بازارسال شده از
جزئیات مراسم وداع، تشییع و تدفین امام مجاهد شهید حضرت آیتاللهالعظمی خامنهای قدّساللهنفسهالزکیهروزهای شنبه ۱۳ و یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف با نوزدهم و بیستم ماه محرم: مراسم وداع با پیکر مطهر در مصلای امام خمینی (قدّسسرّه) تهران.روز دوشنبه ۱۵ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف با بیستویکم ماه محرم: مراسم تشییع در تهران.روز سهشنبه ۱۶ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف با بیستودوم ماه محرم: مراسم تشییع در شهر مقدّس قم. روز پنجشنبه ۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف با بیستوچهارم ماه محرم و شب شهادت امام سجاد علیهالسلام: مراسم تشییع در مشهد مقدس و تدفین در حرم ملکوتی امامرضا (علیهآلافالتحیة و الثناء) متن کامل اطلاعیهfarsi.khamenei.ir/news-content?id=63026
عبور و مرور آزاد و باز در تنگه هرمز و همچنین ورود و نظارت دوباره بازرسان (جاسوسان) آژانس انرژی اتمی در قبال معافیت دو ماهه فروش نفت!
معنیش اینه ما دو ماه نفت بفروشیم ولی کل اطلاعات هستهای که مهمترین بهانۀ حملۀ نظامی و یکی از مهمترین چالشهای دشمن بوده و هست رو بدیم بره!
https://ble.ir/esra1318
معنیش اینه ما دو ماه نفت بفروشیم ولی کل اطلاعات هستهای که مهمترین بهانۀ حملۀ نظامی و یکی از مهمترین چالشهای دشمن بوده و هست رو بدیم بره!
https://ble.ir/esra1318
علیالاصول قرآن (1)تقابل حق و باطل واقعیتی همیشگی در تاریخ بشر است. از آغاز شکلگیری جوامع انسانی تا امروز، همواره دو جریان در برابر یکدیگر صفآرایی کردهاند:
جریانی که بر محور حق، عدالت و ایمان حرکت میکند و جریانی که بر پایه قدرتطلبی، ظلم و انکار حقیقت بنا شده است.
در بسیاری از مقاطع تاریخی، جبهه باطل به دلیل برخورداری از ابزارهای مادی، ثروت، رسانه و قدرت نظامی برتری ظاهری داشته است. همین برتری ظاهری گاه تردیدهایی را در دل اهل حق ایجاد کرده است:
آیا باید در برابر چنین قدرتی ایستاد یا تسلیم شد؟
آیا اساساً میتوان قدرتهای بزرگ را شکست داد؟
آیا هزینههای سنگین مقاومت ارزش این مسیر را دارد؟
و سرانجام این رویارویی چه خواهد شد؟
این پرسشها تنها متعلق به امروز نیست. در دوران پیامبر اسلام نیز مؤمنان با چنین دغدغههایی روبهرو بودند. قرآن کریم بخش قابل توجهی از آیات خود را به پاسخگویی به همین پرسشها اختصاص داده و به نوعی اصول حاکم بر تقابل جبهه حق و باطل را تبیین کرده است.
در میان آیات قرآن میتوان بخشی از همان اصولی را یافت که رهبر انقلاب نیز در پیام خود به آن اشاره کردهاند.
مقاومت؛ نخستین پاسخ قرآننخستین و اساسیترین پاسخ قرآن در برابر فشار دشمن، دعوت به استقامت است. هنگامی که تهدیدها شدت میگیرد و مشکلات افزایش مییابد، نسخه الهی عقبنشینی نیست بلکه «ایستادگی» است.
نمونه روشن آن داستان طالوت و جالوت است. سپاه اندک طالوت در برابر قدرت عظیم جالوت ایستاد و به جای ترس و تسلیم، از خداوند صبر، ثبات قدم و نصرت طلب کرد. این صحنه نشان میدهد که نقطه آغاز پیروزی، استواری درونی و اعتماد به خداست نه برابری ظاهری در تجهیزات.
همین دستور در خطاب به پیامبر اسلام نیز تکرار میشود:
«فاستقم کما أُمرت»؛ همانگونه که مأمور شدهای پایداری کن.
این فرمان آنچنان سنگین است که پیامبر فرمود سوره هود و مانند آن او را پیر کرد؛ زیرا مسئولیت استقامت در برابر فشارهای همهجانبه مسئولیتی عظیم است. در کنار این دعوت به مقاومت، قرآن به شدت از سازش با دشمنان هشدار میدهد و آن را انحراف از مسیر حق معرفی میکند.
ادامه در پست بعد… @esra1318 علیالاصول قرآن (2) شکستپذیری قدرتهای باطلیکی از مهمترین تردیدها این است که آیا اساساً قدرتهای بزرگ شکست میخورند؟
قرآن پاسخ میدهد: بله. برتری ظاهری به معنای پیروزی نهایی نیست. آیاتی که میفرماید خداوند «أضلّ أعمالهم» یا «حبطت أعمالهم» بیانگر آن است که نقشهها و تلاشهای جریان باطل سرانجام بیاثر میشود.
آنان ممکن است مدتی پیشروی کنند، اما این پیشروی ظاهری مقدمه سقوط تدریجی آنان است.
تعبیر «حبط» تصویری گویا ارائه میدهد. همانگونه که حیوانی بر اثر پرخوری دچار تورم و نابودی میشود، قدرتهای باطل نیز در اثر طغیان و زیادهروی زمینه نابودی خود را فراهم میکنند.
قرآن حتی میفرماید توطئههای آنان به خودشان بازمیگردد؛ یعنی همان نقشههایی که برای خاموش کردن نور حق طراحی میکنند، به عاملی برای رسوایی و ضعف خودشان تبدیل میشود.
تاریخ؛ گواهی بر سنت الهیقرآن برای زدودن تردیدها تنها به وعده اکتفا نمیکند، بلکه به مطالعه تاریخ دعوت میکند:
«أفلم یسیروا فی الأرض فینظروا کیف کان عاقبة الذین من قبلهم دمّر الله علیهم و للکافرین أمثالها».
چرا در زمین نمیگردند تا عاقبت پیشینیان را ببینند؟
تمدنهای عظیم و قدرتهای مسلطی در تاریخ بودهاند که امروز جز نامی از آنان باقی نمانده است. این سرنوشت نتیجه پیروی از باطل و بیاعتنایی به حق بوده است.
واژه «دمّر» که در برخی آیات آمده نشاندهنده نابودی فراگیر است؛ نابودیای که همه وابستگیها و تکیهگاههای ظاهری را در بر میگیرد.
این یادآوری تاریخی هم هشداری برای مستکبران است و هم امیدی برای مؤمنان؛ زیرا نشان میدهد هیچ قدرتی فراتر از قانون الهی نیست.
مسئله سنتهای الهی یکی از اصول مهم و راهبردی اسلام است که رهبر شهید انقلاب نیز بارها توجهات عمومی را به آن جلب کردهاند. از این رو پیشنهاد میشود #کتاب «در آغوش نیل» که مروری بر موضوع سنتهای الهی در بیانات ایشان است مطالعه شود.
ادامه در پست بعد… @esra1318 علیالاصول قرآن (3) چرا باطل شکست میخورد؟قرآن ریشه شکست باطل را در ماهیت آن میداند:
«ذلک بأن الذین کفروا اتبعوا الباطل و أن الذین آمنوا اتبعوا الحق».
باطل چون بر حقیقت استوار نیست دوام ندارد. در مقابل، حق ریشه در واقعیت الهی دارد و از پشتیبانی خداوند برخوردار است.
جامعهای که مسیر حق را برگزیند در حقیقت خود را در مدار نصرت الهی قرار داده است. اما جامعهای که راه باطل را انتخاب کند از این پشتیبانی محروم خواهد بود و سرانجام به بنبست میرسد.
رمز قدرت مؤمنانپرسش مهم دیگر این است که مؤمنان با چه تکیهگاهی در برابر قدرتهای بزرگ بایستند؟
پاسخ قرآن روشن است:«والله معکم».
همراهی خداوند بزرگترین سرمایه جبهه حق است. این همراهی به معنای فراهم شدن اسباب پیروزی، تقویت ارادهها، ایجاد همبستگی و حتی تغییر مسیر حوادث به نفع مؤمنان است.
در ماجرای مأموریت حضرت موسی و هارون به سوی فرعون آنان از قدرت طغیانگر او بیم داشتند، اما خداوند فرمود:
«لا تخافا إننی معکما أسمع و أری».
این اطمینان الهی نشان میدهد که معیار قدرت در منطق قرآن محاسبات صرفاً مادی نیست.
البته نصرت الهی شرط دارد:
«إن تنصروا الله ینصرکم».
یاری خدا به معنای حمایت عملی از دین، عدالت و ارزشهای الهی است. در مقابل، گناه و سستی اخلاقی میتواند عامل لغزش و شکست باشد؛ چنانکه در ماجرای اُحد برخی لغزشها زمینه عقبنشینی را فراهم کرد.
هزینه مقاومت یا سازش؟انسان به طور طبیعی به دنبال کمهزینهترین راه است. از این رو پرسیده میشود: هزینه مقاومت بیشتر است یا سازش؟
قرآن تصریح میکند که مقاومت ممکن است با سختی و حتی شهادت همراه باشد، اما این هزینهها ضایع نمیشود و خداوند آن را به اصلاح و پیشرفت جامعه تبدیل میکند.
در مقابل، سازش با دشمن هزینهای عمیقتر دارد: از دست دادن استقلال، عزت و هویت. قرآن هشدار میدهد کسانی که با دشمنان طرح دوستی میریزند در نهایت از همانها ضربه خواهند خورد.
افق نهایی تاریخقرآن تصویری امیدوارکننده ارائه میدهد: آینده از آن صالحان است. مستضعفان وارث زمین خواهند شد و بندگان شایسته بر آن حاکم میشوند.
بر اساس آموزههای قرآن، مقاومت یک واکنش احساسی یا مقطعی نیست؛ بلکه راهبردی ریشهدار در سنتهای الهی است.
باطل هرچند در برههای پرقدرت جلوه کند، به دلیل ماهیت ناپایدارش رو به افول است. در مقابل جریان حق در مسیر پیشرفت تاریخی قرار دارد.
از این منظر، وظیفه جبهه حق روشن است:
استقامت، اصلاح درون، تدبیر، پرهیز از سازش تحقیرآمیز و اعتماد به وعده تخلفناپذیر الهی.
روزنامۀ #عصر_ایرانیانhttps://asre-iranian.ir/15797-2/ @esra1318 حق با چه کسی است؟ (1) در بحبوحه غبارآلود جنگ جمل، وقتی تردید در دل یاران علی(ع) رخنه کرده بود، یک سؤال مهم و تعیینکننده ذهنهای بسیاری را به خود مشغول داشت و آن اینکه چگونه ممکن است افرادی همچون زبیر، طلحه و... با این سوابق درخشان و جایگاه اجتماعی بر باطل باشند؟ طلحه و زبیر، نه غریبه بودند و نه بیسابقه. آنها از بزرگان اسلام به شمار میآمدند و برای موفقیت اسلام سختیها و مرارتهای زیادی هم تحمل کرده بودند. این تضاد بین سابقه و موضع فعلی همان نقطۀ بحرانی بود که امیرمؤمنان(ع) با یک جملۀ کوتاه، بساط فریبش را برچید:اِعرِفِ الحقَّ تَعرِف أهلَه (حق را بشناس تا اهلش را بشناسی) این کلام امیرمؤمنان(ع) را نمیتوان به یک نصیحت و اندرز ساده تقلیل داد بلکه این عبارت را باید یک قاعدۀ بنیادین در معرفتشناسی دینی دانست. امام در واقع به ما میآموزد که معیار حق است نه اشخاص. اگر حق را بشناسی دیگر نیازی نیست منتظر بمانی تا ببینی چه کسی چه میگوید. تو ترازوی حقیقت را در دست داری و هر کس با آن میزان سازگار باشد اهل حق است و هر کس ناسازگار، نه! متن کامل در روزنامه عصر ایرانیان : asre-iranian.ir @esra1318 حق با چه کسی است؟ (2) عبارت «اِعرِفِ الحقَّ تَعرِف أهلَه» از فرمایشات امام علی(ع) است اما این نگاه، دقیقاً ریشه در منطق قرآن کریم دارد. قرآن بهطور مداوم مخاطبان خود را از دام شخصیتزدگی و تبعیت کورکورانه از بزرگان و اجداد برحذر میدارد که در ادامه به بخشی از آن اشاره میکنیم.نقد تبعیت از بزرگانقرآن در سوره احزاب، تصویری از پشیمانی کسانی ترسیم میکند که به جای عقل و معیار حق، چشمبسته به دنبال سران و بزرگان خود راه افتاده بودند:«وَقَالُوا رَبَّنَا إِنَّا أَطَعْنَا سَادَتَنَا وَكُبَرَاءَنَا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلَا»(و میگویند: پروردگارا، ما از سران و بزرگان خود پیروی کردیم و آنان ما را از راه به در کردند.) (احزاب، ۶۷)
این آیه بهروشنی نشان میدهد که بزرگ بودن، صاحبنام بودن یا سابقه داشتن، هیچکدام مصونیت خطاناپذیری نمیآورند. این دقیقاً همان جایی است که امام علی(ع) دست روی آن میگذارد. پیروی آگاهانه منوط به شناخت حق است، نه شناخت شخصیت.
اکثریت معیار حق نیستیکی دیگر از ابزارهای فریب در تاریخ، تکیه بر کثرت است. انسانها تمایل دارند وقتی جمعیتی کثیر از یک عقیده یا شخصیت حمایت میکنند آن را حق بپندارند. اما قرآن به تندی این نگاه را رد میکند:«وَإِن تُطِعْ أَكْثَرَ مَن فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ» (اگر از بیشترِ مردمِ روی زمین پیروی کنی، تو را از راه خدا گمراه میکنند.) (انعام، ۱۱۶)حق با آمار و ارقام طرفداران یک شخص سنجیده نمیشود بلکه با واقعیت و برهان شناخته میشود.
نیاز به برهانقرآن برای شناخت حقیقت برهان را مطالبه میکند. یعنی استدلال منطقی، نه اعتبار گوینده.«قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ» (بگو: اگر راست میگویید، برهان خود را بیاورید.) (بقره، ۱۱۱)این آیه روح همان کلام امام علی(ع) است. حقیقت اسلام بر پایه علم و دلیل بنا شده است. اگر کسی مدعی حقانیت است باید برهان بیاورد نه اینکه صرفاً نام نیکش را سند ادعای خود قرار دهد.
متن کامل در روزنامه عصر ایرانیان : asre-iranian.ir @esra1318حق با چه کسی است؟(3)چاشنی غربت
با این وصف باید اذعان داشت که شناخت حق، کاری ساده و سطحی نیست. حقجویی نیازمند تأمل جدی، مطالعۀ منصفانه، شنیدن سخن مخالف و شجاعت بازنگری در باور و اقدامات پیشین است. گاهی هم مستلزم ایستادن در برابر موج غالب و تحمل فشار افکار عمومی است. باید به یاد داشته باشیم که ایمان و اقدام بر مبنای حق همیشه با تشویق و کفزدن همراه نیست. چهبسا در مقاطعی از تاریخ این مسیر همراه با غربت باشد و این گذر زمان است که حق را آشکار و این غربت را از بین میبرد.
در چنین وضعیتی وفادار ماندن به حق بیش از آنکه نیازمند احساس باشد محتاج بلوغ فکری و استقلال رأی است. انسان باید بتواند میان محبوبیت و درستبودن تفاوت بگذارد. میان اعتبار اجتماعی و اعتبار منطقی تمایز قائل شود و جرأت تصمیمگیری داشته باشد. اما در مقابل، در نگاه اول تکیه بر چهرهها و نامها بسیار آسانتر است. ذهن انسان بهطور طبیعی میل دارد مسیرهای کوتاهتر را انتخاب کند. وقتی شخصیتی شناختهشده و احتمالاً محترم موضعی میگیرد پیروی از او ما را از زحمت تحقیق و سنجش بینیاز میکند. ما بهجای آنکه خودمان ترازو به دست بگیریم وزنکشی را به اعتبار او میسپاریم. از منظر روانشناسی نیز این کار حس امنیت روانی میدهد زیرا همراهی با یک نام بزرگ احساس تنهایی را از بین میبرد. (جدا از اینها گره خوردن منافع شخصی و گروهی به یک جریان یا شخص نیز میتواند شخصمحوری را تشدید کند که نیازمند بحثی تفصیلی است.) علی ایحال تاریخ نشان داده همین آسودگی خیال میتواند به خطاهای بزرگ بینجامد. بسیاری از انحرافهای جمعی نه از ناآگاهی مطلق، بلکه از اعتماد بیمحاسبه به افراد آغاز شدهاند. هنگامی که اشخاص جای معیار مینشینند حقیقت آرامآرام از محور تصمیمگیری کنار میرود. از همین روست که کلام «اِعرِفِ الحقَّ تَعرِف أهلَه» دعوتی است به بازگرداندن معیار به جایگاه اصلی خود. یعنی بازگرداندن حق به مرکز و نشاندن افراد در حاشیۀ سنجش. متن کامل در روزنامه عصر ایرانیان : asre-iranian.ir @esra1318