یکی از مفاهیم مهم و دقیق در علوم اعصاب و فیزیولوژی استرس، مفهومAllostasis و پیامد آن یعنیAllostatic Load است.
این نظریه میگوید بدن انسان همیشه در حالت «ثبات ثابت» نیست؛ بلکه برای زنده ماندن، مدام خودش را با شرایط جدید تنظیم میکند.
به این تنظیم پویا میگویند آلوستاز:یعنی حفظ تعادل از طریق تغییر.
وقتی با یک چالش کوتاه روبهرو میشویم (مثل استرس امتحان یا یک بحران موقت)، بدن خودش را تنظیم میکند و بعد به حالت طبیعی برمیگردد. این بخش میتواند حتی سازنده باشد.
اما اگر فشارها:
طولانی شوند
تکرار شوند
یا بدون ریکاوری باشند
بدن وارد وضعیت فرسایشی میشود که به آن میگویند بار آلوستاتیک (Allostatic Load).
در این حالت، سیستمهای بدن مثل:
محور استرس (کورتیزول)
سیستم قلبیعروقی
و حتی عملکرد مغز
به مرور دچار فرسودگی میشوند.
نکته کلیدی اینجاست: سختی اگر «مقطعی و قابل بازیابی» باشد میتواند سازنده باشد، اما اگر «مزمن و بیوقفه» باشد، تخریبکننده میشود.
از نظر علمی، رشد واقعی جایی اتفاق میافتد که بین این دو حالت تعادل باشد:
فشار کافی برای سازگاری
و ریکاوری کافی برای ترمیم
بدن و ذهن برای فشار ساخته شدهاند، اما برای فشارِ بدون توقف ساخته نشدهاند؛ رشد واقعی در تعادل بین استرس و بازیابی شکل میگیرد.
@DrRezaSafavi
این نظریه میگوید بدن انسان همیشه در حالت «ثبات ثابت» نیست؛ بلکه برای زنده ماندن، مدام خودش را با شرایط جدید تنظیم میکند.
به این تنظیم پویا میگویند آلوستاز:یعنی حفظ تعادل از طریق تغییر.
وقتی با یک چالش کوتاه روبهرو میشویم (مثل استرس امتحان یا یک بحران موقت)، بدن خودش را تنظیم میکند و بعد به حالت طبیعی برمیگردد. این بخش میتواند حتی سازنده باشد.
اما اگر فشارها:
طولانی شوند
تکرار شوند
یا بدون ریکاوری باشند
بدن وارد وضعیت فرسایشی میشود که به آن میگویند بار آلوستاتیک (Allostatic Load).
در این حالت، سیستمهای بدن مثل:
محور استرس (کورتیزول)
سیستم قلبیعروقی
و حتی عملکرد مغز
به مرور دچار فرسودگی میشوند.
نکته کلیدی اینجاست: سختی اگر «مقطعی و قابل بازیابی» باشد میتواند سازنده باشد، اما اگر «مزمن و بیوقفه» باشد، تخریبکننده میشود.
از نظر علمی، رشد واقعی جایی اتفاق میافتد که بین این دو حالت تعادل باشد:
فشار کافی برای سازگاری
و ریکاوری کافی برای ترمیم
بدن و ذهن برای فشار ساخته شدهاند، اما برای فشارِ بدون توقف ساخته نشدهاند؛ رشد واقعی در تعادل بین استرس و بازیابی شکل میگیرد.
@DrRezaSafavi
۱تاب آوری و افزایش عملکرد با دکتر احمد رضا صفوی
پیام
نظرسنجی نشون میده:بیشتر افراد تحت فشار خیلی زیادی و زمانی که کنترل اوضاع از دستشون در رفته از تکنیک های روانشناختی استفاده میکنن .در رده دوم افراد با خوابیدن ریکاوری انجام میدنو در ردهی بعدی قدم زدن کمک کننده بودهاماااا .....
آمار در سطح جامعه جهانی میگه عده زیادی هم وجود دارن که معتقدن در بحران، کاری نمیشه کرد !بله! پس دونستیم افرادی هم یه گوشه ساکت نشستن و بی صدا دارن غرق میشن !چرا ساکتن؟ چون اگه حرفی بزنن یا کاری کنن احساس بدی از خودشون دارن !
و
مردم میگن چی داری میگی؟ ما داریم نابود میشیم تو از آرامش میگی؟جالبه که هیچکس ازشون نمیپرسه خب وقتی همه چی بده، ما چیکار کنیم ؟!با ریپلای نشون بده جزو کدومی؟دوست دارم هیچ کاری نکنم
دوست دارم بهترین کار ممکن رو کنم۴۱طبیعیه که نخوایم کاری کنیم . چون مغز در حالت بقا قرار میگیره . مغز مضطرب دنبال راه حل نیست ، به دنبال ستیز یا گریزه . که یا میشه خشم و یا میشه بی حسی نسبت به مسائل پیرامون
طبیعی هست که وقتی در بحران قرار داریم هیچ راه حلی جواب نده . چون راهکار ها زمانی جواب میده که در زمان آرامش روش کار شده باشه تا در بحران قابل استفاده باشه (همیشه روی این مورد تاکید کردم)
زمانی که مسیر عصبی برای راهکار های ما ساخته نشده باشه ، در زمان بحران میریم سراغ راهکار های قدیمی ؛ یعنی همون خشم یا بی حسی .
۱اما یک آموزش که در این مواقع اگر مغز بقا فعال باشه خوندنش سخته
بریم سراغ آموزشش
اَه من چقدر بدشانسم!!
دیدین بعضیها هر اتفاقی واسشون میفته دنبال مقصر بیرونی میگردن؟!این افراد طرز فکر قربانی (Victim Mindset) دارن. این طرز فکر وقتی تبدیل به الگو بشه روی تصمیم گیری، روابط، وضعیت مالی و سلامت روان آدما تاثیر میذاره.
جملههای تکراری که این افراد همیشه میگن:
هیچکی منو نمیفهمه!چرا بقیه انقدر بی ملاحظهن؟!چرا این بلاها سر من میاد؟چرا حقوقم بیشتر نمیشه؟و البته ناله طلایی: «چرا زندگی انقد بی انصافه»؟!!!
اما در پست بعدی بهت بگیم به جای این سوالها چه سوالهای بهتری میشه پرسید.
بریم سراغ آموزشش
اَه من چقدر بدشانسم!!
دیدین بعضیها هر اتفاقی واسشون میفته دنبال مقصر بیرونی میگردن؟!این افراد طرز فکر قربانی (Victim Mindset) دارن. این طرز فکر وقتی تبدیل به الگو بشه روی تصمیم گیری، روابط، وضعیت مالی و سلامت روان آدما تاثیر میذاره.جملههای تکراری که این افراد همیشه میگن: هیچکی منو نمیفهمه!چرا بقیه انقدر بی ملاحظهن؟!چرا این بلاها سر من میاد؟چرا حقوقم بیشتر نمیشه؟و البته ناله طلایی: «چرا زندگی انقد بی انصافه»؟!!!اما در پست بعدی بهت بگیم به جای این سوالها چه سوالهای بهتری میشه پرسید.
۱وقتی درگیر این چرا ها میشیم چرا بقیه با من بی ملاحظهنچرا من افسرده مچرا زندگی اینقدر بی انصافه و چرا های دیگه
بهتره این سوال چرا رو در مورد مسائل درون خودمون از خودمون نپرسیم
چون مغز به این شیوه میخواد خودش رو وارد چرخه ی نشخوار ذهنی بکنه و نهایتا کنترل رو به مغز بقای ما بده و وارد هزارتویی بشیم که ته نداره
به جاش بهتره سوالمون رو به چه کنم تغییر بدیمچه کنم بهتر بشم چه کنم زندگی آسیب کمتری به من بزنهچه کنم های دیگه
با همین تغییر ساده میتونیم از ورود به یک هزارتوی بی پایان ذهن جلوگیری کنیم
منبع کتاب
Insight | Tasha Eurich
ble.ir/join/9mYW7pZMwS
۳