گنج جنگ؛ فرصتی دیگر که از دست نرود بدرالسادات مفیدیدر آخرین ماه سالی که گذشت مردم ایران هنوز از شوک فاجعه دلخراش دی‌ماه خارج نشده بودند که فاجعه بزرگ‌تری رخ داد. بدین‌ترتیب درحالیکه مذاکرات غیرمستقیم میان ایران و آمریکا با واسطه‌گری عمان در جریان بود، تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران برای دومین‌بار پس از جنگ دوازده‌روزه در طول یک سال، به بهانه تهدید امنیتی برنامه هسته‌ای، سنگینی خود را بر کشور تحمیل کرد. ازجمله اهداف اصلی شروع این تهاجم که برخلاف انتظار مهاجمان ۴۰ روز به طول انجامید، ترور مقامات بلندپایه سیاسی و فرماندهان ارشد نظامی و تخریب مراکز و پایگاه‌های حساس و مهم کشور و درنهایت ساقط کردن نظام جمهوری اسلامی از این طریق بود. بر این اساس در همان لحظات اولیه آغاز حمله، آیت‌الله علی خامنه‌ای و چند تن از فرماندهان نظامی کشور و تعدادی از پایگاه‌های نظامی در سراسر کشور مورد هدف قرار گرفتند. هم‌زمان با این حملات، بر اثر اصابت موشک به دبستانی در شهرستان میناب ۱۶۸ کودک به همراه کادر مدرسه به خاک و خون کشیده شدند.با گسترش حملات هوایی دشمن درحالیکه آمریکا ناوهای خود را نیز به خلیج فارس اعزام کرده بود، ایران از همان روزهای آغازین با بستن تنگه استراتژیک هرمز از تردد کشتی‌ها و نفت‌کش‌ها جلوگیری کرد. این اقدام ضربه‌ای سهمگین به اقتصاد جهانی وارد کرد و باعث افزایش قیمت انرژی به‌ویژه بنزین و دیگر کالاها در آمریکا، اروپا و سایر نقاط جهان شد.بی‌تردید شرایطی که اینک در آن قرار داریم حاصل عملکرد گذشته ما در مناسبات داخلی و خارجی است که سالیان متمادی است ما را گرفتار کرده است. فرصت‌های بسیاری را در طول این سال‌ها برای حل‌وفصل مسائل مورد اختلاف با غرب در چارچوب حفظ امنیت و منافع ملی بر پایه عزت، حکمت و مصلحت از دست دادیم که صد البته زمان حسرت خوردن برای آنها گذشته و دردی را هم از وضعیت امروز ما دوا نمی‌کند. در اینجا آنچه بیش از هر چیز اهمیت پیدا می کند، دادن نقشی هم‌وزن نظامی‌ها در دوران جنگ به سیاستمداران حرفه‌ای در عرصه سیاست خارجی ایران است تا با به‌کارگیری همه فنون دیپلماتیک، کمک کنند که نظام به یک توافق سیاسی جامع از طریق مذاکرات مستقیم با آمریکا دست یابد و به تنازعات موجود با جامعه جهانی پایان دهد.#بدرالسادات_مفیدی#تنگه_هرمز#جنگ_رمضان#دیپلماسی
(متن کامل این یادداشت را در نشریه چشم‌انداز ایران شماره 157 بخوانید) (https://cheshmandaziran.ir/گنج-جنگ؛-فرصتی-دیگر-که-از-دست-نرود/)چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@cheshmandaz_iran۳ شهرِ زیرِ آتش و اخلاقِ هنر
گفت‌وگو با احسان عبدی‌پور
مهدی فخرزاده: جنگ پدیده عجیبی است. جنگ می‌تواند دست استالین را در دست روزولت و چرچیل بگذارد. موضع سیاستمداران در جنگ مشخص است؛ آنها برای منافع خود کنار یا رودرروی یکدیگر می‌ایستند. در کشاکش جنگ، صدای تار هنرمندی از نیروگاه دماوند بلند شد، وقتی ترامپ می‌خواست آنجا را به آتش بکشد، اما بخش بزرگی از نخبگان هنری و ادبی و سلبریتی‌های ایران صدایی نداشتند. حتی وقتی معلوم شد میناب «کار خودشان» نبود، کمتر از زبان هنرمندان و سلبریتی‌ها، درباره کودکان معصومی که با موشک‌های فوق مدرن آمریکایی جان باختند، شنیدیم.آیا باید از آنها صدایی می‌شنیدیم؟ چرا این صدا شنیده نشد؟ این‌ها مسائلی است که محور گفت‌وگو با هنرمند مستندساز، احسان عبدی‌پور شد. عبدی‌پور از معدود هنرمندانی بود که در جنگ هم از او روایت شنیدیم و حالا روایت او از جایگاه و مسئولیت اجتماعی هنرمندان را خواهیم خواند.
انقلاب که شد، جنگ که شد، سال ۵۹ ستادهایی با عنوان دعا و سرود تأسیس شد که بعدها در سازمان‌هایی مانند حوزه هنری و تبلیغات اسلامی حل شد و استمرار یافت. معنای نهفته در طراحی اسم این نهادها تصدیق می‌کند که اولاً حکومت هنر را می‌پذیرد و موجه می‌داند، البته که تعریف منحصربه‌فرد خودش را از او و حرفه‌اش دارد. این سازمان‌ها و مشابه آنها در همه نظام‌ها مؤید نیازشان به پایگاه هنری است. به یاد بیاورید فیلم محشر «لنی ریفنشتال» از سفر هیتلر به نورنبرگ را. یا سینمای بلشویک‌ها. یا نقش هالیوود در عالم‌گیر کردن هژمونی ایالات متحده.
در مدتی که از آغاز جنگ اخیر گذشته است مقر و معترفم که هنر، با هر تعریفی، توانسته بر خیابان‌های ایران و درنتیجه بر جنگ و روابط بین‌الملل تأثیر بگذارد. به یاد بیاورید سفر نخستین هیئت ایرانی به پاکستان و بالا رفتن صدای اسپیکر نوحه‌ها یا حماسه‌ها یا پرفورمنس‌ها را در میادین. بنیادگرا‌ترین قسمت حاکمیت دارد با ترانه مانیفست‌هاش را صادر می‌کند و کارکردش را عمیقاً می‌داند.
شاید در اروپا شما فقط کشیش‌ها را می‌توانید از پوشش‌شان تشخیص دهید. یا یک دسته آمیش را در آمریکا از لباس یا کالسکه‌شان. اما در ایران، لباس و شکل آرایش موی سر و صورت، نصف سوگیری سیاسی را برملا می‌کند و این کار یک محقق میدانی را خیلی آسان می‌کند. به صف بلیط‌فروشی هنرمندان کنسرت و سینما که نگاه کنید، از تیپیکال ظاهرشان خبردار می‌شوید که بیشتر آنها یا منتقد ساختار فعلی‌اند یا حداقل اینکه سمپاتی به ساختار موجود ندارند. اگر کمی راحت‌تر باشیم و نخواهیم تحلیل را سختگیرانه‌تر ارائه دهیم، می‌توانیم بگوییم این قبیله اپوزیسیونْ است که مصرف‌کننده اصلی این نوع کالای فرهنگی در ایران به‌شمار می‌رود.
هنرمندی که درآمدش از فروش بلیط است همواره در تلاش است ارادتش به این اپوزیسیون را از دست ندهد و اینجاست که «مُد اخلاقی» و «شجاعت اخلاقی» برجسته می‌شود. یک هنرمند چقدر باید درویش‌مسلک باشد تا جرئت کند نظری غیر از اپوزیسیون ارائه دهد؟ مسلماً اگر درباره مسائل سیاسی و اجتماعی مختلف، از جنگ با آمریکا گرفته تا مسئله غزه یا جنگل هیرکانی یا مصائب زیست گربه‌ها در تهران یا هر چیز دیگر، به دلخواه اپوزیسیون ابراز عقیده نکند-بخوانید پسند اخلاقی روز را اجابت نکند- کنسرت یا اکران یا اجرا یا نمایشگاه بعدیش متأثر از موضع‌گیری او خلوت خواهد بود.
ما اصلاً در کارناوال‌های یکدیگر شرکت نمی‌کنیم. تنها استثنا جشنواره فیلم فجر بود که آن هم دیگر از لیست خط خورد. قبل از آن هم جشنواره موسیقی فجر خط خورده بود. به محض اینکه دولتی بودن کارناوالی محرز شود، اتوبوسِ ارادتمندان ازلی و مومنان بلا ریب و بی‌تردید، چهار اسبه می‌تازند، اما اتوبوس مخالفان سر اولین بریدگی دور می‌زند. مردم از ترسِ، یا به شوقِ همراهی با حکومت، مدام از هم دور می‌شوند و این اصلی‌ترین غصه‌ای‌ست که در جان من ساکن است.
همیشه نقد می‌کردیم که خون یک بچه در اوکراین، خون یک کورد کوبانی و خون فلسطینی‌های اردوگاه یرموک در سوریه برای ساختار اهمیت ندارد و تنها یک خون برای او واجد ارزش است؛ خب مایی که داشتیم از این رویکرد فرار می‌کردیم و آن را دلیلی برای دفع و ذم برمی‌شمردیم، به یک‌باره در قبال میناب همان شدیم. میناب یک چشم‌پوشی فراگیر است که در نظر من ارزش مخدوش‌شدن حریّتم را نداشت. پس هرجا نشسته‌ام از میناب حرف زده‌ام.
#احسان_عبدی_پور#میناب#حمله_آمریکا_به_ایران#هنرمند
(متن کامل این گفت‌وگو را در نشریه چشم‌انداز ایران شماره 157 بخوانید)
چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@cheshmandaz_iran
شهرِ زیرِ آتش و اخلاقِ هنر گفت‌وگو با احسان عبدیپورمهدی فخرزاده: جنگ پدیده عجیبی است. جنگ می‌تواند دست استالین را در دست روزولت و چرچیل بگذارد. موضع سیاستمداران در جنگ مشخص است؛ آنها برای منافع خود کنار یا رودرروی یکدیگر می‌ایستند. در کشاکش جنگ، صدای تار هنرمندی از نیروگاه دماوند بلند شد، وقتی ترامپ می‌خواست آنجا را به آتش بکشد، اما بخش بزرگی از نخبگان هنری و ادبی و سلبریتی‌های ایران صدایی نداشتند. حتی وقتی معلوم شد میناب «کار خودشان» نبود، کمتر از زبان هنرمندان و سلبریتی‌ها، درباره کودکان معصومی که با موشک‌های فوق مدرن آمریکایی جان باختند، شنیدیم.آیا باید از آنها صدایی می‌شنیدیم؟ چرا این صدا شنیده نشد؟ این‌ها مسائلی است که محور گفت‌وگو با هنرمند مستندساز، احسان عبدی‌پور شد. عبدی‌پور از معدود هنرمندانی بود که در جنگ هم از او روایت شنیدیم و حالا روایت او از جایگاه و مسئولیت اجتماعی هنرمندان را خواهیم خواند.انقلاب که شد، جنگ که شد، سال ۵۹ ستادهایی با عنوان دعا و سرود تأسیس شد که بعدها در سازمان‌هایی مانند حوزه هنری و تبلیغات اسلامی حل شد و استمرار یافت. معنای نهفته در طراحی اسم این نهادها تصدیق می‌کند که اولاً حکومت هنر را می‌پذیرد و موجه می‌داند، البته که تعریف منحصربه‌فرد خودش را از او و حرفه‌اش دارد. این سازمان‌ها و مشابه آنها در همه نظام‌ها مؤید نیازشان به پایگاه هنری است. به یاد بیاورید فیلم محشر «لنی ریفنشتال» از سفر هیتلر به نورنبرگ را. یا سینمای بلشویک‌ها. یا نقش هالیوود در عالم‌گیر کردن هژمونی ایالات متحده. در مدتی که از آغاز جنگ اخیر گذشته است مقر و معترفم که هنر، با هر تعریفی، توانسته بر خیابان‌های ایران و درنتیجه بر جنگ و روابط بین‌الملل تأثیر بگذارد. به یاد بیاورید سفر نخستین هیئت ایرانی به پاکستان و بالا رفتن صدای اسپیکر نوحه‌ها یا حماسه‌ها یا پرفورمنس‌ها را در میادین. بنیادگرا‌ترین قسمت حاکمیت دارد با ترانه مانیفست‌هاش را صادر می‌کند و کارکردش را عمیقاً می‌داند. شاید در اروپا شما فقط کشیش‌ها را می‌توانید از پوشش‌شان تشخیص دهید. یا یک دسته آمیش را در آمریکا از لباس یا کالسکه‌شان. اما در ایران، لباس و شکل آرایش موی سر و صورت، نصف سوگیری سیاسی را برملا می‌کند و این کار یک محقق میدانی را خیلی آسان می‌کند. به صف بلیط‌فروشی هنرمندان کنسرت و سینما که نگاه کنید، از تیپیکال ظاهرشان خبردار می‌شوید که بیشتر آنها یا منتقد ساختار فعلی‌اند یا حداقل اینکه سمپاتی به ساختار موجود ندارند. اگر کمی راحت‌تر باشیم و نخواهیم تحلیل را سختگیرانه‌تر ارائه دهیم، می‌توانیم بگوییم این قبیله اپوزیسیونْ است که مصرف‌کننده اصلی این نوع کالای فرهنگی در ایران به‌شمار می‌رود. هنرمندی که درآمدش از فروش بلیط است همواره در تلاش است ارادتش به این اپوزیسیون را از دست ندهد و اینجاست که «مُد اخلاقی» و «شجاعت اخلاقی» برجسته می‌شود. یک هنرمند چقدر باید درویش‌مسلک باشد تا جرئت کند نظری غیر از اپوزیسیون ارائه دهد؟ مسلماً اگر درباره مسائل سیاسی و اجتماعی مختلف، از جنگ با آمریکا گرفته تا مسئله غزه یا جنگل هیرکانی یا مصائب زیست گربه‌ها در تهران یا هر چیز دیگر، به دلخواه اپوزیسیون ابراز عقیده نکند-بخوانید پسند اخلاقی روز را اجابت نکند- کنسرت یا اکران یا اجرا یا نمایشگاه بعدیش متأثر از موضع‌گیری او خلوت خواهد بود. ما اصلاً در کارناوال‌های یکدیگر شرکت نمی‌کنیم. تنها استثنا جشنواره فیلم فجر بود که آن هم دیگر از لیست خط خورد. قبل از آن هم جشنواره موسیقی فجر خط خورده بود. به محض اینکه دولتی بودن کارناوالی محرز شود، اتوبوسِ ارادتمندان ازلی و مومنان بلا ریب و بی‌تردید، چهار اسبه می‌تازند، اما اتوبوس مخالفان سر اولین بریدگی دور می‌زند. مردم از ترسِ، یا به شوقِ همراهی با حکومت، مدام از هم دور می‌شوند و این اصلی‌ترین غصه‌ای‌ست که در جان من ساکن است.همیشه نقد می‌کردیم که خون یک بچه در اوکراین، خون یک کورد کوبانی و خون فلسطینی‌های اردوگاه یرموک در سوریه برای ساختار اهمیت ندارد و تنها یک خون برای او واجد ارزش است؛ خب مایی که داشتیم از این رویکرد فرار می‌کردیم و آن را دلیلی برای دفع و ذم برمی‌شمردیم، به یک‌باره در قبال میناب همان شدیم. میناب یک چشم‌پوشی فراگیر است که در نظر من ارزش مخدوش‌شدن حریّتم را نداشت. پس هرجا نشسته‌ام از میناب حرف زده‌ام.#احسان_عبدی_پور#میناب#حمله_آمریکا_به_ایران#هنرمند
(متن کامل این گفت‌وگو را در نشریه چشم‌انداز ایران شماره 157 بخوانید)چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@cheshmandaz_iran۲ دگردیسی دکترین بن‌گوریون: ایران در تقابل با اسرائیل
️ احسان هوشمند/گفت‌وگوی مطالعات مرز با احسان هوشمند – بخش بیست‌ونهم
چشم‌انداز ایران: حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، منجر به تغییراتی در جغرافیای سیاسی منطقه شده است. پاکستان معتقد است پس از ایران نوبت به آنها نیز خواهد رسید و ترکیه نیز نگران قدرت‌یابی اسرائیل است. در این میان ایران می‌تواند با اتخاذ سیاست‌خارجه‌ای پویا و متناسب، جایگاه خود به‌عنوان قدرت منطقه‌ای را تثبیت کند. در این گفت‌وگو احسان هوشمند، پژوهشگر حوزه اقوام، ضمن توضیح راهبرد یا دکترین پیرامون اسرائیل، به بررسی نیاز و امکان تعمیق رابطه با ترکیه پرداخته است.
به کانال چشم‌انداز ایران بپیوندید
آنچه به نام «راهبرد پیرامون (Periphery doctrine)» به نام بن گوریون ثبت شده است در اصل ایده‌ای است که نخستین رئیس موساد، رئوبن شیلواخ، مطرح کرده است و به دست نخست‌وزیر وقت یعنی بن گوریون داد. اساس راهبرد پیرامون بر این نکته استوار بوده است که اسرائیل در حال جنگ با کشورهای عربی (و نه لزوماً اسلامی) است. یعنی مبارزه، ماهیت عربی دارد و در اینجا عروبت یا عربیت است که در مقابل اسرائیل می‌ایستد. اسرائیل در آن دوره به دنبال این است که بتواند ظرفیت‌های تازه‌ای را با راهبرد پیرامون ایجاد کند.
مبنای راهبرد پیرامون مقابله با کشورهای عربی به‌واسطه کشورهای اسلامی دیگری مانند ایران، ترکیه یا حتی اتیوپی به‌خاطر مسیحیان آنجاست و همچنین ارمنی‌ها و سازمان‌های سیاسی کردها که راهبرد پیرامون شامل این‌ها می‌شود. این نکته را هم فراموش نکنیم که از همان آغاز که بن گوریون نخست‌وزیر می‌شود به این دلیل که گروهی از سیاستمداران آن دوران اسرائیل تحت تأثیر فضای تحولات شرق اروپا هستند، در ازای تحولات منطقه‌ای تاحدودی منعطف‌تر از نسل جدیدی است که الآن نخست‌وزیر فعلی یعنی نتانیاهو آن را نمایندگی می‌کند.
با وقوع انقلاب اسلامی در 1357، «ایران» که یکی از حامیان کمپ دیوید بود و در همان راستای راهبرد پیرامون عمل می‌کرد، از بین رفت.
در دهه 90 به میزانی که رابطه اسرائیل با کشورهای منطقه دچار چالش می‌شود، حمایت از گروه‌های شورشی مثل احزاب و سازمان‌های کرد برای فشار بر کشورهای رقیب یعنی ترکیه یا ایران بیشتر می‌شود و هرگاه توجه این کشورها به اسرائیل کاهش یافته، استفاده ابزاری اسرائیل هم از این سازمان‌ها و احزاب کاهش یافته است. برای مثال در سال 1996 میلادی، دولت ترکیه رابطه‌اش را با اسرائیل‌ترمیم می‌کند و نزدیک‌تر می‌شوند، در مقابل دولت اسرائیل هم حمایت خود از گروه‌های شورشی مسلح کرد ترکیه را کاهش می‌دهد.
در فضای جنگ ترامپ اعلام می‌کند که به گروه‌های مسلح کرد اسلحه داده است. از حرف ترامپ این‌طور برمی‌آمد که مستقیماً به این گروه‌های کرد ایران اسلحه داده است. ابتدا نزد برخی از گزارشگران بیشترین اتهام درباره دریافت اسلحه متوجه گروهی به‌نام پاک (گروه یا سازمان پارت آزادی کردستان) شد. این گروه، تنها گروهی است که رسماً اعلام کرده قصد جدایی و تجزیه ایران را دارد.
#جنگ#اقوام#احسان_هوشمند#اقوام_ایرانی_فرهنگ_یا_پاره_فرهنگ
(متن کامل این مقاله را در چشم‌انداز ایران شماره 157 بخوانید)
چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.
ما را در اینستاگرام دنبال کنید.
دگردیسی دکترین بن‌گوریون: ایران در تقابل با اسرائیل️ احسان هوشمند/گفت‌وگوی مطالعات مرز با احسان هوشمند – بخش بیستونهمچشمانداز ایران: حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، منجر به تغییراتی در جغرافیای سیاسی منطقه شده است. پاکستان معتقد است پس از ایران نوبت به آنها نیز خواهد رسید و ترکیه نیز نگران قدرت‌یابی اسرائیل است. در این میان ایران می‌تواند با اتخاذ سیاست‌خارجه‌ای پویا و متناسب، جایگاه خود به‌عنوان قدرت منطقه‌ای را تثبیت کند. در این گفت‌وگو احسان هوشمند، پژوهشگر حوزه اقوام، ضمن توضیح راهبرد یا دکترین پیرامون اسرائیل، به بررسی نیاز و امکان تعمیق رابطه با ترکیه پرداخته است.
به کانال چشم‌انداز ایران بپیوندید
آنچه به نام «راهبرد پیرامون (Periphery doctrine)» به نام بن گوریون ثبت شده است در اصل ایده‌ای است که نخستین رئیس موساد، رئوبن شیلواخ، مطرح کرده است و به دست نخست‌وزیر وقت یعنی بن گوریون داد. اساس راهبرد پیرامون بر این نکته استوار بوده است که اسرائیل در حال جنگ با کشورهای عربی (و نه لزوماً اسلامی) است. یعنی مبارزه، ماهیت عربی دارد و در اینجا عروبت یا عربیت است که در مقابل اسرائیل می‌ایستد. اسرائیل در آن دوره به دنبال این است که بتواند ظرفیت‌های تازه‌ای را با راهبرد پیرامون ایجاد کند.مبنای راهبرد پیرامون مقابله با کشورهای عربی به‌واسطه کشورهای اسلامی دیگری مانند ایران، ترکیه یا حتی اتیوپی به‌خاطر مسیحیان آنجاست و همچنین ارمنی‌ها و سازمان‌های سیاسی کردها که راهبرد پیرامون شامل این‌ها می‌شود. این نکته را هم فراموش نکنیم که از همان آغاز که بن گوریون نخست‌وزیر می‌شود به این دلیل که گروهی از سیاستمداران آن دوران اسرائیل تحت تأثیر فضای تحولات شرق اروپا هستند، در ازای تحولات منطقه‌ای تاحدودی منعطف‌تر از نسل جدیدی است که الآن نخست‌وزیر فعلی یعنی نتانیاهو آن را نمایندگی می‌کند.با وقوع انقلاب اسلامی در 1357، «ایران» که یکی از حامیان کمپ دیوید بود و در همان راستای راهبرد پیرامون عمل می‌کرد، از بین رفت. در دهه 90 به میزانی که رابطه اسرائیل با کشورهای منطقه دچار چالش می‌شود، حمایت از گروه‌های شورشی مثل احزاب و سازمان‌های کرد برای فشار بر کشورهای رقیب یعنی ترکیه یا ایران بیشتر می‌شود و هرگاه توجه این کشورها به اسرائیل کاهش یافته، استفاده ابزاری اسرائیل هم از این سازمان‌ها و احزاب کاهش یافته است. برای مثال در سال 1996 میلادی، دولت ترکیه رابطه‌اش را با اسرائیل‌ترمیم می‌کند و نزدیک‌تر می‌شوند، در مقابل دولت اسرائیل هم حمایت خود از گروه‌های شورشی مسلح کرد ترکیه را کاهش می‌دهد.در فضای جنگ ترامپ اعلام می‌کند که به گروه‌های مسلح کرد اسلحه داده است. از حرف ترامپ این‌طور برمی‌آمد که مستقیماً به این گروه‌های کرد ایران اسلحه داده است. ابتدا نزد برخی از گزارشگران بیشترین اتهام درباره دریافت اسلحه متوجه گروهی به‌نام پاک (گروه یا سازمان پارت آزادی کردستان) شد. این گروه، تنها گروهی است که رسماً اعلام کرده قصد جدایی و تجزیه ایران را دارد. #جنگ#اقوام#احسان_هوشمند#اقوام_ایرانی_فرهنگ_یا_پاره_فرهنگ
(متن کامل این مقاله را در چشم‌انداز ایران شماره 157 بخوانید)چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.
۲۱پیام تسلیت 1400 فعّال سیاسی، فرهنگی و مدنی به مناسبت درگذشت مادر فداکار و رنج‌دیدۀ دکتر سعید مدنیبه نام هستی‌بخش آمد ندا از آسمان، جان را که بازآ اَلصّلاجان گفت: ای نادی خوش،اهلاً و سهلاً مرحبا
قلب تپنده و تابندۀ سرکارخانم رقیّۀ برادران، گوهرِ جان و مادر مهربانِ جناب آقای دکتر سعید مدنی از تپش بازایستاد و این روح زلال و افلاکی از بند جسمِ خاکی، رها شد و به سوی افق اعلا پرکشید و در جوار قرب‌حق مأوا گزید. پرکشیدن روح بلند این بانوی ورجاوند در غروب غربت زمین و از بلندای قاف قربت برین به سوی رضوان الهی را تسلیت می‌گوییم.سوگوارانشان نه تنها ساکنان حریم حرم‌اند،که همۀ ارادتمندان قدیم و قدم‌اند.درگذشت این مادر پاکباز و سرافراز را که در صبوری و شکوری و تحمّلِ هجرِ فرزندِ فرهمند و در بند، نمونه و الگویی ستودنی بود، به سعید عزیز، خواهران فداکارشان و خاندان سرافراز مدنی تسلیت می‌گوییم و در این اندوه، در کنار سعید و شریک غم سترگشان هستیم. اکنون ما مانده‌ایم و فرزندانی برومند و ورجاوند از آن بانوی فرزانه و فرهیخته زنده یاد سرکارخانم رقیّۀ برادران که عمری را چون شمع در محفل رهجویان معرفت سوخت تا به همه فرزندان گرامی ، راه های زیست انسانی و زندگی آرمانی را آموخت.نام و یادشان را گرامی می داریم و ضمن طلب مغفرت برای روح بلندشان ،برای فرزندان فرهیخته و فهیم و همه بازماندگان فاضل و فکور خاندان پاکباز و سرافراز مدنی از درگاه خداوند بزرگ ،سلامت و موفقیت روزافزون مسئلت داریم.در روز وصل، پاک شود از بساطِ عمررنجی که برده‌ایم و شکنجی که دیده‌ایم
مراسم یادمان تهران :زمان: پنجشنبه ۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ از ساعت ۱۸ تا ۱۹:۳۰ دقیقهمکان: تهران، مسجد النّبی، کارگر شمالی، مقابل کوی دانشگاه، بین خیابان ۱۶ و ۱۷.مراسم یادمان اصفهان:زمان : شنبه بیستم تیرماه ۱۴۰۵ از ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۸:۳۰مکان: اصفهان، شاهزاده محمد، خیابان مارنان، مجاور نظر غربی.اسامی امضا کنندگان را اینجا مشاهده کنید:https://cheshmandaziran.ir/پیام-تسلیت-1400-فعّال-سیاسی،-فرهنگی-و-مدنی/۴در این اپیزود از «پیش و پس»، با لطف‌الله میثمی هم‌صحبت شدم؛ کسی که بسیاری او را با فراز و نشیب‌های زندگی و فعالیت‌هایش می‌شناسند.
اما این گفت‌وگو، برای من درباره اتفاق‌های زندگی او نبود.
آنچه ساعت‌ها بعد از پایان ضبط در ذهنم ماند، نوع نگاهش به انسان بود؛ نگاهی که در آن شفقت، احترام، گفت‌وگو و امید، هنوز زنده است.
در این اپیزود از تجربه، معنا، بخشش، امید، مسئولیت، زیستن با تفاوت‌ها و انسان ماندن در روزگار دشوار حرف می‌زنیم.
امیدوارم این گفت‌وگو، فقط شنیدن روایت یک زندگی نباشد؛ بلکه فرصتی باشد برای تأمل درباره نگاهی که با آن جهان و آدم‌ها را می‌بینیم.
پیش و پس، روایت نقطه‌هایی است که انسان‌ها را تغییر می‌دهند؛ و گفت‌وگویی درباره نسخه‌ای که بعد از آن نقطه، از خودمان می‌سازیم.
فائزه حسینی
d.castbox.fm (https://castbox.fm/vb/966196943)Best free podcast app for Apple iOS and Android | Let words move youMillions of podcasts for all topics. Listen to the best free podcast on Android, Apple iOS, Amazon Alexa, Google Home, Carplay, Android Auto, PC. Create...
اما این گفت‌وگو، برای من درباره اتفاق‌های زندگی او نبود.
آنچه ساعت‌ها بعد از پایان ضبط در ذهنم ماند، نوع نگاهش به انسان بود؛ نگاهی که در آن شفقت، احترام، گفت‌وگو و امید، هنوز زنده است.
در این اپیزود از تجربه، معنا، بخشش، امید، مسئولیت، زیستن با تفاوت‌ها و انسان ماندن در روزگار دشوار حرف می‌زنیم.
امیدوارم این گفت‌وگو، فقط شنیدن روایت یک زندگی نباشد؛ بلکه فرصتی باشد برای تأمل درباره نگاهی که با آن جهان و آدم‌ها را می‌بینیم.
پیش و پس، روایت نقطه‌هایی است که انسان‌ها را تغییر می‌دهند؛ و گفت‌وگویی درباره نسخه‌ای که بعد از آن نقطه، از خودمان می‌سازیم.
فائزه حسینی
d.castbox.fm (https://castbox.fm/vb/966196943)Best free podcast app for Apple iOS and Android | Let words move youMillions of podcasts for all topics. Listen to the best free podcast on Android, Apple iOS, Amazon Alexa, Google Home, Carplay, Android Auto, PC. Create...
۵۱چشم‌انداز ایران
در این اپیزود از «پیش و پس»، با لطف‌الله میثمی هم‌صحبت شدم؛ کسی که بسیاری او را با فراز و نشیب‌های زندگی و فعالیت‌هایش می‌شناسند. اما این گفت‌وگو، برای من درباره اتفاق‌های زندگی او نبود. آنچه ساعت‌ها بعد از پایان ضبط در ذهنم ماند، نوع نگاهش به انسان بود؛ نگاهی که در آن شفقت، احترام، گفت‌وگو و امید، هنوز زنده است. در این اپیزود از تجربه، معنا، بخشش، امید، مسئولیت، زیستن با تفاوت‌ها و انسان ماندن در روزگار دشوار حرف می‌زنیم. امیدوارم این گفت‌وگو، فقط شنیدن روایت یک زندگی نباشد؛ بلکه فرصتی باشد برای تأمل درباره نگاهی که با آن جهان و آدم‌ها را می‌بینیم. پیش و پس، روایت نقطه‌هایی است که انسان‌ها را تغییر می‌دهند؛ و گفت‌وگویی درباره نسخه‌ای که بعد از آن نقطه، از خودمان می‌سازیم. فائزه حسینی d.castbox.fm (https://castbox.fm/vb/966196943) Best free podcast app for Apple iOS and Android | Let words move you Millions of podcasts for all topics. Listen to the best free podcast on Android, Apple iOS, Amazon Alexa, Google Home, Carplay, Android Auto, PC. Create...
فایل این گفت‌وگو را در کانال نشریه چشم‌انداز ایران در تلگرام می‌توانید بشنوید. https://t.me/cheshmandaz_iran/1568
۳۱دیپلماسی دلاری جرد کوشنردکستر فیلکینزمنبع: نیویورکر، ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶به کانال چشم‌انداز ایران بپیوندید (https://t.me/cheshmandaz_iran)
داماد دونالد ترامپ نماینده نوعی تازه از چهره‌های واشنگتن است؛ کسانی که در جهان آنها، منصب عمومی می‌تواند به ابزاری برای دستیابی به ثروتی عظیم تبدیل شود.
در واپسین ساعت‌های پیش از ورود ایالات متحده به جنگ با ایران در فوریه امسال، جرد کوشنر در ژنو با مذاکره‌کنندگان ایرانی دیدار کرد؛ آخرین فرصت برای جلوگیری از جنگی که منطقه را به آشوب می‌کشاند و اقتصاد جهانی را شوکه می‌کرد. پس از جلسه، کوشنر طرف‌های ایرانی را چنان توصیف کرد که گویی ارزش وقت گذاشتن ندارند. به خبرنگاران گفت: «کلی حقه‌بازی. اساساً همه‌جا دارند با ما بازی می‌کنند و رفتارشان بسیار، بسیار لغزنده است.»کوشنر، داماد جوان‌چهره دونالد ترامپ، در سال‌های اخیر مأموریتی کم‌سابقه یافته است. او همراه با استیو ویتکاف، فرستاده ویژه رئیس‌جمهور، مأمور شده جنگ‌های غزه و اوکراین و تقریباً هر جنگ دیگری را که ممکن است شعله‌ور شود، پایان دهد. کوشنر ۴۵ ساله چندان اعتقادی به فن و سنت دیپلماسی ندارد. از نظر او، دانستن تاریخ یک منطقه یا جزئیات مواضع طرف‌های مذاکره، به‌اندازه این مهم نیست که حرف هر دو طرف شنیده شود و نقطه‌ای در میانه پیدا شود.او گفته است توافق‌های صلح شبیه معاملات املاک‌اند: هر دو به چانه‌زنی سخت و گاهی بلوف نیاز دارند. از نگاه کوشنر، اینکه دیپلمات‌های بسیاری پیش از او در حل این منازعات ناکام مانده‌اند، نه نشانه سرسختی و پیچیدگی مسائل بین‌المللی، بلکه گواه متوسط‌بودن کسانی است که پیش از او این کار را انجام داده‌اند. سال ۲۰۲۰، پس از آنکه ترامپ نخستین طرح صلح خاورمیانه‌ای خود را رونمایی کرد، کوشنر گفت: «چند سال است همه کسانی که تلاش کرده‌اند و شکست خورده‌اند، از من انتقاد می‌کنند که چرا همان روشی را نمی‌روم که آنها رفتند. اگر کسی موفق شده بود، دیگر من مجبور نبودم به این موضوع بپردازم.»هنگامی که کوشنر و ویتکاف در فوریه مذاکرات با ایرانی‌ها را آغاز کردند، دو کشور در آستانه جنگ بودند. در سال ۲۰۲۵، نیروهای آمریکایی و اسرائیلی تأسیسات غنی‌سازی هسته‌ای ایران را بمباران کرده بودند؛ تأسیساتی که رهبران غربی می‌گفتند بخشی از تلاشی چندده‌ساله برای دستیابی به سلاح هسته‌ای است. پس از حملات، ترامپ اعلام کرد توانایی ایران برای غنی‌سازی اورانیوم «نابود شده است». وقتی رئیس یکی از مهم‌ترین نهادهای اطلاعات نظامی آمریکا با ارزیابی رئیس‌جمهور مخالفت کرد، از مقام خود برکنار شد.بااین‌حال، ترامپ و دیگر مقام‌های غربی خواهان امتیازهای بیشتری بودند. ایران همچنان ذخیره بزرگی از اورانیوم با غنای پایین‌تر در اختیار داشت. این مواد زیر آوار ناشی از بمباران‌های سال ۲۰۲۵ مدفون شده بود، اما ترامپ و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، اصرار داشتند ایران همه این ذخایر را تحویل دهد و از هرگونه غنی‌سازی اورانیوم در آینده صرف‌نظر کند. ترامپ کوشنر و ویتکاف را فرستاد تا ایران را عملاً در برابر انتخابی دوگانه قرار دهند: تحویل تمامی ذخایر یا مواجهه با حمله. او برای جدی‌نشان‌دادن تهدیدش، ناوگانی نظامی نیز به خاورمیانه فرستاده بود و می‌گفت: «باید به توافقی معنادار برسیم؛ وگرنه اتفاق‌های بدی خواهد افتاد.»گفت‌وگو درباره محدودکردن برنامه هسته‌ای ایران، به‌غایت پیچیده است؛ هم از نظر فنی ــ از جمله تعیین سرعت سانتریفیوژهایی که می‌توان اجازه فعالیت به آنها داد ــ و هم از منظر دیپلماتیک، مانند راستی‌آزمایی ادعاهای ایران درباره خلع سلاح. بااین‌حال، نه کوشنر و نه ویتکاف هیچ مشاور فنی‌ای را با خود به مذاکرات نبردند. هرچند کارشناسی از وزارت انرژی برای همکاری با ویتکاف تعیین شده بود، او در اتاق مذاکره حضور نداشت؛ ادعایی که کاخ سفید آن را رد کرده است. گویی برای نشان‌دادن میزان اعتمادبه‌نفس‌شان، کوشنر و ویتکاف هم‌زمان با روس‌ها نیز درباره جنگ اوکراین مذاکره می‌کردند: صبح درباره ایران و بعدازظهر درباره اوکراین.#جرد_کوشنر#ترامپ
(متن کامل این مقاله را در سایت چشم‌انداز ایران بخوانید) (https://cheshmandaziran.ir/دیپلماسی-دلاری-جرد-کوشنر/)چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید. (https://cheshmandaziran.ir/)ما را در اینستاگرام دنبال کنید. (https://www.instagram.com/cheshmandaziran/)
به کانال رسمی چشم‌انداز در بله بپیوندید:http://ble.ir/cheshmandaziran۳جنگ علیه تروریسم: ۲۰ سال خونریزی و توهمطارق علیمنبع: نشریه نیشن (https://www.thenation.com/article/world/9-11-war-terror/tnamp/?utm_source=chatgpt.com)به کانال چشم‌انداز ایران بپیوندید (https://t.me/cheshmandaz_iran)
با وجود اینکه این مقاله به مناسبت بیستمین سالگرد ۱۱ سپتامبر در thenathion (https://www.thenation.com/article/world/9-11-war-terror/tnamp/?utm_source=chatgpt.com) منتشر شد، اما به خوبی سیاست‌های کلی آمریکا را در منطقه خاور میانه نشان می‌دهد. امروز شاهد هستیم که سوریه سقوط کرده و ایران نیز زیر فشار فزاینده این قدرت‌ها قرار دارد.
طالبان بیستمین سالگرد ۱۱ سپتامبر را به شکلی حیرت‌انگیز گرامی داشت. تنها یک هفته پس از اعلام ایالات متحده مبنی بر اینکه نیروهایش را در ۱۱ سپتامبر از افغانستان خارج خواهد کرد، طالبان بخش‌های وسیعی از کشور را به تصرف درآورد و سرانجام در ۱۵ اوت، کابل، پایتخت، سقوط کرد. سرعت تحولات حیرت‌آور و مهارت راهبردی چشمگیر بود: اشغالی بیست‌ساله ظرف یک هفته درهم پیچیده شد، در حالی که ارتش‌های دست‌نشانده از هم می‌پاشیدند. رئیس‌جمهور دست‌نشانده سوار بر هلیکوپتری به ازبکستان گریخت و سپس با هواپیما راهی امارات متحده عربی شد. این ضربه‌ای عظیم به امپراتوری آمریکا و دولت‌های تابع آن بود. هیچ میزان از تبلیغات و بزک رسانه‌ای نمی‌تواند این افتضاح را پنهان کند. کمی بیش از یک سال پیش از حملات ۱۱ سپتامبر، چالمرز جانسون، تاریخ‌نگار ساحل غربی آمریکا، که زمانی از جنگ‌های کره و ویتنام حمایت کرده و حتی مشاور سیا نیز بود، کتابی دوراندیشانه با عنوان بازگشت ضربه: هزینه‌ها و پیامدهای امپراتوری آمریکا منتشر کرد. این کتاب که هنگام انتشار تقریباً نادیده گرفته شد اما بعدها به اثری پرفروش بدل شد، امروز هم به‌منزله پیش‌درآمدی هولناک و هم سنگ‌نوشته‌ای سوزان بر ۲۰ سال گذشته خوانده می‌شود. جانسون هشدار داده بود که «بازگشت ضربه» یا blowback( اصطلاحی کوتاه‌شده برای بیان این معناست که یک ملت آنچه را کاشته است درو می‌کند، حتی اگر به‌طور کامل نداند یا درک نکند چه کاشته است. با توجه به ثروت و قدرت ایالات متحده، این کشور در آینده قابل پیش‌بینی یکی از اصلی‌ترین دریافت‌کنندگان شکل‌های قابل انتظارترِ این بازگشت ضربه خواهد بود؛ به‌ویژه حملات تروریستی علیه آمریکایی‌ها، چه اعضای نیروهای مسلح و چه غیرنظامیان، در هر نقطه جهان، از جمله در داخل خود ایالات متحده.) بیست‌وچهار ساعت پس از آنکه این «بازگشت ضربه» در ۱۱ سپتامبر جهان را شوکه کرد ــ در حالی که پیام‌های همدردی از همه پایتخت‌ها، از جمله هاوانا، سرازیر می‌شد ــ دونالد رامسفلد، در جلسه شورای امنیت ملی اعلام کرد دولت‌های سرکش، فارغ از اینکه در ۱۱ سپتامبر نقشی داشته‌اند یا نه، باید بهای آن را بپردازند. بر همین اساس پیشنهاد کرد: «چرا فقط سراغ القاعده برویم؟ چرا علیه عراق اقدام نکنیم؟» روز بعد، پل ولفوویتز، مقام شماره دو وزارت دفاع، این پیام را تشدید کرد و خواستار «کارزاری گسترده و پایدار» شد که «پایان دادن به دولت‌های حامی تروریسم» را نیز شامل شود. ظرف یک هفته، خودِ «تصمیم‌گیرنده بزرگ»، جورج دبلیو. بوش، چراغ سبز جنگی تمام‌عیار را نشان داد: «باید سخت به آنها ضربه بزنیم. می‌خواهیم علامت بدهیم که این با گذشته فرق دارد. می‌خواهیم کشورهای دیگری مثل سوریه و ایران دیدگاهشان را تغییر دهند.» پس از آن، خدمتگزاران همیشگی وارد میدان شدند. دنیس راس، مسئول آمریکایی «روند صلح» اسرائیل و فلسطین، در گفت‌وگو با دیوید رمنیک برای نیویورکر تأکید کرد: «نمی‌توانیم همان کار همیشگی را انجام دهیم؛ یعنی اگر معلوم شد کار اسامه بن‌لادن بوده، چند هدف را بمباران کنیم. اگر همان‌طور که همیشه واکنش نشان داده‌ایم عمل کنیم، هیچ چیز تغییر نخواهد کرد.» چارلز کراوت‌هامر، نومحافظه‌کار سرشناس، نیز نمی‌خواست عقب بماند. او دو هفته بعد، در ستون خود در واشنگتن‌پست، از حمله به افغانستان دفاع کرد: «ما می‌جنگیم چون آن حرامزاده‌ها ۵۰۰۰ نفر [کذا] از مردم ما را کشتند، و اگر ما آنها را نکشیم، دوباره ما را خواهند کشت. این جنگی برای انتقام و بازدارندگی است… بنابراین، سخنان آزادی‌بخش باید برای مصرف خارجی باشد.» نکته قابل توجه آن بود که این «حرامزاده‌ها» و «دشمنان» شامل عربستان سعودی و مصر نمی‌شدند؛ دو کشوری که بیشتر عاملان حملات ۱۱ سپتامبر از آنها آمده بودند. #طارق_علی#11_سپتامبر
(متن کامل این مقاله را در سایت چشم‌انداز ایران بخوانید) چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید. (https://cheshmandaziran.ir/)ما را در اینستاگرام دنبال کنید. (https://www.instagram.com/cheshmandaziran/)
به کانال رسمی چشم‌انداز در بله بپیوندید:http://ble.ir/cheshmandaziran۲
به مناسبت درگذشت مرحوم حجت‌الاسلام والمسلمین حاج شیخ حسن عطایی، بیش از 200 نفر از روحانیون، فعالان سیاسی و کنشگران مدنی در پیامی این ضایعه را تسلیت گفتند. متن پیام را در ادامه خواهید خواند؛ بسم الله الحکیم العلیماذا مات العالم ثلم فی الاسلام ثلمه لا یسدها شئیک هفته از درگذشت عالم انقلابی، حجت‌الاسلام والمسلمین حاج شیخ حسن عطایی گذشت و این خبر دردناک همچنان برای آنان که نگران ارزش‌ها و میراث مبارزان راستین اسلام و ایرانند باورناپذیر و طاقت‌ناپذیر است.شرکت در مراسم هفتم آن مرحوم فرصت و بهانه‌ی تأکید بر ارزش‌ها و آرمان‌های اسلامی است و امضاءکنندگان با افتخار از همگان برای شرکت در این مراسم پرشکوه دعوت به عمل می‌آورند.همراه با سخنرانی مبارز خستگی ناپذیر مهندس لطف الله میثمیزمان: سه شنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۵ - از ساعت ۱۶ الی ۱۷:۳۰مکان: کرج، جهانشهر، خیابان شهید بهشتی، خیابان استانداری، کوچه شهید توکلی پلاک 82مسجد رسول اکرم .
اسامی امضاکنندگان این پیام را اینجا ببینید (https://cheshmandaziran.ir/پیام-جمعی-از-فعالان-به-مناسبت-درگذشت-حج/)ما را در کانال تلگرام چشم‌انداز ایران دنبال کنید (https://t.me/cheshmandaz_iran)
ما را در اینستاگرام دنبال کنید.
نظریه پیروزی ایران(تلاش تهران برای کسب جایگاه یک قدرت بزرگ در خاورمیانه پساآمریکایی)نویسندگان: نرگس باجغلی، ولی نصرمنبع: فارن افرز، ۹ اکتبر ۲۰۲۶ (https://www.foreignaffairs.com/iran/irans-theory-victory)ولی نصر و نرگس باجغلی در این مقاله استدلال می‌کنند که محاسبات راهبردی تهران با ارزیابی واشینگتن از نتیجه جنگ تفاوتی اساسی دارد. درحالیکه دولت آمریکا بر این باور است که تشدید فشار اقتصادی و ادامه محاصره می‌تواند جمهوری اسلامی را به عقب‌نشینی وادارد، نویسندگان معتقدند رهبران ایران خود را در موضع شکست نمی‌بینند و تصور می‌کنند با افزایش هزینه‌های نظامی و اقتصادی برای آمریکا می‌توانند به اهداف راهبردی خود دست یابند.
بخش مهمی از استدلال مقاله به تغییر افکار عمومی در ایران مربوط است. نویسندگان بر پایه گفت‌وگوهای خود با ایرانیانی از گرایش‌های سیاسی مختلف مدعی‌اند که بمباران‌ها و تهدیدهای آمریکا، خشم بخشی از جامعه از حکومت را تحت‌الشعاع خشم از واشینگتن قرار داده و نوعی همبستگی ملی را تقویت کرده است. از نگاه آنان، این تحول لزوماً به معنای افزایش حمایت از جمهوری اسلامی نیست، اما می‌تواند زمینه اجتماعی اعتراض به حکومت را تضعیف کند و مقاومت در برابر فشار خارجی را افزایش دهد. البته این برداشت، مبتنی بر مصاحبه‌های نویسندگان است و به‌تنهایی نمی‌توان آن را نماینده افکار عمومی کل جامعه ایران دانست.
مقاله همچنین به اختلاف‌نظرهای درون حاکمیت ایران، تلاش تهران برای افزایش هزینه‌های حضور نظامی آمریکا در منطقه و استفاده از اهرم انرژی و تنگه هرمز می‌پردازد. پرسش محوری نویسندگان این است: آیا ایران می‌تواند بدون پیروزی قاطع نظامی، با تداوم مقاومت و تحمیل هزینه به طرف مقابل، به جایگاهی جدید در موازنه قدرت منطقه‌ای دست یابد؟
وقتی پای ایران در میان است، کارنامه دولت ترامپ به‌وضوح ناامیدکننده بوده است. این دولت نتوانست با ماه‌ها بمباران سنگین، جمهوری اسلامی را از پا درآورد و در میز مذاکره نیز نتوانست اراده ایران را درهم بشکند. بااین‌حال، مقام‌های آمریکایی با وجود هفت ماه ناکامی، معتقدند ورق را برگردانده‌اند. آنان تحریم‌های تازه‌ای اعمال کرده‌اند و هم‌زمان محاصره دریایی موجود در سواحل جنوبی ایران را ادامه داده‌اند؛ اقدامی که دسترسی ایران به تجارت خارجی را به‌شدت محدود می‌کند. در نتیجه، به این جمع‌بندی رسیده‌اند که جمهوری اسلامی به‌زودی یا امتیاز خواهد داد یا سرنگون خواهد شد. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، در اول سپتامبر اعلام کرد: «قرار است این حکومت را از نظر اقتصادی خفه کنیم.»تردیدی نیست که واشینگتن ضربات مهمی به ایران وارد کرده است. اما جمهوری اسلامی تصور نمی‌کند که در حال فروپاشی باشد. در واقع، تهران فکر می‌کند آمریکا را شکست خواهد داد؛ و فهمیدن چرایی این تصور چندان دشوار نیست. دولت ایران صرفاً از بمباران‌های آمریکا و اسرائیل جان سالم به در نبرده است، بلکه با شدت واکنش نشان داده، به پایگاه‌های نظامی آمریکا خسارت وارد کرده و تنگه هرمز را با اختلال مواجه ساخته است.مردم ایران به‌دلیل خسارات جنگ و محدودیت‌های اقتصادی تحمیل‌شده از سوی واشینگتن، هزینه سنگینی می‌پردازند؛ بااین‌حال، بخش بزرگی از جمعیت حول پرچم کشور گرد آمده‌اند و ظاهراً پذیرفته‌اند که اگر قرار است ایران از خود دفاع کند، تحمل سختی‌ها اجتناب‌ناپذیر است. در نتیجه، تهران جسورتر شده است.ممکن است مقام‌های ایرانی درباره هر تاکتیک مشخصی اتفاق‌نظر نداشته باشند، اما در اهداف کلی مشترک‌اند: بیرون راندن نیروهای آمریکایی از خلیج فارس، واداشتن واشینگتن به لغو تمام تحریم‌ها و وادار کردن ایالات متحده به پذیرش این واقعیت که ایران یک قدرت بزرگ است.با توجه به تضعیف مادی ایران، این دستور کار ممکن است بیش از اندازه بلندپروازانه به نظر برسد. اما جمهوری اسلامی معتقد است که اهدافش دست‌یافتنی‌اند. از نظر تهران، ارتش ایران می‌تواند با ادامه حملات مستقیم به پایگاه‌های آمریکا و ترغیب کشورهای عربی به درخواست خروج نیروهای آمریکایی، نظامیان ایالات متحده را از خلیج فارس بیرون براند. ایران همچنین تصور می‌کند که با ایجاد آشفتگی در بازارهای انرژی می‌تواند واشینگتن را به رفع محدودیت‌های اقتصادی وادار کند.به بیان دیگر، نظریه پیروزی ایران این است که می‌تواند مقاومت کند و آن‌قدر هزینه و رنج به آمریکا تحمیل کند که واشینگتن به سیاست مهار ایران پایان دهد.#ولی_نصر#نرگس_باجغلی #ایران#آمریکا#اسرائیل
[(متن کامل این مقاله را در سایت چشم‌انداز ایران بخوانید) ]چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید. (https://cheshmandaziran.ir/)ما را در اینستاگرام دنبال کنید. (https://www.instagram.com/cheshmandaziran/)
۱