بله | کانال كانون فرهنگی اسرا

۲۲ فروردین

#پويش_راوی

روایت خیابان
شب روی شهر نشسته بود، اما خیابان هنوز بیدار بود. نور زرد یک چراغ کوچک روی میز افتاده بود و دایره‌ای از روشنایی میان تاریکی ساخته بود، درست وسط همهمه‌ی خیابان. آدم‌ها می‌آمدند و می‌رفتند؛ بعضی مکث می‌کردند، بعضی آرام نگاه می‌کردند.
پشت آن میز ساده، زنی نشسته بود با یک چرخ خیاطی. دست‌هایش آرام اما مصمم حرکت می‌کردند. پارچه‌ی سه‌رنگ ایران زیر سوزن چرخ جلو می‌رفت: سبز، سفید، قرمز... هر بار که سوزن بالا و پایین می‌رفت، انگار تکه‌ای از دل این شهر به هم دوخته می‌شد.
چراغ کوچکی بالای سرش آویزان بود و نورش مستقیم روی پرچم می‌ریخت؛ انگار که آن پارچه فقط یک پارچه نبود، بلکه قصه‌ای بود که باید کامل می‌شد.
مردم دور میز جمع شده بودند. دستی کمک می‌داد، دستی پارچه را نگه می‌داشت، کودکی با کنجکاوی نگاه می‌کرد. خیابان برای لحظه‌ای شبیه کارگاهی کوچک از امید شده بود.
میان صدای آرام چرخ خیاطی، یاد روزهایی زنده می‌شد که در تاریخ این سرزمین نوشته شده‌اند... روزهایی که پشت جبهه‌ها هم سنگر بود. آن زمان هم دست‌هایی بودند که لباس می‌دوختند، نان می‌پختند، پرچم آماده می‌کردند؛ بی‌هیاهو اما محکم.
حالا سال‌ها گذشته، اما انگار همان روایت هنوز در رگ‌های این شهر جریان دارد. جنگ دوباره تکرار شده و این زن، با چرخ خیاطی‌اش در خیابان نشسته و بی‌آنکه سخنرانی کند، بی‌آنکه شعاری بدهد، فقط می‌دوزد.
و آن‌جا، زیر نور یک چراغ ساده، حقیقتی آرام اما بزرگ شکل می‌گیرد:«زنان این سرزمین فقط تماشاگر میدان نیستند... زنان ما روایت‌گر میدان خیابان‌اند.»
آن‌ها با دست‌هایشان، با صبوری‌شان، با کارهای کوچکی که بوی ایستادگی می‌دهد، قصه‌ی شهر را می‌نویسند؛ قصه‌ای که نه در کتاب‌ها، که در همین خیابان‌ها، در نور یک چراغ ساده و صدای آرام یک چرخ خیاطی روایت می‌شود.

مهتا صانعی
#روایت_نویسی#حكمرانی#کانون_فرهنگی_اسرا

┄┅┅┅❀