«فقط میخواستم موفق شود...»«باید نفر اول باشی.»«کلاس زبان، شنا، ریاضی، موسیقی... هیچکدام را از دست نده.»«بچههای دیگر از تو جلوترند!» شاید این جملهها از روی عشق گفته شوند... اما گاهی فشار بیش از حد، کودک را از رشد دور میکند.
در بسیاری از خانوادهها، مخصوصاً در جوامعی که آینده نامطمئن است و رقابت برای تحصیل و شغل زیاد است، والدین با نیت خوب میخواهند فرزندشان همه فرصتها را داشته باشد.
اما گاهی کودک، به جای اینکه زندگی کند... فقط در حال دویدن از یک انتظار به انتظار دیگر است. کمکم ممکن است:
درس و یادگیری دلزده شود. احساس کند هر کاری بکند، کافی نیست. از شکست به شدت بترسد. اعتمادبهنفسش را فقط با موفقیت بسنجد. خسته، مضطرب یا بیانگیزه شود. یادتان باشد...هر کودک سرعت، استعداد و ظرفیت خودش را دارد. اگر از یک نهال انتظار داشته باشیم یکشبه به درخت تبدیل شود، مشکل از نهال نیست... از انتظار ماست. موفقیت واقعی فقط با کلاس بیشتر، تکلیف بیشتر یا فشار بیشتر ساخته نمیشود. گاهی چیزی که یک کودک بیشتر از هر چیز به آن نیاز دارد، زمان برای بازی ، استراحت ، اشتباه کردن و کودکی کردن است. 🧸 فرزندتان را برای رقابت با دیگران آماده نکنید؛ او را برای رقابت با دیروزِ خودش آماده کنید. گاهی آرامتر رفتن، سریعترین راه برای رسیدن به یک آینده سالم است. https://ble.ir/drfereshtejalali
۱ اعتمادبهنفس فرزند، با تشویق زیاد ساخته نمیشود...«تو بهترینی!» «تو از همه باهوشتری!»شاید این جملهها قشنگ باشند... اما اگر کودک هر بار فقط وقتی احساس ارزشمندی کند که «بهترین» باشد، روزی که شکست بخورد، چه چیزی از اعتمادبهنفسش باقی میماند؟ در بسیاری از خانوادهها، مخصوصاً در جوامعی که فشار اقتصادی، رقابت، کنکور و نگرانی برای آینده زیاد است، والدین ناخواسته تمام توجهشان را روی نتیجه میگذارند:«چند شد؟» «رتبهات چند شد؟» «بچه فلانی از تو بهتر بود.»
کمکم کودک یاد میگیرد: «ارزش من به موفقیتهایم بستگی دارد.»
اما اعتمادبهنفس واقعی، از یک جای دیگر ساخته میشود...
وقتی کودک بداند: حتی اگر اشتباه کند، دوستداشتنی است. حتی اگر شکست بخورد، هنوز ارزشمند است. حتی اگر از دیگران عقبتر باشد، باز هم میتواند رشد کند.آن وقت جرئت امتحان کردن پیدا میکند.
کودکی که از اشتباه کردن نمیترسد، بیشتر یاد میگیرد. کودکی که خودش را فقط با دیگران مقایسه نمیکند، آرامتر رشد میکند. و کودکی که احساس امنیت میکند، اعتمادبهنفسش را از درون میسازد؛ نه از تشویق دیگران. گاهی بزرگترین هدیهای که میتوانیم به فرزندمان بدهیم این نیست که مدام به او بگوییم «تو بهترین هستی»؛ بلکه این است که به او یاد بدهیم:«حتی وقتی بهترین نیستی، باز هم ارزشمند هستی... و هنوز میتوانی دوباره تلاش کنی.» ble.ir/join/8s88xaA1kh
۱
سلام از شنبهبرام لنویس فکر غالبی که الان توی سرته چیه؟!
برام لنویس فکر غالبی که الان توی سرته چیه؟!۱
«مامان... بابا... بیخیال، ولش کن...»این جمله را خیلی از والدین میشنوند... و با خودشان فکر میکنند:«دیگه با ما حرف نمیزنه...»اما حقیقت این است که نوجوانها همیشه از حرف زدن فرار نمیکنند... گاهی از قضاوت شدن فرار میکنند. در بسیاری از خانوادهها، مخصوصاً در جوامعی که فشار اقتصادی، نگرانی درباره آینده، کنکور، شغل و حرف مردم پررنگ است، گفتوگوهای خانه کمکم شبیه بازجویی میشود:«کجا بودی؟» «با کی رفتی؟» «چرا اینقدر گوشی دستته؟» «چرا مثل بچه فلانی نیستی؟»نوجوان هم کمکم یاد میگیرد... کمتر بگوید، کمتر توضیح بدهد و بیشتر سکوت کند. نه چون خانوادهاش را دوست ندارد... بلکه چون احساس میکند هر جملهای که بگوید، ممکن است به بحث، نصیحت یا سرزنش ختم شود. ارتباط با نوجوان از جایی خراب میشود که والدین بیشتر برای پاسخ دادن گوش میدهند، نه برای فهمیدن. گاهی نوجوان فقط میخواهد کسی چند دقیقه بدون قطع کردن حرفش، بدون نصیحت و بدون مقایسه، کنارش باشد. اگر میخواهید نوجوانتان بیشتر با شما حرف بزند، لازم نیست همیشه بهترین راهحل را داشته باشید.گاهی فقط این جمله کافی است:«میخوام بفهمم این روزها چی توی دلت میگذره... هر وقت آماده بودی، من گوش میکنم.» شاید همان لحظه چیزی نگوید...اما همین جمله، به او نشان میدهد که خانه هنوز امنترین جایی است که میتواند خودش باشد. https://ble.ir/drfereshtejalali
۱
به نظرتون اگر در دهههای پیش مشاوره و روانشناسی به شکلی که امروز مرسوم است، مرسوم بود، اوضاع ما بهتر از این نبود؟! والدین زیادی دارم که از کودکیهای سخت و جانکاهشان برایم میگویند، خودم سعی میکنم اصلاً به آن دورانها فکر نکنم! اما فکر کنید اگر ما والدین هم در کودکیمان مثل بچههای امروزی مشاور و روانشناس داشتیم، چه میشد؟ آیا میتوانستیم از ترسهایمان، از ناراحتیهایمان حرف بزنیم!!! فکر کن کسی میآمد به ما میگفت: «احساساتت را میشناسی؟!» به نظرت چه فرقی میکرد با نسخه امروزیمان؟؟!!! فکر کن والدینمان هم مشاوره میگرفتند، مشاورهای علمی به معنای آنچه امروز میتواند وجود داشته باشد!!!! 🩺به نظرت در کیفیت زندگیمان تأثیرگذار نبود؟! نظرتان را برایم بنویسید@drfereshte
والدین زیادی دارم که از کودکیهای سخت و جانکاهشان برایم میگویند، خودم سعی میکنم اصلاً به آن دورانها فکر نکنم! اما فکر کنید اگر ما والدین هم در کودکیمان مثل بچههای امروزی مشاور و روانشناس داشتیم، چه میشد؟ آیا میتوانستیم از ترسهایمان، از ناراحتیهایمان حرف بزنیم!!! فکر کن کسی میآمد به ما میگفت: «احساساتت را میشناسی؟!» به نظرت چه فرقی میکرد با نسخه امروزیمان؟؟!!! فکر کن والدینمان هم مشاوره میگرفتند، مشاورهای علمی به معنای آنچه امروز میتواند وجود داشته باشد!!!! 🩺به نظرت در کیفیت زندگیمان تأثیرگذار نبود؟! نظرتان را برایم بنویسید@drfereshteهمراهان عزیز میتوانید بنده را در اینستاگرام و تلگرام هم دنبال کنید
پیج اینستاگرام:
https://www.instagram.com/fereshte.m.jalali?igsh=OWVpOG10c2tlZWxr
کانال تلگرام:
https://t.me/drfereshtejalali
پیج اینستاگرام:
https://www.instagram.com/fereshte.m.jalali?igsh=OWVpOG10c2tlZWxr
کانال تلگرام:
https://t.me/drfereshtejalali
۱
سلام از یکشنبه عزیزان
۱