زوال تدریجی توانایی خواندن: چرا نوجوانان و دانشجویان دیگر نمیتوانند کتاب بخوانند؟@dezhnevesht
آمارهای جدید نشاندهنده یک بحران عمیق، خاموش و نسلشناختی در سیستم آموزشی و توانایی ذهنی جوانان است. گزارش بزرگ کتابخوانی سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که بخش بزرگی از پسران نوجوان در مقطع دبیرستان، هنوز توانایی خواندن کتابهایی دشوارتر از کتابهای دوره ابتدایی را ندارند. این بحران به مدارس محدود نمانده و اکنون استادان دانشگاه شکایت دارند که دانشجویان جدید حتی از پس خواندن یک مقاله علمی ۲۰ صفحهای هم برنمیآیند. طبق گزارش سالانه رنسانس که ۲۳ میلیون فعالیت خواندنِ بیش از یک میلیون دانشآموز را تحلیل کرده، پسران ۱۱ تا ۱۴ ساله تقریباً به طور انحصاری به خواندن کتابهای بسیار ساده و مصور نظیر خاطرات یک بچه چلمن محدود شدهاند و طعم چالشهای ادبی بزرگتر را نمیچشند. دختران هم سن آنها گرچه انتخابهای متنوعتری دارند، اما همچنان با معیارهای رشد شناختی فاصله دارند. بررسیها نشان میدهد کمتر از ۱۰ درصد پسران ۱۴ تا ۱۶ ساله روزانه برای لذت مطالعه میکنند و نمرات خواندن دانشآموزان سال آخر دبیرستان به پایینترین حد خود از سال ۱۹۹۲ رسیده است. تحلیل عصبشناختی زوال تمرکز: مغز به عنوان یک عضلهسیستم عصبی انسان بر اساس اصل استفاده کن یا از دست بده کار میکند. مسیرهای عصبی مغز که وظیفه حفظ توجه مستمر و طولانیمدت را بر عهده دارند، تنها در صورت تمرین مداوم و مواجهه با متون طولانی ساخته و تقویت میشوند؛ در غیر این صورت، این مسیرها دچار آتروفی یا تحلیل رفتن میشوند. وقتی ذهن نوجوانان روزانه با ویدیوهای چند ثانیهای شبکههای اجتماعی و اسکرول بیانتها بمباران میشود، توانایی بیولوژیکی مغز برای تمرکز روی یک متن خطی طولانی فرو میپاشد. جالب اینکه طبق تحقیقات، حتی حضور فیزیکی یک گوشی تلفن همراه روی میز (حتی به صورت خاموش و رو به پایین)، بخشی از ظرفیت پردازش شناختی مغز را برای نادیده گرفتن آن اشغال کرده و عملکرد ذهن را تضعیف میکند. در کنار گوشیهای هوشمند، ورود ابزارهای هوش مصنوعی مولد نیز به این تنبلی بیولوژیکی دامن زده است. دانشآموزان و دانشجویان به جای تلاش برای خواندن متون سخت، از چتباتها میخواهند تا متون را برای آنها خلاصه کنند یا مقالاتشان را بنویسند؛ فرآیندی که مغز را از مواجهه با چالش و مقاومت فکری محروم میکند. پژوهش دانشگاه MIT: هوش مصنوعی چگونه مغز را تنبل میکند؟مطالعه اخیر دانشمندان دانشگاه امآیتی بر روی داوطلبانی که از چتباتها برای کارهای شناختی نظیر نوشتن مقالات استفاده میکردند، حقایق تکاندهندهای را فاش کرد. تصاویر مغزی نشان دادند که در زمان استفاده از هوش مصنوعی، فعالیت نواحی مرتبط با خلاقیت در مغز به شدت کاهش مییابد. بدتر از آن، حدود ۸۳ درصد از کاربرانی که از هوش مصنوعی استفاده کرده بودند، پس از پایان کار حتی نتوانستند یک خط از مطلبی که خودشان با کمک ابزار تولید کرده بودند را به یاد بیاورند. این تحقیق نشان داد که واگذاری تلاشهای ذهنی به چتباتها، مغز را از انجام کارهای فکری عمیق محروم کرده و مانع از یادگیری واقعی میشود. نظام آموزشی امروزی با کاهش زمانهای مطالعه کلاسی و حذف مواجهههای فکری دشوار، عملاً به این عقبگرد شناختی دامن زده است. کارشناسان هشدار میدهند که برای نجات تمرکز و تفکر انتقادی نسلهای آینده، بازگرداندن فضاهای بدون فناوری و اختصاص زمانهای مطالعه مستمر در طول روز، یک ضرورت حیاتی و غیرقابل چشمپوشی است#دژنوشتتاملی بر فرهنگ، هنر و ادبیات
با دژنوشت همراه شوید
@dezhnevesht۵۴۱گفــــــتي كه ترا عذاب خواهم فرمود
من در عجـــبم كه در كجا خواهد بود
آنجا كه توئــــــــــــي عذاب نبْوَد آنجا
آنجـــــا كه تو نيستي كجا خواهد بود؟**
گفتی کــه تو را عذاب خواهم فرمود
هرگز مــن از این خبر هراسم نفزود!
جایی کـــه تویی عـــــذاب نبود آنجا
وآنجا که تو نیستی کجا خواهد بود!
منتسب به #خیام#ابوسعید_ابوالخیر#دژنوشتتاملی بر فرهنگ ، هنر و ادبیات
با دژنوشت همراه شوید@dezhnevesht
من در عجـــبم كه در كجا خواهد بود
آنجا كه توئــــــــــــي عذاب نبْوَد آنجا
آنجـــــا كه تو نيستي كجا خواهد بود؟**
گفتی کــه تو را عذاب خواهم فرمود
هرگز مــن از این خبر هراسم نفزود!
جایی کـــه تویی عـــــذاب نبود آنجا
وآنجا که تو نیستی کجا خواهد بود!
منتسب به #خیام#ابوسعید_ابوالخیر#دژنوشتتاملی بر فرهنگ ، هنر و ادبیات
با دژنوشت همراه شوید
@dezhnevesht۷۱بازارسال شده از
با حضور فرهاد ناظرزادهکرمانی برگزار میشود؛رونمایی از «دشمنِزن» در ششمین رویداد «جمعههای تئاترشهر»
https://theater.ir/fa/198139/
https://theater.ir/fa/198139/
۷
نیروانا و عدم: بودا در مقابل مولوی ساسان حبیب وندمیان آموزههای بودا و مولوی شباهت چشمگیری دیده میشود. هر دو از رنج آدمی سخن میگویند، هر دو بر ضرورت بیداری تأکید دارند و هر دو، ما را به رهایی از وابستگی و توهم فرا میخوانند. با این حال، نگاهی عمیقتر به مبانی فلسفی و تعلیمی این دو سنت، تفاوتها را آشکار میسازد.
نیروانا و رهایی در همین زندگیبرخلاف تصور رایج، در بودیسم نیروانا صرفاً رویدادی پس از مرگ نیست. انسان میتواند در همین زندگی به نیروانا دست یابد. خود بودا پس از رسیدن به بیداری یا نیروانا، چهل و پنج سال زندگی کرد و به تعلیم شاگردان خود پرداخت. مرگ برای شخصی که به نیروانا رسیده، ورود به مرحله «پارینیروانا»ست و خروج از چرخه باززایی یا سامسارا. بودا و منشا رنجبودا رنج را حاصل جهل و دلبستگی میداند. انسان به اشیا، افراد، افکار و حتی تصویر خود وابسته میشود، در حالی که همه چیز در این جهان، ناپایدار و بی اعتبار است. نتیجتا این وابستگیها به ناامیدی، ترس و رنج منتهی میشوند. از دید بودا، یکی از بزرگترین توهمات انسان، باور به وجود یک «منِ» ثابت و مستقل است. ما تصور میکنیم موجودی پایدار و تغییرناپذیر در درون خود داریم، در حالی که آنچه «خود» مینامیم مجموعهای از فرایندهای در حال تغییر جسمی، ذهنی و روانی است. رهایی زمانی حاصل میشود که این توهم فرو بریزد. مولانا و منشا رنجمولوی نیز ریشه رنج انسان را جهل، غفلت و همگونسازی میبیند. از نظر او انسان خود را با خواستهها، ترسها، تمایلات و داشتههای خویش اشتباه میگیرد و به توهم و تیرهبختی درمیافتد: تو به هر صورت که آیی بیستی / که منم این، والله این تو نیستی
مولوی مکررا از «نفس» به عنوان مانع رشد و آگاهی یاد میکند و آن را عامل خطا و فساد قلمداد میکند. در اینجا شباهت میان مولوی و بودیسم چشمگیر میشود. هر دو سنت معتقدند که بخش بزرگی از رنج انسان محصول شیوه نادرست دیدن و تفسیر واقعیت است.
تفاوت نخست: حقیقت چیست؟نخستین تفاوت مهم، تلقی این دو سنت از حقیقت نهایی است. در بودیسم، نیروانا به معنای نیل خدا یا موجودی متعالی نیست. بودیسم اصولاً بر محور خدای خالق بنا نشده - گفته می شود که بودا از گفتگو درباره خدای خالق خودداری می کرد و آن را پرسشی بیهوده می دانست. هدف اصلی بودیسم شناخت حقیقت خود و هستی، و پایان دادن به رنج است.اما در عرفان مولوی، پروردگار، اساس و محور همه چیز است. جهان تجلی حقیقت الهی است و انسان، رهرو سفری از خدا به سوی خداست. رهایی، در بیداری از توهم و بازگشت به قرب الهی است. لذا در عرفان مولوی برخلاف بودیسم، رهایی بدون خدا معنایی ندارد.
تفاوت دوم: خود چیست؟چنانکه رفت، یکی از مهمترین آموزههای بودیسم، اصل «بیخودی» یا «آناتا» است. اما مولوی وجود خود یا حقیقت درونی را انکار نمیکند. آنچه باید از میان برود «خودِ کاذب» یا هویت موهوم است، نه حقیقت وجودی انسان. این هدف با رخداد «عدم» محقق می شود که عبارت است از زدایش توهمات و زنگارها از آیینه روح. مولوی میگوید: در پس آن خود کاذبی که تصور میکنی، ماهیت اصیل و الهی تو نهفته است که پس از فنا رخ مینماید:
از انا چون رست اکنون شد انا / آفرینها بر انای بی عنا...کی شود کشف از تفکر این انا / آن انا مکشوف شد بعد از فنا (دفتر پنجم)
تفاوت سوم: پس از رهایی چه باقی میماند؟بودا معمولاً از پاسخ دادن به پرسش درباره وضعیت فرد پس از مرگ خودداری میکرد. او این مسائل را فراتر از زبان و مفاهیم متعارف میدانست. اما مولوی با صراحت میگوید که سالک پس از «عدم» و «فنا» به «بقا» میرسد؛ یعنی خود کاذب از میان میرود، اما آگاهی و حیات در سطحی متعالیتر ادامه مییابد. در عدم، انسان در حقیقت الهی محو میشود، بیآنکه به نابودی مطلق برسد. عشق، نقطه تمایز بزرگشاید مهمترین تفاوت در نقش عشق باشد. در بودیسم، شفقت، مهربانی و همدلی ارزشهای بنیادین هستند، اما عشق به معنای عرفانی آن محور اصلی نظام فکری نیست. در مقابل، در اندیشه مولوی عشق، قلب تپنده هستی است. عشق نیرویی است که جهان را به حرکت درمیآورد، انسان را دگرگون میکند و او را به حقیقت نزدیک میسازد. عقل، اخلاق، عرفان و سلوک همگی در نهایت در خدمت عشق قرار دارند. چکیده:بودا و مولوی هر دو بر نقش توهم و خودپرستی در ایجاد رنج تأکید میکنند و هر دو انسان را به بیداری و رهایی از وابستگی فرامیخوانند. اما بودیسم بیش از هر چیز پروژهای برای بیداری از توهم است؛ در حالی که عرفان مولوی علاوه بر بیداری، سفری عاشقانه است به سوی حقیقت الهی. بودا میگوید: «از خواب بیدار شو.» مولوی میگوید: «از خواب بیدار شو و محبوب رابین»با دژنوشت همراه شوید
@dezhnevesht۶
اهمیت «توفیق الحکیم » در ادبیات نمایشی شرق
به بهانه رونمایی کتاب و نمایشنامه خوانی «دشمن زن» با حضور دکتر فرهاد ناظرزاده کرمانی جمعه ۲۶ تیرماه ساعت ۱۷سالن مشاهیر تئاتر شهر
«توفیق الحکیم » در حوزه درام نویسی و بویژه برای ما ایرانیان که درام غربی را کمتر از دویست سال است که با نهضت ترجمه می شناسیم ، نمونه ای ویژه است. زیرا او تجربه های متنوعی از درام نویسی دارد که بخش مهمی از آنها اقتباس و به زبان امروزی «دراماتورژی» استاو به اغلب فرهنگها و تمدن های موثر جهان سر زده و محصول هنری خود را برای ما بجا گذاشته است.از ادیپ و الکترا تا شهرزاد هزار و یک شب و حتی قصه های قرآنی (اصحاب کهف) و البته مصر باستان اینها افزون بر نمایشنامه ها و رمان هایی است که او با زبان امروزی و در واقع بر مبنای تجربیات زیسته ی معاصر خود نگاشته است.توفیق الحکیم در ۹ اکتبر ۱۸۹۸ به دنیا آمد و در ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۷ درگذشت. او یک رماننویس و نمایشنامهنویس اهل مصر بود. از مهمترین آثار او نمایشنامهٔ «اهل غار» و رمان «بازگشت روح» بوده است. جمال عبدالناصر نیز تحتتأثیر رمان «بازگشت روح» بوده است. این رمان سرآغاز تصمیم ناصر برای انقلاب ۱۹۵۲ میلادی بود. نمایشنامهٔ «بازی مرگ» یکی دیگر از آثار توفیق الحکیم است. او را یکی از نویسندگان حاذق ادبیات نمایشی عرب به شمار آوردهاند. گفته شده است که آثار او بهلحاظ کمی و کیفی قابلتحلیل و بررسی است. آنچه این بررسی را با مانع مواجه میکند، نبود منابع لازم برای پژوهش است؛ زیرا نگاه مترجمان تئاتر ایران به تئاتر غرب مانع از آن شده است تا به سرزمینهای دیگر توجه کنندتوفيق الحکيم،فرزند يک بانوي اشراف زاده ترک نژاد. وي حقوق را رها کرده، به ادبيات و هنر روي آورد و از جواني به نمايشنامه نويسي مشغول شد. ولي آثار اصلي خود را پس از تحصيل در فرانسه تدوين کرد. الحکيم را مي توان پدر نمايشنامه جدي مصري و رمان مدرن عربي دانست.
با دژنوشت همراه شوید@dezhnevesht
به بهانه رونمایی کتاب و نمایشنامه خوانی «دشمن زن» با حضور دکتر فرهاد ناظرزاده کرمانی جمعه ۲۶ تیرماه ساعت ۱۷سالن مشاهیر تئاتر شهر
«توفیق الحکیم » در حوزه درام نویسی و بویژه برای ما ایرانیان که درام غربی را کمتر از دویست سال است که با نهضت ترجمه می شناسیم ، نمونه ای ویژه است. زیرا او تجربه های متنوعی از درام نویسی دارد که بخش مهمی از آنها اقتباس و به زبان امروزی «دراماتورژی» استاو به اغلب فرهنگها و تمدن های موثر جهان سر زده و محصول هنری خود را برای ما بجا گذاشته است.از ادیپ و الکترا تا شهرزاد هزار و یک شب و حتی قصه های قرآنی (اصحاب کهف) و البته مصر باستان اینها افزون بر نمایشنامه ها و رمان هایی است که او با زبان امروزی و در واقع بر مبنای تجربیات زیسته ی معاصر خود نگاشته است.توفیق الحکیم در ۹ اکتبر ۱۸۹۸ به دنیا آمد و در ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۷ درگذشت. او یک رماننویس و نمایشنامهنویس اهل مصر بود. از مهمترین آثار او نمایشنامهٔ «اهل غار» و رمان «بازگشت روح» بوده است. جمال عبدالناصر نیز تحتتأثیر رمان «بازگشت روح» بوده است. این رمان سرآغاز تصمیم ناصر برای انقلاب ۱۹۵۲ میلادی بود. نمایشنامهٔ «بازی مرگ» یکی دیگر از آثار توفیق الحکیم است. او را یکی از نویسندگان حاذق ادبیات نمایشی عرب به شمار آوردهاند. گفته شده است که آثار او بهلحاظ کمی و کیفی قابلتحلیل و بررسی است. آنچه این بررسی را با مانع مواجه میکند، نبود منابع لازم برای پژوهش است؛ زیرا نگاه مترجمان تئاتر ایران به تئاتر غرب مانع از آن شده است تا به سرزمینهای دیگر توجه کنندتوفيق الحکيم،فرزند يک بانوي اشراف زاده ترک نژاد. وي حقوق را رها کرده، به ادبيات و هنر روي آورد و از جواني به نمايشنامه نويسي مشغول شد. ولي آثار اصلي خود را پس از تحصيل در فرانسه تدوين کرد. الحکيم را مي توان پدر نمايشنامه جدي مصري و رمان مدرن عربي دانست.
با دژنوشت همراه شوید
@dezhnevesht۱۷۲۱
غوطه خوردن مداوم در جریان اندیشه دیگران، موجب محدودیت و ضعف اندیشه شخص میشود و زیادهروی در این كار ذهن را فلج میسازد. مطالعه بیشتر اهل فضل شبیه به تلمبهای است كه ذهن را خالی میكند تا از فكر دیگران پر سازد. مطالعه درباره موضوعی پیش از اندیشه درباره آن خطرناک است. در حال مطالعه، شخص دیگری به جای ما فكر میكند و ما فقط تابع ذهن دیگری هستیم. بدین ترتیب اگر كسی تمام وقت خود را صرف مطالعه كند قدرت تفكر را از دست میدهد. تجربه جهان باید به منزله متن باشد و اندیشه و علم به منزله شرح آن.
#تاریخ_فلسفه" /> #ویل_دورانتبا دژنوشت همراه شوید
@dezhnevesht۴۲۱
شعر معاصرمحمدرضا شفیعی کدکنیهرگز ندیده بودم چشم تو را چنین
در خون و اشک غوطهور،
ای مامِ رنج ها
ای میهنی که در تو به خواری
مثل اسیر جنگی یک عمر زیستیم
زین گونه زیستیم و هِقهِق گریستیم."
#شفیعی_کدکنی#دژنوشت
با دژنوشت همراه شوید
@dezhnevesht۴۳
«سیدعلی نصر»در سپیدهدمان تئاتر مدرن ایران «سید علی نصر» در شکل گیری تئاتر مدرن ایران حضوری محوری و تعیینکننده دارد. او در واپسین سالهای سلطنت رضاشاه همهی تلاش خود را برای تثبیت جایگاه تئاتر در ایران به کار گرفت.این تلاشها در زمستان ۱۳۱۷ به تشکیل کمیسیون نمایش در سازمان تازهتأسیس پرورش افکار انجامید؛ نخستین گام برای ورود تئاتر به بدنه رسمی دولت.
یکسال بعد، او هنرستان هنرپیشگی را بنیان گذاشت؛نخستین مرکز آموزش تئاتر در ایران. مهمترین اقدامش تأسیس تماشاخانهی تهران بود؛ نخستین تماشاخانه دائمی کشور، و نقطه عبور از دورانی که بازیگران باعنوان «مطرب» شناخته میشدند.
داریوش اسدزاده فعالیت خود را از هنرستان هنرپیشگی آغاز کرد و سپس به تماشاخانه تهران رفت؛ جاییکه بهعنوان بازیگر،کارگردان،نویسنده و مدیر فعالیت داشت.
این اثر دهمین جلد از مجموعه تئاتر ایران در گذر زمان است؛حاصل بیش از صد ساعت گفتوگوی غلامحسین دولتآبادی و اعظم کیانافراز با داریوش اسدزاده که نخستینباردر ۱۳۹۴منتشر شد و اکنون پس از ده سال تجدیدچاپ شده است.
تجدید چاپ شد:تئاتر ایران در گذر زمان-۱۰«تماشاخانه تهران؛ بهروایت داریوش اسدزاده»غلامحسین دولتآبادیاعظم کیانافراز
نشر افراز
#دژنوشتبا دژنوشت همراه شوید
@dezhnevesht۲
تئاتر برای توسعه بزرگترین مانع در توسعۀ پایدار، خلأ ارتباطی میان مسئول و شهروند است. این کتاب نشان میدهد که «تئاتر برای توسعه» چطور در نقش یک کنشیار، دیوارهای بیاعتمادی و الگوهای سنتیِ بالا به پایین را فرو میریزد. با اجرای تمرینهای مشارکتی این اثر، تئاتر به زبانی مشترک، پویا و بی واسطه تبدیل میشود؛ فضایی خلاق که در آن شهروندان دغدغههای واقعی خود را به تصویر میکشند و مسئولان، نه در مقام ناظر، که در قامت همکار و همفکر، در حل مسائل محلی مشارکت میکنند. یک راهنمای بینظیر برای مدیران شهری، فعالان اجتماعی و تسهیلگرانی که به دنبال توسعهای دموکراتیک و مبتنی بر تفاهم هستند.
این کتاب با ۱۴۰ تمرینِ میدانی و کاربردی، به شما میآموزد که چگونه از هنر تئاتر برای ایجاد بستری امن، شفاف و همدلانه میان مدیران و اجتماعات محلی استفاده کنید. رویکردی خلاق برای تبدیل کردنِ مطالباتِ شهروندی به پروژههای مشارکتیِ موفق.
باهم، به هم، و از هم بیاموزیم- نشر باهمستان
#دژنوشت
با دژنوشت همراه شوید
@dezhnevesht۴۲