در حال حاضر نمایش این پیام پشتیبانی نمیشود.
گاهی وقتی احساس میکنیم چیزی در رابطه تغییر کرده، وسوسه میشویم گوشی همسرمان را بررسی کنیم؛پیامها، تماسها، شبکههای اجتماعی و حتی جستوجوهایش…
ممکن است با خودمان بگوییم:«اگر چیزی برای پنهان کردن ندارد، پس چرا نباید گوشیاش را ببینم؟»
اما مسئله فقط گوشی نیست؛ مسئله اعتماد و احساس امنیت در رابطه است.
وقتی چک کردن گوشی به رفتاری تکراری تبدیل میشود، ممکن است برای مدت کوتاهی اضطراب ما را کاهش دهد؛ اما معمولاً نگرانی اصلی را حل نمیکند و حتی میتواند چرخهای از شک ، بررسی ، آرامش موقت ، شک دوباره ایجاد کند.
از طرف دیگر، اگر رفتار همسر واقعاً باعث ایجاد بیاعتمادی شده باشد، نباید نگرانی را صرفاً به «حساس بودن» یا «بدبینی» نسبت داد. در این شرایط، بهتر است درباره رفتارهای مشخصی که اعتماد را آسیب زدهاند، گفتوگوی شفاف داشته باشیم.
«مدتی است درباره رابطهمان احساس نگرانی میکنم و بعضی رفتارها باعث شده احساس امنیت نکنم. دوست دارم دربارهاش با هم صحبت کنیم.»
رابطه سالم به معنای این نیست که هیچ حریم خصوصیای وجود نداشته باشد؛بلکه یعنی بین حریم خصوصی و پنهانکاری تفاوت بگذاریم و برای اعتماد، گفتوگوی صادقانه بسازیم.
دلآسا؛ جایی برای آگاهی، رشد و آرامش درون@delasapsy
#روانشناسی#روابط_زوجین#مشاوره_خانواده#حریم_خصوصی#ارتباط_موثر#دل_آسا
۱۶۹
۹:۱۲
بعد از ازدواج، یک اتفاق مهم میافتد:خانوادهمان همچنان خانوادهمان هستند، اما دیگر تصمیمگیرنده زندگی مشترکمان نیستند.
گاهی دخالت خانوادهها خیلی مستقیم نیست؛مثلاً با جملههایی مثل:
«اگر جای تو بودم این کار رو نمیکردم!»«همسر تو باید اینطوری رفتار کنه.»«به نظرم این تصمیم برای شما درست نیست.»
حتی اگر این حرفها از روی دلسوزی گفته شوند، وقتی مرتب تکرار شوند، میتوانند باعث شوند مرز بین زندگی زوجین و خانوادهها کمرنگ شود.
اما یک نکته مهم وجود دارد:
مرز سالم یعنی زوجین بتوانند با احترام بگویند:
«ممنون که نگران ما هستید، اما این موضوع را خودمان با هم تصمیم میگیریم.»
و مهمتر از آن، هر یک از زوجین باید بتواند مرز خانواده خودش را خودش مدیریت کند.یعنی اگر خانواده من بیش از حد وارد زندگی مشترکم میشوند، بهتر است من مسئولانه و محترمانه با خانوادهام صحبت کنم، نه اینکه همسرم را در مقابل خانوادهام قرار بدهم.
نه اینکه در هر اختلافی، یک نفر خانواده خودش را وارد ماجرا کند و طرف مقابل احساس کند با یک «جبهه» روبهروست.
پس قبل از اینکه مشکل رابطهتان را برای خانوادهها تعریف کنید، از خودتان بپرسید:
«آیا این موضوع واقعاً به کمک خانواده نیاز دارد، یا بهتر است اول خودمان دو نفر دربارهاش گفتوگو کنیم؟»
دلآسا؛ جایی برای آگاهی، رشد و آرامش درون
@delasapsy
#روانشناسی#روابط_زوجین#مشاوره_خانواده #دخالت_خانواده#مرزهای_سالم #زندگی_مشترک#دل_آسا
۱۷۷
۱۱:۳۷
️
۵ نشانه که نشان میدهد رابطه شما به توجه عاطفی نیاز دارد؟
گاهی یک رابطه به خاطر نبودِ عشق آسیب نمیبیند؛بلکه به خاطر کم شدن توجه، ارتباط و احساس دیدهشدن آرامآرام خسته میشود.
ممکن است هنوز همدیگر را دوست داشته باشید، اما رابطهتان به توجه بیشتری نیاز داشته باشد.
۱. بیشتر درباره کارهای روزمره حرف میزنید تا احساساتتانگفتوگوها محدود شده به «چی بخریم؟»، «بچه را کی ببریم؟» و «امروز چه کار کنیم؟» و دیگر کمتر از حال دل هم خبر دارید.
۲. احساس میکنید باید برای جلب توجه همسرتان تلاش کنیدگاهی مدام گلایه میکنید، ناراحت میشوید یا حتی دعوا راه میاندازید؛ نه لزوماً برای دعوا، بلکه چون دلتان میخواهد دیده و شنیده شوید.
۳. اتفاقهای مهم زندگیتان را بیشتر با دیگران در میان میگذاریدوقتی همسرمان دیگر اولین کسی نیست که دلمان میخواهد خبر خوب یا ناراحتیمان را با او در میان بگذاریم، شاید فاصله عاطفی در حال شکل گرفتن باشد.
۴. کنار هم هستید، اما احساس تنهایی میکنیدممکن است ساعتها کنار هم باشید، اما هرکدام در دنیای خودتان؛ گوشی، کار، تلویزیون و دغدغههای روزمره جای ارتباط واقعی را گرفتهاند.
۵. محبت و قدردانی بین شما کمتر شده استکمتر تشکر میکنید، کمتر از یکدیگر تعریف میکنید و تماس، توجه و محبتهای کوچک روزمره کمرنگ شدهاند.
اما یک نکته مهم:
دیدن یکی از این نشانهها به معنی خراب بودن رابطه یا تمام شدن عشق نیست.
گاهی رابطه فقط به کمی توجه آگاهانه، گفتوگوی بیشتر و وقت دونفره نیاز دارد.
گاهی یک گفتوگوی صمیمانه، یک تشکر ساده یا چند دقیقه توجه واقعی میتواند دوباره فاصلهای را که آرامآرام ایجاد شده، کمتر کند.
دکتر ساناز طاهائی مشاوره خانواده
دلآسا؛ جایی برای آگاهی، رشد و آرامش درون
@delasapsy
#روانشناسی#روابط_زوجین#رابطه_عاطفی #مشاوره_خانواده #مهارت_ارتباطی#دل_آسا
گاهی یک رابطه به خاطر نبودِ عشق آسیب نمیبیند؛بلکه به خاطر کم شدن توجه، ارتباط و احساس دیدهشدن آرامآرام خسته میشود.
ممکن است هنوز همدیگر را دوست داشته باشید، اما رابطهتان به توجه بیشتری نیاز داشته باشد.
دیدن یکی از این نشانهها به معنی خراب بودن رابطه یا تمام شدن عشق نیست.
گاهی رابطه فقط به کمی توجه آگاهانه، گفتوگوی بیشتر و وقت دونفره نیاز دارد.
دلآسا؛ جایی برای آگاهی، رشد و آرامش درون
@delasapsy
#روانشناسی#روابط_زوجین#رابطه_عاطفی #مشاوره_خانواده #مهارت_ارتباطی#دل_آسا
۱۸۹
۸:۵۶
گاهی والدین میگویند:
«قبلاً همه چیزش رو برای من تعریف میکرد، اما الان یا جواب کوتاه میده، یا میره توی اتاقش، یا میگه ولَم کن!»
اما آیا واقعاً نوجوان دیگر به والدش نیاز ندارد؟
نوجوان هنوز به رابطه با والد نیاز دارد، اما همزمان میخواهد استقلال، حریم شخصی و احساس بزرگشدنش هم دیده شود.
مثلاً وقتی میگوید:«امتحانم رو خراب کردم.»
اگر پاسخ والد این باشد:«دیدی گفتم درس بخون؟ چرا همیشه دقیقه نودی کار میکنی؟»
احتمالاً دفعه بعد ترجیح میدهد اصلاً چیزی نگوید.
اما اگر بشنود:«میفهمم ناراحتی. دوست داری دربارهاش حرف بزنیم یا فعلاً میخوای تنها باشی؟»
احتمال بیشتری دارد که دوباره برای صحبت کردن سراغ والد بیاید.
چند تغییر کوچک میتواند تفاوت بزرگی ایجاد کند:
و شاید مهمتر از همه:
نوجوان باید مطمئن باشد که اگر حرفی را با والدش در میان گذاشت، قرار نیست همان لحظه علیه خودش استفاده شود.
@delasapsy
#تربیت_نوجوان#فرزندپروری#مشاوره_نوجوان#دل_آسا#دکتر_ساناز_طاهائی
۱۶۲
۱۱:۰۶
چرا هر گفتوگویی با نوجوانم آخرش به دعوا میکشه؟
گاهی گفتوگو با یک سؤال ساده شروع میشود:
«امروز مدرسه چطور بود؟»
و چند دقیقه بعد میرسد به:
«تو اصلاً به حرف من گوش نمیدی!»«شما همش منو سرزنش میکنید!»«دیگه باهات حرف نمیزنم!»
اما چرا گفتوگوهای ساده، اینقدر سریع به تنش تبدیل میشوند؟
گاهی والد برای کمک کردن صحبت میکند، اما نوجوان آن را به شکل انتقاد یا کنترل دریافت میکند.
مثلاً نوجوان میگوید:«امتحانم خوب نشد.»
والد میگوید:«خب معلومه! وقتی درست درس نمیخونی همین میشه.»
والد شاید قصدش کمک باشد، اما نوجوان ممکن است این پیام را دریافت کند:«باز هم کافی نبودم.»
گاهی هم نوجوان با یک احساس وارد گفتوگو میشود، اما والد بلافاصله دنبال راهحل میگردد.
نوجوان:«امروز خیلی با دوستم به مشکل خوردم.»
والد:«خب باهاش دوست نشو! چند بار باید بهت بگم با هر کسی نگردی؟»
در حالی که شاید نوجوان در آن لحظه فقط میخواسته شنیده شود.
قبل از اینکه پاسخ بدهیم، یک سؤال ساده از خودمان بپرسیم:
«الان فرزندم راهحل میخواهد یا فقط نیاز دارد کسی حرفش را بشنود؟»
برای اینکه گفتوگو به دعوا نرسد:
کمتر بازجویی کنیم، بیشتر سؤال باز بپرسیم.
قبل از نصیحت، احساس نوجوان را ببینیم.
وسط حرفش سریع نپریم و جواب آماده نکنیم.
هر موضوعی را به درس، آینده و اشتباهات گذشته ربط ندهیم.
اگر هر دو عصبانی هستیم، گفتوگو را برای زمان آرامتری بگذاریم.
به جای «تو همیشه…» و «تو هیچوقت…» درباره رفتار مشخص صحبت کنیم.
و یک نکته مهم:
هدف هر گفتوگو این نیست که حتماً نوجوان را قانع کنیم.
گاهی هدف فقط این است که نوجوان احساس کند:
«میتوانم با پدر و مادرم حرف بزنم، حتی وقتی با هم موافق نیستیم.»
وقتی امنیت در گفتوگو بیشتر شود، احتمال شنیدهشدن حرف والد هم بیشتر میشود.
@delasapsy
#فرزندپروری#والدگری#مشاوره_نوجوان#دل_آسا#ساناز_طاهائی
گاهی گفتوگو با یک سؤال ساده شروع میشود:
«امروز مدرسه چطور بود؟»
و چند دقیقه بعد میرسد به:
«تو اصلاً به حرف من گوش نمیدی!»«شما همش منو سرزنش میکنید!»«دیگه باهات حرف نمیزنم!»
اما چرا گفتوگوهای ساده، اینقدر سریع به تنش تبدیل میشوند؟
مثلاً نوجوان میگوید:«امتحانم خوب نشد.»
والد میگوید:«خب معلومه! وقتی درست درس نمیخونی همین میشه.»
والد شاید قصدش کمک باشد، اما نوجوان ممکن است این پیام را دریافت کند:«باز هم کافی نبودم.»
نوجوان:«امروز خیلی با دوستم به مشکل خوردم.»
والد:«خب باهاش دوست نشو! چند بار باید بهت بگم با هر کسی نگردی؟»
در حالی که شاید نوجوان در آن لحظه فقط میخواسته شنیده شود.
«الان فرزندم راهحل میخواهد یا فقط نیاز دارد کسی حرفش را بشنود؟»
برای اینکه گفتوگو به دعوا نرسد:
و یک نکته مهم:
هدف هر گفتوگو این نیست که حتماً نوجوان را قانع کنیم.
گاهی هدف فقط این است که نوجوان احساس کند:
«میتوانم با پدر و مادرم حرف بزنم، حتی وقتی با هم موافق نیستیم.»
@delasapsy
#فرزندپروری#والدگری#مشاوره_نوجوان#دل_آسا#ساناز_طاهائی
۱۴۶
۵:۰۶
الان برای کوچکترین حرفی جوابم رو میده!
گاهی فکر میکنم دیگه منو دوست نداره.»
اگر این جمله برای شما هم آشناست، قبل از اینکه برچسب «لجباز» یا «بیاحترام» به نوجوان بزنیم، یک نکته مهم را ببینیم:
نوجوان در این سن کمکم میخواهد احساس کند نظر، انتخاب و هویت مستقلی دارد.
برای همین ممکن است درباره چیزهایی که قبلاً راحت میپذیرفت، حالا سؤال کند، مخالفت کند یا نظر متفاوتی داشته باشد.
مثلاً وقتی میگوید:
ممکن است واقعاً قصد مقابله با شما را نداشته باشد؛ شاید فقط میخواهد احساس کند نظرش شنیده میشود.
اما یک نکته مهم:
بین «مخالفت کردن» و «بیاحترامی کردن» تفاوت وجود دارد.
نوجوان حق دارد مخالف باشد؛اما یاد میگیرد که مخالفتش را با احترام بیان کند.
پس شاید به جای اینکه هر مخالفت را شخصی کنیم و فکر کنیم:
«دیگه منو قبول نداره…»
بهتر باشد از خودمان بپرسیم:
@delasapsy
#تربیت_نوجوان#فرزندپروری #والدگری #روانشناسی_نوجوان#دل_آسا#ساناز_طاهائی
۱۳۸
۱۱:۴۷
در قسمت قبل گفتیم که مخالفت نوجوان همیشه به معنی دشمنی یا بیاحترامی نیست.
اما سؤال مهم این است:
وقتی نوجوان با لحن تند جواب میدهد، والد چه کار کند؟
گاهی نوجوان میگوید:«چرا باید این کارو بکنم؟!»
و والد پاسخ میدهد:«چون من میگم!»
نوجوان:«خب چرا؟!»
والد:«چون من پدر/مادرت هستم!»
و خیلی زود یک گفتوگوی ساده تبدیل به جنگ قدرت میشود.
به جای آن میتوان گفت:
«میفهمم با این تصمیم موافق نیستی. میتونی نظرت رو بگی، من هم حرفت رو میشنوم.»
اما اگر لحن نوجوان توهینآمیز شد، آرام و محکم مرز بگذاریم:
«میفهمم عصبانی هستی و حق داری مخالف باشی؛ اما توهین کردن قابل قبول نیست. وقتی آرومتر شدیم، دربارهاش صحبت میکنیم.»
همه چیز را به بیاحترامی تعبیر نکنیم.
گاهی نوجوان فقط میخواهد بگوید:
«من نظر متفاوتی دارم.»
اگر هر مخالفتی با واکنش شدید والد روبهرو شود، نوجوان ممکن است بهجای گفتوگو، کمکم سکوت کردن و پنهان کردن نظرش را انتخاب کند.
هدف ما این نیست که نوجوان همیشه بگوید:
«چشم، هرچی شما میگید.»
هدف این است که یاد بگیرد:
«میتوانم مخالف باشم، سؤال بپرسم و نظر خودم را بگویم؛ بدون اینکه به دیگران بیاحترامی کنم.»
و والد هم میتواند به نوجوانش بگوید:
@delasapsy
#تربیت_نوجوان#فرزندپروری #والدگری #روانشناسی#مشاوره_نوجوان#ساناز_طاهائی #دل_آسا
۱۲۵
۱۶:۴۲
با نوجوانم درباره چه مسائلی صحبت نکنم؟ 
صمیمیت با نوجوان به این معنا نیست که او را در تمام نگرانیها و دغدغههای بزرگسالانهمان شریک کنیم. گاهی حرفهایی که از سر درد دل و اعتماد میزنیم، ناخواسته احساس امنیت روانی نوجوان را تحتتأثیر قرار میدهند.
۱. جزئیات مشکلات مالی خانواده
نوجوان میتواند متناسب با سنش از شرایط اقتصادی خانواده آگاه باشد؛ اما لازم نیست تمام نگرانیهای مالی، بدهیها و مشکلات تأمین هزینههای زندگی را با جزئیات بشنود. بهویژه زمانی که این مسائل با اضطراب و ناامیدی مطرح میشوند.
او نباید احساس کند مسئول حل مشکلاتی است که از توان و اختیارش خارجاند.
۲. اختلافات زناشویی
فرزندتان را به داور، میانجی یا محرم راز اختلافات زناشوییتان تبدیل نکنید. از او نخواهید طرف شما را بگیرد و برای همدردی با خودتان، رابطهاش با والد دیگر را تخریب نکنید.
نوجوان به فضایی امن نیاز دارد تا بتواند بدون احساس گناه یا تعارض، با هر دو والد خود رابطه داشته باشد.
۳. پشیمانیها و رنجهای زندگی مشترک
جملاتی مانند «اگر ازدواج نکرده بودم، زندگی بهتری داشتم» یا «بهخاطر پدرت/مادرت تمام عمرم را از دست دادم» ممکن است بار عاطفی سنگینی بر دوش نوجوان بگذارند.
فرزند شما نباید احساس کند حاصل یک انتخاب اشتباه است یا حضور او مانع خوشبختی والدینش شده است.
۴. رازها و مسائل خصوصی بزرگسالان
جزئیات خصوصی رابطه زناشویی، رازهای شخصی دیگران و مسائلی که گفتن آنها ضرورتی برای نوجوان ندارد، نباید به موضوع درد دل با او تبدیل شوند.
البته این به معنای پنهان کردن واقعیتهایی نیست که مستقیماً بر زندگی نوجوان اثر میگذارند. او به حقیقت نیاز دارد، اما حقیقتی متناسب با سن، میزان درک و شرایط روانیاش.
۵. ناامیدی و درماندگی خودتان
قرار نیست احساساتتان را پنهان کنید؛ اما مراقب باشید نوجوان را به تکیهگاه عاطفی خود تبدیل نکنید.
وقتی مرتب میگوییم «دیگر بریدهام»، «هیچ امیدی به آینده ندارم» یا «نمیدانم بدون تو چه کار کنم»، ممکن است نوجوان احساس کند باید حال ما را خوب کند یا مسئول حفظ آرامش خانواده باشد.
پس چه کار کنیم؟
بهجای پنهان کردن همهچیز، احساساتتان را به شیوهای امن و متناسب بیان کنید. مثلاً بگویید:
«این روزها کمی نگرانم، اما دارم برای بهتر شدن شرایط تلاش میکنم. لازم نیست تو این مشکل را حل کنی؛ وظیفه من است که پیگیرش باشم.»
یادمان باشد:
نوجوان برای صمیمی بودن با ما، لازم نیست محرم تمام رازهایمان باشد. او میتواند از احساسات ما آگاه شود، بدون اینکه مسئول آرام کردنمان باشد.
فرزند ما به والدینی بیمشکل نیاز ندارد؛ به والدینی نیاز دارد که مسئولیت مشکلات خود را بر عهده میگیرند و به او اجازه میدهند نوجوانی کند.
دکتر ساناز طاهائیدلآسا | فضایی برای آگاهی، رشد و آرامش درون
@delasapsy
#تربیت_نوجوان#فرزندپروری#والدگری#روانشناسی#مشاوره_نوجوان#ساناز_طاهائی#دل_آسا
صمیمیت با نوجوان به این معنا نیست که او را در تمام نگرانیها و دغدغههای بزرگسالانهمان شریک کنیم. گاهی حرفهایی که از سر درد دل و اعتماد میزنیم، ناخواسته احساس امنیت روانی نوجوان را تحتتأثیر قرار میدهند.
نوجوان میتواند متناسب با سنش از شرایط اقتصادی خانواده آگاه باشد؛ اما لازم نیست تمام نگرانیهای مالی، بدهیها و مشکلات تأمین هزینههای زندگی را با جزئیات بشنود. بهویژه زمانی که این مسائل با اضطراب و ناامیدی مطرح میشوند.
او نباید احساس کند مسئول حل مشکلاتی است که از توان و اختیارش خارجاند.
فرزندتان را به داور، میانجی یا محرم راز اختلافات زناشوییتان تبدیل نکنید. از او نخواهید طرف شما را بگیرد و برای همدردی با خودتان، رابطهاش با والد دیگر را تخریب نکنید.
نوجوان به فضایی امن نیاز دارد تا بتواند بدون احساس گناه یا تعارض، با هر دو والد خود رابطه داشته باشد.
جملاتی مانند «اگر ازدواج نکرده بودم، زندگی بهتری داشتم» یا «بهخاطر پدرت/مادرت تمام عمرم را از دست دادم» ممکن است بار عاطفی سنگینی بر دوش نوجوان بگذارند.
فرزند شما نباید احساس کند حاصل یک انتخاب اشتباه است یا حضور او مانع خوشبختی والدینش شده است.
جزئیات خصوصی رابطه زناشویی، رازهای شخصی دیگران و مسائلی که گفتن آنها ضرورتی برای نوجوان ندارد، نباید به موضوع درد دل با او تبدیل شوند.
البته این به معنای پنهان کردن واقعیتهایی نیست که مستقیماً بر زندگی نوجوان اثر میگذارند. او به حقیقت نیاز دارد، اما حقیقتی متناسب با سن، میزان درک و شرایط روانیاش.
قرار نیست احساساتتان را پنهان کنید؛ اما مراقب باشید نوجوان را به تکیهگاه عاطفی خود تبدیل نکنید.
وقتی مرتب میگوییم «دیگر بریدهام»، «هیچ امیدی به آینده ندارم» یا «نمیدانم بدون تو چه کار کنم»، ممکن است نوجوان احساس کند باید حال ما را خوب کند یا مسئول حفظ آرامش خانواده باشد.
بهجای پنهان کردن همهچیز، احساساتتان را به شیوهای امن و متناسب بیان کنید. مثلاً بگویید:
«این روزها کمی نگرانم، اما دارم برای بهتر شدن شرایط تلاش میکنم. لازم نیست تو این مشکل را حل کنی؛ وظیفه من است که پیگیرش باشم.»
نوجوان برای صمیمی بودن با ما، لازم نیست محرم تمام رازهایمان باشد. او میتواند از احساسات ما آگاه شود، بدون اینکه مسئول آرام کردنمان باشد.
فرزند ما به والدینی بیمشکل نیاز ندارد؛ به والدینی نیاز دارد که مسئولیت مشکلات خود را بر عهده میگیرند و به او اجازه میدهند نوجوانی کند.
دکتر ساناز طاهائیدلآسا | فضایی برای آگاهی، رشد و آرامش درون
@delasapsy
#تربیت_نوجوان#فرزندپروری#والدگری#روانشناسی#مشاوره_نوجوان#ساناز_طاهائی#دل_آسا
۱۲۸
۱۵:۴۹
بعضی از افکار فقط میان تا پیامی رو به ما منتقل کنن؛ نه اینکه لزوماً واقعیت داشته باشن.
ذهن ما گاهی شبیه یک رادیو عمل میکنه؛رادیویی که مدام برنامههای تکراری پخش میکنه.
مثلاً یک فکر بارها و بارها تکرار میشه:«من آدم تنبلی هستم!»«من به اندازه کافی خوب نیستم!»«من هیچوقت موفق نمیشم!»
اولش شاید فقط یک فکر ساده باشه، اما وقتی بارها تکرار میشه، کمکم بهش باور پیدا میکنیم.
اونقدر به خودمون برچسب میزنیم که دیگه تواناییها و فرصتهای تغییر رو نمیبینیم.
مثلاً ممکنه بارها کاری رو به تعویق انداخته باشیم، اما این به معنی تنبل بودن ما نیست.
یادت باشه:فکر کردن به یک موضوع، به معنی واقعی بودن اون نیست.حتی تکرار یک فکر هم نمیتونه اون رو به حقیقت تبدیل کنه.
گاهی لازمه فقط به افکارت نگاه کنی، صدای رادیوی ذهنت رو بشنوی و از خودت بپرسی:
«آیا واقعاً این فکر درسته؟ یا فقط یک پیام تکراری از ذهن منه؟»
دلآسا
۸۳
۱۴:۳۲