رمان #پــلــاک_پــنــهــان دربارهی سمانه دختری مهربان و فعال در عرصههای فرهنگی سیاسی دانشگاه است که به دلیل رابطهی فامیلی با یکی از مردان خانواده، هدف انتقام گروه خلافکاری قرار می گیرد. این سبب میشود که در انتخابات، اتفاقی دور از انتظار برایش اتفاق بیفتد.
۲
۱۱:۰۹
تقه ای به در زد و وارد اتاق شد،سمانه با دیدن کمیل از جابرخاست و منتظر به کمیل خیره ماند،امیدوار بود کمیل خبر خوبی داشته باشد اما کمیل قصد صحبت کردن نداشت.
ــ چی شد؟میتونم برم؟
ــ بشینید
سمانه بر روی صندلی نشست،کمیل بر روی صندلی پشت میزش نشست و روبه سمانه گفت:
ــ نه نمیتونید برید،من بهتون گفتم تا وقتی که این قضیه روشن نشه،شما اینجا میمونید
ــ بلاخره بزارید به خانوادم خبر بدم،میدونید الان حالشون داغونه؟؟
ــ آره میدونم ،اما نباید خبردار بشن ،نه فقط خانوادت بلکه هیچ کس دیگه ای
سکوت کرد، اما با یادآوری اینکه محمد نزدیک است و سمانه نباید اینجا باشد لب باز کرد و گفت:
ــ یه چیز دیگه
ــ چی؟
ــ امشب نمیتونید اینجا باشید
ــ پس کجا برم؟
ــ بازداشگاه
به چهره حیرت زده سمانه نگاهی انداخت، اما نتوانست تحمل کند،سرش را پایین انداخت و خیره به پوشه ی آبی رنگ روی میز ادامه داد:
ــ اگه اینجا بمونید،همه میفهمن که رابطه خانوادگی داریم،اینطور پرونده رو ازم میگیرن، میدونم که چند روز دیگه میفهمن ولی تا اونموقع میتونم مدرک بی گناهیتو پیدا کنم.
سرش را بالا آورد، اما سمانه همچنان با چشمان اشکی،به لیوان روی میز خیره بود.
ــ باور کنید مجبورم
باز صدایی نشنید،کلافه از جایش بلند شد،شروع کرد قدم زدن با صدای لرزان سمانه به طرفش برگشت:
ــ کی باید برم
ــ همین الان
سمانه از جایش برخاست، و به طرف در رفت،کمیل تماسی گرفت و خانم شرفی را به اتاقش فراخواند.
شرفی به طرف سمانه آمد، و بازویش را محکم گرفت که سمانه بازویش را کشید و با اخم گفت:
ــ خودم میام
تا شرفی میخواست اعتراض کند،با صدای مافوقش سکوت کرد!!
کمیل ــ خودشون میان خانم شرفی
سمانه و شرفی از اتاق خارج شدند، کمیل خودش را روی صندلی چرخانش انداخت و دستانش را کلافه در موهایش فرو برد و ارام زمزمه کرد:
ــ مجبورم سمانه مجبورم
─┅─═ঊঈ
۲
۱۱:۰۹
محمد ــ آروم باش مرد
کمیل خیره به دایی اش گفت :ــ چطور میتونم آروم باشم ،سمانه الان گوشه بازداشتگاه نشسته میخوای آروم باشم..!
ــ اینقدر حرص بخوری نه قرصی که خوردی اثر میکنه، نه مشکل سمانه حل میشه!
ــ میدونم ،میدونم ولی دست خودم نیست.
ــ روی رفتارت تسلط داشته باش والا پرونده رو ازت میگیرن
ــ مگه دست خودشونه
محمد پشت خواهرزاده اش ایستاد، و شانه هایش را ماساژ داد تا شاید کمی آرام شود.
محمد ــ میدونم برای خودت منصب و جایگاه داری اما اینو بدون که بالاتر از تو هم هست، به خاطر سمانه هم که شده، آروم رفتار کن!
کمیل که سرش را بین دستانش گرفته بود،زیر لب زمزمه کرد:
ــ اوضاع بهم ریخته،سهرابی نیستش هر چقدر گشتیم نیست، احتمال اینه فرار کرده.
ــ سهرابی کیه؟
ــ یه آدم عوضی که به خاطر کاراش سمانه الان اینجاست
ــ سمانه فهمید کارت چیه؟دونست من از کارت خبر دارم
ــ آره فهمید خیلی شوکه شد،اما در مورد شما نه
بوسه ای بر سر خواهرزاده ی دلباخته اش زد و با لبخند گفت:
ــ همه ی ما نگران سمانه ایم، به خصوص من و تو که میدونیم تو چه تله ی بزرگی افتاده، ولی میدونم که میتونی و به خاطر سمانه هم که شده این پرونده رو با موفقیت میبندی
کمیل لبخند تلخی از دلگرمی های دایی اش بر روی لبانش نشست.
محمد ــ من میخوام برم تو هم بلند شو برو خونه یکم استراحت کن
کمیل ــ نه اینجا میمونم
ــ تا کی؟
ــ تا وقتی که سمانه اینجا باشه
ــ دیوونه نشو،اینجوری کم میاری،تو هم آدمی به استراحت نیاز داری
ــ نمیتونم،برم خونه هم همه فکرم اینجاست،اینجا باشم بهتره
محمد از جایش برخاست و گفت:ــ هر جور راحتی،کمکی خواستی حتما خبرم کن
کمیل فقط توانست سری تکان دهد.با صدای بسته شدن در ،او هم چشمانش را بست.
─┅─═ঊঈ
۱
۱۱:۰۹
از اتاق خارج شد،باور نمی کرد که کمیل تا بازداشگاه او را همراهی نکرده، درد اینکه او را به بازداشگاه فرستاده بود،داغونش کرده بود اما این کارش بدتر بود،با فشار دست شرفی به دور بازویش "آخی" گفت.
به اخم های شرفی خیره شد،حیف که حال خوشی نداشت والا میدانست چطور جواب این اخم و تخم های الان، و تهمت های صبح را یک جا به او بدهد.
وارد راهرویی شدند،که هر سمتش اتاقی بود،با ایستادن شرفی، او هم ایستاد،
شرفی در مشکی رنگ را باز کرد، که صدای بدی داد مثل اینکه خیلی وقت بود که بازش نکرده بودند، اشاره کرد که وارد شود، سمانه چشم غره ای برایش رفت و وارد اتاق کوچک شد.
با محکم بسته شدن در،صدای بلندی در فضای کوچک اتاق پیچید، اتاق در تاریکی فرو رفته بود، سمانه که از تاریکی میترسید،تند تند زیر لب ذکر میگفت و با دست بر روی دیوار می کشید تا شاید کلید برق را پیدا کند.هر چه میگشت چراغی پیدا نمی کرد،دیگر از ترس گریه اش گرفته بود ،با لمس دیوار ،خودش را به گوشه ی اتاق رساند، که با برخورد پایش به چیز ی،جیغ خفه ای کشید، اما کمی بعد متوجه پتویی شد،نفس عمیقی کشید،به دیوار تکیه داد، به اطراف نگاهی کرد،کم کم توانسته بود که اطرافش را ببیند ،اما به صورت هاله ای کم رنگ، همه ی افکار ترسناک، و داستان های ترسناکی که خودش و صغری براهم تعریف می کرند،همزمان به ذهنش هجوم آوردند.
پاهایش به لرزش درآمدند،دیگر توانی برای ایستادن نداشت ،بر روی زمین نشست و در کنج اتاق خودش را در آغوش گرفت، دلش گرفته بود از این تنهایی،از کمیل،از سهرابی از همه .
احساس بدی بر دلش رخنه کرده بود، بغض گلویش را گرفته بود،دوست داشت فریاد بزند، زجه بزند تا شاید این بغضی که از صبح راه گلویش را بسته بود بشکند و بتواند نفس راحتی بکشد،اما چطور...!
چند ساعت گذشته بود؟پنج ساعت یا ده ساعت؟چند ساعت خانواده اش از او بی خبر بودند،می دانست الان مادرش بی قرار بود،می دانست الان پدرش نگران شده،می دانست برادرش الان در به در دنبال او می گشت ،می دانست که دایی و یاسین پیگیر هستن،اما...
دستی به صورت خیسش کشید،کی گریه کرده بود و خودش نمیدانست؟
الان نیاز داشت، به آغوش گرم مادرش،که در آغوش مادرش فرو رود و حرف بزند، و در کنار حرف هایش از بوسه هایی که مادر بر روی موهایش می کاشت، لذت ببرد،اما الان در این اتاق تاریک و سرد، تنها بود، قلبش بدجور فشرده شده بود، احساس می کرد که نفس کشیدن برایش سخت شده بود.!
اشک هایش به شدت،بر صورت سردش سرازیر می شدند،گریه های آرامش به هق هق تبدیل شده بودند اما او با دستانش جلوی دهانش را گرفت تا صدایش را خفه کند،نمی خواست کسی شکستنش را ببیند، می دانست اینجا کسی نیست مادرانه به داد او برسد....
─┅─═ঊঈ
۳
۱۱:۰۹
۳
۱۳:۳۷
ایه الله ملا احمد مقدس اردبیلی در سفر بود یکی از زوار که آن جناب را نمی شناخت به او گفت جامههای مرا ببر نزدیک آب و بشوی و چرک آنها را بگیر.
ملا احمد قبول کرد و جامههای آن مرد را برد و شست و آورد تا به او بدهد در این هنگام آن مرد ملا احمد را شناخت و خجالت کشید.
مردم نیز او را توبیخ کردند. مقدس اردبیلی فرمود چرا او را ملامت میکنید؛مطلبی نشده است حقوق برادران مؤمن بر یکدیگر بیشتر از اینهاست!
مرحوم حاج شیخ عباس قمی پس از نقل این واقعه میگوید: «مولانا در این کار به امام هشتم اقتدا کرده است زیرا در روایات آمده است که روزی امام هشتم وارد حمام شد
شخصی در حمام آن حضرت را نمی شناخت گفت: «بیا مرا کیسه بکش»امام رفت و به کیسه کشیدن او مشغول شد سپس مردم در آمدند و امام را شناختند و از امام برای کردار آن مرد معذرت خواهی کردند، امام با مردم سخن گفت تا نگران نباشد و همین گونه ادامه داد تا کیسه کشیدن آن مرد را تمام کرد!
۳
۱۴:۴۶
یک نکته نباید فراموش و به حاشیه برود!
اگر آمریکا کل تحریم ها را یکجا برداشت!اگر کل غرامت را یکجا پرداخت!اگر بند بند توافق را پایبند بود! که همه میدانیم آمریکاییها در توافقات چگونه رفتار میکنند. همچنان ما یک پرونده باز با آمریکا خواهیم داشت. خونخواهی رهبر انقلاب.
اینکه رهبر کشور را ترور کند و هزینه در تراز آن ولو در بلند مدت نپردازد یعنی مسیر را برای تکرار جنایت باز می داند. از نظر حقوقی، رسانه ای و سیاسی مدام باید تکرار شود. نباید در برابر این جنایت عادی سازی صورت پذیرد. حتی اگر خونخواهی تراز خون رهبرانقلاب نابودی اساس غرب طی چند دهه باشد باز نباید از ادبیات سیاسی و مواضع ما حذف شود
۲
۱۸:۴۹
۴
۱۸:۵۰
۴
۱۸:۵۰
بازارسال شده از 🌷🌱داستان های کوتاه و آموزنده 🌷🌱
۱
۱۸:۵۳