ارزیابی انقلاب ایرانلطفالله میثمیبه کانال چشم انداز ایران بپیوندید
در آبانماه ۱۳۵۸ دانشجویان پیرو خط امام سفارت آمریکا را تصرف کردند و این کار آنها مورد تأیید امام قرار گرفت و انقلاب دوم نامیده شد. بر اساس خاطرات شفاهی داریوش همایون، وزیر اطلاعات و جهانگردی کابینه آموزگار و یکی از گردانندگان اصلی حزب رستاخیز، در مجموعه «تاریخ شفاهی» که با حمایت دانشگاه هاروارد اجرا شد، پس از تصرف سفارت آمریکا تقریباً تمامی افرادی که نقش مخالف یا اپوزیسیون آیتالله خمینی را داشتند از این اقدام دانشجویان حمایت کرده و تظاهرات زیادی به نفع این کار انجام میدادند. داریوش همایون در خاطرات شفاهی خود اینگونه نتیجهگیری میکند که بعد از آبانماه ۱۳۵۸ رژیم مستقر در ایران را نه با کودتا میتوان سرنگون کرد و نه با تظاهرات مردمی. پس از این واقعه داریوش همایون از مخفیگاه خود در تهران بیرون آمده و بهطور غیرقانونی ایران را ترک کرد. او تا پایان عمر در هیچیک از جریانات برانداز شرکت نکرد و در مصاحبهای گفت: «من حتی در استراتژی مبارزه با جمهوری اسلامی تجدیدنظر کردم و اکنون بهشدت نگران پیامدهای سرنگونی جمهوری اسلامی ازنظر تمامیت ایران هستم … در حال حاضر اولویت من حفظ ایران است. اولویت من الآن دموکراسی نیست، سرنگونی جمهوری اسلامی هم نیست، اول باید ایران حفظ شود. در صورت تجزیه، ایران مانند شوروی ۱۹۹۱ به دست مافیا میافتد.» شهریار آهی در جمعبندی حوادث 1401 چند نکته را متذکر شد؛ نخست، رهبری جریان جایگزین باید کاملاً شناخته شده باشد و بههیچوجه رهبری مجازی نمیتواند مؤثر افتد.دوم اینکه نظام جمهوری اسلامی از هزاران مدیر باتجربه برخوردار بوده که باید آنها را جذب کرد و تا زمانی که درون نیروهای مسلح و مدیران نظام شکافی رخ نداده باشد نمیتوان موفق بود. در چنین شرایطی سرنگونی نظام حاصلی جز هرجومرج ندارد و 20 سال استبداد بهتر از چند روز هرجومرج است.سوم اینکه نظام جمهوری اسلامی ایران هماکنون مسئولیت ساماندهی معیشت مردم را به عهده دارد بنابراین سرنگونی چنین نظامی اقدامی است مخالف مردم.چهارم اینکه جریان گذار با دو درصد از نیروی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مشکل دارد و بقیه آنها از درون 8 سال دفاع در برابر اشغال بعث عراق درآمده و برای دفاع از ایران زحمت کشیدهاند و باید آنها را جذب کرد. آقای مهدی نصیری در 23 بهمن 1404 در مصاحبهای گفته بود: مطمئن است که جمهوری اسلامی تهدید وجودی و موجودیتی برای اسرائیل است و تسلیم آمریکا و اسرائیل نخواهد شد و قطعاً اسرائیل و آمریکا به ایران حمله خواهند کرد. میتوان به شکل سادهای قضاوت کرد که این فراخوان زمینهای برای چنین سقوطی از طریق آمریکا و اسرائیل است که آقای پهلوی به قدرت برسد. جا داشت آقای نصیری در قالب یک ایرانی اصیل بگوید اسرائیل از بدو تشکیل و اشغال سرزمین فلسطینی دنبال اسرائیل بزرگ بوده و تهدید وجودی برای سرزمینهای اسلامی بهویژه ایران است. پروفسور حمید دباشی، استاد دانشگاه کلمبیا آمریکا، بدین مضمون گفت که ایستادگی ملت ایران در برابر تجاوز آمریکا و اسرائیل یک نقطه عطف و یک «انقلاب کوپرنیکی» بود و «اینکه چطور رخداد تجاوز چیزی را در ته ذهن همه کسانیکه به مسئله ایران فکر میکنند جابهجا خواهد کرد و چطور ایستادن ایران راهی جدید برای تغییر زبانی در شیوهای که ما درباره کشور سخن میگوییم و میاندیشیم باز میکند. ملت ما در آستانه تغییر نگاه است. تغییر نگاه به خود، دیگری و شیوهای که بودنمان را در این جهان را تخیل میکنیم. ملت ما با یک تفکر سیاسی، ژئوپلیتیک، استراتژیک و علمی در مقابل دو غول جهان ایستادگی کرد.»#لطف_الله_میثمی#سرمقاله#انقلاب_ایران#تجاوز_به_ایران#اسرائیل#آمریکا#ترامپ#رضا_پهلوی
(متن کامل این مقاله را در نشریه چشمانداز ایران شماره 157 بخوانید) https://cheshmandaziran.ir/از-پل-کرج-تا-پل-مردم/
چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید. (https://cheshmandaziran.ir/)ما را در اینستاگرام دنبال کنید. (https://www.instagram.com/cheshmandaziran/)@cheshmandaz_iranکانال تلگرام چشماندازایران:https://t.me/cheshmandaz_iran
۳از لبنان تا فلسطین: همسرنوشتی در سایه نسلکشی، جنگ و آوارگیگفتوگو با آزاده ثبوتبه کانال تلگرام چشم انداز ایران بپیوندید (https://t.me/cheshmandaz_iran)
پس از اعلام آتشبس ایران و آمریکا در 7 آوریل 2026 (18 فروردین 1405)، بنا به گفته رسانهها با فشار ایران این آتشبس در جبهه لبنان هم آغاز شد، با این حال ارتش رژیم متجاوز صهیونیستی با نقض آتشبس، مناطق مختلف جنوب لبنان را بارها هدف حملات خود قرار داد.این آتشبس نمادین این روزها با ترورها و حملات هدفمند ارتش صهیونیستی همراه شده است. با دکتر آزاده ثبوت، مدرس و محقق پسادکتری در دانشگاه کویینز بلفاست ایرلند در این خصوص گفتوگو کردهایم. آنچه امروز در لبنان «آتشبس» نامیده میشود، در عمل بیش از آنکه به معنای توقف واقعی خشونت باشد، نوعی بازآرایی نامتقارن آن است. درحالیکه حزبالله تا حد زیادی فعالیت نظامی خود را کاهش داده یا متوقف کرده، اسرائیل همچنان به حملات هوایی، نظارت گسترده، پیشرویهای زمینی محدود و ایجاد محدودیت برای بازگشت غیرنظامیان ادامه میدهد.در این چارچوب، آتشبس نه یک تعلیق متقابل درگیری، بلکه سازوکاری است که در آن یک طرف ملزم به پایبندی است، درحالیکه طرف دیگر آزادی عمل نظامی خود را حفظ میکند. نتیجه چنین وضعیتی، تداوم خشونت در شکلی تنظیمشده اما نابرابر است؛ خشونتی که پایان نیافته، بلکه فقط شکل و توزیع آن تغییر کرده است.ویرانیهای گسترده در جنوب لبنان نیز پدیدهای ناگهانی و صرفاً مربوط به دور اخیر درگیریها نیست. بخشهای وسیعی از روستاهای جنوب پیشتر در جریان جنگ ۶۶ روزه سال ۲۰۲۴ و حتی در دوره موسوم به «آتشبس» پس از آن، بهشدت آسیب دیده بودند. بسیاری از روستاهایی که امروز «کاملاً ویرانشده» توصیف میشوند، در واقع پیشتر نیز نیمهویران بودند؛ آنچه اکنون رخ میدهد، تکمیل روندی است که پیشتر آغاز شده بود.این تحولات را باید در چارچوب تاریخی گستردهتر فهمید. از تهاجم ۱۹۷۸ که به اشغال طولانیمدت جنوب لبنان انجامید، تا حمله گسترده ۱۹۸۲ که تلفات سنگین انسانی برجای گذاشت و ساختار سیاسی کشور را دگرگون کرد، مداخلات مکرر اسرائیل همواره با هدف بازآرایی موازنه قدرت در لبنان صورت گرفته است. در این میان، شکلگیری حزبالله نیز نه یک استثنا، بلکه نتیجه مستقیم اشغال مداوم، ضعف دولت و فقدان یک نظام دفاع ملی کارآمد بوده است.تشدید تنشهای امروز در واقع ادامه همین مسیر است. فراتر از اهداف فوری نظامی، این وضعیت پرسشهای اساسیتری را درباره آینده لبنان مطرح میکند؛ از ثبات نظم سیاسی گرفته تا نقش نهادهای نظامی و خطر افزایش شکافها و چندپارگی داخلی تحت فشارهای خارجی.در همین حال، سکوت و رویکرد صرفاً دیپلماتیک دولت لبنان نیز نتوانسته مانع ادامه حملات و نقضهای مکرر «آتشبس» شود. در دورهای که دولت سیاست خویشتنداری را در پیش گرفته بود، حملات اسرائیل از زمین، هوا و دریا ادامه یافت و صدها نفر کشته شدند. در چنین شرایطی، آنچه «آتشبس» نامیده میشود، نه پایان جنگ، بلکه ابزاری برای تداوم و بازتنظیم آن در شکلی نابرابر است.آنچه امروز در لبنان شاهد آن هستیم را نمیتوان صرفاً بهعنوان یک جنگ متعارف فهمید، بلکه باید آن را بهمثابه یک فرایند ساختاری در نظر گرفت که بهطور مشخص به حذف جمعیت از مناطق معین منجر میشود. به همین دلیل، بسیاری از تحلیلگران این وضعیت را در چارچوب مفاهیمی چون «نسلکشی» یا «الگوهای نسلکشانه» توصیف میکنند، زیرا موضوع تنها مقابله با حزبالله نیست، بلکه خودِ جوامع و شرایط امکان حیات آنها را هدف قرار گرفته است.مرحله کنونی جنگ، بُعدی عمیقاً نگرانکننده در سطح فضایی و جمعیتی را آشکار میکند. خشونت صرفاً به اهداف نظامی محدود نمیشود، بلکه بهطور متمرکز در مناطقی اعمال میشود که عمدتاً محل سکونت جوامع شیعه هستند. این امر به تخریب گسترده روستاها و آوارگی وسیع جمعیت انجامیده است. همچنین، هدف قرار دادن فضاهای دانشگاهی و چهرههای علمی این روند را تشدید میکند. کشته شدن حسین بزی، رئیس دانشکده علوم دانشگاه لبنان و مرتضی سرور، استاد شیمی و فیزیک، در حمله پهپادی به پردیس حدت، نشان میدهد که حتی نهادهای تولید دانش نیز در معرض خشونت مستقیم قرار گرفتهاند. #آزاده_ثبوت#لبنان#نسل_کشی
(متن کامل این گفتوگو را در نشریه چشمانداز ایران شماره 157 بخوانید) (https://cheshmandaziran.ir/از-لبنان-تا-فلسطین-همسرنوشتی-در-سایه/)چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید. (https://cheshmandaziran.ir/)ما را در اینستاگرام دنبال کنید. (https://www.instagram.com/cheshmandaziran/)@cheshmandaz_iranکانال تلگرام چشماندازایران:https://t.me/cheshmandaz_iran
۱ توهم موساد: چرا اسرائیل هنوز فکر میکند ایران سقوط خواهد کردکوورک الماسیان، (تحلیلگر سوری در حوزه ژئوپولتیک) ۲ ژوئن ۲۰۲۶ منبع: سایت نویسنده (https://kevorkalmassian.substack.com/p/the-mossad-delusion-why-israel-still)
به کانال چشم انداز ایران بپیوندید (@cheshmandaziran)
یکی از آشکارترین جنبههای سازمانهای اطلاعاتی این است که آنها اغلب بیشتر از آنچه قصد دارند درباره خودشان به شما میگویند. نه از طریق افشاگری، فرار یا اسناد از طبقهبندی خارج شده، بلکه از طریق خودستایی. لحظاتی که آنها معتقدند قدرت و پیچیدگی خود را نشان میدهند، اما در نهایت فرضیات، خیالات و تصورات غلطی که استراتژی آنها را هدایت میکند، افشا میکنند.این واکنش من بود وقتی که به مقالهای در اسرائیل هیوم در مورد یک شاخه مخفی موساد که به عملیات نفوذ علیه ایران اختصاص داده شده بود، برخوردم.
موساد یک شاخه عملیات نفوذ تحت نظر دیوید بارنیا، که در سال ۲۰۲۱ رئیس موساد شد، ایجاد کرد. بارنیا اصلاحات گستردهای را رهبری کرد تا تغییر رژیم در ایران را یکی از مهمترین ماموریت های قلب موساد قرار داد. این شاخه برای درک حال و هوای عمومی، روندهای رسانهای، نقاط فشار اجتماعی و آسیبپذیریهای داخل ایران طراحی شده بود و سپس آنها را به روشهایی که میتوانست جمهوری اسلامی را از نظر روانی، سیاسی و اجتماعی تضعیف کند، به سلاح تبدیل میکرد. به عبارت دیگر، این یک جنگ سیاسی پیچیده بود که در لباس کار اطلاعاتی کلاسیک پنهان شده بود.به گزارش اسرائیل هیوم، موساد سالها قبل عکسی از رستم قاسمی در مالزی به دست آورده بود که در آن با زنی ظاهر شده بود که همسرش نبود و حجاب نداشت. ظاهراً این تصویر سالها نگه داشته شده بود و سپس در جریان اعتراضات سال ۲۰۲۲، در زمانی که مسئله حجاب از نظر سیاسی در داخل ایران در حال انفجار بود، از طریق ایران اینترنشنال فاش شد.
هدف، از دیدگاه موساد، حذف یک چهره باتجربه و در عین حال دامن زدن به فضای ناآرامی بود. ایران یک جامعه واقعی است. این جامعه دارای تناقضات، کینهها، تنشهای طبقاتی، شکافهای نسلی، فساد، فشارهای اقتصادی، خسته از تحریمها، اختلافات فرهنگی و ناامیدیهای سیاسی است. اما همچنین دارای ملیگرایی، خاطره، غرور، آسیبهای روحی، نهادها، وفاداریهای مذهبی، واکنشهای ضد امپریالیستی و آگاهی عمیق از اتفاقاتی که برای سایر کشورهایی که هدف تغییر رژیم قرار گرفتهاند، دارد. بسیاری از ایرانیان ممکن است از دولت خود انتقاد کنند. بسیاری ممکن است از جنبههایی از جمهوری اسلامی خوششان نیاید. اما وقتی اسرائیل و ایالات متحده کشورشان را بمباران میکنند، دانشمندانشان را میکشند، فرماندهانشان را ترور میکنند، زیرساختهایشان را هدف قرار میدهند و آشکارا در مورد جایگزینی نظم سیاسی خود با یک عروسک خیمهشببازی مورد حمایت غرب بحث میکنند، معادله روانشناختی تغییر میکند. هر بار که نظام ایران از بحرانی جان سالم به در میبرد، دشمنانش میگویند که از همیشه ضعیفتر است. هر بار که ایران ضربهای را متحمل میشود، میگویند ضربه بعدی آن را تمام خواهد کرد. هر اعتراضی به “آغاز پایان” تبدیل میشود. هر ترور به “نقطه عطف” تبدیل میشود. هر مشکل اقتصادی به “مرحله نهایی” تبدیل میشود. و با این حال، دولت باقی میماند، سازگار میشود، سختتر میشود، یاد میگیرد و دوباره تنظیم میشود.این به این معنی نیست که ایران شکستناپذیر است، هیچ دولتی شکستناپذیر نیست. به این معنی نیست که ایران مشکلات داخلی ندارد. مشکلات زیادی دارد. اما بین شناسایی فشارهای واقعی درون یک کشور و ساختن یک استراتژی جنگی کامل بر اساس این خیال که این فشارها میتوانند به فروپاشی رژیم به دلخواه تبدیل شوند، تفاوت وجود دارد. اسرائیل صرفاً نمیخواهد ایران را تضعیف کند. میخواهد ایران را به عنوان تنها مانع جدی منطقهای برای برتری اسرائیل از بین ببرد. اسرائیل خواهان دسترسی، تسلط، اهرم فشار و آزادی عمل از مدیترانه تا خلیج فارس است. اسرائیل میخواهد ایالات متحده منابع خود را خرج کند، ارتش خود را فرسوده کند، ضربه اقتصادی را تحمل کند و بار استراتژیک را به دوش بکشد، در حالی که اسرائیل خود را به عنوان هژمون آینده خاورمیانه تثبیت میکند.#کوورک_الماسیان#موساد#اسرائیل#ایران
(متن کامل این مقاله را در سایت چشمانداز ایران بخوانید)(https://cheshmandaziran.ir/توهم-موساد-چرا-اسرائیل-هنوز-فکر-میکن/چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید. (https://cheshmandaziran.ir/)ما را در اینستاگرام دنبال کنید. (https://www.instagram.com/cheshmandaziran/)@cheshmandaz_iranکانال تلگرام چشماندازایران:https://t.me/cheshmandaz_iran
۷
لبخندی بر صورتِ حسرتمهدی فخرزاده
خبر تلخ درگذشت اسمعیل خلیلی، همکار نشریه و جامعهشناس بهانهای شد که دو گفتوگو از ایشان با نشریه را بازنشر کنیم.
خیابان درگیر جنبش «زن، زندگی، آزادی» بود و انجمن جامعهشناسان، برای تحلیل این پدیده نشستی در حوالی میدان انقلاب برگزار کرده بود. نشست، بهصورت برخط برگزار میشد و من از حسن همجواری با فیلمبردار، میتوانستم برخی از پیامها را ببینم.
جمع انگشتشماری نشست را بهصورت برخط پیگیری میکردند و چند نفری هم گاهی پیامی میفرستادند. بیشتر پیامها حاوی نقدی به این مضمون بود که تحلیل اجتماعی در خیابانها درحال رخ دادن است و شما در اتاقی دربسته به گفتوگویی بیحاصل مشغولید! حاصل آن گفتوگوها برای من دوستیای هرچند با بازه زمانی کوتاه اما عمیق، با اسمعیل خلیلی بود. شاید بدترین کار در حق دوستی، ارزیابی آن با متر زمان باشد. مجال اندک بود و گمان من بر این بود دوستی عزیز به جمع دوستان گرامیام خواهم افزود. دوستی خونگرم و صمیمی. خونگرمی و رفاقت ایشان را به حساب شیرازی بودنشان هم میگذاشتم.
یکی از دیدارهای ما در خانه ایشان بود. برای گفتوگو درباره موضوعی قرار گذاشته بودیم. گفتوگو درباره آن موضوع تمام شد، ضبط خاموش شد و سر چندین و چند گفتوگو باز شد. حتی پروژهای ناتمام چیدیم که آن نیز باعث مزید حسرت شد.
دیدار و گفتوگو با استاد خلیلی خود دلیلی محکم بر نسبی بودن زمان است. زمان دور از چشم ما و بیخبر گذشته بود. پاسی از شب که گذشت، ادامه گپ و گفت را به وقتی دیگر سپردیم و رفتم.
بحثی خواندنی در حوزه زنان داشت و نگاه عمیق و تاریخیای به آن داشت که در چند شماره چشمانداز ایران آن را در قالب گفتوگوهایی منتشر کردیم. این بحث که با همکاری همسر گرامیشان انجام شده بود، برایم جذاب بود اما نقاط افتراق فراوانی هم داشتیم که در آن نقاط از ایشان میشد دیگرپذیری را آموخت.
اسمعیل خلیلی بهواقع رفیق بود. کمی قبل، از بیمارستان تماس گرفت که مشکل شغلی دو پرستار را حل کند. در حد وسع و با اصرار و پیگیری ایشان، پیگیری کردم.
به تهران که منتقل شد، زنگ زدم که ببینمش و امروز و فردا کردم تا روزی که دیگر امکان دیدن نبود. گویی حس میکردم وقتی کسی به فکر مشکلات دیگران است، حالاحالا زنده است و میشود دیدش.
روحت شاد آقا اسمعیل خلیلی، رفیق خونگرم و نازنین، شیرینی گفتوگوها و دیدارهای پیشین، یاد شما را لبخندی خواهد ساخت، بر صورت حسرتی که از امکان دیدار دوباره در دلم مانده است.
#اسمعیل_خلیلی#زنان_در_ایران
(متن کامل گفتوگو با مرحوم اسمعیل خلیلی را در نشریه چشمانداز ایران شماره 142 بخوانید) (https://cheshmandaziran.ir/ابژگی-و-سوژگی-زنان-در-تاریخ-ایران/)(بخش دوم این گفتوگو را در نشریه چشمانداز ایران شماره 145 بخوانید) (https://cheshmandaziran.ir/ابژگی-و-سوژگی-زنان-در-تاریخ-ایران-2/)
چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید. (https://cheshmandaziran.ir/)
ما را در اینستاگرام دنبال کنید. (https://www.instagram.com/cheshmandaziran/)
@cheshmandaz_iran
لبخندی بر صورتِ حسرتمهدی فخرزادهخبر تلخ درگذشت اسمعیل خلیلی، همکار نشریه و جامعهشناس بهانهای شد که دو گفتوگو از ایشان با نشریه را بازنشر کنیم.
خیابان درگیر جنبش «زن، زندگی، آزادی» بود و انجمن جامعهشناسان، برای تحلیل این پدیده نشستی در حوالی میدان انقلاب برگزار کرده بود. نشست، بهصورت برخط برگزار میشد و من از حسن همجواری با فیلمبردار، میتوانستم برخی از پیامها را ببینم. جمع انگشتشماری نشست را بهصورت برخط پیگیری میکردند و چند نفری هم گاهی پیامی میفرستادند. بیشتر پیامها حاوی نقدی به این مضمون بود که تحلیل اجتماعی در خیابانها درحال رخ دادن است و شما در اتاقی دربسته به گفتوگویی بیحاصل مشغولید! حاصل آن گفتوگوها برای من دوستیای هرچند با بازه زمانی کوتاه اما عمیق، با اسمعیل خلیلی بود. شاید بدترین کار در حق دوستی، ارزیابی آن با متر زمان باشد. مجال اندک بود و گمان من بر این بود دوستی عزیز به جمع دوستان گرامیام خواهم افزود. دوستی خونگرم و صمیمی. خونگرمی و رفاقت ایشان را به حساب شیرازی بودنشان هم میگذاشتم. یکی از دیدارهای ما در خانه ایشان بود. برای گفتوگو درباره موضوعی قرار گذاشته بودیم. گفتوگو درباره آن موضوع تمام شد، ضبط خاموش شد و سر چندین و چند گفتوگو باز شد. حتی پروژهای ناتمام چیدیم که آن نیز باعث مزید حسرت شد. دیدار و گفتوگو با استاد خلیلی خود دلیلی محکم بر نسبی بودن زمان است. زمان دور از چشم ما و بیخبر گذشته بود. پاسی از شب که گذشت، ادامه گپ و گفت را به وقتی دیگر سپردیم و رفتم.بحثی خواندنی در حوزه زنان داشت و نگاه عمیق و تاریخیای به آن داشت که در چند شماره چشمانداز ایران آن را در قالب گفتوگوهایی منتشر کردیم. این بحث که با همکاری همسر گرامیشان انجام شده بود، برایم جذاب بود اما نقاط افتراق فراوانی هم داشتیم که در آن نقاط از ایشان میشد دیگرپذیری را آموخت. اسمعیل خلیلی بهواقع رفیق بود. کمی قبل، از بیمارستان تماس گرفت که مشکل شغلی دو پرستار را حل کند. در حد وسع و با اصرار و پیگیری ایشان، پیگیری کردم. به تهران که منتقل شد، زنگ زدم که ببینمش و امروز و فردا کردم تا روزی که دیگر امکان دیدن نبود. گویی حس میکردم وقتی کسی به فکر مشکلات دیگران است، حالاحالا زنده است و میشود دیدش. روحت شاد آقا اسمعیل خلیلی، رفیق خونگرم و نازنین، شیرینی گفتوگوها و دیدارهای پیشین، یاد شما را لبخندی خواهد ساخت، بر صورت حسرتی که از امکان دیدار دوباره در دلم مانده است.
#اسمعیل_خلیلی#زنان_در_ایران
(متن کامل گفتوگو با مرحوم اسمعیل خلیلی را در نشریه چشمانداز ایران شماره 142 بخوانید) (https://cheshmandaziran.ir/ابژگی-و-سوژگی-زنان-در-تاریخ-ایران/)(بخش دوم این گفتوگو را در نشریه چشمانداز ایران شماره 145 بخوانید) (https://cheshmandaziran.ir/ابژگی-و-سوژگی-زنان-در-تاریخ-ایران-2/)چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید. (https://cheshmandaziran.ir/)ما را در اینستاگرام دنبال کنید. (https://www.instagram.com/cheshmandaziran/)
@cheshmandaz_iran
۳۱۱ گنج جنگ؛ فرصتی دیگر که از دست نرود بدرالسادات مفیدیدر آخرین ماه سالی که گذشت مردم ایران هنوز از شوک فاجعه دلخراش دیماه خارج نشده بودند که فاجعه بزرگتری رخ داد. بدینترتیب درحالیکه مذاکرات غیرمستقیم میان ایران و آمریکا با واسطهگری عمان در جریان بود، تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران برای دومینبار پس از جنگ دوازدهروزه در طول یک سال، به بهانه تهدید امنیتی برنامه هستهای، سنگینی خود را بر کشور تحمیل کرد. ازجمله اهداف اصلی شروع این تهاجم که برخلاف انتظار مهاجمان ۴۰ روز به طول انجامید، ترور مقامات بلندپایه سیاسی و فرماندهان ارشد نظامی و تخریب مراکز و پایگاههای حساس و مهم کشور و درنهایت ساقط کردن نظام جمهوری اسلامی از این طریق بود. بر این اساس در همان لحظات اولیه آغاز حمله، آیتالله علی خامنهای و چند تن از فرماندهان نظامی کشور و تعدادی از پایگاههای نظامی در سراسر کشور مورد هدف قرار گرفتند. همزمان با این حملات، بر اثر اصابت موشک به دبستانی در شهرستان میناب ۱۶۸ کودک به همراه کادر مدرسه به خاک و خون کشیده شدند.با گسترش حملات هوایی دشمن درحالیکه آمریکا ناوهای خود را نیز به خلیج فارس اعزام کرده بود، ایران از همان روزهای آغازین با بستن تنگه استراتژیک هرمز از تردد کشتیها و نفتکشها جلوگیری کرد. این اقدام ضربهای سهمگین به اقتصاد جهانی وارد کرد و باعث افزایش قیمت انرژی بهویژه بنزین و دیگر کالاها در آمریکا، اروپا و سایر نقاط جهان شد.بیتردید شرایطی که اینک در آن قرار داریم حاصل عملکرد گذشته ما در مناسبات داخلی و خارجی است که سالیان متمادی است ما را گرفتار کرده است. فرصتهای بسیاری را در طول این سالها برای حلوفصل مسائل مورد اختلاف با غرب در چارچوب حفظ امنیت و منافع ملی بر پایه عزت، حکمت و مصلحت از دست دادیم که صد البته زمان حسرت خوردن برای آنها گذشته و دردی را هم از وضعیت امروز ما دوا نمیکند. در اینجا آنچه بیش از هر چیز اهمیت پیدا می کند، دادن نقشی هموزن نظامیها در دوران جنگ به سیاستمداران حرفهای در عرصه سیاست خارجی ایران است تا با بهکارگیری همه فنون دیپلماتیک، کمک کنند که نظام به یک توافق سیاسی جامع از طریق مذاکرات مستقیم با آمریکا دست یابد و به تنازعات موجود با جامعه جهانی پایان دهد.#بدرالسادات_مفیدی#تنگه_هرمز#جنگ_رمضان#دیپلماسی
(متن کامل این یادداشت را در نشریه چشمانداز ایران شماره 157 بخوانید) (https://cheshmandaziran.ir/گنج-جنگ؛-فرصتی-دیگر-که-از-دست-نرود/)چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@cheshmandaz_iran۳ شهرِ زیرِ آتش و اخلاقِ هنر
گفتوگو با احسان عبدیپور
مهدی فخرزاده: جنگ پدیده عجیبی است. جنگ میتواند دست استالین را در دست روزولت و چرچیل بگذارد. موضع سیاستمداران در جنگ مشخص است؛ آنها برای منافع خود کنار یا رودرروی یکدیگر میایستند. در کشاکش جنگ، صدای تار هنرمندی از نیروگاه دماوند بلند شد، وقتی ترامپ میخواست آنجا را به آتش بکشد، اما بخش بزرگی از نخبگان هنری و ادبی و سلبریتیهای ایران صدایی نداشتند. حتی وقتی معلوم شد میناب «کار خودشان» نبود، کمتر از زبان هنرمندان و سلبریتیها، درباره کودکان معصومی که با موشکهای فوق مدرن آمریکایی جان باختند، شنیدیم.آیا باید از آنها صدایی میشنیدیم؟ چرا این صدا شنیده نشد؟ اینها مسائلی است که محور گفتوگو با هنرمند مستندساز، احسان عبدیپور شد. عبدیپور از معدود هنرمندانی بود که در جنگ هم از او روایت شنیدیم و حالا روایت او از جایگاه و مسئولیت اجتماعی هنرمندان را خواهیم خواند.
انقلاب که شد، جنگ که شد، سال ۵۹ ستادهایی با عنوان دعا و سرود تأسیس شد که بعدها در سازمانهایی مانند حوزه هنری و تبلیغات اسلامی حل شد و استمرار یافت. معنای نهفته در طراحی اسم این نهادها تصدیق میکند که اولاً حکومت هنر را میپذیرد و موجه میداند، البته که تعریف منحصربهفرد خودش را از او و حرفهاش دارد. این سازمانها و مشابه آنها در همه نظامها مؤید نیازشان به پایگاه هنری است. به یاد بیاورید فیلم محشر «لنی ریفنشتال» از سفر هیتلر به نورنبرگ را. یا سینمای بلشویکها. یا نقش هالیوود در عالمگیر کردن هژمونی ایالات متحده.
در مدتی که از آغاز جنگ اخیر گذشته است مقر و معترفم که هنر، با هر تعریفی، توانسته بر خیابانهای ایران و درنتیجه بر جنگ و روابط بینالملل تأثیر بگذارد. به یاد بیاورید سفر نخستین هیئت ایرانی به پاکستان و بالا رفتن صدای اسپیکر نوحهها یا حماسهها یا پرفورمنسها را در میادین. بنیادگراترین قسمت حاکمیت دارد با ترانه مانیفستهاش را صادر میکند و کارکردش را عمیقاً میداند.
شاید در اروپا شما فقط کشیشها را میتوانید از پوشششان تشخیص دهید. یا یک دسته آمیش را در آمریکا از لباس یا کالسکهشان. اما در ایران، لباس و شکل آرایش موی سر و صورت، نصف سوگیری سیاسی را برملا میکند و این کار یک محقق میدانی را خیلی آسان میکند. به صف بلیطفروشی هنرمندان کنسرت و سینما که نگاه کنید، از تیپیکال ظاهرشان خبردار میشوید که بیشتر آنها یا منتقد ساختار فعلیاند یا حداقل اینکه سمپاتی به ساختار موجود ندارند. اگر کمی راحتتر باشیم و نخواهیم تحلیل را سختگیرانهتر ارائه دهیم، میتوانیم بگوییم این قبیله اپوزیسیونْ است که مصرفکننده اصلی این نوع کالای فرهنگی در ایران بهشمار میرود.
هنرمندی که درآمدش از فروش بلیط است همواره در تلاش است ارادتش به این اپوزیسیون را از دست ندهد و اینجاست که «مُد اخلاقی» و «شجاعت اخلاقی» برجسته میشود. یک هنرمند چقدر باید درویشمسلک باشد تا جرئت کند نظری غیر از اپوزیسیون ارائه دهد؟ مسلماً اگر درباره مسائل سیاسی و اجتماعی مختلف، از جنگ با آمریکا گرفته تا مسئله غزه یا جنگل هیرکانی یا مصائب زیست گربهها در تهران یا هر چیز دیگر، به دلخواه اپوزیسیون ابراز عقیده نکند-بخوانید پسند اخلاقی روز را اجابت نکند- کنسرت یا اکران یا اجرا یا نمایشگاه بعدیش متأثر از موضعگیری او خلوت خواهد بود.
ما اصلاً در کارناوالهای یکدیگر شرکت نمیکنیم. تنها استثنا جشنواره فیلم فجر بود که آن هم دیگر از لیست خط خورد. قبل از آن هم جشنواره موسیقی فجر خط خورده بود. به محض اینکه دولتی بودن کارناوالی محرز شود، اتوبوسِ ارادتمندان ازلی و مومنان بلا ریب و بیتردید، چهار اسبه میتازند، اما اتوبوس مخالفان سر اولین بریدگی دور میزند. مردم از ترسِ، یا به شوقِ همراهی با حکومت، مدام از هم دور میشوند و این اصلیترین غصهایست که در جان من ساکن است.
همیشه نقد میکردیم که خون یک بچه در اوکراین، خون یک کورد کوبانی و خون فلسطینیهای اردوگاه یرموک در سوریه برای ساختار اهمیت ندارد و تنها یک خون برای او واجد ارزش است؛ خب مایی که داشتیم از این رویکرد فرار میکردیم و آن را دلیلی برای دفع و ذم برمیشمردیم، به یکباره در قبال میناب همان شدیم. میناب یک چشمپوشی فراگیر است که در نظر من ارزش مخدوششدن حریّتم را نداشت. پس هرجا نشستهام از میناب حرف زدهام.
#احسان_عبدی_پور#میناب#حمله_آمریکا_به_ایران#هنرمند
(متن کامل این گفتوگو را در نشریه چشمانداز ایران شماره 157 بخوانید)
چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@cheshmandaz_iran
شهرِ زیرِ آتش و اخلاقِ هنر گفتوگو با احسان عبدیپورمهدی فخرزاده: جنگ پدیده عجیبی است. جنگ میتواند دست استالین را در دست روزولت و چرچیل بگذارد. موضع سیاستمداران در جنگ مشخص است؛ آنها برای منافع خود کنار یا رودرروی یکدیگر میایستند. در کشاکش جنگ، صدای تار هنرمندی از نیروگاه دماوند بلند شد، وقتی ترامپ میخواست آنجا را به آتش بکشد، اما بخش بزرگی از نخبگان هنری و ادبی و سلبریتیهای ایران صدایی نداشتند. حتی وقتی معلوم شد میناب «کار خودشان» نبود، کمتر از زبان هنرمندان و سلبریتیها، درباره کودکان معصومی که با موشکهای فوق مدرن آمریکایی جان باختند، شنیدیم.آیا باید از آنها صدایی میشنیدیم؟ چرا این صدا شنیده نشد؟ اینها مسائلی است که محور گفتوگو با هنرمند مستندساز، احسان عبدیپور شد. عبدیپور از معدود هنرمندانی بود که در جنگ هم از او روایت شنیدیم و حالا روایت او از جایگاه و مسئولیت اجتماعی هنرمندان را خواهیم خواند.انقلاب که شد، جنگ که شد، سال ۵۹ ستادهایی با عنوان دعا و سرود تأسیس شد که بعدها در سازمانهایی مانند حوزه هنری و تبلیغات اسلامی حل شد و استمرار یافت. معنای نهفته در طراحی اسم این نهادها تصدیق میکند که اولاً حکومت هنر را میپذیرد و موجه میداند، البته که تعریف منحصربهفرد خودش را از او و حرفهاش دارد. این سازمانها و مشابه آنها در همه نظامها مؤید نیازشان به پایگاه هنری است. به یاد بیاورید فیلم محشر «لنی ریفنشتال» از سفر هیتلر به نورنبرگ را. یا سینمای بلشویکها. یا نقش هالیوود در عالمگیر کردن هژمونی ایالات متحده. در مدتی که از آغاز جنگ اخیر گذشته است مقر و معترفم که هنر، با هر تعریفی، توانسته بر خیابانهای ایران و درنتیجه بر جنگ و روابط بینالملل تأثیر بگذارد. به یاد بیاورید سفر نخستین هیئت ایرانی به پاکستان و بالا رفتن صدای اسپیکر نوحهها یا حماسهها یا پرفورمنسها را در میادین. بنیادگراترین قسمت حاکمیت دارد با ترانه مانیفستهاش را صادر میکند و کارکردش را عمیقاً میداند. شاید در اروپا شما فقط کشیشها را میتوانید از پوشششان تشخیص دهید. یا یک دسته آمیش را در آمریکا از لباس یا کالسکهشان. اما در ایران، لباس و شکل آرایش موی سر و صورت، نصف سوگیری سیاسی را برملا میکند و این کار یک محقق میدانی را خیلی آسان میکند. به صف بلیطفروشی هنرمندان کنسرت و سینما که نگاه کنید، از تیپیکال ظاهرشان خبردار میشوید که بیشتر آنها یا منتقد ساختار فعلیاند یا حداقل اینکه سمپاتی به ساختار موجود ندارند. اگر کمی راحتتر باشیم و نخواهیم تحلیل را سختگیرانهتر ارائه دهیم، میتوانیم بگوییم این قبیله اپوزیسیونْ است که مصرفکننده اصلی این نوع کالای فرهنگی در ایران بهشمار میرود. هنرمندی که درآمدش از فروش بلیط است همواره در تلاش است ارادتش به این اپوزیسیون را از دست ندهد و اینجاست که «مُد اخلاقی» و «شجاعت اخلاقی» برجسته میشود. یک هنرمند چقدر باید درویشمسلک باشد تا جرئت کند نظری غیر از اپوزیسیون ارائه دهد؟ مسلماً اگر درباره مسائل سیاسی و اجتماعی مختلف، از جنگ با آمریکا گرفته تا مسئله غزه یا جنگل هیرکانی یا مصائب زیست گربهها در تهران یا هر چیز دیگر، به دلخواه اپوزیسیون ابراز عقیده نکند-بخوانید پسند اخلاقی روز را اجابت نکند- کنسرت یا اکران یا اجرا یا نمایشگاه بعدیش متأثر از موضعگیری او خلوت خواهد بود. ما اصلاً در کارناوالهای یکدیگر شرکت نمیکنیم. تنها استثنا جشنواره فیلم فجر بود که آن هم دیگر از لیست خط خورد. قبل از آن هم جشنواره موسیقی فجر خط خورده بود. به محض اینکه دولتی بودن کارناوالی محرز شود، اتوبوسِ ارادتمندان ازلی و مومنان بلا ریب و بیتردید، چهار اسبه میتازند، اما اتوبوس مخالفان سر اولین بریدگی دور میزند. مردم از ترسِ، یا به شوقِ همراهی با حکومت، مدام از هم دور میشوند و این اصلیترین غصهایست که در جان من ساکن است.همیشه نقد میکردیم که خون یک بچه در اوکراین، خون یک کورد کوبانی و خون فلسطینیهای اردوگاه یرموک در سوریه برای ساختار اهمیت ندارد و تنها یک خون برای او واجد ارزش است؛ خب مایی که داشتیم از این رویکرد فرار میکردیم و آن را دلیلی برای دفع و ذم برمیشمردیم، به یکباره در قبال میناب همان شدیم. میناب یک چشمپوشی فراگیر است که در نظر من ارزش مخدوششدن حریّتم را نداشت. پس هرجا نشستهام از میناب حرف زدهام.#احسان_عبدی_پور#میناب#حمله_آمریکا_به_ایران#هنرمند
(متن کامل این گفتوگو را در نشریه چشمانداز ایران شماره 157 بخوانید)چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@cheshmandaz_iran۲ دگردیسی دکترین بنگوریون: ایران در تقابل با اسرائیل
️ احسان هوشمند/گفتوگوی مطالعات مرز با احسان هوشمند – بخش بیستونهم
چشمانداز ایران: حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، منجر به تغییراتی در جغرافیای سیاسی منطقه شده است. پاکستان معتقد است پس از ایران نوبت به آنها نیز خواهد رسید و ترکیه نیز نگران قدرتیابی اسرائیل است. در این میان ایران میتواند با اتخاذ سیاستخارجهای پویا و متناسب، جایگاه خود بهعنوان قدرت منطقهای را تثبیت کند. در این گفتوگو احسان هوشمند، پژوهشگر حوزه اقوام، ضمن توضیح راهبرد یا دکترین پیرامون اسرائیل، به بررسی نیاز و امکان تعمیق رابطه با ترکیه پرداخته است.
به کانال چشمانداز ایران بپیوندید
آنچه به نام «راهبرد پیرامون (Periphery doctrine)» به نام بن گوریون ثبت شده است در اصل ایدهای است که نخستین رئیس موساد، رئوبن شیلواخ، مطرح کرده است و به دست نخستوزیر وقت یعنی بن گوریون داد. اساس راهبرد پیرامون بر این نکته استوار بوده است که اسرائیل در حال جنگ با کشورهای عربی (و نه لزوماً اسلامی) است. یعنی مبارزه، ماهیت عربی دارد و در اینجا عروبت یا عربیت است که در مقابل اسرائیل میایستد. اسرائیل در آن دوره به دنبال این است که بتواند ظرفیتهای تازهای را با راهبرد پیرامون ایجاد کند.
مبنای راهبرد پیرامون مقابله با کشورهای عربی بهواسطه کشورهای اسلامی دیگری مانند ایران، ترکیه یا حتی اتیوپی بهخاطر مسیحیان آنجاست و همچنین ارمنیها و سازمانهای سیاسی کردها که راهبرد پیرامون شامل اینها میشود. این نکته را هم فراموش نکنیم که از همان آغاز که بن گوریون نخستوزیر میشود به این دلیل که گروهی از سیاستمداران آن دوران اسرائیل تحت تأثیر فضای تحولات شرق اروپا هستند، در ازای تحولات منطقهای تاحدودی منعطفتر از نسل جدیدی است که الآن نخستوزیر فعلی یعنی نتانیاهو آن را نمایندگی میکند.
با وقوع انقلاب اسلامی در 1357، «ایران» که یکی از حامیان کمپ دیوید بود و در همان راستای راهبرد پیرامون عمل میکرد، از بین رفت.
در دهه 90 به میزانی که رابطه اسرائیل با کشورهای منطقه دچار چالش میشود، حمایت از گروههای شورشی مثل احزاب و سازمانهای کرد برای فشار بر کشورهای رقیب یعنی ترکیه یا ایران بیشتر میشود و هرگاه توجه این کشورها به اسرائیل کاهش یافته، استفاده ابزاری اسرائیل هم از این سازمانها و احزاب کاهش یافته است. برای مثال در سال 1996 میلادی، دولت ترکیه رابطهاش را با اسرائیلترمیم میکند و نزدیکتر میشوند، در مقابل دولت اسرائیل هم حمایت خود از گروههای شورشی مسلح کرد ترکیه را کاهش میدهد.
در فضای جنگ ترامپ اعلام میکند که به گروههای مسلح کرد اسلحه داده است. از حرف ترامپ اینطور برمیآمد که مستقیماً به این گروههای کرد ایران اسلحه داده است. ابتدا نزد برخی از گزارشگران بیشترین اتهام درباره دریافت اسلحه متوجه گروهی بهنام پاک (گروه یا سازمان پارت آزادی کردستان) شد. این گروه، تنها گروهی است که رسماً اعلام کرده قصد جدایی و تجزیه ایران را دارد.
#جنگ#اقوام#احسان_هوشمند#اقوام_ایرانی_فرهنگ_یا_پاره_فرهنگ
(متن کامل این مقاله را در چشمانداز ایران شماره 157 بخوانید)
چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید.
ما را در اینستاگرام دنبال کنید.
دگردیسی دکترین بنگوریون: ایران در تقابل با اسرائیل️ احسان هوشمند/گفتوگوی مطالعات مرز با احسان هوشمند – بخش بیستونهمچشمانداز ایران: حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، منجر به تغییراتی در جغرافیای سیاسی منطقه شده است. پاکستان معتقد است پس از ایران نوبت به آنها نیز خواهد رسید و ترکیه نیز نگران قدرتیابی اسرائیل است. در این میان ایران میتواند با اتخاذ سیاستخارجهای پویا و متناسب، جایگاه خود بهعنوان قدرت منطقهای را تثبیت کند. در این گفتوگو احسان هوشمند، پژوهشگر حوزه اقوام، ضمن توضیح راهبرد یا دکترین پیرامون اسرائیل، به بررسی نیاز و امکان تعمیق رابطه با ترکیه پرداخته است.
به کانال چشمانداز ایران بپیوندید
آنچه به نام «راهبرد پیرامون (Periphery doctrine)» به نام بن گوریون ثبت شده است در اصل ایدهای است که نخستین رئیس موساد، رئوبن شیلواخ، مطرح کرده است و به دست نخستوزیر وقت یعنی بن گوریون داد. اساس راهبرد پیرامون بر این نکته استوار بوده است که اسرائیل در حال جنگ با کشورهای عربی (و نه لزوماً اسلامی) است. یعنی مبارزه، ماهیت عربی دارد و در اینجا عروبت یا عربیت است که در مقابل اسرائیل میایستد. اسرائیل در آن دوره به دنبال این است که بتواند ظرفیتهای تازهای را با راهبرد پیرامون ایجاد کند.مبنای راهبرد پیرامون مقابله با کشورهای عربی بهواسطه کشورهای اسلامی دیگری مانند ایران، ترکیه یا حتی اتیوپی بهخاطر مسیحیان آنجاست و همچنین ارمنیها و سازمانهای سیاسی کردها که راهبرد پیرامون شامل اینها میشود. این نکته را هم فراموش نکنیم که از همان آغاز که بن گوریون نخستوزیر میشود به این دلیل که گروهی از سیاستمداران آن دوران اسرائیل تحت تأثیر فضای تحولات شرق اروپا هستند، در ازای تحولات منطقهای تاحدودی منعطفتر از نسل جدیدی است که الآن نخستوزیر فعلی یعنی نتانیاهو آن را نمایندگی میکند.با وقوع انقلاب اسلامی در 1357، «ایران» که یکی از حامیان کمپ دیوید بود و در همان راستای راهبرد پیرامون عمل میکرد، از بین رفت. در دهه 90 به میزانی که رابطه اسرائیل با کشورهای منطقه دچار چالش میشود، حمایت از گروههای شورشی مثل احزاب و سازمانهای کرد برای فشار بر کشورهای رقیب یعنی ترکیه یا ایران بیشتر میشود و هرگاه توجه این کشورها به اسرائیل کاهش یافته، استفاده ابزاری اسرائیل هم از این سازمانها و احزاب کاهش یافته است. برای مثال در سال 1996 میلادی، دولت ترکیه رابطهاش را با اسرائیلترمیم میکند و نزدیکتر میشوند، در مقابل دولت اسرائیل هم حمایت خود از گروههای شورشی مسلح کرد ترکیه را کاهش میدهد.در فضای جنگ ترامپ اعلام میکند که به گروههای مسلح کرد اسلحه داده است. از حرف ترامپ اینطور برمیآمد که مستقیماً به این گروههای کرد ایران اسلحه داده است. ابتدا نزد برخی از گزارشگران بیشترین اتهام درباره دریافت اسلحه متوجه گروهی بهنام پاک (گروه یا سازمان پارت آزادی کردستان) شد. این گروه، تنها گروهی است که رسماً اعلام کرده قصد جدایی و تجزیه ایران را دارد. #جنگ#اقوام#احسان_هوشمند#اقوام_ایرانی_فرهنگ_یا_پاره_فرهنگ
(متن کامل این مقاله را در چشمانداز ایران شماره 157 بخوانید)چشمانداز ایران را از کتابفروشیهای معتبر و کیوسکهای روزنامهفروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.
۲۱پیام تسلیت 1400 فعّال سیاسی، فرهنگی و مدنی به مناسبت درگذشت مادر فداکار و رنجدیدۀ دکتر سعید مدنیبه نام هستیبخش آمد ندا از آسمان، جان را که بازآ اَلصّلاجان گفت: ای نادی خوش،اهلاً و سهلاً مرحبا
قلب تپنده و تابندۀ سرکارخانم رقیّۀ برادران، گوهرِ جان و مادر مهربانِ جناب آقای دکتر سعید مدنی از تپش بازایستاد و این روح زلال و افلاکی از بند جسمِ خاکی، رها شد و به سوی افق اعلا پرکشید و در جوار قربحق مأوا گزید. پرکشیدن روح بلند این بانوی ورجاوند در غروب غربت زمین و از بلندای قاف قربت برین به سوی رضوان الهی را تسلیت میگوییم.سوگوارانشان نه تنها ساکنان حریم حرماند،که همۀ ارادتمندان قدیم و قدماند.درگذشت این مادر پاکباز و سرافراز را که در صبوری و شکوری و تحمّلِ هجرِ فرزندِ فرهمند و در بند، نمونه و الگویی ستودنی بود، به سعید عزیز، خواهران فداکارشان و خاندان سرافراز مدنی تسلیت میگوییم و در این اندوه، در کنار سعید و شریک غم سترگشان هستیم. اکنون ما ماندهایم و فرزندانی برومند و ورجاوند از آن بانوی فرزانه و فرهیخته زنده یاد سرکارخانم رقیّۀ برادران که عمری را چون شمع در محفل رهجویان معرفت سوخت تا به همه فرزندان گرامی ، راه های زیست انسانی و زندگی آرمانی را آموخت.نام و یادشان را گرامی می داریم و ضمن طلب مغفرت برای روح بلندشان ،برای فرزندان فرهیخته و فهیم و همه بازماندگان فاضل و فکور خاندان پاکباز و سرافراز مدنی از درگاه خداوند بزرگ ،سلامت و موفقیت روزافزون مسئلت داریم.در روز وصل، پاک شود از بساطِ عمررنجی که بردهایم و شکنجی که دیدهایم
مراسم یادمان تهران :زمان: پنجشنبه ۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ از ساعت ۱۸ تا ۱۹:۳۰ دقیقهمکان: تهران، مسجد النّبی، کارگر شمالی، مقابل کوی دانشگاه، بین خیابان ۱۶ و ۱۷.مراسم یادمان اصفهان:زمان : شنبه بیستم تیرماه ۱۴۰۵ از ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۸:۳۰مکان: اصفهان، شاهزاده محمد، خیابان مارنان، مجاور نظر غربی.اسامی امضا کنندگان را اینجا مشاهده کنید:https://cheshmandaziran.ir/پیام-تسلیت-1400-فعّال-سیاسی،-فرهنگی-و-مدنی/۳در این اپیزود از «پیش و پس»، با لطفالله میثمی همصحبت شدم؛ کسی که بسیاری او را با فراز و نشیبهای زندگی و فعالیتهایش میشناسند.
اما این گفتوگو، برای من درباره اتفاقهای زندگی او نبود.
آنچه ساعتها بعد از پایان ضبط در ذهنم ماند، نوع نگاهش به انسان بود؛ نگاهی که در آن شفقت، احترام، گفتوگو و امید، هنوز زنده است.
در این اپیزود از تجربه، معنا، بخشش، امید، مسئولیت، زیستن با تفاوتها و انسان ماندن در روزگار دشوار حرف میزنیم.
امیدوارم این گفتوگو، فقط شنیدن روایت یک زندگی نباشد؛ بلکه فرصتی باشد برای تأمل درباره نگاهی که با آن جهان و آدمها را میبینیم.
پیش و پس، روایت نقطههایی است که انسانها را تغییر میدهند؛ و گفتوگویی درباره نسخهای که بعد از آن نقطه، از خودمان میسازیم.
فائزه حسینی
d.castbox.fm (https://castbox.fm/vb/966196943)Best free podcast app for Apple iOS and Android | Let words move youMillions of podcasts for all topics. Listen to the best free podcast on Android, Apple iOS, Amazon Alexa, Google Home, Carplay, Android Auto, PC. Create...
اما این گفتوگو، برای من درباره اتفاقهای زندگی او نبود.
آنچه ساعتها بعد از پایان ضبط در ذهنم ماند، نوع نگاهش به انسان بود؛ نگاهی که در آن شفقت، احترام، گفتوگو و امید، هنوز زنده است.
در این اپیزود از تجربه، معنا، بخشش، امید، مسئولیت، زیستن با تفاوتها و انسان ماندن در روزگار دشوار حرف میزنیم.
امیدوارم این گفتوگو، فقط شنیدن روایت یک زندگی نباشد؛ بلکه فرصتی باشد برای تأمل درباره نگاهی که با آن جهان و آدمها را میبینیم.
پیش و پس، روایت نقطههایی است که انسانها را تغییر میدهند؛ و گفتوگویی درباره نسخهای که بعد از آن نقطه، از خودمان میسازیم.
فائزه حسینی
d.castbox.fm (https://castbox.fm/vb/966196943)Best free podcast app for Apple iOS and Android | Let words move youMillions of podcasts for all topics. Listen to the best free podcast on Android, Apple iOS, Amazon Alexa, Google Home, Carplay, Android Auto, PC. Create...
۵۱چشمانداز ایران
در این اپیزود از «پیش و پس»، با لطفالله میثمی همصحبت شدم؛ کسی که بسیاری او را با فراز و نشیبهای زندگی و فعالیتهایش میشناسند. اما این گفتوگو، برای من درباره اتفاقهای زندگی او نبود. آنچه ساعتها بعد از پایان ضبط در ذهنم ماند، نوع نگاهش به انسان بود؛ نگاهی که در آن شفقت، احترام، گفتوگو و امید، هنوز زنده است. در این اپیزود از تجربه، معنا، بخشش، امید، مسئولیت، زیستن با تفاوتها و انسان ماندن در روزگار دشوار حرف میزنیم. امیدوارم این گفتوگو، فقط شنیدن روایت یک زندگی نباشد؛ بلکه فرصتی باشد برای تأمل درباره نگاهی که با آن جهان و آدمها را میبینیم. پیش و پس، روایت نقطههایی است که انسانها را تغییر میدهند؛ و گفتوگویی درباره نسخهای که بعد از آن نقطه، از خودمان میسازیم. فائزه حسینی d.castbox.fm (https://castbox.fm/vb/966196943) Best free podcast app for Apple iOS and Android | Let words move you Millions of podcasts for all topics. Listen to the best free podcast on Android, Apple iOS, Amazon Alexa, Google Home, Carplay, Android Auto, PC. Create...
فایل این گفتوگو را در کانال نشریه چشمانداز ایران در تلگرام میتوانید بشنوید. https://t.me/cheshmandaz_iran/1568
۳۱