#عکاسان_برترKim Komenich یک عکاس خبری و مستندساز آمریکایی است که بیشتر به خاطر عکسهایش از انقلاب فیلیپین و برنده شدن جایزه پولیتزر شناخته میشود. او ۱۵ اکتبر ۱۹۵۶ در شهر لارامی، ایالت وایومینگ آمریکا به دنیا آمد و هنوز زنده است؛ بنابراین تاریخ فوتی برای او وجود ندارد.
«کیم کومنیچ از نوجوانی به عکاسی علاقه داشت و از سال ۱۹۷۳، زمانی که فقط حدود ۱۷ سال داشت، در یک استودیوی عکاسی مشغول کار شد. بعد از آن وارد روزنامهها شد و بهعنوان عکاس خبری فعالیت کرد. چیزی که او را جذب عکاسی کرده بود، ثبت داستان آدمها و لحظههای واقعی بود، نه صرفاً گرفتن عکسهای زیبا. به همین خاطر بیشتر عمرش را در دل اتفاقات مهم و تاریخی گذراند.»
در سال ۱۹۸۷ برای مجموعه عکسهایش از انقلاب مردم فیلیپین، برنده معتبرترین جایزه روزنامهنگاری دنیا یعنی جایزه پولیتزر شد. بعدها علاوه بر عکاسی، مستندسازی و تدریس عکاسی در دانشگاه را هم ادامه داد.
«کیم کومنیچ از نوجوانی به عکاسی علاقه داشت و از سال ۱۹۷۳، زمانی که فقط حدود ۱۷ سال داشت، در یک استودیوی عکاسی مشغول کار شد. بعد از آن وارد روزنامهها شد و بهعنوان عکاس خبری فعالیت کرد. چیزی که او را جذب عکاسی کرده بود، ثبت داستان آدمها و لحظههای واقعی بود، نه صرفاً گرفتن عکسهای زیبا. به همین خاطر بیشتر عمرش را در دل اتفاقات مهم و تاریخی گذراند.»
در سال ۱۹۸۷ برای مجموعه عکسهایش از انقلاب مردم فیلیپین، برنده معتبرترین جایزه روزنامهنگاری دنیا یعنی جایزه پولیتزر شد. بعدها علاوه بر عکاسی، مستندسازی و تدریس عکاسی در دانشگاه را هم ادامه داد.
۳
سال ۱۹۸۶، حکومت مارکوس به آخر خط رسیده بود. بعد از سالها دیکتاتوری و تقلب در انتخابات، مردم به خیابونها ریخته بودند و انقلاب تقریباً پیروز شده بود. با این حال، مارکوس هنوز قبول نمیکرد که قدرتش تمام شده است.
در همان روزهای آخر، او روی بالکن کاخ ریاستجمهوری رفت و برای تعداد کمی از طرفدارانش سخنرانی کرد. کیم کومنیچ همان لحظه آنجا بود و این صحنه را ثبت کرد. چیزی که این عکس را خاص میکند، تضاد عجیبی است که داخلش دیده میشود؛ مارکوس با اعتمادبهنفس برای هوادارانش حرف میزند، اما در واقع حکومتش فقط چند ساعت با سقوط فاصله دارد.
کمی بعد از گرفته شدن این عکس، او و خانوادهاش با بالگرد از کاخ فرار کردند و سپس با کمک آمریکا فیلیپین را ترک کردند. انقلاب بدون یک جنگ بزرگ به پیروزی رسید و حکومت ۲۰ ساله مارکوس به پایان رسید.
به همین خاطر این عکس فقط تصویر یک سخنرانی نیست؛ آخرین لحظههای یک دیکتاتور قبل از سقوطش را ثبت کرده است. همین توانایی کیم کومنیچ در ثبت لحظههای تاریخی بود که باعث شد مجموعه عکسهایش از انقلاب فیلیپین برنده جایزه پولیتزر شوند
در همان روزهای آخر، او روی بالکن کاخ ریاستجمهوری رفت و برای تعداد کمی از طرفدارانش سخنرانی کرد. کیم کومنیچ همان لحظه آنجا بود و این صحنه را ثبت کرد. چیزی که این عکس را خاص میکند، تضاد عجیبی است که داخلش دیده میشود؛ مارکوس با اعتمادبهنفس برای هوادارانش حرف میزند، اما در واقع حکومتش فقط چند ساعت با سقوط فاصله دارد.
کمی بعد از گرفته شدن این عکس، او و خانوادهاش با بالگرد از کاخ فرار کردند و سپس با کمک آمریکا فیلیپین را ترک کردند. انقلاب بدون یک جنگ بزرگ به پیروزی رسید و حکومت ۲۰ ساله مارکوس به پایان رسید.
به همین خاطر این عکس فقط تصویر یک سخنرانی نیست؛ آخرین لحظههای یک دیکتاتور قبل از سقوطش را ثبت کرده است. همین توانایی کیم کومنیچ در ثبت لحظههای تاریخی بود که باعث شد مجموعه عکسهایش از انقلاب فیلیپین برنده جایزه پولیتزر شوند
۳
ایده عکاسی نوزاد و کودک️#ایده_عکس#اموزش#نوزاد_کودک
️#ایده_عکس#اموزش#نوزاد_کودک۲
وورکشاپ دو روزه عکاسی نوزاد و کودک ۹ و ۱۰ تیر برگزار میشهزودتر برای اخرین ثبت نام اقدام کن@didnegar_academy
زودتر برای اخرین ثبت نام اقدام کن@didnegar_academy۳
#عکاسان_برتر دیان فیتزموریس در سال ۱۹۵۴ در شهر ملروز، ایالت ماساچوست آمریکا به دنیا آمد. او هنوز زنده است و همچنان به عنوان عکاس و مستندساز فعالیت میکند.
از همان دوران جوانی به عکاسی علاقه داشت و برای همین در رشته عکاسی در Academy of Art University در سانفرانسیسکو تحصیل کرد. بعد از فارغالتحصیلی وارد دنیای عکاسی خبری شد و سالها برای روزنامه San Francisco Chronicle کار کرد.
چیزی که او را معروف کرد، نگاه انسانیاش به سوژهها بود. بیشتر از اینکه دنبال عکسهای پرزرقوبرق باشد، سعی میکرد احساسات و داستان زندگی آدمها را ثبت کند.
دیان فیتزموریس در سال ۱۹۵۴ در شهر ملروز، ایالت ماساچوست آمریکا به دنیا آمد. او هنوز زنده است و همچنان به عنوان عکاس و مستندساز فعالیت میکند. از همان دوران جوانی به عکاسی علاقه داشت و برای همین در رشته عکاسی در Academy of Art University در سانفرانسیسکو تحصیل کرد. بعد از فارغالتحصیلی وارد دنیای عکاسی خبری شد و سالها برای روزنامه San Francisco Chronicle کار کرد.
چیزی که او را معروف کرد، نگاه انسانیاش به سوژهها بود. بیشتر از اینکه دنبال عکسهای پرزرقوبرق باشد، سعی میکرد احساسات و داستان زندگی آدمها را ثبت کند.
۱
ماجرا از این قرار بود:
در سال ۲۰۰۳، پسربچهای ۹ ساله عراقی به نام صالح خلف (Saleh Khalaf) در راه بازگشت از مدرسه، جسمی را روی زمین دید و فکر کرد یک اسباببازی است. اما آن جسم یک ماده منفجره باقیمانده از جنگ بود. وقتی آن را برداشت، انفجار شدیدی رخ داد. برادر ۱۶ سالهاش که برای نجات او دویده بود، کشته شد و خود صالح بهشدت مجروح شد؛ هر دو دستش را از دست داد، یک چشمش نابینا شد و شکمش هم به شدت آسیب دید.
بعد از این حادثه، گروهی از پزشکان و افراد خیر آمریکایی تصمیم گرفتند او را برای درمان به بیمارستان کودکان اوکلند در آمریکا منتقل کنند. پزشکان به خاطر شجاعت و روحیه فوقالعادهاش به او لقب “Lion Heart” (قلب شیر) دادند.
دیان فیتزموریس نزدیک به ۱۰ ماه همراه این پسر و خانوادهاش بود. او فقط از عملهای جراحی عکس نگرفت؛ بلکه تمام مسیر زندگی صالح را ثبت کرد؛ از درد، ترس و درمان گرفته تا اولین قدمهایش بعد از عمل، خندههایش، دلتنگی برای مادرش و لحظهای که بعد از بیش از یک سال دوباره مادرش را در فرودگاه آمریکا در آغوش گرفت. قدرت این مجموعه در این بود که فقط درباره جنگ نبود؛ درباره امید، مقاومت و زندگی دوباره بود. به همین دلیل، این گزارش تصویری در سال ۲۰۰۵ جایزه معتبر پولیتزر عکاسی خبری را برای دیان فیتزموریس به ارمغان آورد.
در سال ۲۰۰۳، پسربچهای ۹ ساله عراقی به نام صالح خلف (Saleh Khalaf) در راه بازگشت از مدرسه، جسمی را روی زمین دید و فکر کرد یک اسباببازی است. اما آن جسم یک ماده منفجره باقیمانده از جنگ بود. وقتی آن را برداشت، انفجار شدیدی رخ داد. برادر ۱۶ سالهاش که برای نجات او دویده بود، کشته شد و خود صالح بهشدت مجروح شد؛ هر دو دستش را از دست داد، یک چشمش نابینا شد و شکمش هم به شدت آسیب دید.
بعد از این حادثه، گروهی از پزشکان و افراد خیر آمریکایی تصمیم گرفتند او را برای درمان به بیمارستان کودکان اوکلند در آمریکا منتقل کنند. پزشکان به خاطر شجاعت و روحیه فوقالعادهاش به او لقب “Lion Heart” (قلب شیر) دادند.
دیان فیتزموریس نزدیک به ۱۰ ماه همراه این پسر و خانوادهاش بود. او فقط از عملهای جراحی عکس نگرفت؛ بلکه تمام مسیر زندگی صالح را ثبت کرد؛ از درد، ترس و درمان گرفته تا اولین قدمهایش بعد از عمل، خندههایش، دلتنگی برای مادرش و لحظهای که بعد از بیش از یک سال دوباره مادرش را در فرودگاه آمریکا در آغوش گرفت. قدرت این مجموعه در این بود که فقط درباره جنگ نبود؛ درباره امید، مقاومت و زندگی دوباره بود. به همین دلیل، این گزارش تصویری در سال ۲۰۰۵ جایزه معتبر پولیتزر عکاسی خبری را برای دیان فیتزموریس به ارمغان آورد.
یعنی میخوای از تخفیف استثنایی این دوره استفاده نکنی؟!فقط ۱ نفر ظرفیت داریم" />اگه میخوای هنرجو خوش شانسمون باشی،زودتر اقدام کن@didnegar_academy
فقط ۱ نفر ظرفیت داریم" />اگه میخوای هنرجو خوش شانسمون باشی،زودتر اقدام کن@didnegar_academy۲
#معرفی_ژانر #فشن #عکاسی_فشن #مد_فشن #اموزش
۲۱
وورکشاپ دو روزه عکاسی نوزاد و کودک ۹ و ۱۰ تیر برگزار میشهزودتر برای آخرین ثبت نام اقدام کن
با تخفیف بسیار ویژه@didnegar_academy
زودتر برای آخرین ثبت نام اقدام کنبا تخفیف بسیار ویژه
@didnegar_academy۱