ک
همه به شما می گویند:سال خوبی داشته باشیدولی من به شما می گویم :" سال خوبی را برای خودتان خلق کنید "به فکر آمدن روزهای خوب نباشید!آنها نخواهند آمد …به فکر ساختن باشید…روزهای خوب را باید ساختآرزو می کنم بهترین معمار سال جدید باشید...
سپاس از بودنتان در سال گذشته ،با آرزوی بودن کنار هم در سال آینده ، سال نو بهتون تبریک میگم و از خداوند برای تکتکتون آرزوی موفقیت و سربلندی دارم.
سال نو مبارک
سپاس از بودنتان در سال گذشته ،با آرزوی بودن کنار هم در سال آینده ، سال نو بهتون تبریک میگم و از خداوند برای تکتکتون آرزوی موفقیت و سربلندی دارم.
سال نو مبارک
۱راهکارهایی برای مواجهه با کودکان اوتیسم در شرایط بحرانیتغییر در روال روزمره، صداهای بلند و فضای پرتنش میتواند برای کودکانی که اوتیسم دارند اضطراب آور باشد.در چنین زمانهایی حفظ آرامش، ایجاد ساختار و حمایت عاطفی والدین نقش بسیار مهمی در احساس امنیت کودک دارد.پسرفت مهارتها طبیعی است، اگر کودک شما کلماتی که یاد گرفته بود را فراموش کرده، تماس چشمی اشاره کمتر شده یا مهارتهای خودیاری مثل دستشویی رفتن را موقتا از دست داده نترسید. این شرایط تا حدودی طبیعی است.این کودکان ممکن است خطر جنگ را درک نکنند، اما از تغییر ناگهانی محیط، صدای انفجار و اضطراب چهره شما به شدت وحشت زده میشوند.والدین حتما در زمان جنگ فیلتر حسی کودکشان باشند.#آموزش_شرایط_بحرانی
وقتی از محل سکونت خودتون دور شدید، مهمان محله دیگری هستید، جسمتان اینجاست، اما دلتان در خانه و محل کارتان جا مانده است.
دوری از خانه، شهر و روال عادی زندگی باعث شده تا این روزها، از یکسو دلتنگ خانه، وسایل و شغلتان هستید و میخواهید برگردید، و از سوی دیگر، غریزه مراقبت از خانواده میگوید فعلاً باید محتاط بود. این بلاتکلیفیِ مداوم، روان انسان را بهشدت خسته و کلافه میکند.در علم روانشناسی، این حالت را «تعارض هیجانی» مینامند. مغز ما در میان دو نیاز اساسی گیر افتاده است: «نیاز به امنیت» و «نیاز به پیشبینیپذیری و بازگشت به روتین». این کشمکش درونی میتواند باعث خستگی ذهنی، کلافگی و اضطراب شود
برای حفظ آرامش خود و خانواده در این روزهای موقت، این ۴ قدم ساده اما از نظر روانشناختی بسیار موثر را امتحان کنید:
۱. قانون 24 ساعت:وقتی مدام میپرسیم «کِی برمیگردیم؟»، مغز فرسوده میشود. تمرین کنید که فقط برای ۲۴ ساعت آینده برنامهریزی کنید: ناهار امروز چیست؟ امشب با بچهها چه بازی کنیم؟ این کار به ذهن پیام میدهد که اوضاع تحت کنترل است.
۲. «زمان نگرانی» تعیین کنید:نگران کار و سرمایه بودن کاملاً طبیعی است، اما نگذارید این اضطراب در کل روزتان پخش شود. روزی ۱۵ دقیقه (مثلاً عصرها) را فقط به این نگرانیها و چک کردن اخبار اختصاص دهید. خارج از این زمان، به خودتان یادآوری کنید: «الان وقتش نیست، در ساعت نگرانی به آن فکر میکنم.»
۳. یک «تکه از خانه» را با خود بیاورید:مغز با عادتهای همیشگی آرام میشود. یکی از عادتهای خانه اصلی (مثل چای عصرانه، کتاب خواندن قبل از خواب یا گپ زدنهای خانوادگی) را دقیقاً با همان شکل در محل فعلی اجرا کنید تا حس امنیت زنده بماند.
۴. به احساسات دوگانه حق عبور بدهید:به خودتان و خانواده تان بگویید: «هم دلم برای خانهمان پر میکشد، دلم تنگ شده، هم فعلاً صبوری و احتیاط را انتخاب میکنم.» نیازی نیست یکی را حذف کنید؛ پذیرش این تضاد، فشار روانی شما را کم میکند.
کلافگی گاهی ما را به سمت تصمیمهای ناگهانی میکشاند. در لحظات خستگی، چند نفس عمیق بکشید. فراموش نکنید که خانه فقط آجر و سیمان نیست؛ تا زمانی که در سلامت و احترام کنار یکدیگر هستید، خانه شما پابرجاست.
مسیر بازگشت، برای هر خانواده متفاوت است.این تفاوتها عادیاند، محترمند و انسانی.شما حق دارید دلتنگ باشید،حق دارید نگران باشید،و حق دارید صبر کنید تا همهچیز کمی روشنتر شود.هیچکس مجبور نیست سریع تصمیم بگیرد.هیچکس مجبور نیست حسش را پنهان کند.و هیچکس لازم نیست نقشِ «قویتر از واقعیت» بازی کند.گاهی همین که خانواده کنار هم بماند،حرف بزنند،نترسند از کمک خواستن،و روز را روز به روز جلو بروند،*خودش بزرگترین نشانهٔ قدرت در دل بحران است.
دوری از خانه، شهر و روال عادی زندگی باعث شده تا این روزها، از یکسو دلتنگ خانه، وسایل و شغلتان هستید و میخواهید برگردید، و از سوی دیگر، غریزه مراقبت از خانواده میگوید فعلاً باید محتاط بود. این بلاتکلیفیِ مداوم، روان انسان را بهشدت خسته و کلافه میکند.در علم روانشناسی، این حالت را «تعارض هیجانی» مینامند. مغز ما در میان دو نیاز اساسی گیر افتاده است: «نیاز به امنیت» و «نیاز به پیشبینیپذیری و بازگشت به روتین». این کشمکش درونی میتواند باعث خستگی ذهنی، کلافگی و اضطراب شود
برای حفظ آرامش خود و خانواده در این روزهای موقت، این ۴ قدم ساده اما از نظر روانشناختی بسیار موثر را امتحان کنید:
۱. قانون 24 ساعت:وقتی مدام میپرسیم «کِی برمیگردیم؟»، مغز فرسوده میشود. تمرین کنید که فقط برای ۲۴ ساعت آینده برنامهریزی کنید: ناهار امروز چیست؟ امشب با بچهها چه بازی کنیم؟ این کار به ذهن پیام میدهد که اوضاع تحت کنترل است. ۲. «زمان نگرانی» تعیین کنید:نگران کار و سرمایه بودن کاملاً طبیعی است، اما نگذارید این اضطراب در کل روزتان پخش شود. روزی ۱۵ دقیقه (مثلاً عصرها) را فقط به این نگرانیها و چک کردن اخبار اختصاص دهید. خارج از این زمان، به خودتان یادآوری کنید: «الان وقتش نیست، در ساعت نگرانی به آن فکر میکنم.» ۳. یک «تکه از خانه» را با خود بیاورید:مغز با عادتهای همیشگی آرام میشود. یکی از عادتهای خانه اصلی (مثل چای عصرانه، کتاب خواندن قبل از خواب یا گپ زدنهای خانوادگی) را دقیقاً با همان شکل در محل فعلی اجرا کنید تا حس امنیت زنده بماند. ۴. به احساسات دوگانه حق عبور بدهید:به خودتان و خانواده تان بگویید: «هم دلم برای خانهمان پر میکشد، دلم تنگ شده، هم فعلاً صبوری و احتیاط را انتخاب میکنم.» نیازی نیست یکی را حذف کنید؛ پذیرش این تضاد، فشار روانی شما را کم میکند.کلافگی گاهی ما را به سمت تصمیمهای ناگهانی میکشاند. در لحظات خستگی، چند نفس عمیق بکشید. فراموش نکنید که خانه فقط آجر و سیمان نیست؛ تا زمانی که در سلامت و احترام کنار یکدیگر هستید، خانه شما پابرجاست.
مسیر بازگشت، برای هر خانواده متفاوت است.این تفاوتها عادیاند، محترمند و انسانی.شما حق دارید دلتنگ باشید،حق دارید نگران باشید،و حق دارید صبر کنید تا همهچیز کمی روشنتر شود.هیچکس مجبور نیست سریع تصمیم بگیرد.هیچکس مجبور نیست حسش را پنهان کند.و هیچکس لازم نیست نقشِ «قویتر از واقعیت» بازی کند.گاهی همین که خانواده کنار هم بماند،حرف بزنند،نترسند از کمک خواستن،و روز را روز به روز جلو بروند،*خودش بزرگترین نشانهٔ قدرت در دل بحران است.
۷بازارسال شده از
میدونستید وقتی بارون میباره پروانه ها استراحت میکنن که تا بارون به بال هاشون آسیب نرسونه؟!خواستم بهت بگم که استراحت تو بمباران زندگیت اصلا اشکالی نداره، تو دوباره مثل پروانه ها پرواز میکنی عزیزِ من. 🫂
خواستم بهت بگم که استراحت تو بمباران زندگیت اصلا اشکالی نداره، تو دوباره مثل پروانه ها پرواز میکنی عزیزِ من. 🫂امروز اخبار رو چک کردم،
صبح صدای چندتا انفجار توی شمال شرق، غرب و مرکز تهران اومده.سپاه هم میخواد زیرساخت های استارلینک رو توی کشورهای عربی بزنه.از همه اینا مهمتر، ترامپ گفته تا دو یا سه هفته دیگه میخواد جنگ رو تموم کنهولی تهران انگار قبول نمیکنه.
همه اخبار همین بود،همه خبر هارو بهتون گفتم برای امروز چه برنامه ای دارید؟پس حتما به جای خوندن اخبار های تکراری کاری که حالتون رو بهتر نگه میداره و بهتون انگیزه میده انجامش بدید
صبح صدای چندتا انفجار توی شمال شرق، غرب و مرکز تهران اومده.سپاه هم میخواد زیرساخت های استارلینک رو توی کشورهای عربی بزنه.از همه اینا مهمتر، ترامپ گفته تا دو یا سه هفته دیگه میخواد جنگ رو تموم کنهولی تهران انگار قبول نمیکنه.
همه اخبار همین بود،همه خبر هارو بهتون گفتم برای امروز چه برنامه ای دارید؟پس حتما به جای خوندن اخبار های تکراری کاری که حالتون رو بهتر نگه میداره و بهتون انگیزه میده انجامش بدید
۵۲ ۱. درک کنید که هر دو رفتار، ریشهی مشترک دارند: «ترس!»مغز انسان در برابر ترس شدید، واکنشهای متفاوتی نشان میدهد.فرد مضطرب:سعی میکند با کنترل همهچیز و جمعآوری اطلاعات، بر ترس خود غلبه کند.فرد انکارکننده:مغزش برای فرار از فروپاشی روانی، واقعیت را پس میزند (انکار). بیخیالی او نشانه یک «سپر دفاعی روانی» برای تحمل فشار است.۲. از تلاش برای تغییر دادن یکدیگر دست برداریددر اوج بحران، شما نمیتوانید مکانیسم دفاعی همسرتان را تغییر دهید. بحث کردن بر سر اینکه «حق با چه کسی است» یا «چه کسی منطقیتر است»، فقط انرژی روانی شما را هدر میدهد. احساسات یکدیگر را معتبر بدانید: «میدونم تو دوست نداری به چیزهای بد فکر کنی، و میدونم من هم با استرسم کلافهات کردم...»۳. به یک توافق عملی و بینابین (سازش) برسیدبه جای دعوا روی احساسات، روی اقدامات مشخص توافق کنید.برای مثال:
توافق کنید که فرد مضطرب اخبار را بلند در خانه نخواند و استرس را پمپاژ نکند.در عوض، فرد انکارکننده بپذیرد که در چند اقدام ایمنی پایه (مثل آماده کردن کوله زندگی یا ایمنسازی نقطه امن خانه) همکاری کند تا خیال همسرش راحت شود.۴. تقسیم وظایف بر اساس نوع واکنشاز این تفاوت به عنوان یک نقطه قوت استفاده کنید. فردی که خونسردتر است (حتی اگر انکار میکند)، میتواند وظایف اجرایی و آرامبخش خانه (مثل بازی با بچهها یا آشپزی) را بر عهده بگیرد. فردی که محتاطتر است، میتواند مسئولیت کارهای پیشگیرانه و ایمنی را بر عهده داشته باشد.️ حرف آخر:در زمان بحران، شما و همسرتان دشمن هم نیستید؛ شما فقط دو انسان هستید که با دو روش متفاوت سعی در بقا و محافظت از روان خود دارید.دست از قضاوت بردارید و به یاد داشته باشید که بزرگترین نقطه امن شما در میانهی بحران، ارتباط شما با یکدیگر است.
بازارسال شده از
سمفونیِ احساساتِ سردرگم: درک پیچیدگیهای عاطفی بعد از جنگبعد از جنگ، ذهن و قلب ما تبدیل به یک ارکستر پر از احساساتِ متناقض میشه. شاید فکر کنیم باید «قوی» باشیم و فقط به جلو نگاه کنیم، اما واقعیت خیلی پیچیدهتره. این احساسات، هرچقدر هم که ناخوشایند باشن، طبیعی هستن و بخشی از فرایندِ التیاماند.چرا اینقدر سردرگم؟1. *شوکِ بقا:وقتی مدام در حالت بقا بودیم، مغز ما روی «هشدار» تنظیم شده. حالا که خطر رفع شده، مغز نمید چطور این دکمه رو خاموش کنه. نتیجه؟ اضطراب، بیقراری، یا حتی بیحسی.
2. بارِ بازماندگی (Survivor's Guilt):دیدنِ رنجِ دیگران، یا از دست دادنِ عزیزان، حس گناهِ «چرا من؟» رو ایجاد میکنه. این حس میتونه فلجکننده باشه و ما رو از لذت بردن از زندگیِ فعلی بازداره.
3. خشمِ فروخورده:خشم میتونه نسبت به اتفاقات، نسبت به کسانی که فکر میکنیم مقصرند، یا حتی نسبت به خودمون باشه که چرا نتونستیم کاری کنیم. وقتی این خشم ابراز نشه، مثل آتشفشانی زیرِ پوستِ ما میمونه.
4. ترس از آینده:وقتی زیرساختهای زندگی از بین رفته، ترس از ناامنی، آیندهی مبهم و عدم قطعیت، مثل یک سایه همیشگی همراه ماست.
️هیچکدوم از این احساسات «اشتباه» یا «ضعف» نیست.اینها واکنشهای طبیعیِ انسان به تجربههای غیرطبیعی هستن.
شناختن و پذیرش این احساسات، اولین قدم برای مدیریت اونهاست.
در پستهای بعدی، عمیقتر به هر کدوم از این احساسات میپردازیم و راهکارهای عملی برای مدیریتشون رو بررسی میکنیم.*#روانشناسی_پساجنگ #التیام_عاطفی #احساس_گناه #خشم #مکانیسم_دفاعی #تاب_آوری
بازارسال شده از
قابل توجه مراجعین محترم مجموعه دل آرام به آدرس جدید منتقل شد و آماده ی خدمت رسانی به شما عزیزان در لوکیشن جدید می باشیم آدرس: سه راه افسریه خیابان شهید قدیانی نرسیده به سرای ایرانی نبش کوچه سلطانی پلاک ۵۴۶ طبقه اول واحد ۱
لوکیشن ما