صبحتون بخیر اعضای گشنگ کانال 
سلام علیکم ظهر تابستونیتون بخیر
درونِ من زنیست با گوشوارههای گیلاس؛ زنی که هنوز هم دلش قنج میرود برای عصرهای تابستان،برای خندیدنهای از ته دل. گاهی به جای جدی گرفتنِ غمها،کمی باید با باد بازی کرد و میانِ هیاهویِ شهر، با تکان خوردنِ آن گیلاسهای کوچک، به زندگی چشمک زد.#پلاک_بی_نام
#قسمت_هشتم
سکوتِ میانِ کلمهی آخرِ روشا، سنگینتر از مه بود. انگار زمان در آن کوچهی بنبست، در مقابلِ نگاهِ سردِ آن سایهها، متوقف شده بود. روشا کلت را با ثباتِ تمام بالا نگه داشته بود، اما میدانست که در برابرِ آن سلاحِ سنگینِ لرزان در دستِ سایهی مقابل، او تنها یک مأمورِ تنها نیست؛ او یک شکارچی است که در دامِ خودش افتاده است.
سایهی اول، که صدای بمش لرزه بر اندام میانداخت، یک قدم جلو آمد. نورِ لرزانِ چراغگاز، جزئیاتِ چهرهاش را نشان نداد، اما بازوانِ قدرتمند و لباسِ نظامیِ تیره و بینشانش، حکایت از چیزی فراتر از یک گشتِ پلیس معمولی داشت.
«پلاکِ ۴۰۲…» سایه با لحنی که انگار از اعماقِ یک قبرستان میآمد، ادامه داد: «جایی که زمان متوقف میشه. جایی که پروندهها نه بسته میشن، نه حل… فقط دفن میشن.»
یوسف که در پشت ستون، چشمانش را بر روی هر حرکتِ کوچکی از آن سایهها قفل کرده بود، با صدایی بسیار پایین به روشا گفت: «روشا، اونها ادای مأمورها رو درمیآرن، ولی بویِ خون و باروت میدن. اینها پلیس نیستن.»
ناگهان، سایهی دوم حرکت کرد. او سریعتر از اولی بود. قبل از اینکه روشا بتواند ماشه را فشار دهد، سایهی دوم با حرکتی برقآسا، از کنار دیوار گذشت تا از مسیرِ فرارِ آنها جلوگیری کند.
«شلیک کن!» یوسف فریاد زد.
صدای شلیکِ کلتِ روشا، سکوتِ مه را در هم شکست. جرقه و دود، برای لحظهای دید را تار کرد. گلوله به سمتِ پای سایهی اول شلیک شد، اما او حتی تکانی نخورد؛ انگار ضربه را دریافت نکرده باشد. در مقابل، سایهی دوم سلاحش را بالا آورد.
«فرار کن!» یوسف، روشا را از بازو گرفت و با تمامِ توان به سمتِ یک انبارِ کوچکِ چوبی که در کنارِ دیوارِ ۴۰۲ بود، کشید.
تیراندازیِ متقابل، کوچهی مه گرفته را به میدانِ جنگ تبدیل کرد. صدای برخوردِ گلولهها به دیوارها و فلز، مثلِ تازیانهای بر گوشهایشان میخورد. روشا در حالی که در میانِ انباری تاریک و پر از بویِ چوبِ پوسیده پناه گرفته بود، نفسنفس میزد.
«یوسف، اونها میدونستن ما میآیم!» روشا با صدایی لرزان اما مصمم گفت. «اون مرد… اون که گفت “ساعتساز”… اونها از اون استفاده کردن تا ما رو به اینجا بکشونن!»
یوسف در حالی که سعی میکرد با یک سلاحِ کوچکتر، از ورودیِ انبار محافظت کند، گفت: «ساعتساز… اون نامِ یک نفر نیست، روشا. اون نامِ یک سیستم است. سیستمی که تمامِ این سالها، پلاکهای بینام رو برای مخفی کردنِ جنایتهاش ساخته.»
روشا به دفترچهی چرمی که در دست داشت، خیره شد. حالا معنای آن کدِ پنجرقمی را بهتر میفهمید. آن کد، فقط مختصاتِ پلاک ۴۰۲ نبود؛ آن کد، رمزِ ورود به بخشی از سیستم بود که “ساعتساز” کنترلش میکرد.
«اونها میخوان این پرونده رو هم مثل بقیه، دفن کنن.» روشا گفت و نگاهش را به یوسف دوخت. «اما این بار، ما پلاک رو از روی درِ رازها برمیداریم، حتی اگه به قیمتِ جونمون باشه.»
در همین لحظه، صدای قدمهای سنگین دوباره شنیده شد. اما این بار، صدا از سقفِ انبار میآمد. انگار سایهها از بالا به آنها هجوم میآوردند.
یوسف نگاهی به روشا انداخت. در چشمانِ روشا، دیگر خبری از ترسِ صبح نبود؛ تنها شعلهی انتقام و حقیقت دیده میشد.
«باید برگردیم به اون دفترچه.» یوسف گفت. «باید بفهمیم ساعتساز، واقعاً کیه. چون اگه اون همون کسی باشه که من فکر میکنم… پس ما همین حالا هم واردِ بازیِ مرگ شدهایم.»
صدای خرد شدنِ چوبهای سقف، نشان داد که سایهها بالاخره به آنها رسیدهاند. روشا کلت را دوباره آماده کرد و یوسف، دستش را در دست او فشرد.
آنها میدانستند که در این بازی، یا حقیقت فاش میشود، یا مهِ تبریز، برای همیشه رازِ پلاکِ ۴۰۲ را در سینهی خود خواهد گرفت.
#قسمت_هشتم
سکوتِ میانِ کلمهی آخرِ روشا، سنگینتر از مه بود. انگار زمان در آن کوچهی بنبست، در مقابلِ نگاهِ سردِ آن سایهها، متوقف شده بود. روشا کلت را با ثباتِ تمام بالا نگه داشته بود، اما میدانست که در برابرِ آن سلاحِ سنگینِ لرزان در دستِ سایهی مقابل، او تنها یک مأمورِ تنها نیست؛ او یک شکارچی است که در دامِ خودش افتاده است.
سایهی اول، که صدای بمش لرزه بر اندام میانداخت، یک قدم جلو آمد. نورِ لرزانِ چراغگاز، جزئیاتِ چهرهاش را نشان نداد، اما بازوانِ قدرتمند و لباسِ نظامیِ تیره و بینشانش، حکایت از چیزی فراتر از یک گشتِ پلیس معمولی داشت.
«پلاکِ ۴۰۲…» سایه با لحنی که انگار از اعماقِ یک قبرستان میآمد، ادامه داد: «جایی که زمان متوقف میشه. جایی که پروندهها نه بسته میشن، نه حل… فقط دفن میشن.»
یوسف که در پشت ستون، چشمانش را بر روی هر حرکتِ کوچکی از آن سایهها قفل کرده بود، با صدایی بسیار پایین به روشا گفت: «روشا، اونها ادای مأمورها رو درمیآرن، ولی بویِ خون و باروت میدن. اینها پلیس نیستن.»
ناگهان، سایهی دوم حرکت کرد. او سریعتر از اولی بود. قبل از اینکه روشا بتواند ماشه را فشار دهد، سایهی دوم با حرکتی برقآسا، از کنار دیوار گذشت تا از مسیرِ فرارِ آنها جلوگیری کند.
«شلیک کن!» یوسف فریاد زد.
صدای شلیکِ کلتِ روشا، سکوتِ مه را در هم شکست. جرقه و دود، برای لحظهای دید را تار کرد. گلوله به سمتِ پای سایهی اول شلیک شد، اما او حتی تکانی نخورد؛ انگار ضربه را دریافت نکرده باشد. در مقابل، سایهی دوم سلاحش را بالا آورد.
«فرار کن!» یوسف، روشا را از بازو گرفت و با تمامِ توان به سمتِ یک انبارِ کوچکِ چوبی که در کنارِ دیوارِ ۴۰۲ بود، کشید.
تیراندازیِ متقابل، کوچهی مه گرفته را به میدانِ جنگ تبدیل کرد. صدای برخوردِ گلولهها به دیوارها و فلز، مثلِ تازیانهای بر گوشهایشان میخورد. روشا در حالی که در میانِ انباری تاریک و پر از بویِ چوبِ پوسیده پناه گرفته بود، نفسنفس میزد.
«یوسف، اونها میدونستن ما میآیم!» روشا با صدایی لرزان اما مصمم گفت. «اون مرد… اون که گفت “ساعتساز”… اونها از اون استفاده کردن تا ما رو به اینجا بکشونن!»
یوسف در حالی که سعی میکرد با یک سلاحِ کوچکتر، از ورودیِ انبار محافظت کند، گفت: «ساعتساز… اون نامِ یک نفر نیست، روشا. اون نامِ یک سیستم است. سیستمی که تمامِ این سالها، پلاکهای بینام رو برای مخفی کردنِ جنایتهاش ساخته.»
روشا به دفترچهی چرمی که در دست داشت، خیره شد. حالا معنای آن کدِ پنجرقمی را بهتر میفهمید. آن کد، فقط مختصاتِ پلاک ۴۰۲ نبود؛ آن کد، رمزِ ورود به بخشی از سیستم بود که “ساعتساز” کنترلش میکرد.
«اونها میخوان این پرونده رو هم مثل بقیه، دفن کنن.» روشا گفت و نگاهش را به یوسف دوخت. «اما این بار، ما پلاک رو از روی درِ رازها برمیداریم، حتی اگه به قیمتِ جونمون باشه.»
در همین لحظه، صدای قدمهای سنگین دوباره شنیده شد. اما این بار، صدا از سقفِ انبار میآمد. انگار سایهها از بالا به آنها هجوم میآوردند.
یوسف نگاهی به روشا انداخت. در چشمانِ روشا، دیگر خبری از ترسِ صبح نبود؛ تنها شعلهی انتقام و حقیقت دیده میشد.
«باید برگردیم به اون دفترچه.» یوسف گفت. «باید بفهمیم ساعتساز، واقعاً کیه. چون اگه اون همون کسی باشه که من فکر میکنم… پس ما همین حالا هم واردِ بازیِ مرگ شدهایم.»
صدای خرد شدنِ چوبهای سقف، نشان داد که سایهها بالاخره به آنها رسیدهاند. روشا کلت را دوباره آماده کرد و یوسف، دستش را در دست او فشرد.
آنها میدانستند که در این بازی، یا حقیقت فاش میشود، یا مهِ تبریز، برای همیشه رازِ پلاکِ ۴۰۲ را در سینهی خود خواهد گرفت.
۱