دیپ لوکی‌های عزیز سلام؛در ادامه سری مقالات «کوانتوم به زبان ساده» که در قالب ۱۵ قسمت و با ترجمه بخش‌های منتخب کتاب «کوارک‌های عجیب» در دیپ لوک تهیه شده است، سه قسمت پیش رو (۷، ۸ و ۹) به موضوع واپاشی هسته‌ای می‌پردازند، موضوعی که از قضا اکنون با شرایط تاریخی جغرافیای ما پیوند عمیقی خورده است. بنابراین اگر می‌خواهید از منظر علم به داستان «انرژی هسته‌ای» نگاه کرده و آن را به زبانی ساده درک کنید، سه قسمت پیش روی «کوانتوم به زبان ساده» را از دست ندهید و آن‌ها را به دوستان علاقه‌مند خود نیز معرفی کنید.قسمت هفتم را از اینجا بخوانید-----------------------------------------------------------------------------دیپ لوک؛ تازه‌ترین و ژرف‌ترین مقالات دنیای کوانتومی وب‌سایت | لینکدین | تلگرام | بله | اینستاگرام
۷
در قسمت قبل آموختیم که همه‌ی هسته‌های اتمی پایدار نیستند. متاسفانه برخی هسته‌ها تنها مدت زمان مشخصی می‌توانند باقی بمانند و پس از آن واپاشی می‌کنند. اما داستان واپاشی رادیواکتیو فقط به فروپاشی ختم نمی‌شود؛ هر واپاشی، آغاز زنجیره‌ای از تغییرات است که با گسیل تابش همراه می‌شود. این تابش رادیواکتیو را نمی‌توانید نادیده بگیرید: یا از آن متنفرید یا عاشق آن! و این بستگی دارد که می‌خواهید با آن چه کنید. در این قسمت، اجزای این تابش را بررسی کرده و خواهیم دید که این تابش هم می‌تواند تهدید باشد و هم ابزار درمان.قسمت هشتم را از اینجا مطالعه کنید.-----------------------------------------------------------------------------دیپ لوک؛ تازه‌ترین و ژرف‌ترین مقالات دنیای کوانتومی وب‌سایت | لینکدین | تلگرام | بله | اینستاگرام
۳
در قسمت‌های قبل درباره هسته‌ها صحبت کردیم. اگر واپاشی رادیواکتیو داستانِ ناپایداری هسته‌ها بود، همجوشی هسته‌ای داستانِ پیوند خوردن آن‌هاست؛ پیوندی که در دل خورشید هر لحظه رخ می‌دهد و گرمای زندگی را به زمین می‌بحشد. همجوشی هسته‌ای یکی از شگفت‌انگیزترین و در عین حال دشوارترین فرایندهای طبیعت است؛ از نیروگاه‌های آینده در فیلم‌های علمی‌تخیلی گرفته تا انرژی‌ای که میلیاردها سال است ستارگان را زنده نگه داشته. اما این انرژی دقیقاً از کجا می‌آید، و چرا برای به‌دست آوردنش باید از سد دافعه‌ی سرسخت پروتون‌ها گذشت؟ قسمت نهم را از اینجامطالعه کنید.-----------------------------------------------------------------------------دیپ لوک؛ تازه‌ترین و ژرف‌ترین مقالات دنیای کوانتومی وب‌سایت | لینکدین | تلگرام | بله | اینستاگرام
اگر یکی از جسورانه‌ترین ایده‌های فیزیک درست باشد، ذرات درهم‌تنیده شاید فقط به‌طور مرموز با هم همبسته نباشند، بلکه از طریق یک کرم‌چاله کوانتومی نیز به هم متصل باشند. اکنون پژوهشگران این فرضیه مشهور، موسوم به ER = EPR، را با دقیق‌ترین سامانه شناخته‌شده در فیزیک یعنی اتم هیدروژن محک زده‌اند. نتایج این پژوهش که در Physical Review Letters منتشر شده، هنوز وجود چنین کرم‌چاله‌هایی را تأیید نمی‌کند، اما محدودیت‌های بسیار سخت‌گیرانه‌ای بر این ایده اعمال می‌کند و نشان می‌دهد اگر این ارتباط واقعاً در درهم تنیدگی وجود داشته باشد، اثر آن باید بسیار کوچک‌تر از آن باشد که تاکنون مشاهده شده است. با دیپ لوک همراه باشید و این مقاله جذاب را از اینجا مطالعه کنید.-----------------------------------------------------------------------------دیپ لوک؛ تازه‌ترین و ژرف‌ترین مقالات دنیای کوانتومی وب‌سایت | لینکدین | تلگرام | بله | اینستاگرام
۴
سالهاست فیزیکدانان می‌دانند که درهم تنیدگی کوانتومی می‌تواند تار و پود فضازمان را به هم پیوند بزند، اما هنوز مشخص نبود چه چیزی به فضا اجازه می‌دهد خم شود و گرانش را پدید آورد. اکنون پژوهشگران با معرفی ویژگی کوانتومی دیگری به نام «جادو» نشان داده‌اند که شاید همین خاصیت، حلقه گمشده میان دنیای کوانتومی و نسبیت عام باشد. اگر این ایده درست باشد، گرانش دیگر صرفاً نتیجه خمیدگی فضازمان نیست، بلکه از عمیق‌ترین ویژگی‌های اطلاعات کوانتومی سرچشمه می‌گیرد. نوشتار زیر که از سایت کوانتامگزین ترجمه شده است، به مرور این پژوهش‌های جذاب می‌پردازد. با دیپ لوک همراه باشید و این مقاله جذاب را از اینجا مطالعه کنید.-----------------------------------------------------------------------------دیپ لوک؛ تازه‌ترین و ژرف‌ترین مقالات دنیای کوانتومی وب‌سایت | لینکدین | تلگرام | بله | اینستاگرام
۳
سالهاست کامپیوترهای کوانتومی، وعده حل مسائلی را می‌دهند که از توان قدرتمندترین ابرکامپیوترهای کلاسیک خارج است؛ اما یک پرسش اساسی همواره باقی مانده است: از کجا بدانیم پاسخ آن‌ها واقعاً درست است؟ اکنون پژوهشگران IBM و دانشگاه شیکاگو اعلام کرده‌اند که برای نخستین بار به نوعی پیاده‌سازی مزیت کوانتومی دست یافته‌اند که علاوه بر فراتر رفتن از توان شبیه‌سازی‌های کلاسیک، امکان راستی‌آزمایی نتایج را نیز فراهم می‌کند. این دستاورد که سه روز پیش اعلام شد و سروصدای زیادی به پا کرد، می‌تواند نقطه عطفی در تبدیل کامپیوترهای کوانتومی از ابزارهای آزمایشگاهی به سامانه‌هایی قابل‌اعتماد برای حل مسائل دنیای واقعی باشد. با دیپ لوک همراه باشید و این خبر را از اینجا مطالعه کنید.-----------------------------------------------------------------------------دیپ لوک؛ تازه‌ترین و ژرف‌ترین مقالات دنیای کوانتومی وب‌سایت | لینکدین | تلگرام | بله | اینستاگرام
۲
تصور کنید کابلی داشته باشیم که جریان الکتریکی را بدون گرم‌شدن و تقریباً بدون هیچ اتلافی منتقل کند؛ چیزی که در سیم‌های معمولی غیرممکن است. این رؤیا با کشف ابررسانایی در دماهای فوق‌سرد به واقعیت تبدیل شد؛ اما شگفتی ابررساناها فقط به رساناییِ بدون مقاومت محدود نمی‌شود؛ آن‌ها می‌توانند میدان مغناطیسی را دفع کنند و به این ترتیب ساخت آهنرباهایی با میدان‌های بسیار قدرتمند را ممکن کنند. ابررسانایی، دریچه‌ای به فناوری‌هایی شگفت‌انگیز باز کرده است که با رساناهای معمولی دست‌نیافتنی‌اند: از خطوط انتقال برق تا شتاب‌دهنده‌های ذرات و دستگاه‌های MRI. در این قسمت از «کوانتوم به زبان ساده» به این پدیده جالب پرداخته‌ایم. با دیپ لوک همراه باشید و این خبر را از اینجا مطالعه کنید.-----------------------------------------------------------------------------دیپ لوک؛ تازه‌ترین و ژرف‌ترین مقالات دنیای کوانتومی وب‌سایت | لینکدین | تلگرام | بله | اینستاگرام
۲
کیوبیتی را تصور کنید که به‌جای گیر افتادن در نقص‌های تصادفی یک سطح، روی ذره‌ای کوچک و تمیز از نئون معلق باشد! پژوهشگران دانشگاه ایالتی فلوریدا معماری تازه‌ای برای ساخت کیوبیت‌های «الکترون روی نئون» پیشنهاد کرده‌اند که در آن ذرات نئون با استفاده از آهنرباهای ابررسانا در بالای تراشه معلق می‌مانند. این ایده می‌تواند یکی از مشکلات مهم این نوع کیوبیت‌ها، یعنی وابستگی به ناهمواری‌های تصادفی سطح، را برطرف کند و راه را برای ساخت آرایه‌های بزرگ‌تر و قابل‌پیش‌بینی‌تر از کیوبیت‌های کوانتومی هموار سازد. با دیپ لوک همراه باشید و این خبر را از اینجا مطالعه کنید.-----------------------------------------------------------------------------دیپ لوک؛ تازه‌ترین و ژرف‌ترین مقالات دنیای کوانتومی وب‌سایت | لینکدین | تلگرام | بله | اینستاگرام
۳
شکارچی ذرات شبحگون از اعماق یخهای قطبی: نوبل فیزیک ۲۰۲۶ به فرانسیس هالزن رسید
لحظاتی پیش، آکادمی سلطنتی علوم سوئد جایزه نوبل فیزیک سال ۲۰۲۶ را به فرانسیس هالزن از دانشگاه ویسکانسین-مدیسون، آمریکا «برای کمک‌های تعیین‌کننده به رصدخانه نوترینوی آیس‌کیوب (IceCube) و کشف نوترینوهای پرانرژی با منشأ اخترفیزیکی» اهدا کرد.
جایزه نوبل فیزیک ۲۰۲۶ به «فرانسیس هالزن»، دانشمند پیشگامی رسید که با تبدیل پهنه‌های یخ‌زده قطب جنوب به یک رصدخانه عظیم کیهانی، نگاه ما را به اعماق ناشناخته جهان تغییر داد. او با ابداع «آیس‌کیوب»، دریچه‌ای نو رو به ذرات گریزان «نوترینو» گشود؛ ذراتی که چون پیک‌های خاموش از دوردست‌ترین و پرانرژی‌ترین کانون‌های کیهان سفر می‌کنند و اکنون با نبوغ هالزن، رازهای مگوی شتاب‌دهنده‌های طبیعی جهان را برای بشر آشکار کرده‌اند؛ دستاوردی که عصری تازه را در اخترشناسی ذرات بنیادین آغاز کرده است. با دیپ لوک همراه باشید:https://www.deeplook.ir/شکارچی-ذرات-شبحگون-از-اعماق-یخهای-ق/
لحظاتی پیش، آکادمی سلطنتی علوم سوئد جایزه نوبل فیزیک سال ۲۰۲۶ را به فرانسیس هالزن از دانشگاه ویسکانسین-مدیسون، آمریکا «برای کمک‌های تعیین‌کننده به رصدخانه نوترینوی آیس‌کیوب (IceCube) و کشف نوترینوهای پرانرژی با منشأ اخترفیزیکی» اهدا کرد.
جایزه نوبل فیزیک ۲۰۲۶ به «فرانسیس هالزن»، دانشمند پیشگامی رسید که با تبدیل پهنه‌های یخ‌زده قطب جنوب به یک رصدخانه عظیم کیهانی، نگاه ما را به اعماق ناشناخته جهان تغییر داد. او با ابداع «آیس‌کیوب»، دریچه‌ای نو رو به ذرات گریزان «نوترینو» گشود؛ ذراتی که چون پیک‌های خاموش از دوردست‌ترین و پرانرژی‌ترین کانون‌های کیهان سفر می‌کنند و اکنون با نبوغ هالزن، رازهای مگوی شتاب‌دهنده‌های طبیعی جهان را برای بشر آشکار کرده‌اند؛ دستاوردی که عصری تازه را در اخترشناسی ذرات بنیادین آغاز کرده است. با دیپ لوک همراه باشید:https://www.deeplook.ir/شکارچی-ذرات-شبحگون-از-اعماق-یخهای-ق/
۳
رمزگشایی از تقارن حیات: نوبل شیمی ۲۰۲۶ به کاگان و سوآی رسید
آکادمی سلطنتی علوم سوئد، جایزه نوبل شیمی ۲۰۲۶ را به هنری بی. کاگان از دانشگاه پاریس-سود، فرانسه؛ و کنسو سوآی از دانشگاه علوم توکیو، ژاپن «برای کشف اثرات غیرخطی و خودکاتالیزوری در سنتز آلی نامتقارن» اهدا کرد.
جایزه نوبل شیمی ۲۰۲۶ به پاس کشف تأثیرات غیرخطی و خودکاتالیزوری در سنتز آلی نامتقارن، به «هنری بی. کاگان» و «کنسو سوآی» تعلق گرفت. آن‌ها موفق شدند معمای دیرینه «هوموکایرالیته» (تقارن یکسان) در حیات را حل کنند و به شیمی‌دانان آموختند چگونه واکنش‌هایی را هدایت کنند که تنها یک نسخه از مولکول‌های آینه‌ای را تولید می‌کند؛ دستاوردی که انقلابی در صنعت داروسازی و درک ما از ریشه‌های مولکولی حیات ایجاد کرده است. با دیپ لوک همراه باشید و اطلاعات تکمیلی از اینجا (https://www.deeplook.ir/رمزگشایی-از-تقارن-حیات/) مطالعه کنید.
آکادمی سلطنتی علوم سوئد، جایزه نوبل شیمی ۲۰۲۶ را به هنری بی. کاگان از دانشگاه پاریس-سود، فرانسه؛ و کنسو سوآی از دانشگاه علوم توکیو، ژاپن «برای کشف اثرات غیرخطی و خودکاتالیزوری در سنتز آلی نامتقارن» اهدا کرد.
جایزه نوبل شیمی ۲۰۲۶ به پاس کشف تأثیرات غیرخطی و خودکاتالیزوری در سنتز آلی نامتقارن، به «هنری بی. کاگان» و «کنسو سوآی» تعلق گرفت. آن‌ها موفق شدند معمای دیرینه «هوموکایرالیته» (تقارن یکسان) در حیات را حل کنند و به شیمی‌دانان آموختند چگونه واکنش‌هایی را هدایت کنند که تنها یک نسخه از مولکول‌های آینه‌ای را تولید می‌کند؛ دستاوردی که انقلابی در صنعت داروسازی و درک ما از ریشه‌های مولکولی حیات ایجاد کرده است. با دیپ لوک همراه باشید و اطلاعات تکمیلی از اینجا (https://www.deeplook.ir/رمزگشایی-از-تقارن-حیات/) مطالعه کنید.
۲