۸۳۱۱" /> برایمان بنویسید با فرض اینکه اینترنتها و پیامرسانها قطع نباشند و قطع نشوند، در مقاطع حساس و بحرانی مانند اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ و بحبوحهٔ جنگ اخیر، ترجیح و انتخاب شما در خصوص خواندن و نوشتن چیست؟ـ از خواندن و نوشتن دلزده و گریزان میشوید و حوصله و انگیزهٔ لازم و کافی برایش ندارید؟
یا
ـ به خواندن و نوشتن مایلتر میشوید و فراغت اجباریِ پیشآمده را صرفش میکنید؟
لطفاً تجربه و احساس و ترجیح و انتخابتان را در کامنتهای همین فرسته برایمان بنویسید؛ بیگمان هرچه شفافتر و جزئیتر و مفصلتر باشد، به همان میزان جذابتر و مفیدتر و مؤثرتر خواهد بود.@enshavanevisandegi
۵" /> از چه بنویسیم؟ (۱)موضوعاتی برای نوشتن اگر موضوعی برای نوشتن نداریم، یکی از راههای کارآمدِ یافتن موضوع، اندیشیدن به پرسشی است که پاسخهای دوگانه یا چندگانه دارد. نکتۀ کلیدی در طرحکردن این دست پرسشها آن است که پاسخها باید نافی یا ناقض همدیگر باشند تا بتوانند کشمکش لازم را درون ذهنمان ایجاد کنند. فرض میکنیم اکنون ۲۰سالهایم و ۲ راه بیشتر پیشِروی خود نداریم:۱. فقط ۱۰ سال دیگر زندگی کنیم و در ۳۰سالگی بمیریم و عملاً جوانمرگ شویم، ولی طی آن ۱۰ سال، در اوج قدرت و شهرت و ثروت و لذت به سر ببریم و هیچ غم و رنج و آسیبی را تجربه نکنیم، حتی اجلمان هم در خواب و بدون اینکه حسش کنیم سر برسد.
۲. دستِکم ۸۰ سال دیگر زندگی کنیم، ولی با وجود موفقیتها و لذتهای معمولِ زندگیِ روزمره، مرگی دردناک داشته باشیم، جاندادن فرزندمان را به چشم خود ببینیم، لااقل یک بار ورشکسته شویم، و سه دهۀ پایان عمرمان را با مرضی لاعلاج سر کنیم.
نمونههای دیگرِ پرسشِ یادشده بسیارند. در اصل، تقابل میان این دو گزینه است:۱. کیفیتِ مطلوب اما کمیتِ نامطلوب۲. کمیتِ مطلوب اما کیفیتِ نامطلوب
توجه داشته باشید که تضاد و تقابل گزینهها باید بهحدی باشد که نتوانیم بهراحتی یکی را به دیگری ترجیح دهیم.مثلاً در حالت اول، اگر بهجای ۱۰ سال زندگیِ سراسر لذت، ۳۰ سال زندگیِ سراسر لذت میداشتیم، احتمال برگزیدن آن حالت بسیار بیشتر میشد.
یا در حالت دوم، اگر «دیدن جاندادن فرزند به چشم خود» را نمیداشتیم، حالت دوم قابلتحمل و معمولی میبود و احتمال برگزیدنش بیشتر میشد.
اما فراموش نکنید که موتورِ مولدِ نوشتن در این شیوه، کشمکش جدی آن است؛ پس باید تا میتوانیم بر آتش کشمکش بدمیم.معین پایدار
@enshavanevisandegi
۲بازارسال شده از
نوشتن ابزاری برای سازمان دهی و توسعۀ افکارنوشتن فقط وسیلهای برای ثبت افکار نیست، بلکه ابزاری برای شکل دادن، سازماندهی و توسعه افکار نیز محسوب میشود. بسیاری از اوقات انسان تصور میکند موضوعی را به خوبی فهمیده است، اما وقتی تلاش میکند آن را بنویسد، متوجه ابهامها، تناقضها یا نقاط ضعف استدلال خود میشود. به همین دلیل نوشتن به فرآیند تفکر عمق و نظم میبخشد.هنگام نوشتن، فرد مجبور میشود اندیشههای پراکنده خود را مرتب کند، میان علتها و معلولها ارتباط برقرار سازد و برای ادعاهای خود دلیل و شواهد ارائه دهد. این فرآیند باعث میشود درک بهتری از موضوع پیدا کند و بتواند تصمیمهای آگاهانهتری بگیرد.اهمیت تحلیل و تفکر در نوشتن• افکار را منظم و شفاف میکند.• به کشف نقاط قوت و ضعف استدلالها کمک میکند.• توانایی حل مسئله را افزایش میدهد.• قدرت تصمیمگیری را بهبود میبخشد.• یادگیری و فهم عمیقتر مطالب را ممکن میسازد.در واقع میتوان گفت نوشتن نوعی «تفکر روی کاغذ» است؛ یعنی فرد نه تنها آنچه را که میداند مینویسد، بلکه در حین نوشتن به شناخت و درک تازهای از موضوع دست پیدا میکند. این ویژگی باعث شده است که پژوهشگران، نویسندگان، دانشجویان و مدیران از نوشتن به عنوان ابزاری برای اندیشیدن و تحلیل مسائل استفاده کنند."انشا و نویسندگی" در بله:ble.ir/enshavanevisandegi"انشا و نویسندگی" در تلگرام:t.me/aznevisandegi۹انشا و نویسندگی" /> از چه بنویسیم؟ (۱) موضوعاتی برای نوشتن اگر موضوعی برای نوشتن نداریم، یکی از راههای کارآمدِ یافتن موضوع، اندیشیدن به پرسشی است که پاسخهای دوگانه یا چندگانه دارد. نکتۀ کلیدی در طرحکردن این دست پرسشها آن است که پاسخها باید نافی یا ناقض همدیگر باشند تا بتوانند کشمکش لازم را درون ذهنمان ایجاد کنند. فرض میکنیم اکنون ۲۰سالهایم و ۲ راه بیشتر پیشِروی خود نداریم: ۱. فقط ۱۰ سال دیگر زندگی کنیم و در ۳۰سالگی بمیریم و عملاً جوانمرگ شویم، ولی طی آن ۱۰ سال، در اوج قدرت و شهرت و ثروت و لذت به سر ببریم و هیچ غم و رنج و آسیبی را تجربه نکنیم، حتی اجلمان هم در خواب و بدون اینکه حسش کنیم سر برسد. ۲. دستِکم ۸۰ سال دیگر زندگی کنیم، ولی با وجود موفقیتها و لذتهای معمولِ زندگیِ روزمره، مرگی دردناک داشته باشیم، جاندادن فرزندمان را به چشم خود ببینیم، لااقل یک بار ورشکسته شویم، و سه دهۀ پایان عمرمان را با مرضی لاعلاج سر کنیم. نمونههای دیگرِ پرسشِ یادشده بسیارند. در اصل، تقابل میان این دو گزینه است: ۱. کیفیتِ مطلوب اما کمیتِ نامطلوب ۲. کمیتِ مطلوب اما کیفیتِ نامطلوب توجه داشته باشید که تضاد و تقابل گزینهها باید بهحدی باشد که نتوانیم بهراحتی یکی را به دیگری ترجیح دهیم. مثلاً در حالت اول، اگر بهجای ۱۰ سال زندگیِ سراسر لذت، ۳۰ سال زندگیِ سراسر لذت میداشتیم، احتمال برگزیدن آن حالت بسیار بیشتر میشد. یا در حالت دوم، اگر «دیدن جاندادن فرزند به چشم خود» را نمیداشتیم، حالت دوم قابلتحمل و معمولی میبود و احتمال برگزیدنش بیشتر میشد. اما فراموش نکنید که موتورِ مولدِ نوشتن در این شیوه، کشمکش جدی آن است؛ پس باید تا میتوانیم بر آتش کشمکش بدمیم. معین پایدار @enshavanevisandegi
" /> از چه بنویسیم؟ (۱) موضوعاتی برای نوشتن اگر موضوعی برای نوشتن نداریم، یکی از راههای کارآمدِ یافتن موضوع، اندیشیدن به پرسشی است که پاسخهای دوگانه یا چندگانه دارد. نکتۀ کلیدی در طرحکردن این دست پرسشها آن است که پاسخها باید نافی یا ناقض همدیگر باشند تا بتوانند کشمکش لازم را درون ذهنمان ایجاد کنند. فرض میکنیم اکنون ۲۰سالهایم و ۲ راه بیشتر پیشِروی خود نداریم: ۱. فقط ۱۰ سال دیگر زندگی کنیم و در ۳۰سالگی بمیریم و عملاً جوانمرگ شویم، ولی طی آن ۱۰ سال، در اوج قدرت و شهرت و ثروت و لذت به سر ببریم و هیچ غم و رنج و آسیبی را تجربه نکنیم، حتی اجلمان هم در خواب و بدون اینکه حسش کنیم سر برسد. ۲. دستِکم ۸۰ سال دیگر زندگی کنیم، ولی با وجود موفقیتها و لذتهای معمولِ زندگیِ روزمره، مرگی دردناک داشته باشیم، جاندادن فرزندمان را به چشم خود ببینیم، لااقل یک بار ورشکسته شویم، و سه دهۀ پایان عمرمان را با مرضی لاعلاج سر کنیم. نمونههای دیگرِ پرسشِ یادشده بسیارند. در اصل، تقابل میان این دو گزینه است: ۱. کیفیتِ مطلوب اما کمیتِ نامطلوب ۲. کمیتِ مطلوب اما کیفیتِ نامطلوب توجه داشته باشید که تضاد و تقابل گزینهها باید بهحدی باشد که نتوانیم بهراحتی یکی را به دیگری ترجیح دهیم. مثلاً در حالت اول، اگر بهجای ۱۰ سال زندگیِ سراسر لذت، ۳۰ سال زندگیِ سراسر لذت میداشتیم، احتمال برگزیدن آن حالت بسیار بیشتر میشد. یا در حالت دوم، اگر «دیدن جاندادن فرزند به چشم خود» را نمیداشتیم، حالت دوم قابلتحمل و معمولی میبود و احتمال برگزیدنش بیشتر میشد. اما فراموش نکنید که موتورِ مولدِ نوشتن در این شیوه، کشمکش جدی آن است؛ پس باید تا میتوانیم بر آتش کشمکش بدمیم. معین پایدار @enshavanevisandegi
" /> از چه بنویسیم؟ (۲)موضوعاتی برای نوشتن داشتم کانال «روزها» را چک میکردم که دیدم امروز، ۲۳ ژوئن، روز «ماشین تحریر» است. به نظرم رسید «از چه بنویسیمِ ۲» را به این موضوع اختصاص دهم. بهجز نوشتن دربارۀ خودِ نوشتن، نوشتن دربارۀ لوازم نوشتن هم دستآویز دلانگیزی برای نوشتن است و میتواند عادات نوشتن را شکل دهد یا دستِکم تحت تأثیر قرار دهد. بسیاری از نویسندهها دربارۀ ماشین تحریر و کلاً لوازم تحریر نوشتهاند. یکی از صحنههای جذاب فیلم «همینگوی و گلهورن»، صحنههایی است که همینگوی ایستاده و ترمزبریده تایپ میکند. او دربارۀ نوشتن رهنمودی دارد که برآمده از تجربۀ تایپکردن با ماشین تحریر است: باید کوتاه و دقیق و مثل ضربهزدن به کلیدهای ماشین تحریر نوشت. میگویند ترومن کاپوتی بهندرت با دست مینوشته و دقت و نظمش در نوشتن را مدیون ماشین تحریر میدانسته. جک کرواک هم رمان «در جاده» را روی طوماری پیوسته در ماشین تحریر نوشته تا جریان ذهنیاش قطع نشود. پنداری ماشین تحریر برای او، فراتر از نوشتن، ابزار حفظ سرعت و تداوم جریان فکرش بوده. شما با تایپکردن چهطورید؟معین پایدار
@enshavanevisandegi
۲
نوشتن بد
قدر نوشتههای بد خود را بدانیم زیرانوشتن بد یعنی حرکت رو به جلو، حتی با خطاهای فراوان.
مثل اولین گامهای کودک که با زمین خوردن و لرزش همراه است اما بدون همین گامها هرگز تعادل یاد نمیگیرد.
تا بد ننویسیم به خوب و موثرنویسی نمیرسیم.
ble.ir/enshavanevisandegi
قدر نوشتههای بد خود را بدانیم زیرانوشتن بد یعنی حرکت رو به جلو، حتی با خطاهای فراوان.
مثل اولین گامهای کودک که با زمین خوردن و لرزش همراه است اما بدون همین گامها هرگز تعادل یاد نمیگیرد.
تا بد ننویسیم به خوب و موثرنویسی نمیرسیم.
ble.ir/enshavanevisandegi۱۳۲۹۷۱۲
وبینار «بدنویسی، آغازی برای نویسندگی»
دوشنبه، ۲۹ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۸ ارائهدهنده: حسین حسینینژادتسهیلگر گفتوگو: معین پایداربا همکاری «مجلۀ انشا و نویسندگی» و یادِمی
بدنویسی مرحلهای ضروری و اجتنابناپذیر در مسیر نویسندگی است. هیچ نویسندهای از ابتدا خوب نمینویسد؛ نوشتنهای خام، پراکنده و پرایراد، بخشی از فرایند خلقاند. بدنویسی به ذهن اجازه میدهد آزادانه فکر کند، تجربه کند و اشتباه کند. این نوشتهها بذرهایی هستند که بعدتر شکوفا میشوند.
حسین حسینینژاد، مدیر مسئول ماهنامۀ «انشا و نویسندگی»، که تجربۀ سالها فعالیت در زمینۀ آموزش نویسندگی را دارد، در این وبینار همراه شماست تا ویژگیهای مراحل اولیۀ نویسندگی را دریابید و کمکتان میکند از مرحلۀ بدنویسی بهسوی بهترنویسی پیش بروید.
برخی سرفصلهامزایای بدنویسیبدنویسی مرحلهای ضروری برای خوب نوشتنبدنویسی چه ویژگیهایی دارد؟چگونه از بدنویسی عبور کنیم؟رابطۀ بدنویسی با کمالگرایی، مقایسه و قضاوتمتنهای پاکیزه و اثرگذار مولود بدنویسیشما چه میانهای با بدنویسی دارید؟
کد تخفیف: YDCESZT
ثبتنام:yaademy.com/w/61-----------------@yaademy
دوشنبه، ۲۹ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۸ ارائهدهنده: حسین حسینینژادتسهیلگر گفتوگو: معین پایداربا همکاری «مجلۀ انشا و نویسندگی» و یادِمیبدنویسی مرحلهای ضروری و اجتنابناپذیر در مسیر نویسندگی است. هیچ نویسندهای از ابتدا خوب نمینویسد؛ نوشتنهای خام، پراکنده و پرایراد، بخشی از فرایند خلقاند. بدنویسی به ذهن اجازه میدهد آزادانه فکر کند، تجربه کند و اشتباه کند. این نوشتهها بذرهایی هستند که بعدتر شکوفا میشوند.
حسین حسینینژاد، مدیر مسئول ماهنامۀ «انشا و نویسندگی»، که تجربۀ سالها فعالیت در زمینۀ آموزش نویسندگی را دارد، در این وبینار همراه شماست تا ویژگیهای مراحل اولیۀ نویسندگی را دریابید و کمکتان میکند از مرحلۀ بدنویسی بهسوی بهترنویسی پیش بروید.
برخی سرفصلهامزایای بدنویسیبدنویسی مرحلهای ضروری برای خوب نوشتنبدنویسی چه ویژگیهایی دارد؟چگونه از بدنویسی عبور کنیم؟رابطۀ بدنویسی با کمالگرایی، مقایسه و قضاوتمتنهای پاکیزه و اثرگذار مولود بدنویسیشما چه میانهای با بدنویسی دارید؟
کد تخفیف: YDCESZTثبتنام:yaademy.com/w/61-----------------@yaademy
۸فرایند نوشتن با نوشتنْ تازه شروع میشود
این تکهای از محتوای وبینار دیروز بود که در اصل بر اهمیت «بازبینی» در فرایند نوشتن تأکید میکند.
در ادامه، بخشی از مصاحبۀ مجلۀ پاریس ریویو با ارنست همینگوی را میخوانید که به بازبینی مربوط است:
پاریس ریویو: نوشتهٔ روز پیش را که میخوانید، بازبینی هم میکنید یا این عمل وقتی کار تمام شد انجام میگیرد؟
همینگوِی: نوشتهٔ روز پیش را پیوسته بازبینی میکنم. وقتی مطلب به پایان رسید هم طبعاً دوباره اصلاح میشود. فرصتِ دیگر برای بازبینی هنگامی است که دیگری آن را حروفچینی میکند و شما متنِ تروتمیزِ حروفچینیشده را میبینید. آخرین فرصتْ موقع غلطگیری است و چه خوب که این فرصتهای گوناگون وجود دارد!
پاریس ریویو: چهاندازه بازبینی میکنید؟
همینگوِی: بستگی دارد. پایانِ وداع با اسلحه، یعنی صفحهٔ آخر را ۳۹ بار بازبینی کردم تا راضی شدم.
پاریس ریویو: اِشکال فنی خاصی در آنجا بود؟ چه چیزی ناراحتتان میکرد؟
همینگوِی: یافتن واژهٔ درست.
پاریس ریویو: بازبینی توان و رمق را بالا میبَرد؟
همینگوِی: بازبینی نویسنده را به نقطهای میرساند که باید ادامه دهد؛ یعنی میفهمد که از این بهتر از عهدهاش بر نمیآید. توانْ پیوسته جایی وجود دارد.راستی، امروز که ۲۱ ژوئیه است، زادروز ارنست همینگوی هم هست.
ble.ir/enshavanevisandegi
این تکهای از محتوای وبینار دیروز بود که در اصل بر اهمیت «بازبینی» در فرایند نوشتن تأکید میکند.
در ادامه، بخشی از مصاحبۀ مجلۀ پاریس ریویو با ارنست همینگوی را میخوانید که به بازبینی مربوط است:
پاریس ریویو: نوشتهٔ روز پیش را که میخوانید، بازبینی هم میکنید یا این عمل وقتی کار تمام شد انجام میگیرد؟
همینگوِی: نوشتهٔ روز پیش را پیوسته بازبینی میکنم. وقتی مطلب به پایان رسید هم طبعاً دوباره اصلاح میشود. فرصتِ دیگر برای بازبینی هنگامی است که دیگری آن را حروفچینی میکند و شما متنِ تروتمیزِ حروفچینیشده را میبینید. آخرین فرصتْ موقع غلطگیری است و چه خوب که این فرصتهای گوناگون وجود دارد!
پاریس ریویو: چهاندازه بازبینی میکنید؟
همینگوِی: بستگی دارد. پایانِ وداع با اسلحه، یعنی صفحهٔ آخر را ۳۹ بار بازبینی کردم تا راضی شدم.
پاریس ریویو: اِشکال فنی خاصی در آنجا بود؟ چه چیزی ناراحتتان میکرد؟
همینگوِی: یافتن واژهٔ درست.
پاریس ریویو: بازبینی توان و رمق را بالا میبَرد؟
همینگوِی: بازبینی نویسنده را به نقطهای میرساند که باید ادامه دهد؛ یعنی میفهمد که از این بهتر از عهدهاش بر نمیآید. توانْ پیوسته جایی وجود دارد.راستی، امروز که ۲۱ ژوئیه است، زادروز ارنست همینگوی هم هست.
ble.ir/enshavanevisandegi۵