می دونید تلههای ارتباطی چی هستنتله ها فقط دعواهای بزرگ نیستن
اتفاقاً خیلی وقتها از چیزهای خیلی کوچک شروع میشوند. مثلا:از نشنیدن
از ندیدن
از جواب ندادن به نیازهای عاطفی
از به تعویق انداختن گفتگوهای مهم
از تکرار دلخوریهای حلنشده
از پیشفرضهای اشتباه
از تعبیرهای منفی
از اینکه هر رفتاری را به بیعلاقگی، بیاحترامی یا بیتوجهی ترجمه کنیمو کمکم چه اتفاقی میافته
آدمها احساس تنهایی میکنناحساس میکنن فهمیده نمیشناحساس میکنن باید مدام از خودشون دفاع کنن.یا برعکس، خسته میشن و عقب میکشنو اینجاست که رابطه دیگر فقط محل آرامش نیست تبدیل میشود به منبع استرس، ابهام، دلزدگی و فرسودگی روانینکته مهم اینن که تلههای ارتباطی فقط کیفیت رابطه را پایین نمیآورنبلکه روی سلامت روان، احساس ارزشمندی، امنیت عاطفی، حتی تمرکز، خواب، انرژی روزانه و کیفیت زندگی ما هم اثر میگذارن
یعنی وقتی رابطه درگیر الگوهای آسیبزا میشه، فقط رابطه آسیب نمیبینه، بلکهخود آدم هم تحلیل میره
ble.ir/join/9bmEEhDqbB
۵ یکی از مهمترین واقعیتها در روابط زناشویی که باید خیلی حواسمون باشه اینه که کلمات و رفتارهای ما فقط یک لحظه از تعارض و تحتتأثیر قرار نمیده بلکه میتونه تصویر فرد از خودش، رابطه و حتی از ارزشمندیاش و دگرگون کنه️ در بسیاری از روابط، مسئله اصلی فقط «اختلاف نظر» نیست؛ بلکه نحوهای است که زوجین هنگام ناراحتی با هم رفتار میکنن داد زدن، انتقاد مداوم، ایرادگیری، توهین، تحقیر و سرزنش، بهمرور میتونن به احساسات عمیقتری مانند بیارزشی، کافی نبودن، دوستداشتنی نبودن، ناتوانی و ناامنی در طرف مقابل منجر شون از منظر روانشناسی، وقتی فرد بارها و بارها در رابطه خشم، تحقیر یا انتقاد و تجربه می کنهبهتدریج این پیام و درونی میکنه که:
«من مشکل دارم»،
«من به اندازه کافی خوب نیستم»،
«من دیده نمیشوم»،
یا حتی «من شایسته احترام نیستم»
این فرایند میتونه به کاهش عزتنفس، افزایش اضطراب، احساس شرم، انفعال، وابستگی یا حتی کنارهگیری عاطفی منجر بشهble.ir/join/9bmEEhDqbB
۱۱ خیلی ها این باورِ اشتباه و دارن که:"اگر سکوت کنم و نیازهام و مطرح نکنم، تنشها کمتر میشه و زندگیام آرامتر باقی میمونه."
میخوام خیلی صریح به شما بگم: این یک فریبِ ذهنی است. سکوت کردن برای حفظ آرامشِ موقت، نه تنها زندگی را حفظ نمیکنه، بلکه به مرور زمان، ریشههای اعتماد و صمیمیت را میخشکونهمیدونم چرا سکوت میکنید. نگرانید که با بیان خواستههاتون، با واکنشهای تندِ او مواجه شوید. یا شاید تلختر از آن، باور دارید که او اصلاً گوش شنوایی برای نیازهای شما نداره و مطرح کردنش فقط وقت تلف کردنه اما قبل از اینکه دوباره سکوت را انتخاب کنید، این سه نکته را در نظر بگیرید:ble.ir/join/9bmEEhDqbB
۴ اولاً: سکوت، خشمِ انباشته تولید میکند.وقتی نیازهای شما نادیده گرفته میشه و شما آن و به زبان نمیآورید، این "نیاز" از بین ن میره؛ بلکه تبدیل به "خشمِ سرکوبشده" میشه. این خشم در اعماق ذهن شما جمع میشود و در نهایت یا به صورت فورانهای عصبی ناگهانی بیرون میزند، یا به شکل "سردیِ عاطفی" و بیزاریِ پنهان، رابطه را از درون میپوسونه.
ثانیاً: شما در حالِ "تخریبِ فرصتِ رشد" هستید.وقتی حرف نمیزنید، به شریک عاطفیتون اجازه میدید که در نادانی نسبت به نیازهای شما باقی بمونه. هیچکس قدرتِ ذهنخوانی نداره. با سکوت کردن، شما عملاً او را از فرصتِ شناختِ واقعی خود و رشد در رابطه محروم کردهاید.
ثالثاً: شما دارید به او "آموزش" میدید که نادیدهتون بگیرد.هر بار که کوتاه میآیید، در واقع به طرف مقابل دیکته میکنید که حد و مرزِ شما تا کجاست. وقتی شما برای احترام به خودتون اقدام نمیکنید، ناخودآگاه این پیام و مخابره میکنید که: "نیازهای من اهمیتی ندارند." اینگونه است که احترام در رابطه رنگ میبازه.
پس چه باید کرد؟شما باید با اطمینان برای "اعلامِ وجودِ خود"اقدام کنید. جرئتمندی به معنای پرخاشگری نیست؛ به معنای "شفافیت در بیان"*هستش
یادتون باشه:* امنیتی که با سکوت به دست بیاد، امنیتِ قبرستان هستش*. امنیتِ واقعی، در دلِ گفتگوهای صادقانه و جرئتمندانه به دست میادble.ir/join/9bmEEhDqbB۳دکتر فریبا سلطانلو | روانشناس
پیام
چند وقت پیش این نظر سنجی و تو گروه گذاشتم
هدفم این بود ببینم در چه زمینه ای بیشتر مشکل دارید کمکتون کنم
بیشترین آمار مربوط میشد به گزینه ۶
گزینه ای که نشون میده خیلی از افراد سعی میکنن همسرشون و تغییر بدن
چون فک میکنن با تغییر همسرشون مشکلاتشون کمتر میشه
حالا من می خوام برای روشن شدن ذهنیت شما و کمک در این زمینه یه مطلب خیلی جالب براتون بزارم.امیدوارم حسابی کمکتون کنه
هدفم این بود ببینم در چه زمینه ای بیشتر مشکل دارید کمکتون کنم
بیشترین آمار مربوط میشد به گزینه ۶ گزینه ای که نشون میده خیلی از افراد سعی میکنن همسرشون و تغییر بدنچون فک میکنن با تغییر همسرشون مشکلاتشون کمتر میشه حالا من می خوام برای روشن شدن ذهنیت شما و کمک در این زمینه یه مطلب خیلی جالب براتون بزارم.امیدوارم حسابی کمکتون کنه«چرا هرچه بیشتر فشار میآوری، او کمتر تغییر میکنه؟»
تا به حال براتون پیش اومده که احساس کنید در یک اتاقِ در بسته گیر افتادید و هرچقدر بیشتر به در میکوبید تا باز بشه، در محکمتر بسته میشه
رابطه با همسر، دقیقاً همین حس و داره؛ وقتی تمامِ تمرکزت و میگذاری که اون و "تغییر بدی"، "اصلاح کنی" یا "مجبور کنی" رفتارش و عوض کنه، انگار فایده ای نداره و بر عکس باعث تخریبِ رابطه هم میشه
بیا و قبل از اینکه دوباره سعی کنی اون و با زورِ کلمات یا قهر و باجدهی عوض کنی، از خودت این ۴ سؤالِ حیاتی و بپرس:
۱. چرا زور گفتن، هرگز کارساز نیست
در روانشناسی قانونی نانوشته داریم که میگه: «مقاومتِ هر سیستم، به میزانِ فشارِ بیرونی بستگی داره.»
یعنی هرچه بیشتر به او فشار بیاری تا تغییر کنه، او بیشتر در لاکِ دفاعی فرو میره.
تغییر، یک امرِ درونی هستش حواست باشه،تو نمیتونی کسی و مجبور به رشد کنیفقط میتونی با رفتارت، فضایی ایجاد کنی که او تمایل پیدا کنه تغییر کنه.
زور، فقط "اطاعتِ موقت" میآره، نه "تغییرِ قلبی".
۲. از خودت بپرس آیا من در حال "اصلاح" هستم یا "اعمالِ سلیقه"
اینجاست که باید با خودت صادق باشی. آیا واقعاً رفتارِ او "اشتباهه" ؟ یا فقط با استانداردهای شخصی، سختگیریهای ذهنی یا نیازهای برآوردهنشدهی من تضاد داره
گاهی "مخمصه"ای که در آن گیر کردیم، نه در رفتارِ همسر، بلکه در "انعطافناپذیریِ خودِ ما" ریشه داره. شاید لازمه به جای تغییر دادنِ او، "دیدگاهِ سختگیرانه" خودمون و شل کنیم️
۳. چرا من "دنیایِ بیرون" و مسئولِ "حالِ درونم" کردم
وقتی فکر میکنی "او باید تغییر کنه تا من خوشبخت بشم"، حواست باشه که داری قدرتِ زندگیات و دو دستی تقدیمِ او میکنی. این یعنی اگه او نخواد تغییر کنه، تو تا ابد بدبخت خواهی موند. آیا این عاقلانه است
منطقیتر نیست که بهجایِ گیر دادن به رفتارهای او، روی "ظرفیتِ درونیِ خودت" کار کنی تا بتونی در برابرِ چالشها، آرام و قاطع بمونی
ble.ir/join/9bmEEhDqbB
تا به حال براتون پیش اومده که احساس کنید در یک اتاقِ در بسته گیر افتادید و هرچقدر بیشتر به در میکوبید تا باز بشه، در محکمتر بسته میشهرابطه با همسر، دقیقاً همین حس و داره؛ وقتی تمامِ تمرکزت و میگذاری که اون و "تغییر بدی"، "اصلاح کنی" یا "مجبور کنی" رفتارش و عوض کنه، انگار فایده ای نداره و بر عکس باعث تخریبِ رابطه هم میشه
بیا و قبل از اینکه دوباره سعی کنی اون و با زورِ کلمات یا قهر و باجدهی عوض کنی، از خودت این ۴ سؤالِ حیاتی و بپرس:۱. چرا زور گفتن، هرگز کارساز نیست
در روانشناسی قانونی نانوشته داریم که میگه: «مقاومتِ هر سیستم، به میزانِ فشارِ بیرونی بستگی داره.»یعنی هرچه بیشتر به او فشار بیاری تا تغییر کنه، او بیشتر در لاکِ دفاعی فرو میره.
تغییر، یک امرِ درونی هستش حواست باشه،تو نمیتونی کسی و مجبور به رشد کنیفقط میتونی با رفتارت، فضایی ایجاد کنی که او تمایل پیدا کنه تغییر کنه. زور، فقط "اطاعتِ موقت" میآره، نه "تغییرِ قلبی".۲. از خودت بپرس آیا من در حال "اصلاح" هستم یا "اعمالِ سلیقه"
اینجاست که باید با خودت صادق باشی. آیا واقعاً رفتارِ او "اشتباهه" ؟ یا فقط با استانداردهای شخصی، سختگیریهای ذهنی یا نیازهای برآوردهنشدهی من تضاد داره
گاهی "مخمصه"ای که در آن گیر کردیم، نه در رفتارِ همسر، بلکه در "انعطافناپذیریِ خودِ ما" ریشه داره. شاید لازمه به جای تغییر دادنِ او، "دیدگاهِ سختگیرانه" خودمون و شل کنیم️۳. چرا من "دنیایِ بیرون" و مسئولِ "حالِ درونم" کردم
وقتی فکر میکنی "او باید تغییر کنه تا من خوشبخت بشم"، حواست باشه که داری قدرتِ زندگیات و دو دستی تقدیمِ او میکنی. این یعنی اگه او نخواد تغییر کنه، تو تا ابد بدبخت خواهی موند. آیا این عاقلانه است منطقیتر نیست که بهجایِ گیر دادن به رفتارهای او، روی "ظرفیتِ درونیِ خودت" کار کنی تا بتونی در برابرِ چالشها، آرام و قاطع بمونیble.ir/join/9bmEEhDqbB
۲۴. حالا اقدامِ درست چیه(تغییرِ استراتژی)
یعنی به جای "تلاش برای تغییرِ او"، استراتژیات و تغییر بده
یعنی سهمت و بپذیر به جای اینکه بپرسی چرا او اینطوریهبپرس "من با چه رفتاری دارم این چرخه رو تداوم میبخشم"
مرز بگذار، نه کنترل اگر رفتاری از او تو را آزار میده، با قاطعیت مرزت و بگو و از خودت مراقبت کن، اما سعی نکن اون و عوض کنی.
خویشتنداری و تمرین کن
گاهی اوقات، بهترین اقدام، "توقفِ واکنشهایِ تکراریِ تو" است. سکوتِ هوشمندانه، بهتر از فریادِ بینتیجه است.و آخرین نکته
یادت باشه رابطه مثل یک "آینه" است. اگر در آینه تصویری میبینی که دوست نداری، آیا منطقی است که آینه رو بشکنی یا سعی کنی آون و عوض کنی
یا باید نگاهی به چهرهی خودت بیندازی اگر امروز چیزی در رابطهات خوب پیش نمیره، شاید وقت آن رسیده که پروژه "تغییر دادنِ همسر" و برای همیشه متوقف کنی و روی پروژه "ساختنِ یک منِ متفاوت و قویتر" سرمایهگذاری کنی. تغییرِ تو، تنها چیزیه که میتونه معادلاتِ رابطه رو به نفعِ خودت تغییر بدهحالا به من بگو
«کدام رفتارِ همسرت هست که مدام سعی میکنی با فشار یا بحث تغییرش بدی ولی تا حالا نتیجهای نگرفتهای؟ اگر بخواهی بهجایِ او، خودت و در آن شرایط متفاوت مدیریت کنی، فکر میکنی چه نتیجهای حاصل میشه؟»ble.ir/join/9bmEEhDqbB
(تغییرِ استراتژی) یعنی به جای "تلاش برای تغییرِ او"، استراتژیات و تغییر بدهیعنی سهمت و بپذیر به جای اینکه بپرسی چرا او اینطوریهبپرس "من با چه رفتاری دارم این چرخه رو تداوم میبخشم" مرز بگذار، نه کنترل اگر رفتاری از او تو را آزار میده، با قاطعیت مرزت و بگو و از خودت مراقبت کن، اما سعی نکن اون و عوض کنی. خویشتنداری و تمرین کنگاهی اوقات، بهترین اقدام، "توقفِ واکنشهایِ تکراریِ تو" است. سکوتِ هوشمندانه، بهتر از فریادِ بینتیجه است.و آخرین نکته
یادت باشه رابطه مثل یک "آینه" است. اگر در آینه تصویری میبینی که دوست نداری، آیا منطقی است که آینه رو بشکنی یا سعی کنی آون و عوض کنییا باید نگاهی به چهرهی خودت بیندازی
اگر امروز چیزی در رابطهات خوب پیش نمیره، شاید وقت آن رسیده که پروژه "تغییر دادنِ همسر" و برای همیشه متوقف کنی و روی پروژه "ساختنِ یک منِ متفاوت و قویتر" سرمایهگذاری کنی. تغییرِ تو، تنها چیزیه که میتونه معادلاتِ رابطه رو به نفعِ خودت تغییر بدهحالا به من بگو«کدام رفتارِ همسرت هست که مدام سعی میکنی با فشار یا بحث تغییرش بدی ولی تا حالا نتیجهای نگرفتهای؟ اگر بخواهی بهجایِ او، خودت و در آن شرایط متفاوت مدیریت کنی، فکر میکنی چه نتیجهای حاصل میشه؟»ble.ir/join/9bmEEhDqbB
۴ معمولا وقتی در رابطهی عاطفیمون به در بسته میخوریم، اولین واکنشی که از ما سر میزنه، سرزنش کردنِ کسی است که احتمال می دیم مقصرهو با خودمون فکر می کنیم که"او درک نمیکنه، او تغییر نمیکنه، او قدر نمیدونه"
اما بیایید یک حقیقتِ تلخ اما نجاتبخش و بپذیریم که:قسمت بزرگی از رابطهی ما، دقیقاً بازتابی از مهارتهای ارتباطی و الگوی رفتاریِ خودمونهاین یعنی، اگر اوضاع در دنیای بیرونِ ما (رابطهمون) متناسب با خواستههامون پیش نمیره، این علامت یک "هشداره" البته، نه برای تغییر دادنِ طرف مقابل، بلکه برای "بازبینیِ نقشِ خودمون" در این بازی. می دونید چرا تمرکز بر همسر (دنیای بیرون) نتیجه نمیده؟چون با این کار ما در حال تلاش برای "مهندسی کردنِ رفتارِ یک انسان دیگر" هستیم؛کاری که غیرممکنه و فقط باعث مقاومتِ بیشترِ او و فرسودگیِ خودِ ما میشهhttp://ble.ir/join/9bmEEhDqbB
حالا چرا باید به سراغِ "خودمون" بریم؟چون وقتی رابطه دچار چالشه، به احتمال زیاد ما در یکی از این تلهها گیر کردیم:
باجدهیِ عاطفی:فکر میکنیم اگر بیشتر سرویس بدیم، او بیشتر دوستمون خواهد داشت. (نتیجه: خشمِ پنهان و کاهشِ احترام)سیاستِ سکوت:فکر میکنیم نگفتنِ نیازها، صلح ایجاد میکنه. (نتیجه: انباشتِ فاصله و سردی)عدمِ قاطعیت: مرزهای شخصی نداریم و اجازه میدیم دیگران با ما ناعادلانه رفتار کنن. (نتیجه: احساسِ قربانی بودن) انتقادِ ویرانگر: به جای بیانِ نیاز، نقصهای او را میشماریم. (نتیجه: گاردِ دفاعیِ او) واقعیت اینه که، اگر میخواهیم نتیجه عوض بشه، باید "گامهای" خودمون و در این رقص تغییر بدیم: یعنی اگر او در لاکِ دفاعی است، شاید ما نیاز داریم "نرمتر" شروع کنیم.اگر او ما رو نمیبینه، شاید ما نیاز داریم "قاطعتر" و شفافتر از نیازهامون بگیماگر او بیاحترامی میکنه، شاید ما نیاز داریم "مرزهای سفتوسختتری" تعیین کنیم.پیامِ من به شما:یادتون باشه که، تغییر دادنِ خود، به معنای تسلیم شدن یا پذیرشِ ضعف نیست؛در واقع تغییرِ خود، قدرتمندانهترین ابزاری است که ما در دست داریم
وقتی ما "نوعِ برخوردمون" و تغییر میدیم، او دیگه نمیتونه با "نقشهی قبلی" با ما رفتار کنهو نتیجه اینه که مجبور می شه به روش جدیدِ ما پاسخ بدهhttp://ble.ir/join/9bmEEhDqbB