ما والدین معمولاً وقتی از مدرسه فرزندمون ناراضی می‌شیم، دنبال مدرسه بهتر می‌گردیم.
اگر دولتی خوب نبود، می‌ریم غیرانتفاعی.
اگر غیرانتفاعی خوب نبود، مدرسه گرون‌تر رو امتحان می‌کنیم.
اگر باز هم جواب نگرفتیم، کنارش معلم خصوصی و کلاس‌های مختلف می‌ذاریم.
و اگر باز هم راضی نبودیم، شاید به هوم‌اسکول فکر کنیم.
اما یک سؤال مهم این وسط هست که کمتر از خودمون می‌پرسیم:
آیا واقعاً مشکل از «مدرسه‌ایه که انتخاب کردیم»؟
بیایید یک لحظه از نزدیک‌تر نگاه کنیم.
از مدرسه چه می‌خواهیم؟
می‌خواهیم بچه‌مون ریاضی و علوم و زبان یاد بگیره.
می‌خواهیم خلاق باشه.
اعتمادبه‌نفس داشته باشه.
بتونه ارتباط خوبی با دیگران برقرار کنه.
مسئولیت‌پذیر باشه.
استعدادهاش کشف بشه.
مهارت حل مسئله پیدا کنه.
و برای زندگی آینده آماده بشه.
حالا تصور کنید یک مدرسه معمولی داریم با تعداد زیادی دانش‌آموز، یک برنامه آموزشی مشخص، کتاب‌های مشخص، ساعت‌های مشخص و یک مسیر تقریباً یکسان برای همه بچه‌ها.
یک معلم هم باید در همان زمان محدود، همین مسیر مشخص رو برای همه این بچه‌ها پیش ببره.
حالا سؤال اینجاست:
واقعاً انتظار داریم چنین ساختاری بتواند برای تک‌تک بچه‌ها همه این کارها را انجام بدهد؟
اگر جوابمون «نه» باشه، یک اتفاق جالب می‌افته.
اون وقت شاید بفهمیم مشکل فقط این مدرسه یا اون مدرسه نیست.
حتی ممکنه بهترین مدیر و دلسوزترین معلم هم در چنین ساختاری نتونه کاری رو که ما ازش انتظار داریم، به‌طور کامل انجام بده.
نه چون معلم خوب نیست.
نه چون مدیر مدرسه اهمیت نمی‌ده.
بلکه چون ساختار برای این حجم از انتظار طراحی نشده.
و اینجا شاید لازم باشه به جای اینکه هر سال بپرسیم:
«کدوم مدرسه بهتره؟»
یک سؤال کاملاً متفاوت بپرسیم:
«از مدرسه دقیقاً چه چیزی باید بخواهیم؟»
شاید وقتی جواب این سؤال رو پیدا کنیم، خیلی از گلایه‌هامون از مدرسه هم شکل دیگه‌ای پیدا کنه.
اگر دولتی خوب نبود، می‌ریم غیرانتفاعی.
اگر غیرانتفاعی خوب نبود، مدرسه گرون‌تر رو امتحان می‌کنیم.
اگر باز هم جواب نگرفتیم، کنارش معلم خصوصی و کلاس‌های مختلف می‌ذاریم.
و اگر باز هم راضی نبودیم، شاید به هوم‌اسکول فکر کنیم.
اما یک سؤال مهم این وسط هست که کمتر از خودمون می‌پرسیم:
آیا واقعاً مشکل از «مدرسه‌ایه که انتخاب کردیم»؟
بیایید یک لحظه از نزدیک‌تر نگاه کنیم.
از مدرسه چه می‌خواهیم؟
می‌خواهیم بچه‌مون ریاضی و علوم و زبان یاد بگیره.
می‌خواهیم خلاق باشه.
اعتمادبه‌نفس داشته باشه.
بتونه ارتباط خوبی با دیگران برقرار کنه.
مسئولیت‌پذیر باشه.
استعدادهاش کشف بشه.
مهارت حل مسئله پیدا کنه.
و برای زندگی آینده آماده بشه.
حالا تصور کنید یک مدرسه معمولی داریم با تعداد زیادی دانش‌آموز، یک برنامه آموزشی مشخص، کتاب‌های مشخص، ساعت‌های مشخص و یک مسیر تقریباً یکسان برای همه بچه‌ها.
یک معلم هم باید در همان زمان محدود، همین مسیر مشخص رو برای همه این بچه‌ها پیش ببره.
حالا سؤال اینجاست:
واقعاً انتظار داریم چنین ساختاری بتواند برای تک‌تک بچه‌ها همه این کارها را انجام بدهد؟
اگر جوابمون «نه» باشه، یک اتفاق جالب می‌افته.
اون وقت شاید بفهمیم مشکل فقط این مدرسه یا اون مدرسه نیست.
حتی ممکنه بهترین مدیر و دلسوزترین معلم هم در چنین ساختاری نتونه کاری رو که ما ازش انتظار داریم، به‌طور کامل انجام بده.
نه چون معلم خوب نیست.
نه چون مدیر مدرسه اهمیت نمی‌ده.
بلکه چون ساختار برای این حجم از انتظار طراحی نشده.
و اینجا شاید لازم باشه به جای اینکه هر سال بپرسیم:
«کدوم مدرسه بهتره؟»
یک سؤال کاملاً متفاوت بپرسیم:
«از مدرسه دقیقاً چه چیزی باید بخواهیم؟»
شاید وقتی جواب این سؤال رو پیدا کنیم، خیلی از گلایه‌هامون از مدرسه هم شکل دیگه‌ای پیدا کنه.
شاید بعد از همه حرف‌هایی که امروز زدیم، یک تصمیم مهم‌تر از انتخاب بین مدرسه دولتی، غیرانتفاعی و هوم‌اسکول وجود داشته باشه:
پذیرفتن واقعیت.
واقعیت اینه که سیستم آموزشی ما ایرادهای جدی داره.
این رو هم والدین می‌دونن، هم معلم‌ها، هم مدیرها.
بخش زیادی از آموزش علمی در مدرسه، حداقلیه و معمولاً با روش‌هایی انجام می‌شه که سال‌هاست تغییر جدی نکرده.
از اون طرف، مهارت‌هایی مثل خودشناسی، حل مسئله، تصمیم‌گیری، مدیریت احساسات، ارتباط مؤثر، خلاقیت و خیلی از مهارت‌های فردی و اجتماعی، اساساً بخش اصلی مأموریت این سیستم آموزشی نیست.
این‌ها واقعیت‌هاییه که می‌بینیم و تجربه می‌کنیم.
اما یک سؤال:
حالا با این واقعیت چکار کنیم؟
هر روز گلایه کنیم؟
هر سال مدرسه رو عوض کنیم؟
مدرسه گرون‌تری پیدا کنیم؟
و باز سال بعد همین چرخه رو تکرار کنیم؟
یا یک بار بپذیریم که:
مدرسه با همین ساختاری که داره، بیشتر از این نمی‌تونه.
نه اینکه معلم‌ها نمی‌خوان.نه اینکه مدیرها اهمیت نمی‌دن.
ساختار اجازه نمی‌ده.
پس شاید بهتر باشه به جای جنگیدن با چیزی که فعلاً نمی‌تونیم تغییرش بدیم، انتظارمون رو واقع‌بینانه کنیم.
از مدرسه بخوایم همون کاری رو که می‌تونه انجام بده، درست انجام بده.
فرزندمون رو به مدرسه بفرستیم، از حضورش در کنار همسالانش استفاده کنیم و ارزش تجربه‌های اجتماعی مدرسه رو ببینیم؛
اما آموزش و رشد فرزندمون رو تماماً به مدرسه واگذار نکنیم.
چون اگر قرار باشه فرزندمون فقط با چیزی که مدرسه در اختیارش می‌ذاره یاد بگیره،
نباید تعجب کنیم اگر در پایان سال فقط همون چیزهایی رو بلد باشه که مدرسه فرصت آموزش دادنشون رو داشته.
شاید وقتشه به جای اینکه مدام بپرسیم:
«کدوم مدرسه بهتره؟»
از خودمون بپرسیم:
«حالا که واقعیت مدرسه رو می‌دونم، من برای چیزهایی که فرزندم بهشون نیاز داره و مدرسه نمی‌تونه بهش بده، چه کاری باید بکنم؟»
به نظرم این سؤال، می‌تونه شروع یک مسیر کاملاً متفاوت باشه.
پذیرفتن واقعیت.
واقعیت اینه که سیستم آموزشی ما ایرادهای جدی داره.
این رو هم والدین می‌دونن، هم معلم‌ها، هم مدیرها.
بخش زیادی از آموزش علمی در مدرسه، حداقلیه و معمولاً با روش‌هایی انجام می‌شه که سال‌هاست تغییر جدی نکرده.
از اون طرف، مهارت‌هایی مثل خودشناسی، حل مسئله، تصمیم‌گیری، مدیریت احساسات، ارتباط مؤثر، خلاقیت و خیلی از مهارت‌های فردی و اجتماعی، اساساً بخش اصلی مأموریت این سیستم آموزشی نیست.
این‌ها واقعیت‌هاییه که می‌بینیم و تجربه می‌کنیم.
اما یک سؤال:
حالا با این واقعیت چکار کنیم؟
هر روز گلایه کنیم؟
هر سال مدرسه رو عوض کنیم؟
مدرسه گرون‌تری پیدا کنیم؟
و باز سال بعد همین چرخه رو تکرار کنیم؟
یا یک بار بپذیریم که:
مدرسه با همین ساختاری که داره، بیشتر از این نمی‌تونه.
نه اینکه معلم‌ها نمی‌خوان.نه اینکه مدیرها اهمیت نمی‌دن.
ساختار اجازه نمی‌ده.
پس شاید بهتر باشه به جای جنگیدن با چیزی که فعلاً نمی‌تونیم تغییرش بدیم، انتظارمون رو واقع‌بینانه کنیم.
از مدرسه بخوایم همون کاری رو که می‌تونه انجام بده، درست انجام بده.
فرزندمون رو به مدرسه بفرستیم، از حضورش در کنار همسالانش استفاده کنیم و ارزش تجربه‌های اجتماعی مدرسه رو ببینیم؛
اما آموزش و رشد فرزندمون رو تماماً به مدرسه واگذار نکنیم.
چون اگر قرار باشه فرزندمون فقط با چیزی که مدرسه در اختیارش می‌ذاره یاد بگیره،
نباید تعجب کنیم اگر در پایان سال فقط همون چیزهایی رو بلد باشه که مدرسه فرصت آموزش دادنشون رو داشته.
شاید وقتشه به جای اینکه مدام بپرسیم:
«کدوم مدرسه بهتره؟»
از خودمون بپرسیم:
«حالا که واقعیت مدرسه رو می‌دونم، من برای چیزهایی که فرزندم بهشون نیاز داره و مدرسه نمی‌تونه بهش بده، چه کاری باید بکنم؟»
به نظرم این سؤال، می‌تونه شروع یک مسیر کاملاً متفاوت باشه.
معماری رشد...پایانِ یک سوءتفاهمِ بزرگ.نگاهی که قواعدِ رشد را تغییر می‌دهدبه زودی منتشر خواهد شد...امروز ساعت ۱۰:۰۰
۷۲۱
همه ی ما فرزندانمان را دوست داریم، اما دقیقاً از سرِ همین دوست داشتنِ بی‌حدوحصر، مرتکبِ یک اشتباهِ ظریف و دردناک می‌شیم:
ما اضطرابِ خودمان از «آینده» را با «تأمین امکانات برای فرزندانمون» اشتباه می‌گیریم.
سال‌هاست خانه‌هامون را به شعباتِ کوچکی از بازارِ شلوغِ آموزش تبدیل کردیم؛ با این تصورِ تسلی‌بخش که اگه مدرسه‌ها، کلاس‌ها و برنامه‌های بیشتری رو در روزمرگیِ فرزندمون قرار بدیم، وظیفه‌مون رو انجام دادیم. اما در خلوتِ خودمون خوب می‌دونیم که نتیجهٔ این شلوغی، اغلب چیزی جز خستگیِ دوطرفه و حسِ سنگینِ «کافی نبودن» نبوده و نیست.
رشدِ انسان، شبیه به خطِ تولیدِ یه کارخانه نیست که با افزایشِ ورودی‌ها، خروجیِ بهتری بده. رشد، نیازمندِ نوعی «معماریِ صبورانه» ست؛ فهمِ ظرفیت‌های پنهان، و ایجادِ فضایی امن که یادگیری در اون بدون اصطکاک و ترس رخ بده.
در این ویدئوی کوتاه (قسمت صفرم)، می‌خوام دعوتتون کنم چند لحظه از این دویدنِ بی‌سرانجام دست بکشیم، پرده از این سوءتفاهمِ مدرن برداریم و به یک نقشهٔ راهِ آرام‌تر و هوشمندانه‌تر نگاه کنیم.
اگر دوست داشتید، چند دقیقه در این خلوت با من همراه باشید.
ما اضطرابِ خودمان از «آینده» را با «تأمین امکانات برای فرزندانمون» اشتباه می‌گیریم.
سال‌هاست خانه‌هامون را به شعباتِ کوچکی از بازارِ شلوغِ آموزش تبدیل کردیم؛ با این تصورِ تسلی‌بخش که اگه مدرسه‌ها، کلاس‌ها و برنامه‌های بیشتری رو در روزمرگیِ فرزندمون قرار بدیم، وظیفه‌مون رو انجام دادیم. اما در خلوتِ خودمون خوب می‌دونیم که نتیجهٔ این شلوغی، اغلب چیزی جز خستگیِ دوطرفه و حسِ سنگینِ «کافی نبودن» نبوده و نیست.
رشدِ انسان، شبیه به خطِ تولیدِ یه کارخانه نیست که با افزایشِ ورودی‌ها، خروجیِ بهتری بده. رشد، نیازمندِ نوعی «معماریِ صبورانه» ست؛ فهمِ ظرفیت‌های پنهان، و ایجادِ فضایی امن که یادگیری در اون بدون اصطکاک و ترس رخ بده.
در این ویدئوی کوتاه (قسمت صفرم)، می‌خوام دعوتتون کنم چند لحظه از این دویدنِ بی‌سرانجام دست بکشیم، پرده از این سوءتفاهمِ مدرن برداریم و به یک نقشهٔ راهِ آرام‌تر و هوشمندانه‌تر نگاه کنیم.
اگر دوست داشتید، چند دقیقه در این خلوت با من همراه باشید.۹۲۱۱
اکثرِ ما در مواجهه با فرزندانمان گرفتارِ یک سوءتفاهمِ صبورانه اما ویرانگر می‌شویم:
ما «انباشتنِ امکانات» را با «ساختنِ مسیر» اشتباه می‌گیریم.
در هیچ برهه‌ای از تاریخ، خانه‌ها تا این حد پر از کتاب، کلاس، مشاور و ابزارهای گوناگون نبوده است. ما با نیت‌هایی پاک و خلوصِ نیت، تمامِ توانِ مالی و روانیِ خود را صرفِ خریدنِ تک‌تکِ برنامه‌ها می‌کنیم، به این امیدِ تسلی‌بخش که وظیفه‌ی والدیِ خود را به بهترین شکل انجام داده‌ایم. اما در خلوتِ شب‌هایمان، وقتی به چهره‌ی خسته‌ی فرزندمان نگاه می‌کنیم، با واقعیتِ تلخی روبرو می‌شویم: حسِ سنگینِ کلافگی، بی‌علاقگیِ او، و اضطرابِ دائمیِ خودمان.
حقیقتِ ساده اما دردناک این است که ذهنِ انسان شبیه به یک انباری نیست که با اضافه کردنِ جعبه‌های بیشتر، ارزشمندتر شود. وقتی انبوهی از محتواها را بدون داشتنِ یک «دستورِ زبانِ کلی» به ذهنِ کودک تزریق می‌کنیم، مغز برای دفاع از خودش، دست به مقاومت می‌زند؛ وضعیتی که ما به اشتباه نامش را «بی‌علاقگی» یا «تنبلی» می‌گذاریم، اما در واقع چیزی جز «تراکمِ شناختی» و خستگیِ ناشی از شلوغیِ بی‌هدف نیست.
حلِ این رنجِ خاموش، فرستادنِ فرزندمان به یک کلاسِ جدید نیست؛ بلکه نیازمندِ ابداعِ یک «نظمِ همه‌جانبه» است.
در قسمت اولِ معماریِ رشد، می‌خواهم شما را به تأملی بر «سیستم هدایت رشد» دعوت کنم؛ نقشه‌ای که نسبتِ دقیقِ هر اقدام را با ظرفیتِ زیستیِ کودک تنظیم می‌کند تا یادگیری، از یک پروژه‌ی اجباری و دردناک، به طبیعی‌ترین حالتِ زیستن تبدیل شود.
اگر دوست داشتید، در این کالبدشکافیِ کوتاه با من همراه شوید.
ما «انباشتنِ امکانات» را با «ساختنِ مسیر» اشتباه می‌گیریم.
در هیچ برهه‌ای از تاریخ، خانه‌ها تا این حد پر از کتاب، کلاس، مشاور و ابزارهای گوناگون نبوده است. ما با نیت‌هایی پاک و خلوصِ نیت، تمامِ توانِ مالی و روانیِ خود را صرفِ خریدنِ تک‌تکِ برنامه‌ها می‌کنیم، به این امیدِ تسلی‌بخش که وظیفه‌ی والدیِ خود را به بهترین شکل انجام داده‌ایم. اما در خلوتِ شب‌هایمان، وقتی به چهره‌ی خسته‌ی فرزندمان نگاه می‌کنیم، با واقعیتِ تلخی روبرو می‌شویم: حسِ سنگینِ کلافگی، بی‌علاقگیِ او، و اضطرابِ دائمیِ خودمان.
حقیقتِ ساده اما دردناک این است که ذهنِ انسان شبیه به یک انباری نیست که با اضافه کردنِ جعبه‌های بیشتر، ارزشمندتر شود. وقتی انبوهی از محتواها را بدون داشتنِ یک «دستورِ زبانِ کلی» به ذهنِ کودک تزریق می‌کنیم، مغز برای دفاع از خودش، دست به مقاومت می‌زند؛ وضعیتی که ما به اشتباه نامش را «بی‌علاقگی» یا «تنبلی» می‌گذاریم، اما در واقع چیزی جز «تراکمِ شناختی» و خستگیِ ناشی از شلوغیِ بی‌هدف نیست.
حلِ این رنجِ خاموش، فرستادنِ فرزندمان به یک کلاسِ جدید نیست؛ بلکه نیازمندِ ابداعِ یک «نظمِ همه‌جانبه» است.
در قسمت اولِ معماریِ رشد، می‌خواهم شما را به تأملی بر «سیستم هدایت رشد» دعوت کنم؛ نقشه‌ای که نسبتِ دقیقِ هر اقدام را با ظرفیتِ زیستیِ کودک تنظیم می‌کند تا یادگیری، از یک پروژه‌ی اجباری و دردناک، به طبیعی‌ترین حالتِ زیستن تبدیل شود.
اگر دوست داشتید، در این کالبدشکافیِ کوتاه با من همراه شوید.۸۳۲
بزرگ‌ترین خلأ آموزشِ امروز اینه که: متخصصان و کلاس‌های زیادی وجود دارن، اما کسی «مسیر کلیِ رشد» رو نمی‌بینه.
سیستم هدایت رشد، مدرسه یا دوره نیست؛ بلکه چرخه و چارچوبی مستمر برای شناخت، طراحی، اجرا، مشاهده، پایش و اصلاحِ مسیرِ. شبیه به سیستم پزشکی؛ همان‌طور که داروخانه یا آزمایشگاه مسئولِ کلِ درمان نیستن، هر کلاس یا مربی‌ای هم به تنهایی فقط بخشی از کل مسیرِ رشد و یادگیری فرزندِ ماست.
ما به جای تطبیق دادنِ کودک با یک برنامه از پیش‌نوشته‌شده، مسیر را با واقعیتِ زیستی و شناختیِ خودش تطبیق می‌دیم تا از تصمیم‌های پراکنده، به یک «فرایند آگاهانه و قابل هدایت» برسیم.
قسمت دوم از سری معماریِ رشد رو تماشا کنید.
سیستم هدایت رشد، مدرسه یا دوره نیست؛ بلکه چرخه و چارچوبی مستمر برای شناخت، طراحی، اجرا، مشاهده، پایش و اصلاحِ مسیرِ. شبیه به سیستم پزشکی؛ همان‌طور که داروخانه یا آزمایشگاه مسئولِ کلِ درمان نیستن، هر کلاس یا مربی‌ای هم به تنهایی فقط بخشی از کل مسیرِ رشد و یادگیری فرزندِ ماست.
ما به جای تطبیق دادنِ کودک با یک برنامه از پیش‌نوشته‌شده، مسیر را با واقعیتِ زیستی و شناختیِ خودش تطبیق می‌دیم تا از تصمیم‌های پراکنده، به یک «فرایند آگاهانه و قابل هدایت» برسیم.
قسمت دوم از سری معماریِ رشد رو تماشا کنید.۶۲۱
سلام به خانواده‌های عزیز دُرویان
پیش از آغاز پاییز، لازم می‌دونم یک تصمیم مهم رو با شما به اشتراک بذارم.
از مهرماه، هزینه ورود خانواده‌های جدید به دُرویان بازبینی می‌شه.این تصمیم برای ما بخشی از مسئولیتی‌ست که در قبال حفظ کیفیت خدمات و استانداردهای دُرویان داریم.
ما ترجیح دادیم به جای کاهش خدمات یا کم‌کردن کیفیت و میزان توجه به خانواده‌ها، هزینه‌ها رو متناسب با شرایط اقتصادی و هزینه‌های واقعی مجموعه بازبینی کنیم.
اما این تصمیم، یک فرصت مهم برای خانواده‌هایی ایجاد می‌کنه که تا پایان شهریور وارد دُرویان بشن:
هزینه‌های تابستان تا پایان شهریور همچنان معتبره.
ثبت‌نام ۱۲ماهه با پرداخت کامل:۲۳.۹ میلیون تومان
پرداخت در ۴ مرحله ( ۴ ماه متوالی ):۴ × ۶.۷۵ میلیون تومان
از مهرماه:
پرداخت کامل: ۲۷.۹ میلیون تومانپرداخت در ۴ مرحله ( ۴ ماه متوالی ): ۴ × ۷.۹۷۵ میلیون تومان
و یک اصل مهم دُرویان همچنان ثابت می‌مونه:
هزینه‌ای که خانواده در زمان ورود پرداخت می‌کنه، برای کل دوره ۱۲ماهه همون خانواده ثابته؛ حتی در پرداخت مرحله‌ای.
این تغییر هم شامل خانواده‌هایی که پیش‌تر وارد دُرویان شدن نمی‌شه و اون‌ها مسیرشون رو با همون شرایط زمان ثبت‌نام ادامه می‌دن.
اگر در ماه‌های گذشته درباره ورود به دُرویان فکر کرده بودید، خوشحالم که این پیام رو پیش از پایان شهریور می‌بینید.
اگر تصمیم‌تون برای ورود به دُرویان قطعی‌ست، چند روز باقی‌مونده فرصت خوبیه تا با شرایط فعلی وارد سیستم هدایت رشد بشید.
برای ما مهمه که حتی در تصمیم‌های مالی، رابطه‌مون با خانواده‌ها بر پایه شفافیت، احترام و مسئولیت باشه.
با مهرنفیسه رضوانی‌زادهمدیر اکوسیستم آموزشی دُرویان
پیش از آغاز پاییز، لازم می‌دونم یک تصمیم مهم رو با شما به اشتراک بذارم.
از مهرماه، هزینه ورود خانواده‌های جدید به دُرویان بازبینی می‌شه.این تصمیم برای ما بخشی از مسئولیتی‌ست که در قبال حفظ کیفیت خدمات و استانداردهای دُرویان داریم.
ما ترجیح دادیم به جای کاهش خدمات یا کم‌کردن کیفیت و میزان توجه به خانواده‌ها، هزینه‌ها رو متناسب با شرایط اقتصادی و هزینه‌های واقعی مجموعه بازبینی کنیم.
اما این تصمیم، یک فرصت مهم برای خانواده‌هایی ایجاد می‌کنه که تا پایان شهریور وارد دُرویان بشن:
هزینه‌های تابستان تا پایان شهریور همچنان معتبره.
ثبت‌نام ۱۲ماهه با پرداخت کامل:۲۳.۹ میلیون تومان
پرداخت در ۴ مرحله ( ۴ ماه متوالی ):۴ × ۶.۷۵ میلیون تومان
از مهرماه:
پرداخت کامل: ۲۷.۹ میلیون تومانپرداخت در ۴ مرحله ( ۴ ماه متوالی ): ۴ × ۷.۹۷۵ میلیون تومان
و یک اصل مهم دُرویان همچنان ثابت می‌مونه:
هزینه‌ای که خانواده در زمان ورود پرداخت می‌کنه، برای کل دوره ۱۲ماهه همون خانواده ثابته؛ حتی در پرداخت مرحله‌ای.
این تغییر هم شامل خانواده‌هایی که پیش‌تر وارد دُرویان شدن نمی‌شه و اون‌ها مسیرشون رو با همون شرایط زمان ثبت‌نام ادامه می‌دن.
اگر در ماه‌های گذشته درباره ورود به دُرویان فکر کرده بودید، خوشحالم که این پیام رو پیش از پایان شهریور می‌بینید.
اگر تصمیم‌تون برای ورود به دُرویان قطعی‌ست، چند روز باقی‌مونده فرصت خوبیه تا با شرایط فعلی وارد سیستم هدایت رشد بشید.
برای ما مهمه که حتی در تصمیم‌های مالی، رابطه‌مون با خانواده‌ها بر پایه شفافیت، احترام و مسئولیت باشه.
با مهرنفیسه رضوانی‌زادهمدیر اکوسیستم آموزشی دُرویان
۵۲۱
وقتی علم جای آزمون و خطا رو میگیره، «معجزه ای اتفاق میفته و «یک نظمِ هوشمند و آرامش‌بخش» شکل میگیره.
از این لحظه به بعد، می‌تونید به رشد و یادگیری نه به چشمِ یک پروژه‌ی پرفشار، بلکه به عنوان یک «معماریِ شگفت‌انگیز» نگاه کنید. در این ویدئو، پرده از مکانیسمِ داخلیِ «سیستم هدایت رشد» برمی‌داریم؛ سازوکاری زنده و خوداصلاح‌گر که با تفاوت بزرگ همراهِ: این مسیر با «برنامه» شروع نمی‌شه، با «کشف» آغاز می‌شه.
آینده‌ی آموزش همین‌جاست: جایی که سیستم خودش رو با زیستِ واقعیِ کودک تطبیق میده، نه کودک با سیستم. فرمولی علمی که چرخه‌ی استقرار، نقشه راه ۱۲ ماهه و پایشِ مستمر رو به شفاف‌ترین و پرشوق‌ترین حالتِ ممکن ارائه میده تا رشد، به طبیعی‌ترین و زیباترین جریانِ زندگی تبدیل بشه
اگر دوست دارید تکنیک و الگوریتمِ پشتِ این سیستم رو ببینید، این رونمایی برای شماست.
از شما دعوت می کنم سومین قسمت از سری معماریِ رشد رو ببینید...
از این لحظه به بعد، می‌تونید به رشد و یادگیری نه به چشمِ یک پروژه‌ی پرفشار، بلکه به عنوان یک «معماریِ شگفت‌انگیز» نگاه کنید. در این ویدئو، پرده از مکانیسمِ داخلیِ «سیستم هدایت رشد» برمی‌داریم؛ سازوکاری زنده و خوداصلاح‌گر که با تفاوت بزرگ همراهِ: این مسیر با «برنامه» شروع نمی‌شه، با «کشف» آغاز می‌شه.
آینده‌ی آموزش همین‌جاست: جایی که سیستم خودش رو با زیستِ واقعیِ کودک تطبیق میده، نه کودک با سیستم. فرمولی علمی که چرخه‌ی استقرار، نقشه راه ۱۲ ماهه و پایشِ مستمر رو به شفاف‌ترین و پرشوق‌ترین حالتِ ممکن ارائه میده تا رشد، به طبیعی‌ترین و زیباترین جریانِ زندگی تبدیل بشه
اگر دوست دارید تکنیک و الگوریتمِ پشتِ این سیستم رو ببینید، این رونمایی برای شماست. از شما دعوت می کنم سومین قسمت از سری معماریِ رشد رو ببینید...۱۲۳
سلام به شما و همراهان عزیز دُرویانگاهی در میانهٔ دویدن‌های روزمره و مشغله‌های تمام‌نشدنیِ خانه و تربیت، یادمون می‌ره که پشتِ تمامِ این دغدغه‌ها، یک «نیتِ پاک و رنجِ مشترک» وجود داره: اینکه چطور برای انسانِ کوچکی که در کنارمون رشد می‌کنه، هم‌مسیرِ بهتری باشیم.در این چند هفته، بیشتر در قالبِ ویدیوهای آموزشیِ سیستم هدایت رشد با هم صحبت کردیم. اما امروز دوست داشتم مثل قبل رو در رو و راحت با هم صحبت کنیم
راستی حالِ این روزهای شما در مواجهه با مسیرِ رشدِ فرزندتون چطوریه؟آیا گفتگوهای سه قسمتِ قبل تونسته حسِ تنهایی یا اضطرابِ تربیتی رو در شما کم کنه؟ آیا این گفتگوها برای شما نگاهِ تازه‌ای به مسئله‌ی یادگیریِ فرزندتون باز کرد؟کدوم بخشش بیشتر به دلتون نشست یا حس کردید گره‌ای از دغدغه های ذهنیتون باز کرد؟تا اینجای کار، نگاهِ ما به «سیستم هدایت رشد» چقدر براتون ملموس و کاربردی بوده؟اگر فرصت کردید و سه قسمتِ قبلی رو دیدید، خیلی دوست دارم در کامنت‌ها یا پیامِ خصوصی برام بنویسید که چقدر با زیستِ واقعیِ شما و فرزندتون همخوانی داشته. حرفهای شما، جانِ تازه و مسیرِ دقیق‌ترِ ماست.برای من خیلی مهم و ارزشمند که برام بنویسید؛ چون دُرویان قبل از اینکه یک سیستم باشه، یک «هم‌مسیر شدنِ زنده‌ست» بین ما و شما. منتظرِ شنیدنِ حرف‌ها و تجربیاتتون هستم.پیش از انتشارِ قسمتِ چهارم، شنیدنِ نقدها، حس‌ها و تجربیاتِ شما از این ویدیوها، به ما یادآوری می‌کند که چرا این مسیر را آغاز کرده‌ایم.
راستی حالِ این روزهای شما در مواجهه با مسیرِ رشدِ فرزندتون چطوریه؟آیا گفتگوهای سه قسمتِ قبل تونسته حسِ تنهایی یا اضطرابِ تربیتی رو در شما کم کنه؟ آیا این گفتگوها برای شما نگاهِ تازه‌ای به مسئله‌ی یادگیریِ فرزندتون باز کرد؟کدوم بخشش بیشتر به دلتون نشست یا حس کردید گره‌ای از دغدغه های ذهنیتون باز کرد؟تا اینجای کار، نگاهِ ما به «سیستم هدایت رشد» چقدر براتون ملموس و کاربردی بوده؟اگر فرصت کردید و سه قسمتِ قبلی رو دیدید، خیلی دوست دارم در کامنت‌ها یا پیامِ خصوصی برام بنویسید که چقدر با زیستِ واقعیِ شما و فرزندتون همخوانی داشته. حرفهای شما، جانِ تازه و مسیرِ دقیق‌ترِ ماست.برای من خیلی مهم و ارزشمند که برام بنویسید؛ چون دُرویان قبل از اینکه یک سیستم باشه، یک «هم‌مسیر شدنِ زنده‌ست» بین ما و شما. منتظرِ شنیدنِ حرف‌ها و تجربیاتتون هستم.پیش از انتشارِ قسمتِ چهارم، شنیدنِ نقدها، حس‌ها و تجربیاتِ شما از این ویدیوها، به ما یادآوری می‌کند که چرا این مسیر را آغاز کرده‌ایم.
۴۲۲۱
رشدِ واقعیِ فرزندان ما، در متنِ زندگیِ روزمره اتفاق می‌افته؛ جایی که هیچ معلم ، مشاور و موسسه‌ای نمی‌تونه جای ما والدین رو بگیره...
رنجِ بزرگِ امروزِ ما والدین اینه که یا مجبوریم فرزندمون رو کاملاً به کلاس‌ها و مدرسه‌ها بسپریم و منتظرِ نتیجه بمونیم، یا بارِ تمامِ تربیت رو به تنهایی دوش بکشیم.
اما راه دیگری هم هست «سیستم هدایت رشد»
دُرویان فقط یه خدمت به کودک یا یه کلاس برای والد نیست؛ یک ساختارِ جامع برای هدایتِ مسیرِ رشدِ فرزندان ما در دل زندگیِ واقعیه. سیستمی که در اون، ما والدین دیگه مشتریان منفعل نیستیم و البته قرار نیست متخصصین رشد کودک باشیم که بدون هیچ کمک و همراهی مجبوره همه کار رو خودش انجام بده؛ بلکه عضوی کلیدی از یک «تیمِ حرفهای» هستیم که سکانِ رشدِ فرزندانمون رو با آرامش و آگاهی به دست می‌گیریم.
در این ویدئو، جایگاهِ حقیقیِ والد در این سازوکارِ هوشمند با هم بررسی می کنیم.
اگر دوست دارید بدونید چطور نقشِ خودتون رو در این سیستم پیدا کنید، این چند دقیقه برای شماست.
رنجِ بزرگِ امروزِ ما والدین اینه که یا مجبوریم فرزندمون رو کاملاً به کلاس‌ها و مدرسه‌ها بسپریم و منتظرِ نتیجه بمونیم، یا بارِ تمامِ تربیت رو به تنهایی دوش بکشیم.
اما راه دیگری هم هست «سیستم هدایت رشد»
دُرویان فقط یه خدمت به کودک یا یه کلاس برای والد نیست؛ یک ساختارِ جامع برای هدایتِ مسیرِ رشدِ فرزندان ما در دل زندگیِ واقعیه. سیستمی که در اون، ما والدین دیگه مشتریان منفعل نیستیم و البته قرار نیست متخصصین رشد کودک باشیم که بدون هیچ کمک و همراهی مجبوره همه کار رو خودش انجام بده؛ بلکه عضوی کلیدی از یک «تیمِ حرفهای» هستیم که سکانِ رشدِ فرزندانمون رو با آرامش و آگاهی به دست می‌گیریم.
در این ویدئو، جایگاهِ حقیقیِ والد در این سازوکارِ هوشمند با هم بررسی می کنیم. اگر دوست دارید بدونید چطور نقشِ خودتون رو در این سیستم پیدا کنید، این چند دقیقه برای شماست.۶۴۴