من همیشه مجذوب آهنگهایی بودهام که حس میکنی تکامل مییابند و اوج میگیرند، و در پایان، به شکلی مثبت تقریباً شما را دگرگون و غرق در خود میکنند. بزرگ شدن با گوش دادن به هنرمندانی مانند کوئین (Queen)، آزی آزبورن (Ozzy Osbourne) و مایکل جکسون، همیشه آن حس شکوه، عظمت و درام را در تولید آنها به همراه داشت. فکر میکنم من همیشه به دنبال آن هستم. فرآیند من معمولاً این است که چیزها را خیلی زیاده از حد جلو ببرم، عناصر زیادی را روی هم بچینم، آن را از نظر احساسی به اوج برسانم و سپس آنقدر آن را تراش دهم تا همچنان بزرگ اما متمرکز به نظر برسد.
آهنگهای شما شدت احساسی زیادی دارند، اما تولید آنها بسیار کنترلشده و دقیق است. چگونه این دو جنبه را هنگام ساخت موسیقی متعادل میکنید؟
من واقعاً آنها را از هم جدا نمیبینم. تولید و تهیهکنندگی وجود دارد تا به احساس آهنگ خدمت کند؛ اگر این کار را نکند، آهنگ درست کار نمیکند. در آن صورت، یا آن را کنار میگذارم یا دوباره رویش کار میکنم. یک مثال خوب آهنگ «اشتباه» (Wrong) است. دمو اصلی یک ریتم درام «four on the floor» (چهارضرب ساده) داشت و یک چیزی در آن درست به نظر نمیرسید. فوراً دلیلش را نفهمیدم، اما بعد از اینکه نزدیک به یک سال با آن کلنجار رفتم، دوباره سراغش رفتم و آن را به یک ریتم بیشتر در سبک R&B/trap تغییر دادم. این کار نحوه انتقال احساس را کاملاً دگرگون کرد.
وقتی صدای شما در این مرحلهی اولیه تا این حد متمایز است، آیا هرگز فشاری برای پایبند ماندن به آن وجود دارد، یا اینکه به طور فعال تلاش میکنید با کارهای جدید خلاف آن حرکت کنید؟
من از آن آگاهم، اما حس نمیکنم در آن محصور شده باشم. فکر میکنم چیزی که کمک میکند این است که این صدایی است که خودم دوستش دارم و هنوز برایم اصیل به نظر میرسد. بنابراین اینطور نیست که سبک کاملاً متفاوتی وجود داشته باشد که برای ساختنش پر بکشم اما نتوانم. با این حال، میخواهم چیزها را تازه نگه دارم و به عنوان یک فرد خلاق، فکر میکنم ساختن چیزی که جدید به نظر برسد همیشه هیجانانگیزتر است؛ یعنی رفتن به قلمروهای ناشناخته. فکر میکنم همکاریها، به ویژه در میان سبکهای مختلف، میتواند راهی برای کشف آن باشد.
وقتی به آینده موسیقی در کانادا فکر میکنید؟
فکر میکنم از همیشه درخشانتر به نظر میرسد. کاناداییها اخیراً در صدر جدولها (چارتها) حکمرانی میکنند و فکر نمیکنم این روند به این زودیها متوقف شود. دوست دارم زیرساختهای بیشتری برای این هنرمندان وجود داشته باشد تا اگر خودشان میخواهند، در کانادا بمانند. من با هنرمندان کانادایی زیادی صحبت کردهام که حس میکردند برای ادامه پیشرفت باید به لسآنجلس (LA) نقل مکان کنند. من شخصاً نیازی به ترک اینجا حس نکردهام، اما فکر میکنم قدم بعدی برای کانادا، ساختن محیطی است که در آن هنرمندان حس نکنند برای رقابت در سطح جهانی، حتماً باید کشور را ترک کنند.
آیا میتوانید جزئیاتی از پروژههایی که در سال ۲۰۲۶ روی آنها کار میکنید را به اشتراک بگذارید؟
پاسخ صادقانه این است که دقیقاً نمیدانم و این موضوع تا حدی برایم هیجانانگیز است. در حال حاضر یک بوم سفید و خالی در مقابل دارم که مدتها بود چنین چیزی نداشتم. من بدون اینکه بیش از حد به این فکر کنم که این موسیقی کجا جای میگیرد، در حال ساختن آن بودهام و میخواهم اجازه دهم این فرآیند شکل دهد که پروژه بعدی به چه چیزی تبدیل میشود، به جای اینکه خیلی زود آن را مجبور به قالب خاصی کنم. البته این را میدانم که میخواهم با چند همکار جدید کار کنم و ببینم چه نتیجهای حاصل میشود.@chrisgrey
آهنگهای شما شدت احساسی زیادی دارند، اما تولید آنها بسیار کنترلشده و دقیق است. چگونه این دو جنبه را هنگام ساخت موسیقی متعادل میکنید؟
من واقعاً آنها را از هم جدا نمیبینم. تولید و تهیهکنندگی وجود دارد تا به احساس آهنگ خدمت کند؛ اگر این کار را نکند، آهنگ درست کار نمیکند. در آن صورت، یا آن را کنار میگذارم یا دوباره رویش کار میکنم. یک مثال خوب آهنگ «اشتباه» (Wrong) است. دمو اصلی یک ریتم درام «four on the floor» (چهارضرب ساده) داشت و یک چیزی در آن درست به نظر نمیرسید. فوراً دلیلش را نفهمیدم، اما بعد از اینکه نزدیک به یک سال با آن کلنجار رفتم، دوباره سراغش رفتم و آن را به یک ریتم بیشتر در سبک R&B/trap تغییر دادم. این کار نحوه انتقال احساس را کاملاً دگرگون کرد.
وقتی صدای شما در این مرحلهی اولیه تا این حد متمایز است، آیا هرگز فشاری برای پایبند ماندن به آن وجود دارد، یا اینکه به طور فعال تلاش میکنید با کارهای جدید خلاف آن حرکت کنید؟
من از آن آگاهم، اما حس نمیکنم در آن محصور شده باشم. فکر میکنم چیزی که کمک میکند این است که این صدایی است که خودم دوستش دارم و هنوز برایم اصیل به نظر میرسد. بنابراین اینطور نیست که سبک کاملاً متفاوتی وجود داشته باشد که برای ساختنش پر بکشم اما نتوانم. با این حال، میخواهم چیزها را تازه نگه دارم و به عنوان یک فرد خلاق، فکر میکنم ساختن چیزی که جدید به نظر برسد همیشه هیجانانگیزتر است؛ یعنی رفتن به قلمروهای ناشناخته. فکر میکنم همکاریها، به ویژه در میان سبکهای مختلف، میتواند راهی برای کشف آن باشد.
وقتی به آینده موسیقی در کانادا فکر میکنید؟
فکر میکنم از همیشه درخشانتر به نظر میرسد. کاناداییها اخیراً در صدر جدولها (چارتها) حکمرانی میکنند و فکر نمیکنم این روند به این زودیها متوقف شود. دوست دارم زیرساختهای بیشتری برای این هنرمندان وجود داشته باشد تا اگر خودشان میخواهند، در کانادا بمانند. من با هنرمندان کانادایی زیادی صحبت کردهام که حس میکردند برای ادامه پیشرفت باید به لسآنجلس (LA) نقل مکان کنند. من شخصاً نیازی به ترک اینجا حس نکردهام، اما فکر میکنم قدم بعدی برای کانادا، ساختن محیطی است که در آن هنرمندان حس نکنند برای رقابت در سطح جهانی، حتماً باید کشور را ترک کنند.
آیا میتوانید جزئیاتی از پروژههایی که در سال ۲۰۲۶ روی آنها کار میکنید را به اشتراک بگذارید؟
پاسخ صادقانه این است که دقیقاً نمیدانم و این موضوع تا حدی برایم هیجانانگیز است. در حال حاضر یک بوم سفید و خالی در مقابل دارم که مدتها بود چنین چیزی نداشتم. من بدون اینکه بیش از حد به این فکر کنم که این موسیقی کجا جای میگیرد، در حال ساختن آن بودهام و میخواهم اجازه دهم این فرآیند شکل دهد که پروژه بعدی به چه چیزی تبدیل میشود، به جای اینکه خیلی زود آن را مجبور به قالب خاصی کنم. البته این را میدانم که میخواهم با چند همکار جدید کار کنم و ببینم چه نتیجهای حاصل میشود.@chrisgrey
۳
The lost paradise of Chris Grey حضور الگرا جوردین (پارتنر کریس گری) در اجرای تمرینی Wrong تور پارادایس لاست. @chrisgrey @chrisgreyfp
حضور الگرا جوردین (پارتنر کریس گری) در اجرای تمرینی Wrong تور پارادایس لاست. @chrisgrey @chrisgreyfpبلاخره این مرد یه لباس جدید پوشید. #tired
۱۴
۸
1 1 - Allegra Jordyn - You Still Call Me Baby (320).mp3
۰۳:۱۱-۷.۵ مگابایت
۴۲هرکار میکنم آهنگ جدید الگرا اینجا آپلود نمیشه
۱۱