عکس پروفایل دکتر سپیده دهقانی | روانشناس و درمانگرد

دکتر سپیده دهقانی | روانشناس و درمانگر

۱۱۸ عضو
thumbnail
🟣 چرا قضاوت های درونی که در ظاهر گاهی درست به نظر میرسه غیر منصفانه است؟
undefined یک مشکل بزرگ این قضاوت های درونی اینه کهداره با «دانشِ امروز»
تصمیم‌ها و رفتارهای گذشته‌مون رو قضاوت می‌کنه
.
انگار فراموش می‌کنیماون موقع با چه اطلاعاتی،با چه شرایطی، با چه احساسات و نیازهاییو با چه میزان از عدم قطعیتتصمیم گرفتیم.
undefined از طرف دیگه،خیلی از چیزهایی که به ویژه در این روزها داره اتفاق می‌افتهاصلاً در کنترل ما نبوده و هنوز هم نیست و بنابراین پیش بینی کردن دقیق نشدنیه. در واقع در شرایط ناپایدار هیچ تصمیمی تضمین شده نیست...
undefined اما این صدای درونیهمه‌ی این پیچیدگی‌ها رو نادیده می‌گیره،و همه‌ مسئولیت رو روی دوش ما میذاره.
انگار اینجوری داره ما رو قضاوت میکنه که تو اگه به اندازه کافی باهوش و خوب و زرنگ بودی میتونستی درست تر عمل کنی.
انگار داره میگه اگه الان زندگیت مشکل داره و راضی نیستی به خاطر اینه که تو بلد نیستی درست تصمیم بگیری و تو بی عرضه و تنبل بودی
.

پس ما باورش میکنیم چون روی کاغذ ممکنه با یک استدلال خاص حرفاش درست باشه اما غیر منصفانه است چون خیلی چیزها رو در نظر نمیگیره و زندگی پیچیده رو ساده سازی میکنه.
🤍undefinedundefined

دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۲۳

۲۸۳

۲۰:۳۹

undefined undefined در هر کدام از ما قطعه ای از تاریخ موجود است. در یکی نیم صفحه، در دیگری دو یا سه صفحه...ما با هم کتاب زمان را مینویسیمهر انسان حقیقت خود را فریاد می زندو باید تمام این صداها را شنیددر این "همه" حل و به "همه" تبدیل شد...
سوتلانا الکسیویچ
undefinedundefinedundefined
دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۲۳
undefined۱

۲۸۳

۱۶:۳۲

thumbnail
🟣 به من بگو از چه میترسی تا بگویم چه بر سرت آمده است!
این جمله‌ایست که به وینیکات، روانکاو معروف نسبت داده میشه که اگرچه نقل‌قول دقیق نیست، اما به یک واقعیت مهم در روان انسان اشاره داره: هیچ واکنشی در ما بدون تاریخ نیست undefined
برای مثال شاید در مورد خودت دیده باشی که بعضی موقعیت‌ها بیشتر از حد معمول تو رو مضطرب یا عصبانی می‌کنه یا با وجود اینکه یک رفتار بهت آسیب زده اما بازم تو موقعیت های مختلف تکرارش میکنی undefined
در واقع روان ما مثل یک روایت ادامه‌دار عمل می‌کنه؛ هر تجربه‌ی مهم، مخصوصاً در سال‌های اولیه زندگی، می‌تونه تبدیل به یک الگو بشه: برای اعتماد کردن، برای صمیمیت، برای ترسیدن، برای دفاع کردن.
به همین دلیل گاهی واکنش‌های امروز ما،
بیش از آنکه مربوط به “لحظه حال" باشن پاسخ‌هایی هستند به “گذشته‌ای که هنوز در ما زنده است”
undefined

پس اگر می‌خوایم بفهمیم الان چرا این‌طور واکنش نشون می‌دیم، باید ببینیم قبلاً چه تجربه‌ای پشتش بوده؛ نه برای اینکه در گذشته گیر کنیم، بلکه برای اینکه خودمون رو بهتر بفهمیم.چون وقتی بفهمیم یک رفتار از کجا اومده، دیگه فقط با “اراده” نمی‌جنگیم؛ با “درک” جلو میریم.
فهمیدن گذشته، به معنی زندانی شدن در اون نیست بلکه فهمیدن مسیریه که ما رو به امروز رسونده تا بتونیم فردا رو آگاهانه تر بسازیمundefined

🩷undefinedundefined
دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۲۵
undefined۲

۲۸۱

۱۵:۵۲

🫂 undefined بهترین دوستِ انسان، انسان است؛ نه کتاب...تو در کوچه ها انسان خواهی شد نه در لابه لای کتابهاتو در کوه ها، در جاده ها و در کنار ستمدیدگانِ واقعی، رسم زندگی را یاد خواهی گرفت نه با غوطه ور شدن در آثاری که در اتاق های دربسته نوشته شده و نویسندگانش هرگز نسیم را ندانسته اند...
یک عاشقانه آرام از نادر ابراهیمی
کتابی لطیف و عطرآگین که توی روزهای سخت چند خط خوندن ازش روحتو نوازش میکنه
🤍undefinedundefined
دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۳۳

۲۸۹

۲۰:۱۸

thumbnail
«بهتر است در جهانی که خدا بر آن حکومت می‌کند گناهکار باشی، تا اینکه در جهانی زندگی کنی که شیطان بر آن حکومت می‌کند.»
این جمله معروفی از فربرن روانکاو مشهور اسکاتلندیه که برای توصیف رابطه کودک با والدینش استفاده میکنه و منظورش اینه که
کودک برای حفظ احساس امنیت و دلبستگی به والدین (که اساسی ترین نیاز کودکه) ترجیح می‌ده «بدی» رو در خودش ببینه (من مشکل دارم، من مقصرم، من دوست‌داشتنی نیستم) تا اینکه بپذیره والدینش بدرفتار و آسیب‌زننده‌ هستن.چون اگه والدی که قرار بود مراقب و پایگاه امنِ کودک باشه، «بد» یا «غیرقابل اتکا» باشه، کل جهان کودک ناامن و ترسناک میشه‌ و این چیزی نیست که روان انسان بتونه به راحتی تاب بیاره حتی اگه به بهای گناهکار بودن و بد بودن دائمی خود باشه!

🤍undefinedundefined

دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۳۵
undefined۲

۴۱۶

۱۹:۱۲

thumbnail
عشق یک عکس یادگاری نیستعشق یک مزاح شش ماهه یا یک ساله هم نیست
فرار از خانه قدیمی، سفره قدیمی، واژه های قدیمی و روابط قدیمی هم نیست
عشق محصول تنها ماندن نیستعشق محصول اضطراب نیستعشق، آمیختن بارانی به نخستین میخی که دستمان میرسد نیست
عاشق "شدن" مساله ای نیست، عاشق "ماندن" مساله ماستعشق به اعتبارِ مقدارِ دوامش عشق است؛نه شدت ظهورش

نادر ابراهیمی
undefinedundefinedundefined
دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۲۶

۲۶۰

۱۸:۱۱

thumbnail
آدم امن آدمیه که وقتی پیشش هستی، خودت رو بیشتر دوست داریکنار او،کمتر احساس می‌کنیباید ثابت کنی کافی‌ هستی،کمتر خودت را قضاوت می‌کنی،و کمتر از خودت خجالت می‌کشی.
اگر دیدی در رابطه با یک فرد خاص،مدام احساسِ کم بودن،بد بودن،یا ناشایسته بودن می‌کنی…
شاید به جای اینکه همه‌چیز را مشکلِ درون خودت بدانی و بخوای چیزی رو در خودت درست کنیلازم است به این فکر کنی کهممکن است کنار یک آدمِ ناامن باشی.
🩵undefinedundefined
دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۱۹
undefined۱۰

۴۶۰

۱۹:۲۳

thumbnail
🟣 _ «وقتی یکم تو خودش میره، احساس می‌کنم حتماً از من دلخور شده…»
🟣 _ «اگر دیر جواب بده، فکر می‌کنم دیگه مثل قبل دوستم نداره…»
🟣 _ «بارها بهم ثابت کرده که دوستم داره، ولی انگار ته دلم مطمئن نیستم که می‌مونه…»
برای بعضی آدم‌ها، حتی حضور یک فرد امن نیز باعث آرامش نمیشود و باز هم درونشان احساس ناامنی می‌کنند.
ملانی کلاین روانکاو برجسته، این وضعیت را با مفهومِ «موضع پارانوئید-اسکیزوئید» توضیح می‌دهد.در این موضع، روان هنوز نتوانسته «ابژه» را به شکلِ کامل و یکپارچه درونی کند.یعنی دیگری، هنوز به عنوان کسی تجربه نمی‌شود که می‌تواند هم گاهی دور باشد،
هم ناکام‌کننده باشد و با این حال
باز هم همان آدمِ دوست‌دار و امن باقی بماند.

برای همین، وقتی دیگری کمی فاصله می‌گیرد، ساکت می‌شود، درگیر خودش می‌شود یا حتی موقتاً در دسترس نیست، روان فقط «فاصله» را تجربه نمی‌کند…انگار کل رابطه در خطرِ از بین رفتن قرار می‌گیرد،چون در سطحی عمیق‌تر،حضورِ ابژه هنوز به اندازه کافیدرونی و پایدار نشده است.
در نتیجه،فرد نمی‌تواند احساس امنیت را در غیابِ موقتِ دیگری حفظ کند.و به همین دلیل،حتی فقدان‌های کوچک هم ممکن است به شکلِ اضطرابی شدید و همراه با ترس از رها شدن، یا احساسِ از دست دادنِ عشق تجربه شوند.
🩵undefinedundefined
دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۱۷
undefined۱

۲۰۲

۲۰:۰۵

thumbnail
undefinedیکی از دشوارترین بخش‌های رشد روانی، سوگواری برای چیزهایی است که هرگز نداشتیم
پذیرفتن واقعیت فقط به معنای کنار آمدن با آنچه از دست رفته نیست؛ گاهی باید برای والدینی که آرزو داشتیم، داشته باشیم، رابطه‌ای که هرگز شکل نگرفت، یا نسخه‌ای از خودمان که امیدوار بودیم باشیم، نیز سوگواری کنیم.
تا وقتی به این تصویرهای ایده‌آل چسبیده‌ایم، بخشی از زندگی ما در حسرت گذشته یا انتظار آینده سپری می‌شود. اما رشد روانی از جایی آغاز می‌شود که می‌پذیریم همه فقدان‌ها جبران نمی‌شوند و همه آرزوها محقق نخواهند شد.
پذیرش و تحمل فقدان و محرومیت با غم همراه است؛ اما غمی که راه را برای زندگی کردن باز می‌کند. زندگی ای که کامل نیست، اما واقعی، زنده و قابل زیستن است.
🩷undefinedundefined
دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۲
undefined۱

۷۹۹

۴:۵۳

thumbnail
تا حالا شده از کسی که دوستش داری خسته بشی؟
نه به این خاطر که دیگه برات مهم نیست و دوستش نداری... اتفاقاً شاید چون مدت زیادی تلاش کردی درکش کنی، حمایتش کنی، نگرانی‌هاش رو تحمل کنی و کنارش بمونی.
انگار زودتر کلافه میشی، کم‌حوصله‌تر میشی و بعدش بابت این احساسات، احساس گناه و عذاب وجدان میکنی.
به این وضعیت «خستگی همدلی (compassion fatigue)» میگن؛ چیزی که می‌تونه در روابط عاطفی، خانوادگی و حتی دوستی‌های نزدیک اتفاق بیفته.در لینک زیر راجع بهش مفصل نوشتم.
ادامه مطلب:undefined https://www.hanepsy.ir/compassion-fatigue-in-relationships/
🩷undefinedundefined
دکتر سپیده دهقانی/روان درمانگر فردی بزرگسال
undefined۹
undefined۲

۶۵

۱۷:۴۲