بله | کانال ترویج دانش و انسانیت

۳۱ اردیبهشت

تداوم جنگ و تحریم= گرانی، تورم و فقر شدید، افزایش فاصله میان دولت و ملت= تامین منافع اسرائیل و دشمنان ایران
ضروری است که تذکرات و توصیه‌های کارشناسان دلسوز را جدی بگیریم
کارشناسان و اندیشمندانی که به پیامدهای جنگ و ‌تحریم هشدار می دهند، دلسوزان مردم ایران هستند.
در شرایطی که پس از حدود دو ماه درگیری نظامی، اکنون یک آتش‌بس شکننده برقرار شده است، هر تصمیم سیاسی یا نظامی می‌تواند پیامدهایی فراتر از میدان نبرد داشته باشد. تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد که در دوره‌های تنش و جنگ، صدای کارشناسان مستقل و دلسوز بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می‌کند.
کارشناسان حوزه‌های اقتصاد، امنیت، جامعه‌شناسی و روابط بین‌الملل معمولاً به «هزینه‌های پنهان» جنگ توجه دارند؛ هزینه‌هایی که نه در بیانیه‌های سیاسی دیده می‌شود و نه در تحلیل‌های کوتاه‌مدت. نادیده گرفتن این هشدارها می‌تواند کشور را در چرخه‌ای از بحران‌های متوالی گرفتار کند که خروج از آن بسیار دشوار و پرهزینه خواهد بود.
پیش‌بینی کارشناسان از ادامه جنگ
جنگ و تحریم؛ مسیر تشدید بحران اقتصادی و اجتماعی
جنگ، به‌ویژه وقتی با تحریم‌های گسترده همراه شود، معمولاً سه پیامد هم‌زمان ایجاد می‌کند:
1. کاهش شدید منابع ارزی و درآمدهای ملی اختلال در صادرات، افزایش هزینه‌های نظامی و کاهش سرمایه‌گذاری خارجی، منابع دولت را محدود می‌کند.
2. تورم و کاهش قدرت خرید مردم افزایش نرخ ارز، کمبود کالا و رشد هزینه‌های تولید، مستقیماً بر معیشت خانوارها اثر می‌گذارد. در چنین شرایطی، فشار اقتصادی به سرعت به نارضایتی اجتماعی تبدیل می‌شود.
3. افزایش بیکاری و مهاجرت نخبگان نااطمینانی سیاسی و اقتصادی، سرمایه انسانی و مالی را به سمت خروج از کشور سوق می‌دهد و این خود، توان بازسازی و توسعه را تضعیف می‌کند.
کارشناسان هشدار می‌دهند که تداوم جنگ یا بازگشت به درگیری می‌تواند موجب
افزایش فاصله میان دولت و ملت
جنگ و تحریم تنها شاخص‌های اقتصادی را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد؛ بلکه اعتماد عمومی را نیز فرسایش می‌دهد. زمانی که فشارهای معیشتی افزایش می‌یابد و افق روشنی برای بهبود شرایط دیده نمی‌شود، فاصله روانی و اجتماعی میان مردم و حاکمیت بیشتر می‌شود.
این فاصله در چند سطح بروز می‌کند:
- کاهش مشارکت اجتماعی و سیاسی - رشد بی‌اعتمادی عمومی - افزایش احساس بی‌عدالتی و نابرابری - گسترش ناامیدی نسبت به آینده - احتمال بالا رفتن اعتراضات مردمی
در چنین فضایی، حتی تصمیم‌های درست نیز با بدبینی مواجه می‌شوند و سرمایه و اعتماد اجتماعی — که مهم‌ترین پشتوانه هر کشور در شرایط بحران است — به تدریج کاهش می یابد.
در ادبیات راهبردی، «تاب‌آوری» به توان یک کشور برای تحمل شوک‌ها و بازگشت به وضعیت پایدار گفته می‌شود. اما باید میان تاب‌آوری نظامی و تاب‌آوری اجتماعی تمایز قائل شد.
یک کشور ممکن است از نظر نظامی توان دفاعی قابل توجهی داشته باشد، اما اگر:
- زیرساخت‌های حیاتی (آب، برق، انرژی، حمل‌ونقل) آسیب ببینند،- معیشت مردم به مرز بحران برسد،- امید اجتماعی کاهش یابد،
آنگاه بنیان‌های اجتماعی دچار فرسایش می‌شوند؛ و این فرسایش می‌تواند حتی از تهدیدات خارجی خطرناک‌تر باشد.
تاب‌آوری اجتماعی بر سه ستون استوار است:
1. اقتصاد و معیشت پایدار و قابل پیش‌ بینی2. اعتماد عمومی بین حکومت و مردم3. امید به یک آینده و چشم‌انداز روشن
تداوم جنگ و تحریم بیش از هر چیز رقبای منطقه‌ای و دشمنان ایران مانند اسراییل را خرسند می‌کند، زیرا آنان ایرانی تضعیف‌شده می‌خواهند که در آن فاصله میان حکومت و مردم هر روز عمیق‌تر شود.
از این‌رو، هوشمندی، درایت و بصیرت حقیقی در آن است که با حفظ عزت و اقتدار، مسیر دوری از جنگ و کاهش تنش را برگزینیم و سرمایه ملی را صرف تقویت انسجام ملی و پیشرفت اقتصادی کشور کنیم.
خلاصه کلام
در شرایطی که آتش‌بس برقرار است اما تنش‌ها همچنان ادامه دارد، عقلانیت ایجاب می‌کند که:
- هشدارهای کارشناسان جدی گرفته شود،
اگر جنگ یا تنش، به لایه‌های زیرساختی و معیشتی آسیب بزند، ما با سناریویی روبرو خواهیم بود که در آن دولت ممکن است زنده بماند، اما جامعه‌ای که قرار است بر آن حکومت کند، از هم می‌پاشد.
جنگ فقط و فقط منافع اسراییل را تامین می کند.
اگر دیپلماسی مابتواند طوری رقم بخورد که توافقی صورت گیرد که هم منافع ملی در ان لحاظ شود ،هم صلح و ثبات اقتصادی و سیاسی صورت گیرد ، این شکستی برای دشمن خواهد بود.
اما اگر جنگ و تحریم باعث رکود اقتصادی و گرانی و درنتیجه باعث فاصله اجتماعی مردم و حکومت شود ، این منافع اسرائیل را تامین خواهد کرد.
«ترویج دانش و انسانیت»‌

شناسه:https://ble.ir/danishVansanya

۳.۷K

۱۹:۳۲

۱ خرداد

پشت پرده جنگتحلیلی افشاگرانه اقتصاد جنگ و سیاست کسب منافع: تحلیل پیوند منافع ترامپ و نتانیاهو در تداوم درگیری‌ها
در تحلیل بحران‌های بین‌المللی، اغلب میان دو لایه تمایز قائل می‌شویم: لایه اول، منافع ملی و صلح عمومی که به دنبال ثبات است؛ و لایه دوم، منافع گروه‌های خاص که تداوم تنش را ابزاری برای ثروت یا بقای سیاسی می‌بینند. پرسش اساسی اینجاست: چگونه تداوم جنگ می‌تواند همزمان منافع دونفره‌ای چون دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو را تأمین کند؟
۱. مافیای تسلیحات و اقتصاد خونینیکی از محرک‌های اصلی تداوم جنگ‌ها، حضور قدرتمند «کاسبان جنگ» یا همان صنایع نظامی-مجتمع‌های بزرگ (Military-Industrial Complex) است. جنگ برای این شرکت‌های تسلیحاتی، نه یک فاجعه انسانی، بلکه یک فرصت تجاری بی‌نظیر است. جریان میلیاردها دلاری از بودجه‌های دفاعی کشورهای درگیر به جیب شرکت‌های بزرگ تسلیحاتی، موتور محرک این تداوم است.
در این میان، می‌توان شاهد نوعی هم‌افزایی میان سیاست‌های انحصارطلبانه و منافع نظامی بود. برای نمونه، سیاست‌های اقتصادی ترامپ که بر محوریت فروش نفت و انرژی و تسلط بر بازارهای جهانی استوار است، می‌تواند با ایجاد ناامنی در مسیرهای استراتژیک مثل تنگه هرمز، قیمت‌ها را در سطح مطلوب مافیای انرژی و نظامی حفظ کند.ترامپ همین الان با زیرکی و سو استفاده از بحران تنگه هرمز، نفت آمریکا به قمیت خیلی بالایی می فروشد. تداوم جنگ یعنی ریخته شدن خون مردم کشور ما و ثروتمند شدن ترامپ
وقتی جنگ به یک «جنگ تحمیلی» توسط گروه‌های ذینفع (چه داخلی کاسبان تحریم و چه خارجی) تبدیل می‌شود، صلح دیگر یک هدف سیاسی نیست، بلکه یک ثروت کلان اقتصادی برای کسانی است که از تحریم‌ها و فروش تسلیحات امرار معاش می‌کنند.
۲. نتانیاهو و استراتژی «جنگ برای بقای سیاسی»
در مورد بنیامین نتانیاهو، تحلیل جنگ از منظر اقتصادی، باید با تحلیل «بقای سیاسی» ترکیب شود. برای نتانیاهو، تداوم وضعیت جنگی، سپری است در برابر دستگاه قضایی. در شرایطی که او با اتهامات سنگین فساد و رشوه روبروست، وقوع یک بحران وجودی می‌تواند تمرکز افکار عمومی را از پرونده‌های قضایی به سمت «امنیت ملی» منحرف کند. در واقع، جنگ برای او نه یک انتخاب استراتژیک برای اسرائیل، بلکه یک ابزار بقا برای حفظ جایگاه بر اریکه قدرت است. در این ساختار، هرگونه توافق یا آتش‌بس، به معنای بازگشت به میدان عدالت و احتمال سقوط سیاسی اوست.
۳. پارادوکس صلح و تضاد منافع

بحران‌های کنونی، شکاف عمیقی میان «جامعه صلح‌طلب» و «نخبگان جنگ‌طلب» آمریکا ایجاد کرده است. تضاد اصلی در اینجا نه میان دو کشور، بلکه میان دو گروه از انسان‌هاست: کسانی مثل سربازان آمریکایی که هزینه جنگ را با خون و زندگی خود می‌پردازند، و کسانی مثل ترامپ و نتانیاهو که هزینه جنگ را صرفاً با اعداد و ارقام در ترازنامه‌های بانکی خود می‌سنجند.
این را هم اضافه کنید که مافیای نظامی و تسلیحاتی آمریکا، میلیارد ها دلار از کشورهای خاورمیانه به جیب زدند و با ادامه جنگ بیشتر و بیشتر به جیب خواهند زد.
نتانیاهو با وجود‌ ادامه جنگ بر اریکه قدرت یکه‌تازی می کند. در حالی که اگر جنگ‌ نبود ، شاید به جرم رشوه و فساد محاکمه میشد.‌دیدگاه‌های متضاد در بحران‌در بزنگاه‌های بحران، دیدگاه‌های متضادی شکل می‌گیرد. در حالی که بسیاری مخالف جنگ و خواهان صلح هستند، کسانی نیز وجود دارند که از تداوم آن سود می‌برند، به خصوص اگر خودشان مجبور به شرکت مستقیم در مخاصمات نباشند.(مثل ترامپ و نتانیاهو)
این واقعیت تلخ را می‌توان در کلام عمیق اریش ماریا رمارک بازیافت: > "همیشه گمان می‌کردم همه انسان‌ها مخالف جنگ‌اند، تا آنکه دریافتم کسانی هم هستند که با آن موافق‌اند؛ به‌ویژه کسانی که خود مجبور نیستند در آن شرکت کنند."

از این تحلیل اینطور بر میاد که و یک درصد هم شک نکنید، هر کسی که به هر نحوی، مانع توافق و صلح شود، در واقع به سود نتانیاهو و ترامپ عمل می کند.
با ترکیب این تحلیل‌ها، به یک نتیجه‌گیری استراتژیک می‌رسیم: هر عامل، هر سیاست یا هر فشار سیاسی که در مسیر دستیابی به توافق و صلح قرار می‌گیرد، در واقع در حال خدمت به الگوی نفع‌طلبی ترامپ و نتانیاهو است. وقتی «کاسبان جنگ» و «سیاستمداران بقامحور» با هم هم‌سو می‌شوند، صلح تنها به یک امر ناممکن تبدیل می‌شود؛ چرا که در معادلات آن‌ها، صلح به معنای پایان سودآوری و پایان قدرت است.
«ترویج دانش و انسانیت»‌