیرشِ صرف، بدونِ داشتنِ معیاری برای «تهذیب» و «تزکیه»، تنها به «توجیهِ رذیلت» ختم میشود. آگاهیِ بدونِ تقابل، فقط یک «ناظرِ بیطرف» میسازد، نه یک «انسانِ اصلاحشده».
جمعبندی نهاییاین دو کتاب دبی فورد، بیش از آنکه مسیری برای تعالی باشد، یک مسکنِ روانشناختی برای فرار از مسئولیت اخلاقی است. این دو اثر با مغالطهی تعمیم، نفرتِ مقدس از شر را به بیماری روانی تعبیر میکند و با نفی تقابل با میل، راهِ واقعیِ اصلاح رذایل را مسدود میسازد. به تعبیر دقیقتر، این دکترین نه «درمان»، که نوعی «تخدیرِ منطقی» برای توجیه وضعیت موجود و رسیدن به صلحی کاذب با رذایل است.
در بله ما را دنبال کنید:
https://ble.ir/chebekhanim110
۵
تحلیل داستان His Dark Materials (نیروی اهریمنیاش)اثر Philip Pullman (فیلپ پولمن)
داستان چیست؟جهان داستان چندین جهان موازی دارد. در جهان اصلی، کلیسایی قدرتمند وجود دارد که خودش را نمایندهی خدا میداند و میخواهد انسانها را تحت کنترل نگه دارد.
قهرمان داستان، Lyra، دختر نوجوانی است که بهتدریج متوجه میشود پشت این نظام مذهبی و سیاسی، حقیقتی بسیار بزرگتر وجود دارد.
در این جهان، هر انسان یک دیمون (Dæmon) دارد؛ موجودی که تجسم بیرونیِ روح/هویت اوست. دیمون کودکان میتواند تغییر شکل دهد، اما با بلوغ انسان شکل ثابتی پیدا میکند.
عنصر مهم دیگر Dust است؛ ذراتی اسرارآمیز که با آگاهی، تجربه و بلوغ موجودات ارتباط دارند.
Lyra در جریان ماجرا میفهمد که کلیسا از Dust و از بلوغ انسانها میترسد و میخواهد مانع رسیدن انسان به آگاهی و استقلال شود.
او همراه Will وارد جهانهای دیگر میشود و نهایتاً درگیر جنگی علیه Authority میشود؛ موجودی که خود را خدای جهان معرفی کرده، اما در حقیقت یک موجود بسیار قدیمی است که بر دیگر موجودات سلطه پیدا کرده است.
در پایان، Authority شکست میخورد و جهان از سلطهی او و نظام کلیسایی رها میشود.
اما نکتهی اصلی داستان اینجاست:
نجات انسان از نظر Pullman، بازگشت به بهشت نیست؛ بلکه خروج از بهشتِ معصومیت است.
پیام عملیای که به مخاطب میدهد چیست؟تقریباً این:به اقتداری که میگوید «من حقیقت نهایی را دارم» تسلیم نشو. خودت آگاه شو، تجربه کن، سؤال کن، عاشق شو و مستقل فکر کن؛ حتی اگر این کار مستلزم نافرمانی از اقتدار دینی باشد.
یعنی Pullman یک جابهجایی بنیادی انجام میدهد:مطلق اطاعت از امر الهی ← بدمطلق نافرمانی از الهی ← خوبمعصومیت با مبانی الهی ← ناآگاهی استبلوغ (که قیمتش زیر پا گذاشتن اوامر الهی است) ← آگاهیتجربه (زیستن هر گونه که میخواهی و اندیشدن هر گونه میخواهی، مستقل از هر امر الهی) ← رشدهرگونه اقتدار دینی ← سرکوبآزادی فردی بدون هیچ قید الهی ← رهاییو این دقیقاً از بازخوانی بهشت گمشده میلتون میآید.در روایت مسیحی، آدم و حوا با خوردن از درخت معرفت سقوط میکنند.Pullman همان واقعه را تقریباً برعکس میکند:آنچه شما «سقوط» مینامید، در واقع لحظهی آغاز انسانشدن است.پس Eve در روایت Pullman، بهجای اینکه عامل سقوط بشر باشد، تبدیل میشود به کسی که بشر را از ناآگاهی بیرون میآورد.
بنابراین زیرِ داستان یک گزارهی فلسفی بسیار مشخص خوابیده:
انسان نباید برای رسیدن به خیر، تابع یک حقیقت و اقتدار بیرونی باشد؛ بلکه باید با آگاهی، تجربه، عشق و انتخاب مطلقاً آزاد، خودش به سوی خیری که خودش آن را یافته و ترسیم کرده و در نظر گرفته به شکل خودبنیاد، حرکت کند.
و اینجاست که اختلاف اصلی Pullman با جهانبینی اسلامی ـ مسیحی روشن میشود.
در جهانبینی دینی:آگاهی + آزادی باید در نسبت با حقیقت الهی و هدایت الهی قرار بگیرد.
در اندیشه Pullman:آگاهی + آزادی = رهایی مطلق از هرگونه اقتدار الهی.
پس مسئلهی اصلی او صرفاً این نیست که «خدا وجود دارد یا ندارد».
مسئلهی عمیقترش این است:آیا انسان برای انسانشدن باید از خدا اطاعت کند، یا برای انسانشدن باید از اقتدار خدا آزاد شود؟
و جواب Pullman دومی است.
به همین دلیل His Dark Materials در عمق خودش یک روایت ضدّ اقتدار دینی از بلوغ انسان است.
در بله ما را دنبال کنید:https://ble.ir/chebekhanim110
داستان چیست؟جهان داستان چندین جهان موازی دارد. در جهان اصلی، کلیسایی قدرتمند وجود دارد که خودش را نمایندهی خدا میداند و میخواهد انسانها را تحت کنترل نگه دارد.
قهرمان داستان، Lyra، دختر نوجوانی است که بهتدریج متوجه میشود پشت این نظام مذهبی و سیاسی، حقیقتی بسیار بزرگتر وجود دارد.
در این جهان، هر انسان یک دیمون (Dæmon) دارد؛ موجودی که تجسم بیرونیِ روح/هویت اوست. دیمون کودکان میتواند تغییر شکل دهد، اما با بلوغ انسان شکل ثابتی پیدا میکند.
عنصر مهم دیگر Dust است؛ ذراتی اسرارآمیز که با آگاهی، تجربه و بلوغ موجودات ارتباط دارند.
Lyra در جریان ماجرا میفهمد که کلیسا از Dust و از بلوغ انسانها میترسد و میخواهد مانع رسیدن انسان به آگاهی و استقلال شود.
او همراه Will وارد جهانهای دیگر میشود و نهایتاً درگیر جنگی علیه Authority میشود؛ موجودی که خود را خدای جهان معرفی کرده، اما در حقیقت یک موجود بسیار قدیمی است که بر دیگر موجودات سلطه پیدا کرده است.
در پایان، Authority شکست میخورد و جهان از سلطهی او و نظام کلیسایی رها میشود.
اما نکتهی اصلی داستان اینجاست:
نجات انسان از نظر Pullman، بازگشت به بهشت نیست؛ بلکه خروج از بهشتِ معصومیت است.
پیام عملیای که به مخاطب میدهد چیست؟تقریباً این:به اقتداری که میگوید «من حقیقت نهایی را دارم» تسلیم نشو. خودت آگاه شو، تجربه کن، سؤال کن، عاشق شو و مستقل فکر کن؛ حتی اگر این کار مستلزم نافرمانی از اقتدار دینی باشد.
یعنی Pullman یک جابهجایی بنیادی انجام میدهد:مطلق اطاعت از امر الهی ← بدمطلق نافرمانی از الهی ← خوبمعصومیت با مبانی الهی ← ناآگاهی استبلوغ (که قیمتش زیر پا گذاشتن اوامر الهی است) ← آگاهیتجربه (زیستن هر گونه که میخواهی و اندیشدن هر گونه میخواهی، مستقل از هر امر الهی) ← رشدهرگونه اقتدار دینی ← سرکوبآزادی فردی بدون هیچ قید الهی ← رهاییو این دقیقاً از بازخوانی بهشت گمشده میلتون میآید.در روایت مسیحی، آدم و حوا با خوردن از درخت معرفت سقوط میکنند.Pullman همان واقعه را تقریباً برعکس میکند:آنچه شما «سقوط» مینامید، در واقع لحظهی آغاز انسانشدن است.پس Eve در روایت Pullman، بهجای اینکه عامل سقوط بشر باشد، تبدیل میشود به کسی که بشر را از ناآگاهی بیرون میآورد.
بنابراین زیرِ داستان یک گزارهی فلسفی بسیار مشخص خوابیده:
انسان نباید برای رسیدن به خیر، تابع یک حقیقت و اقتدار بیرونی باشد؛ بلکه باید با آگاهی، تجربه، عشق و انتخاب مطلقاً آزاد، خودش به سوی خیری که خودش آن را یافته و ترسیم کرده و در نظر گرفته به شکل خودبنیاد، حرکت کند.
و اینجاست که اختلاف اصلی Pullman با جهانبینی اسلامی ـ مسیحی روشن میشود.
در جهانبینی دینی:آگاهی + آزادی باید در نسبت با حقیقت الهی و هدایت الهی قرار بگیرد.
در اندیشه Pullman:آگاهی + آزادی = رهایی مطلق از هرگونه اقتدار الهی.
پس مسئلهی اصلی او صرفاً این نیست که «خدا وجود دارد یا ندارد».
مسئلهی عمیقترش این است:آیا انسان برای انسانشدن باید از خدا اطاعت کند، یا برای انسانشدن باید از اقتدار خدا آزاد شود؟
و جواب Pullman دومی است.
به همین دلیل His Dark Materials در عمق خودش یک روایت ضدّ اقتدار دینی از بلوغ انسان است.
در بله ما را دنبال کنید:https://ble.ir/chebekhanim110