VRF-Lite در Cisco؛ جداسازی شبکهها بدون نیاز به MPLS
در شبکههای سازمانی، گاهی لازم است چند شبکه کاملاً مستقل روی یک روتر یا سوئیچ لایه ۳ اجرا شوند، بدون اینکه جدولهای مسیریابی آنها با هم تداخل داشته باشد. VRF (Virtual Routing and Forwarding) دقیقاً برای همین هدف طراحی شده است.
به زبان ساده، VRF باعث میشود یک روتر چندین Routing Table مستقل داشته باشد؛ انگار چند روتر مجزا داخل یک دستگاه در حال کار هستند.
در سناریوی شما دو مشتری داریم:
Customer A (VRF CA)
Customer B (VRF CB)
هر دو از آدرسهای یکسان استفاده میکنند:
Site1 : 192.168.1.1/24
Site2 : 192.168.2.1/24
در حالت عادی این آدرسها با هم تداخل دارند، اما با استفاده از VRF هر مشتری جدول مسیریابی مستقل خود را خواهد داشت.
---
توپولوژی
روتر مرکزی R1-PE دارای دو VRF است:
VRF CAVRF CB
ارتباطها:
CA-SITE1 --------\ \ R1-PE /CA-SITE2 --------/
CB-SITE1 --------\ \ R1-PE /CB-SITE2 --------/
در این سناریو:
R2 و R3 عضو VRF CA هستند.
R4 و R5 عضو VRF CB هستند.
---
نحوه Routing
مشتری CA
بین R2 و R3 پروتکل OSPF اجرا میشود.
در نتیجه Routeها به صورت Dynamic یاد گرفته میشوند.
---
مشتری CB
بین R4 و R5 هیچ Routing Protocol وجود ندارد.
فقط از Default Route استفاده شده است.
---
مزایای VRF
جداسازی کامل Routing Table
امکان استفاده از IPهای تکراری
امنیت بیشتر
عدم نیاز به چند روتر فیزیکی
مناسب برای ISP و سازمانهای بزرگ
---
Best Practice
برای هر مشتری یک VRF مجزا ایجاد کنید.
از Route Leaking فقط در صورت نیاز استفاده کنید.
همیشه نام VRFها استاندارد باشد.
از OSPF یا BGP برای شبکههای بزرگ استفاده کنید.
---
VRF در MikroTik
در RouterOS v7 نیز قابلیت VRF وجود دارد و امکان ایجاد چند Routing Table مستقل فراهم شده است. با آن میتوان اینترفیسها را به VRFهای مختلف اختصاص داد، Routeهای جداگانه داشت و در بسیاری از سناریوهای سازمانی یا ISP همان مفهوم جداسازی منطقی را پیادهسازی کرد. البته نحوه پیکربندی و برخی جزئیات عملکرد با Cisco متفاوت است، اما اصل ایده یکسان است.
---
کانفیگ R1-PE
conf t
ip vrf CA rd 1:1
ip vrf CB rd 2:2
interface g0/0 ip vrf forwarding CA ip address 10.10.10.2 255.255.255.252
interface g0/1 ip vrf forwarding CA ip address 10.10.20.2 255.255.255.252
interface g0/2 ip vrf forwarding CB ip address 10.10.10.2 255.255.255.252
interface g0/3 ip vrf forwarding CB ip address 10.10.20.2 255.255.255.252
router ospf 1 vrf CA
network 10.10.10.0 0.0.0.3 area 0 network 10.10.20.0 0.0.0.3 area 0
---
کانفیگ R2 (CA-SITE1)
interface Loopback0 ip address 192.168.1.1 255.255.255.0
interface GigabitEthernet0/0 ip address 10.10.10.1 255.255.255.252
router ospf 1
network 10.10.10.0 0.0.0.3 area 0 network 192.168.1.0 0.0.0.255 area 0
---
کانفیگ R3 (CA-SITE2)
interface Loopback0 ip address 192.168.2.1 255.255.255.0
interface GigabitEthernet0/0 ip address 10.10.20.1 255.255.255.252
router ospf 1
network 10.10.20.0 0.0.0.3 area 0 network 192.168.2.0 0.0.0.255 area 0
---
کانفیگ R4 (CB-SITE1)
interface Loopback0 ip address 192.168.1.1 255.255.255.0
interface GigabitEthernet0/0 ip address 10.10.10.1 255.255.255.252
ip route 0.0.0.0 0.0.0.0 10.10.10.2
---
کانفیگ R5 (CB-SITE2)
interface Loopback0 ip address 192.168.2.1 255.255.255.0
interface GigabitEthernet0/0 ip address 10.10.20.1 255.255.255.252
ip route 0.0.0.0 0.0.0.0 10.10.20.2
---
نکته مهم درباره سناریو
در تصویر، لینکهای CA و CB از آدرسهای 10.10.10.0/30 و 10.10.20.0/30 بهصورت یکسان استفاده کردهاند. این کار به دلیل وجود VRF کاملاً صحیح است؛ چون هر VRF جدول مسیریابی مستقل خود را دارد و میتواند از IPهای تکراری بدون ایجاد تداخل استفاده کند.
این دقیقاً یکی از مهمترین مزایای VRF است و ارزش دارد در مقاله روی آن تأکید شود.
در شبکههای سازمانی، گاهی لازم است چند شبکه کاملاً مستقل روی یک روتر یا سوئیچ لایه ۳ اجرا شوند، بدون اینکه جدولهای مسیریابی آنها با هم تداخل داشته باشد. VRF (Virtual Routing and Forwarding) دقیقاً برای همین هدف طراحی شده است.
به زبان ساده، VRF باعث میشود یک روتر چندین Routing Table مستقل داشته باشد؛ انگار چند روتر مجزا داخل یک دستگاه در حال کار هستند.
در سناریوی شما دو مشتری داریم:
Customer A (VRF CA)
Customer B (VRF CB)
هر دو از آدرسهای یکسان استفاده میکنند:
Site1 : 192.168.1.1/24
Site2 : 192.168.2.1/24
در حالت عادی این آدرسها با هم تداخل دارند، اما با استفاده از VRF هر مشتری جدول مسیریابی مستقل خود را خواهد داشت.
---
توپولوژی
روتر مرکزی R1-PE دارای دو VRF است:
VRF CAVRF CB
ارتباطها:
CA-SITE1 --------\ \ R1-PE /CA-SITE2 --------/
CB-SITE1 --------\ \ R1-PE /CB-SITE2 --------/
در این سناریو:
R2 و R3 عضو VRF CA هستند.
R4 و R5 عضو VRF CB هستند.
---
نحوه Routing
مشتری CA
بین R2 و R3 پروتکل OSPF اجرا میشود.
در نتیجه Routeها به صورت Dynamic یاد گرفته میشوند.
---
مشتری CB
بین R4 و R5 هیچ Routing Protocol وجود ندارد.
فقط از Default Route استفاده شده است.
---
مزایای VRF
جداسازی کامل Routing Table امکان استفاده از IPهای تکراری امنیت بیشتر عدم نیاز به چند روتر فیزیکی مناسب برای ISP و سازمانهای بزرگ---
Best Practice
برای هر مشتری یک VRF مجزا ایجاد کنید.
از Route Leaking فقط در صورت نیاز استفاده کنید.
همیشه نام VRFها استاندارد باشد.
از OSPF یا BGP برای شبکههای بزرگ استفاده کنید.
---
VRF در MikroTik
در RouterOS v7 نیز قابلیت VRF وجود دارد و امکان ایجاد چند Routing Table مستقل فراهم شده است. با آن میتوان اینترفیسها را به VRFهای مختلف اختصاص داد، Routeهای جداگانه داشت و در بسیاری از سناریوهای سازمانی یا ISP همان مفهوم جداسازی منطقی را پیادهسازی کرد. البته نحوه پیکربندی و برخی جزئیات عملکرد با Cisco متفاوت است، اما اصل ایده یکسان است.
---
کانفیگ R1-PE
conf t
ip vrf CA rd 1:1
ip vrf CB rd 2:2
interface g0/0 ip vrf forwarding CA ip address 10.10.10.2 255.255.255.252
interface g0/1 ip vrf forwarding CA ip address 10.10.20.2 255.255.255.252
interface g0/2 ip vrf forwarding CB ip address 10.10.10.2 255.255.255.252
interface g0/3 ip vrf forwarding CB ip address 10.10.20.2 255.255.255.252
router ospf 1 vrf CA
network 10.10.10.0 0.0.0.3 area 0 network 10.10.20.0 0.0.0.3 area 0
---
کانفیگ R2 (CA-SITE1)
interface Loopback0 ip address 192.168.1.1 255.255.255.0
interface GigabitEthernet0/0 ip address 10.10.10.1 255.255.255.252
router ospf 1
network 10.10.10.0 0.0.0.3 area 0 network 192.168.1.0 0.0.0.255 area 0
---
کانفیگ R3 (CA-SITE2)
interface Loopback0 ip address 192.168.2.1 255.255.255.0
interface GigabitEthernet0/0 ip address 10.10.20.1 255.255.255.252
router ospf 1
network 10.10.20.0 0.0.0.3 area 0 network 192.168.2.0 0.0.0.255 area 0
---
کانفیگ R4 (CB-SITE1)
interface Loopback0 ip address 192.168.1.1 255.255.255.0
interface GigabitEthernet0/0 ip address 10.10.10.1 255.255.255.252
ip route 0.0.0.0 0.0.0.0 10.10.10.2
---
کانفیگ R5 (CB-SITE2)
interface Loopback0 ip address 192.168.2.1 255.255.255.0
interface GigabitEthernet0/0 ip address 10.10.20.1 255.255.255.252
ip route 0.0.0.0 0.0.0.0 10.10.20.2
---
نکته مهم درباره سناریو
در تصویر، لینکهای CA و CB از آدرسهای 10.10.10.0/30 و 10.10.20.0/30 بهصورت یکسان استفاده کردهاند. این کار به دلیل وجود VRF کاملاً صحیح است؛ چون هر VRF جدول مسیریابی مستقل خود را دارد و میتواند از IPهای تکراری بدون ایجاد تداخل استفاده کند.
این دقیقاً یکی از مهمترین مزایای VRF است و ارزش دارد در مقاله روی آن تأکید شود.
آموزش حرفهای Extended Ping در Cisco IOS
Extended Ping یکی از قدرتمندترین ابزارهای عیبیابی (Troubleshooting) در Cisco IOS است. برخلاف دستور معمولی ping که تنها مقصد را مشخص میکنید، Extended Ping به شما اجازه میدهد تقریباً تمام پارامترهای بسته ICMP را کنترل کنید. به همین دلیل مهندسان شبکه در مراحل عیبیابی، تست مسیرها و بررسی Routing از آن استفاده میکنند.
Extended Ping چیست؟
در حالت عادی دستور زیر اجرا میشود:
R1# ping 192.168.10.10
اما اگر فقط بنویسید:
R1# ping
Cisco وارد حالت Interactive میشود و سوالات مختلفی از شما میپرسد.
نمونه:
R1# ping Protocol [ip]: Target IP address: 192.168.10.10 Repeat count [5]: Datagram size [100]: Timeout in seconds [2]: Extended commands [n]: y Source address or interface: Type of service [0]: Set DF bit in IP header? [no]: Validate reply data? [no]: Data pattern [0xABCD]: Loose, Strict, Record, Timestamp, Verbose[none]: Sweep range of sizes [n]:
بررسی تمام گزینهها
1. Protocol
Protocol [ip]:
معمولاً IP است.
در برخی IOSها پروتکلهای دیگری نیز وجود دارند.
2. Target IP Address
آدرس مقصد
مثال
192.168.100.10
3. Repeat Count
Repeat count [5]:
تعداد Ping
مثال
100
یعنی 100 بسته ارسال میشود.
کاربرد:
تست Packet Loss
تست پایداری لینک
4. Datagram Size
Datagram size [100]:
اندازه Payload
مثال
1500
یا
2000
کاربرد:
تست MTU
تست Fragmentation
بررسی Tunnel
5. Timeout
Timeout in seconds [2]:
زمان انتظار برای دریافت پاسخ
6. Extended Commands
Extended commands [n]:
اگر
y
را وارد کنید وارد حالت حرفهای میشود.
مهمترین گزینهها
Source Address or Interface
مهمترین قابلیت Extended Ping
مثال
Source address or interface: Loopback0
یا
GigabitEthernet0/1
یا
10.1.1.1
کاربردها
تست Routing
اگر چند مسیر داشته باشید:
PC | R1 |\ | \ R2 R3
میتوانید بررسی کنید که اگر Packet از Interface خاصی ارسال شود، آیا مسیر برقرار است یا خیر.
تست VRF
مثال
R1# ping vrf CUSTOMER_A
یا
Extended Ping داخل همان VRF.
تست NAT
اگر چند IP روی Router وجود داشته باشد، میتوانید مشخص کنید Packet از کدام IP خارج شود.
تست ACL
اگر ACL فقط روی یک Subnet اعمال شده باشد، Source را همان Subnet قرار میدهید تا رفتار ACL بررسی شود.
Type of Service (ToS)
Type of service [0]:
امروزه بیشتر برای مقدار DSCP استفاده میشود.
کاربرد:
تست QoS
مثال
Voice
184
یا
AF
و سایر کلاسها
Set DF Bit
Set DF bit in IP header?
گزینه بسیار مهم.
اگر
yes
را انتخاب کنید،
DF
فعال میشود.
در نتیجه اگر Packet بزرگتر از MTU باشد:
Router اجازه Fragment نمیدهد.
پیغام:
Packet needs fragmentation
کاربرد:
کشف MTU
بررسی Path MTU Discovery
VPN
GRE
IPSec
Validate Reply Data
Cisco داده برگشتی را با داده ارسالی مقایسه میکند.
برای بررسی خرابی حافظه یا خطاهای احتمالی مفید است، اما در شبکههای امروزی کمتر استفاده میشود.
Data Pattern
0xABCD
الگوی داده داخل Packet
گاهی برای بررسی مشکلات سختافزاری یا لینکهای معیوب استفاده میشود.
IP Options
گزینههای زیر وجود دارند:
Loose Source Route Strict Source Route Record Route Timestamp
امروزه به دلیل مسائل امنیتی کمتر پشتیبانی یا استفاده میشوند.
Verbose
اگر فعال شود اطلاعات بیشتری نمایش داده میشود.
برای Troubleshooting بسیار مفید است.
Sweep Range of Sizes
یکی از جذابترین قابلیتها
به جای ارسال یک سایز Packet، چندین اندازه مختلف تست میشوند.
مثال
100 200 300 500 1000 1500
بهصورت خودکار ارسال میشوند.
کاربرد:
کشف MTU
پیدا کردن اندازهای که باعث Fragmentation میشود.
بررسی کیفیت لینک
مثال عملی ۱: تست از Loopback
R1# ping Protocol [ip]: Target IP address: 8.8.8.8 Repeat count [5]: Datagram size [100]: Timeout in seconds [2]: Extended commands [n]: y Source address or interface: Loopback0
Router تمام Pingها را با IP مربوط به Loopback0 ارسال میکند.
مثال عملی ۲: تست MTU
R1# ping Target IP: 10.10.10.2 Datagram size: 1500 Extended: y Set DF bit: yes
اگر پاسخ دریافت نشود و پیام Fragmentation نمایش داده شود، یعنی MTU مسیر کمتر از 1500 بایت است.
مثال عملی ۳: تست QoS
Type of Service: 184
سپس در Routerهای میانی بررسی کنید که آیا بسته با DSCP مورد انتظار پردازش میشود یا خیر.
تفاوت Ping معمولی و Extended Ping
ویژگیPing معمولیExtended Pingانتخاب Sourceتغییر Sizeتعیین DF Bitتست MTUتست QoSتست V
Extended Ping یکی از قدرتمندترین ابزارهای عیبیابی (Troubleshooting) در Cisco IOS است. برخلاف دستور معمولی ping که تنها مقصد را مشخص میکنید، Extended Ping به شما اجازه میدهد تقریباً تمام پارامترهای بسته ICMP را کنترل کنید. به همین دلیل مهندسان شبکه در مراحل عیبیابی، تست مسیرها و بررسی Routing از آن استفاده میکنند.
Extended Ping چیست؟
در حالت عادی دستور زیر اجرا میشود:
R1# ping 192.168.10.10
اما اگر فقط بنویسید:
R1# ping
Cisco وارد حالت Interactive میشود و سوالات مختلفی از شما میپرسد.
نمونه:
R1# ping Protocol [ip]: Target IP address: 192.168.10.10 Repeat count [5]: Datagram size [100]: Timeout in seconds [2]: Extended commands [n]: y Source address or interface: Type of service [0]: Set DF bit in IP header? [no]: Validate reply data? [no]: Data pattern [0xABCD]: Loose, Strict, Record, Timestamp, Verbose[none]: Sweep range of sizes [n]:
بررسی تمام گزینهها
1. Protocol
Protocol [ip]:
معمولاً IP است.
در برخی IOSها پروتکلهای دیگری نیز وجود دارند.
2. Target IP Address
آدرس مقصد
مثال
192.168.100.10
3. Repeat Count
Repeat count [5]:
تعداد Ping
مثال
100
یعنی 100 بسته ارسال میشود.
کاربرد:
تست Packet Loss
تست پایداری لینک
4. Datagram Size
Datagram size [100]:
اندازه Payload
مثال
1500
یا
2000
کاربرد:
تست MTU
تست Fragmentation
بررسی Tunnel
5. Timeout
Timeout in seconds [2]:
زمان انتظار برای دریافت پاسخ
6. Extended Commands
Extended commands [n]:
اگر
y
را وارد کنید وارد حالت حرفهای میشود.
مهمترین گزینهها
Source Address or Interface
مهمترین قابلیت Extended Ping
مثال
Source address or interface: Loopback0
یا
GigabitEthernet0/1
یا
10.1.1.1
کاربردها
تست Routing
اگر چند مسیر داشته باشید:
PC | R1 |\ | \ R2 R3
میتوانید بررسی کنید که اگر Packet از Interface خاصی ارسال شود، آیا مسیر برقرار است یا خیر.
تست VRF
مثال
R1# ping vrf CUSTOMER_A
یا
Extended Ping داخل همان VRF.
تست NAT
اگر چند IP روی Router وجود داشته باشد، میتوانید مشخص کنید Packet از کدام IP خارج شود.
تست ACL
اگر ACL فقط روی یک Subnet اعمال شده باشد، Source را همان Subnet قرار میدهید تا رفتار ACL بررسی شود.
Type of Service (ToS)
Type of service [0]:
امروزه بیشتر برای مقدار DSCP استفاده میشود.
کاربرد:
تست QoS
مثال
Voice
184
یا
AF
و سایر کلاسها
Set DF Bit
Set DF bit in IP header?
گزینه بسیار مهم.
اگر
yes
را انتخاب کنید،
DF
فعال میشود.
در نتیجه اگر Packet بزرگتر از MTU باشد:
Router اجازه Fragment نمیدهد.
پیغام:
Packet needs fragmentation
کاربرد:
کشف MTU
بررسی Path MTU Discovery
VPN
GRE
IPSec
Validate Reply Data
Cisco داده برگشتی را با داده ارسالی مقایسه میکند.
برای بررسی خرابی حافظه یا خطاهای احتمالی مفید است، اما در شبکههای امروزی کمتر استفاده میشود.
Data Pattern
0xABCD
الگوی داده داخل Packet
گاهی برای بررسی مشکلات سختافزاری یا لینکهای معیوب استفاده میشود.
IP Options
گزینههای زیر وجود دارند:
Loose Source Route Strict Source Route Record Route Timestamp
امروزه به دلیل مسائل امنیتی کمتر پشتیبانی یا استفاده میشوند.
Verbose
اگر فعال شود اطلاعات بیشتری نمایش داده میشود.
برای Troubleshooting بسیار مفید است.
Sweep Range of Sizes
یکی از جذابترین قابلیتها
به جای ارسال یک سایز Packet، چندین اندازه مختلف تست میشوند.
مثال
100 200 300 500 1000 1500
بهصورت خودکار ارسال میشوند.
کاربرد:
کشف MTU
پیدا کردن اندازهای که باعث Fragmentation میشود.
بررسی کیفیت لینک
مثال عملی ۱: تست از Loopback
R1# ping Protocol [ip]: Target IP address: 8.8.8.8 Repeat count [5]: Datagram size [100]: Timeout in seconds [2]: Extended commands [n]: y Source address or interface: Loopback0
Router تمام Pingها را با IP مربوط به Loopback0 ارسال میکند.
مثال عملی ۲: تست MTU
R1# ping Target IP: 10.10.10.2 Datagram size: 1500 Extended: y Set DF bit: yes
اگر پاسخ دریافت نشود و پیام Fragmentation نمایش داده شود، یعنی MTU مسیر کمتر از 1500 بایت است.
مثال عملی ۳: تست QoS
Type of Service: 184
سپس در Routerهای میانی بررسی کنید که آیا بسته با DSCP مورد انتظار پردازش میشود یا خیر.
تفاوت Ping معمولی و Extended Ping
ویژگیPing معمولیExtended Pingانتخاب Source
تغییر Sizeتعیین DF Bitتست MTUتست QoSتست VRFمحدودبررسی چندین اندازه بستهمناسب برای Troubleshootingمحدودبسیار مناسب
بهترین سناریوهای استفاده از Extended Ping
عیبیابی مشکلات Routing
بررسی صحت Routeهای استاتیک و داینامیک
تست ارتباط از یک Interface یا Loopback مشخص
بررسی عملکرد NAT
تست ACLها با تعیین Source
تست MTU و Fragmentation
بررسی عملکرد Tunnelهای GRE و IPsec
تست مسیرهای VRF
ارزیابی عملکرد QoS با تغییر ToS/DSCP
شناسایی Packet Loss با افزایش تعداد Pingها
جمعبندی
Extended Ping یکی از ابزارهای کلیدی برای هر مهندس شبکه Cisco است. با امکان تعیین Source Interface، اندازه بسته، تعداد ارسال، DF Bit، ToS/DSCP و سایر پارامترها، میتوان بسیاری از مشکلات مربوط به Routing، ACL، NAT، MTU، QoS، VPN و VRF را بدون نیاز به ابزارهای جانبی شناسایی و تحلیل کرد. تسلط بر این دستور باعث میشود فرآیند عیبیابی سریعتر، دقیقتر و حرفهایتر انجام شود.
بررسی چندین اندازه بستهمناسب برای Troubleshootingمحدودبسیار مناسب بهترین سناریوهای استفاده از Extended Ping
عیبیابی مشکلات Routing
بررسی صحت Routeهای استاتیک و داینامیک
تست ارتباط از یک Interface یا Loopback مشخص
بررسی عملکرد NAT
تست ACLها با تعیین Source
تست MTU و Fragmentation
بررسی عملکرد Tunnelهای GRE و IPsec
تست مسیرهای VRF
ارزیابی عملکرد QoS با تغییر ToS/DSCP
شناسایی Packet Loss با افزایش تعداد Pingها
جمعبندی
Extended Ping یکی از ابزارهای کلیدی برای هر مهندس شبکه Cisco است. با امکان تعیین Source Interface، اندازه بسته، تعداد ارسال، DF Bit، ToS/DSCP و سایر پارامترها، میتوان بسیاری از مشکلات مربوط به Routing، ACL، NAT، MTU، QoS، VPN و VRF را بدون نیاز به ابزارهای جانبی شناسایی و تحلیل کرد. تسلط بر این دستور باعث میشود فرآیند عیبیابی سریعتر، دقیقتر و حرفهایتر انجام شود.
کسبوکارهای موفق، اتفاقی رشد نمیکنند؛ تصمیمهای درست آنها را میسازد.
اگر به دنبال یک تیم متخصص برای توسعه نرمافزار، راهاندازی زیرساخت شبکه، افزایش امنیت اطلاعات یا پشتیبانی حرفهای هستید، داریا پردازش نیلگون همراه مطمئن شماست.
خدمات ما:• طراحی و توسعه سایت• خدمات شبکه و زیرساخت• امنیت اطلاعات• مشاوره و پشتیبانی تخصصی
چرا داریا پردازش نیلگون؟• راهکارهای اختصاصی متناسب با نیاز شما• اجرای اصولی و استاندارد• پشتیبانی واقعی و پاسخگو• تمرکز بر کیفیت، امنیت و توسعه پایدار
برای دریافت مشاوره و شروع پروژه با ما تماس بگیرید.026 910 962 12www.dpnilgoun.ir
اگر به دنبال یک تیم متخصص برای توسعه نرمافزار، راهاندازی زیرساخت شبکه، افزایش امنیت اطلاعات یا پشتیبانی حرفهای هستید، داریا پردازش نیلگون همراه مطمئن شماست.
خدمات ما:• طراحی و توسعه سایت• خدمات شبکه و زیرساخت• امنیت اطلاعات• مشاوره و پشتیبانی تخصصی
چرا داریا پردازش نیلگون؟• راهکارهای اختصاصی متناسب با نیاز شما• اجرای اصولی و استاندارد• پشتیبانی واقعی و پاسخگو• تمرکز بر کیفیت، امنیت و توسعه پایدار
برای دریافت مشاوره و شروع پروژه با ما تماس بگیرید.026 910 962 12www.dpnilgoun.ir
رنگ کابلها فقط برای زیبایی نیست!در رکهای حرفهای، Color Coding یکی از سادهترین اما مؤثرترین روشهای مدیریت کابلهاست. با اختصاص رنگهای مشخص به هر نوع سرویس، عیبیابی سریعتر، نگهداری آسانتر و احتمال خطای انسانی کمتر میشود.
Orange: Backbone / Uplink Black: Servers & Equipment🟡 Yellow: PoE / Wi-Fi Blue: User Data Network🟢 Green: CCTV / Security White: Voice / IP Phone نکته مهم: این رنگبندی یک Best Practice است، نه یک استاندارد اجباری. استانداردهای TIA و ISO رنگ خاصی را برای سرویسها الزام نمیکنند؛ مهم این است که در کل سازمان از یک الگوی ثابت، مستند و همراه با لیبلگذاری استفاده شود. یک رک حرفهای فقط مرتب نیست؛ قابل مدیریت و قابل عیبیابی هم هست. داریا پردازش نیلگون (سهامی خاص)
شرکت فناوری اطلاعات (زیرساخت٫ شبکه٫وب٫سیستم های نظارتی )
http://dpnilgoun.ir/
02691096212
ارتباط با ادمین کانال
کانال در پیام رسان بله
پیشنهاد به مجله فراموش نشه
چهار قانون مهم Multi-Area OSPF1. همه Areaها باید به Area 0 (Backbone Area) متصل باشند.هر Area غیر از Area 0 باید به Backbone Area اتصال داشته باشد.اگر اتصال مستقیم وجود نداشته باشد، در شرایط خاص از Virtual Link استفاده میشود.2. ترافیک بین دو Non-Backbone Area باید از Area 0 عبور کند.اگر بستهای بخواهد از Area 1 به Area 2 برود، مسیر آن باید از Area 0 عبور کند.ارتباط مستقیم بین دو Non-Backbone Area وجود ندارد.3. هر ABR برای هر Area یک LSDB جداگانه نگهداری میکند.یک ABR به چند Area متصل است.برای هر Area، یک Link-State Database (LSDB) مستقل دارد.مثلاً اگر ABR1 به Area 0، Area 1 و Area 2 متصل باشد، سه LSDB جداگانه خواهد داشت.4. ABR جزئیات توپولوژی را بین Areaها منتقل نمیکند.ABR فقط اطلاعات خلاصه شبکهها (Summary Routes / Prefixes) را بین Areaها منتشر (Advertise) میکند.جزئیات کامل توپولوژی (Topology Details) داخل همان Area باقی میماند و به Areaهای دیگر ارسال نمیشود
در مطلب قبل نوشتیم یکی از قانون های OSPF اینه که همه Areaها باید به Area 0 (Backbone Area) متصل باشندحالا سئوال در سناریو بالا area 30 چطور به شبکه با OSPF متصب شده است؟
نکات طلایی EtherChannel :
1. (PAgP) یک پروتکل اختصاصی (Cisco) است و با (LACP) سازگار نیست.
2. (LACP) در استاندارد (IEEE 802.3ad) تعریف شده است.
3. تعداد *(EtherChannel)*های قابل پشتیبانی، به مدل (Switch) بستگی دارد.
4. یک (PAgP EtherChannel) میتواند از ۲ تا ۸ لینک موازی تشکیل شود.
5. یک (LACP EtherChannel) میتواند حداکثر از ۱۶ پورت Ethernet همنوع تشکیل شود؛ حداکثر ۸ پورت فعال و ۸ پورت در حالت آمادهبهکار قرار میگیرند.
6. تمام پورتهای عضو یک (EtherChannel) باید از نظر (Speed) و (Duplex) سازگار و یکسان باشند.
7. نمیتوان (Fast Ethernet) و (Gigabit Ethernet) را در یک (EtherChannel) ترکیب کرد.
8. نمیتوان (PAgP) و (LACP) را در یک (EtherChannel) با هم استفاده کرد.
9. روی یک (Switch) میتوان هم (PAgP EtherChannel) و هم (LACP EtherChannel) داشت، اما هر (EtherChannel) فقط از یکی از این دو پروتکل استفاده میکند.
10. وضعیت عملیاتی تمام پورتهای عضو (EtherChannel) باید یکسان باشد؛ یعنی همگی (Trunk) یا همگی (Non-Trunk) باشند.
11. تمام لینکهای یک (Channel Group) باید یا همگی (Layer 2) باشند یا همگی (Layer 3).
12. برای تشکیل (PAgP EtherChannel)، حالتها باید ترکیبی از (Auto) و (Desirable) یا هر دو (Desirable) باشند.
13. در (PAgP)، حالت (Auto) فقط به مذاکره پاسخ میدهد و خودش مذاکره را شروع نمیکند.
14. در (PAgP)، حالت (Desirable) مذاکره را شروع میکند.
15. برای تشکیل (LACP EtherChannel)، حالتها میتوانند (Active + Passive) یا (Active + Active) باشند.
16. در (LACP)، حالت (Passive) مذاکره را شروع نمیکند و فقط به پیامهای (LACP) پاسخ میدهد.
17. در (LACP)، حالت (Active) پیامهای (LACP) را ارسال کرده و مذاکره را شروع میکند.
18. (Passive + Passive) در (LACP) باعث تشکیل (EtherChannel) نمیشود.
19. برای تشکیل (EtherChannel) بدون (PAgP) یا (LACP)، هر دو سمت باید روی حالت (On) باشند.
20. یک (GBIC) نباید بهعنوان یکی از پورتهای یک (EtherChannel) پیکربندی شود.
21. پورتی که بهعنوان مقصد (SPAN) تنظیم شده باشد، نمیتواند عضو (EtherChannel) شود.
22. پورتی که (Port Security) روی آن فعال است، نباید عضو (EtherChannel) با حالت (On) باشد.
23. در لینکهای (Trunk)، نوع (Encapsulation) باید در دو سمت یکسان باشد؛ مثلاً هر دو (ISL) یا هر دو (802.1Q).
24. اینترفیسهایی که (Native VLAN) متفاوت دارند، نمیتوانند یک (EtherChannel) تشکیل دهند.
25. وقتی (Channel Group) ایجاد میشود، پورتهای اضافهشده باید تنظیمات سازگار با پورت اول گروه داشته باشند.
26. تنظیمات (Allowed VLAN List) باید روی تمام پورتهای عضو (EtherChannel) یکسان باشد.
27. (Spanning Tree Path Cost) برای هر VLAN باید روی پورتهای عضو (EtherChannel) یکسان باشد.
28. (Spanning Tree Port Priority) برای هر VLAN باید روی پورتهای عضو (EtherChannel) یکسان باشد.
29. تنظیم (Spanning Tree PortFast) نیز باید بین پورتهای عضو (EtherChannel) سازگار باشد.
30. پورتی که عضو فعال یا غیرفعال (EtherChannel) است، نباید بهعنوان پورت (IEEE 802.1X) پیکربندی شود.
31. اگر روی پورت عضو (EtherChannel) قابلیت (802.1X) را فعال کنیم، خطا دریافت میکنیم و (802.1X) فعال نمیشود.
32. در (Layer 3 EtherChannel)، آدرس (Layer 3) روی Logical Interface یعنی (Port-Channel) تنظیم میشود، نه روی پورتهای فیزیکی عضو گروه.
خلاصهی طلایی
(PAgP) → Auto / Desirable(LACP) → Passive / Activeبدون پروتکل → On / On
و مهمتر از همه:
پورتهای عضو یک (EtherChannel) باید از نظر تنظیمات مهم، سازگار و هماهنگ باشند.
1. (PAgP) یک پروتکل اختصاصی (Cisco) است و با (LACP) سازگار نیست.
2. (LACP) در استاندارد (IEEE 802.3ad) تعریف شده است.
3. تعداد *(EtherChannel)*های قابل پشتیبانی، به مدل (Switch) بستگی دارد.
4. یک (PAgP EtherChannel) میتواند از ۲ تا ۸ لینک موازی تشکیل شود.
5. یک (LACP EtherChannel) میتواند حداکثر از ۱۶ پورت Ethernet همنوع تشکیل شود؛ حداکثر ۸ پورت فعال و ۸ پورت در حالت آمادهبهکار قرار میگیرند.
6. تمام پورتهای عضو یک (EtherChannel) باید از نظر (Speed) و (Duplex) سازگار و یکسان باشند.
7. نمیتوان (Fast Ethernet) و (Gigabit Ethernet) را در یک (EtherChannel) ترکیب کرد.
8. نمیتوان (PAgP) و (LACP) را در یک (EtherChannel) با هم استفاده کرد.
9. روی یک (Switch) میتوان هم (PAgP EtherChannel) و هم (LACP EtherChannel) داشت، اما هر (EtherChannel) فقط از یکی از این دو پروتکل استفاده میکند.
10. وضعیت عملیاتی تمام پورتهای عضو (EtherChannel) باید یکسان باشد؛ یعنی همگی (Trunk) یا همگی (Non-Trunk) باشند.
11. تمام لینکهای یک (Channel Group) باید یا همگی (Layer 2) باشند یا همگی (Layer 3).
12. برای تشکیل (PAgP EtherChannel)، حالتها باید ترکیبی از (Auto) و (Desirable) یا هر دو (Desirable) باشند.
13. در (PAgP)، حالت (Auto) فقط به مذاکره پاسخ میدهد و خودش مذاکره را شروع نمیکند.
14. در (PAgP)، حالت (Desirable) مذاکره را شروع میکند.
15. برای تشکیل (LACP EtherChannel)، حالتها میتوانند (Active + Passive) یا (Active + Active) باشند.
16. در (LACP)، حالت (Passive) مذاکره را شروع نمیکند و فقط به پیامهای (LACP) پاسخ میدهد.
17. در (LACP)، حالت (Active) پیامهای (LACP) را ارسال کرده و مذاکره را شروع میکند.
18. (Passive + Passive) در (LACP) باعث تشکیل (EtherChannel) نمیشود.
19. برای تشکیل (EtherChannel) بدون (PAgP) یا (LACP)، هر دو سمت باید روی حالت (On) باشند.
20. یک (GBIC) نباید بهعنوان یکی از پورتهای یک (EtherChannel) پیکربندی شود.
21. پورتی که بهعنوان مقصد (SPAN) تنظیم شده باشد، نمیتواند عضو (EtherChannel) شود.
22. پورتی که (Port Security) روی آن فعال است، نباید عضو (EtherChannel) با حالت (On) باشد.
23. در لینکهای (Trunk)، نوع (Encapsulation) باید در دو سمت یکسان باشد؛ مثلاً هر دو (ISL) یا هر دو (802.1Q).
24. اینترفیسهایی که (Native VLAN) متفاوت دارند، نمیتوانند یک (EtherChannel) تشکیل دهند.
25. وقتی (Channel Group) ایجاد میشود، پورتهای اضافهشده باید تنظیمات سازگار با پورت اول گروه داشته باشند.
26. تنظیمات (Allowed VLAN List) باید روی تمام پورتهای عضو (EtherChannel) یکسان باشد.
27. (Spanning Tree Path Cost) برای هر VLAN باید روی پورتهای عضو (EtherChannel) یکسان باشد.
28. (Spanning Tree Port Priority) برای هر VLAN باید روی پورتهای عضو (EtherChannel) یکسان باشد.
29. تنظیم (Spanning Tree PortFast) نیز باید بین پورتهای عضو (EtherChannel) سازگار باشد.
30. پورتی که عضو فعال یا غیرفعال (EtherChannel) است، نباید بهعنوان پورت (IEEE 802.1X) پیکربندی شود.
31. اگر روی پورت عضو (EtherChannel) قابلیت (802.1X) را فعال کنیم، خطا دریافت میکنیم و (802.1X) فعال نمیشود.
32. در (Layer 3 EtherChannel)، آدرس (Layer 3) روی Logical Interface یعنی (Port-Channel) تنظیم میشود، نه روی پورتهای فیزیکی عضو گروه.
خلاصهی طلایی
(PAgP) → Auto / Desirable(LACP) → Passive / Activeبدون پروتکل → On / On
و مهمتر از همه:
پورتهای عضو یک (EtherChannel) باید از نظر تنظیمات مهم، سازگار و هماهنگ باشند.