بین سالهای ۲۰۰ تا ۹۰۰ میلادی، دندانپزشکان تمدن مایا سوراخهای کوچکی روی دندانها ایجاد میکردند و سنگهای زینتی مانند یشم و پیریت را با چسبهایی بسیار مقاوم درون آنها قرار میدادند.
در پژوهشی که سال ۲۰۲۲ در مجله Journal of Archaeological Science: Reports منتشر شد، دانشمندان بقایای چسب روی هشت دندان باستانی را بررسی کردند و حدود ۱۵۰ ترکیب آلی مختلف شناسایی کردند.
آنها دریافتند که در ساخت این چسبها از مواد گیاهی، از جمله صمغ درخت کاج و ترکیباتی از گیاهان با خواص احتمالی ضدباکتری، ضدقارچ و ضدالتهاب استفاده شده است.
برخی از این مواد ممکن است علاوه بر محکم نگه داشتن سنگهای زینتی، از دندانها در برابر باکتریهای مضر نیز محافظت کرده باشند. البته تأثیر درمانی واقعی این مواد در پژوهش بررسی نشده است.
این کشف نشان میدهد که دندانپزشکی در تمدن باستانی مایا تا چه اندازه پیشرفته بوده و مردم آن زمان چگونه برای زیباسازی دندانهای خود از مواد طبیعی با فواید احتمالی برای سلامت استفاده میکردند.
منبع:
Hernández-Bolio G, et al. Journal of Archaeological Science: Reports. 2022;43:103435.
@fahim_tebFahimteb.com
۴۷
۳:۴۷
خارج کردن بیش از ۳۰۰ سنگ از کلیه دختر ۲۰ سالهای که بهجای آب، بابلتی مینوشید!
یک اتفاق عجیب پزشکی در تایوان نشان داد که جایگزین کردن آب با نوشیدنیهای شیرین چقدر میتواند خطرناک باشد.
دختری ۲۰ ساله به نام شیائو یو که سالها بهجای آب، تقریباً فقط چای شیرین حبابدار (بابلتی) مینوشید، به دلیل کمردرد شدید و تب بالا به بیمارستان چیمی در شهر تاینان مراجعه کرد.
پزشکان پس از تصویربرداری متوجه شدند که کلیه راست او بهشدت متورم شده و صدها سنگ در آن تشکیل شده است. اندازه بعضی از این سنگها به ۲ سانتیمتر میرسید.
پزشکان با یک روش جراحی کمتهاجمی، بیش از ۳۰۰ سنگ را از کلیه او خارج کردند. آنها ظاهر سنگها را به نانهای بخارپز کوچک تشبیه کردند.
دکتر لیم چیهیانگ، متخصص اورولوژی، توضیح داد که مصرف مداوم بابلتی بهجای آب باعث شده بود بدن این دختر برای مدت طولانی با کمآبی روبهرو باشد و ادرارش بیش از حد غلیظ شود.
در این شرایط، موادی مانند کلسیم و اگزالات راحتتر در کلیه جمع میشوند و بهتدریج سنگ تشکیل میدهند.
اگرچه سنگ کلیه در مردان مسن شایعتر است، این اتفاق نشان میدهد که جوانان نیز ممکن است دچار سنگ کلیه شدید شوند. در تایوان، حدود ۹٫۶ تا ۱۰ درصد مردم در طول زندگی خود در معرض خطر ابتلا به سنگ کلیه هستند.
نوشیدنیهای شیرین مانند بابلتی، بهویژه اگر بهطور مداوم جای آب را بگیرند، میتوانند خطر تشکیل سنگ کلیه را افزایش دهند. مصرف زیاد قند و برخی مواد مانند فسفات و اگزالات نیز ممکن است در این مشکل نقش داشته باشد.
نوشیدن آب کافی و انتخاب آب ساده بهعنوان نوشیدنی اصلی روزانه، یکی از بهترین راههای پیشگیری از سنگ کلیه است.
منبع:
Chi Mei Medical Centre (2023). 20-year-old woman has 300 kidney stones removed after years of replacing water with bubble tea.
@fahim_tebFahimteb.com
یک اتفاق عجیب پزشکی در تایوان نشان داد که جایگزین کردن آب با نوشیدنیهای شیرین چقدر میتواند خطرناک باشد.
دختری ۲۰ ساله به نام شیائو یو که سالها بهجای آب، تقریباً فقط چای شیرین حبابدار (بابلتی) مینوشید، به دلیل کمردرد شدید و تب بالا به بیمارستان چیمی در شهر تاینان مراجعه کرد.
پزشکان پس از تصویربرداری متوجه شدند که کلیه راست او بهشدت متورم شده و صدها سنگ در آن تشکیل شده است. اندازه بعضی از این سنگها به ۲ سانتیمتر میرسید.
پزشکان با یک روش جراحی کمتهاجمی، بیش از ۳۰۰ سنگ را از کلیه او خارج کردند. آنها ظاهر سنگها را به نانهای بخارپز کوچک تشبیه کردند.
دکتر لیم چیهیانگ، متخصص اورولوژی، توضیح داد که مصرف مداوم بابلتی بهجای آب باعث شده بود بدن این دختر برای مدت طولانی با کمآبی روبهرو باشد و ادرارش بیش از حد غلیظ شود.
در این شرایط، موادی مانند کلسیم و اگزالات راحتتر در کلیه جمع میشوند و بهتدریج سنگ تشکیل میدهند.
اگرچه سنگ کلیه در مردان مسن شایعتر است، این اتفاق نشان میدهد که جوانان نیز ممکن است دچار سنگ کلیه شدید شوند. در تایوان، حدود ۹٫۶ تا ۱۰ درصد مردم در طول زندگی خود در معرض خطر ابتلا به سنگ کلیه هستند.
نوشیدنیهای شیرین مانند بابلتی، بهویژه اگر بهطور مداوم جای آب را بگیرند، میتوانند خطر تشکیل سنگ کلیه را افزایش دهند. مصرف زیاد قند و برخی مواد مانند فسفات و اگزالات نیز ممکن است در این مشکل نقش داشته باشد.
نوشیدن آب کافی و انتخاب آب ساده بهعنوان نوشیدنی اصلی روزانه، یکی از بهترین راههای پیشگیری از سنگ کلیه است.
منبع:
Chi Mei Medical Centre (2023). 20-year-old woman has 300 kidney stones removed after years of replacing water with bubble tea.
@fahim_tebFahimteb.com
۵۵
۱۵:۴۳
🟡بستن کراوات جریان خون به مغز را تا ۷٫۵ درصد کاهش میدهد!
منبع: مرکز پزشکی دانشگاه شلسویگ-هولشتاین آلمان
@fahim_tebFahimteb.com
منبع: مرکز پزشکی دانشگاه شلسویگ-هولشتاین آلمان
@fahim_tebFahimteb.com
۵۶
۵:۱۸
مردی که پزشکان مرگ مغزی او را اعلام کردند، اما دوباره به زندگی برگشت!
در نوامبر سال ۲۰۰۷، زک دانلپ، جوان ۲۱ ساله آمریکایی، در بیمارستانی در شهر ویچیتا فالز ایالت تگزاس دچار مرگ مغزی تشخیص داده شد.
پزشکان به خانوادهاش گفتند که دیگر امیدی به بهبودی او نیست. خانواده نیز با اهدای اعضای بدنش موافقت کردند و تیم پیوند آماده بود تا با بالگرد به بیمارستان بیاید.
اما ناگهان اتفاقی افتاد که همهچیز را تغییر داد.
یکی از پسرعموهای زک که پرستار بود، چاقوی جیبی خود را برداشت و بهآرامی روی کف پای او کشید.
زک پایش را عقب کشید!
یکی دیگر از بستگانش نیز ناخن دست او را محکم فشار داد. این بار زک دستش را حرکت داد و دست آن فرد را کنار زد.
خانواده بلافاصله درباره تشخیص پزشکان دچار تردید شدند.
زک اهل شهر فردریک در ایالت اوکلاهما بود. او هنگام رانندگی با یک وسیله نقلیه چهارچرخ تفریحی (ATV)، برای جلوگیری از برخورد با فردی مسیرش را تغییر داده بود. وسیله واژگون شد و زک با سر به آسفالت برخورد کرد. او کلاه ایمنی نداشت.
آسیبهایش آنقدر شدید بود که پزشکان به مادرش گفتند بافت مغز از گوش او بیرون زده است.
حدود ۳۶ ساعت بعد، یک اسکن پزشکی برای بررسی جریان خون مغز انجام شد. نتیجه اسکن به این صورت تفسیر شد که دیگر خونی به مغز او نمیرسد.
پزشکان تشخیص دادند که زک معیارهای مرگ مغزی را دارد و از خانوادهاش درباره اهدای اعضای بدن سؤال کردند.
اما حرکتهایی که بستگانش دیده بودند، باعث شد روند اهدای عضو متوقف شود.
زک پنج هفته در بیمارستان بستری بود و سپس به یک مرکز توانبخشی در اوکلاهما سیتی منتقل شد.
نکته شگفتانگیز این بود که تنها ۴۸ روز پس از حادثه، زک توانست با پای خودش از مرکز درمانی خارج شود.
او بعدها گفت که صدای پزشکی را شنیده بود که مرگش را اعلام میکرد. زک میگفت در آن لحظه بسیار عصبانی شده بود، اما نمیتوانست چیزی بگوید یا با دیگران ارتباط برقرار کند.
ماجرای او همچنان پرسشهای زیادی ایجاد کرده است.
در سال ۲۰۲۵، یک بررسی پزشکی دوباره شرایط تشخیص مرگ مغزی زک را بررسی کرد.
نویسندگان این بررسی به چند مشکل در ارزیابی اولیه اشاره کردند؛ از جمله اینکه آزمایش قطع تنفس (تست آپنه) کامل انجام نشده بود و زک بهطور مداوم داروی آرامبخش پروپوفول دریافت میکرد.
این بررسی تأکید کرد که تشخیص مرگ مغزی باید طبق دستورالعملهای دقیق پزشکی انجام شود و نتایج اسکن جریان خون مغز نیز باید با دقت تفسیر شوند.
مرگ مغزی یک تشخیص رسمی پزشکی است و با کما یا بیهوشی تفاوت دارد. برای تأیید آن باید آزمایشهای دقیقی انجام شود تا از بین رفتن دائمی تمام عملکردهای مغز مشخص شود.
داستان زک بسیار عجیب است، اما اهمیت رعایت این اصول پزشکی را هم نشان میدهد؛ بهویژه زمانی که قرار است درباره اهدای اعضای بدن تصمیم گرفته شود.
خانواده زک فکر میکردند برای همیشه با او خداحافظی میکنند، اما حرکتهای او مسیر این داستان را کاملاً تغییر داد.
@fahim_tebFahimteb.com
در نوامبر سال ۲۰۰۷، زک دانلپ، جوان ۲۱ ساله آمریکایی، در بیمارستانی در شهر ویچیتا فالز ایالت تگزاس دچار مرگ مغزی تشخیص داده شد.
پزشکان به خانوادهاش گفتند که دیگر امیدی به بهبودی او نیست. خانواده نیز با اهدای اعضای بدنش موافقت کردند و تیم پیوند آماده بود تا با بالگرد به بیمارستان بیاید.
اما ناگهان اتفاقی افتاد که همهچیز را تغییر داد.
یکی از پسرعموهای زک که پرستار بود، چاقوی جیبی خود را برداشت و بهآرامی روی کف پای او کشید.
زک پایش را عقب کشید!
یکی دیگر از بستگانش نیز ناخن دست او را محکم فشار داد. این بار زک دستش را حرکت داد و دست آن فرد را کنار زد.
خانواده بلافاصله درباره تشخیص پزشکان دچار تردید شدند.
زک اهل شهر فردریک در ایالت اوکلاهما بود. او هنگام رانندگی با یک وسیله نقلیه چهارچرخ تفریحی (ATV)، برای جلوگیری از برخورد با فردی مسیرش را تغییر داده بود. وسیله واژگون شد و زک با سر به آسفالت برخورد کرد. او کلاه ایمنی نداشت.
آسیبهایش آنقدر شدید بود که پزشکان به مادرش گفتند بافت مغز از گوش او بیرون زده است.
حدود ۳۶ ساعت بعد، یک اسکن پزشکی برای بررسی جریان خون مغز انجام شد. نتیجه اسکن به این صورت تفسیر شد که دیگر خونی به مغز او نمیرسد.
پزشکان تشخیص دادند که زک معیارهای مرگ مغزی را دارد و از خانوادهاش درباره اهدای اعضای بدن سؤال کردند.
اما حرکتهایی که بستگانش دیده بودند، باعث شد روند اهدای عضو متوقف شود.
زک پنج هفته در بیمارستان بستری بود و سپس به یک مرکز توانبخشی در اوکلاهما سیتی منتقل شد.
نکته شگفتانگیز این بود که تنها ۴۸ روز پس از حادثه، زک توانست با پای خودش از مرکز درمانی خارج شود.
او بعدها گفت که صدای پزشکی را شنیده بود که مرگش را اعلام میکرد. زک میگفت در آن لحظه بسیار عصبانی شده بود، اما نمیتوانست چیزی بگوید یا با دیگران ارتباط برقرار کند.
ماجرای او همچنان پرسشهای زیادی ایجاد کرده است.
در سال ۲۰۲۵، یک بررسی پزشکی دوباره شرایط تشخیص مرگ مغزی زک را بررسی کرد.
نویسندگان این بررسی به چند مشکل در ارزیابی اولیه اشاره کردند؛ از جمله اینکه آزمایش قطع تنفس (تست آپنه) کامل انجام نشده بود و زک بهطور مداوم داروی آرامبخش پروپوفول دریافت میکرد.
این بررسی تأکید کرد که تشخیص مرگ مغزی باید طبق دستورالعملهای دقیق پزشکی انجام شود و نتایج اسکن جریان خون مغز نیز باید با دقت تفسیر شوند.
مرگ مغزی یک تشخیص رسمی پزشکی است و با کما یا بیهوشی تفاوت دارد. برای تأیید آن باید آزمایشهای دقیقی انجام شود تا از بین رفتن دائمی تمام عملکردهای مغز مشخص شود.
داستان زک بسیار عجیب است، اما اهمیت رعایت این اصول پزشکی را هم نشان میدهد؛ بهویژه زمانی که قرار است درباره اهدای اعضای بدن تصمیم گرفته شود.
خانواده زک فکر میکردند برای همیشه با او خداحافظی میکنند، اما حرکتهای او مسیر این داستان را کاملاً تغییر داد.
@fahim_tebFahimteb.com
۵۰
۱۳:۳۶
داستان مردی که خودش آپاندیسش را جراحی کرد
دکتر لئونید روگوزوف از سپتامبر ۱۹۶۰ تا اکتبر ۱۹۶۲ در یکی از ایستگاههای تحقیقاتی شوروی به نام نوولازارفسکایا در قطب جنوب مشغول کار بود.
در زمستان سال ۱۹۶۱، او دچار ضعف، حالت تهوع و تب شد. مدتی بعد، درد در قسمت پایین و سمت راست شکمش شروع شد.
درمانهای اولیه هیچ فایدهای نداشتند. خیلی زود نشانههای التهاب پرده داخلی شکم ظاهر شد و حالش بهشدت بدتر شد.
نزدیکترین ایستگاه تحقیقاتی شوروی بیش از ۱۶۰۰ کیلومتر با او فاصله داشت. ایستگاههای کشورهای دیگر هم هواپیمایی برای کمک نداشتند. حتی اگر هواپیمایی پیدا میشد، کولاک شدید اجازه فرود نمیداد.
روگوزوف هیچ راه دیگری نداشت؛ باید خودش را جراحی میکرد.
ساعت ۲ بامداد اول ماه مه، عمل را شروع کرد. یک راننده و یک هواشناس کنارش بودند و کمکش میکردند. آنها وسایل جراحی را به دستش میدادند و آینهای مقابلش نگه میداشتند تا بتواند قسمتهایی را که نمیدید، مشاهده کند.
پس از جراحی، التهاب شکمش کمکم کاهش یافت و حالش بهتر شد.
حدود دو هفته بعد، روگوزوف دوباره به کارهای معمول خود برگشت.
@fahim_tebFahimteb.com
دکتر لئونید روگوزوف از سپتامبر ۱۹۶۰ تا اکتبر ۱۹۶۲ در یکی از ایستگاههای تحقیقاتی شوروی به نام نوولازارفسکایا در قطب جنوب مشغول کار بود.
در زمستان سال ۱۹۶۱، او دچار ضعف، حالت تهوع و تب شد. مدتی بعد، درد در قسمت پایین و سمت راست شکمش شروع شد.
درمانهای اولیه هیچ فایدهای نداشتند. خیلی زود نشانههای التهاب پرده داخلی شکم ظاهر شد و حالش بهشدت بدتر شد.
نزدیکترین ایستگاه تحقیقاتی شوروی بیش از ۱۶۰۰ کیلومتر با او فاصله داشت. ایستگاههای کشورهای دیگر هم هواپیمایی برای کمک نداشتند. حتی اگر هواپیمایی پیدا میشد، کولاک شدید اجازه فرود نمیداد.
روگوزوف هیچ راه دیگری نداشت؛ باید خودش را جراحی میکرد.
ساعت ۲ بامداد اول ماه مه، عمل را شروع کرد. یک راننده و یک هواشناس کنارش بودند و کمکش میکردند. آنها وسایل جراحی را به دستش میدادند و آینهای مقابلش نگه میداشتند تا بتواند قسمتهایی را که نمیدید، مشاهده کند.
پس از جراحی، التهاب شکمش کمکم کاهش یافت و حالش بهتر شد.
حدود دو هفته بعد، روگوزوف دوباره به کارهای معمول خود برگشت.
@fahim_tebFahimteb.com
۳۵
۱۶:۲۷
وقتی دولت آمریکا الکل را عمداً سمی کرد
شب کریسمس سال ۱۹۲۶، بخشهای بیمارستان بلویو در نیویورک پر از بیمارانی شد که تشنج میکردند، بیناییشان را از دست میدادند و جان میباختند. ماده سمی موجود در خون آنها به دستور دولت آمریکا به الکل اضافه شده بود.
در آن زمان، تولید و فروش مشروبات الکلی در آمریکا ممنوع بود، اما مردم همچنان الکل مصرف میکردند. قاچاقچیان سالانه حدود ۶۰ میلیون گالن الکل صنعتی را که برای تولید رنگ، سوخت و حلالها استفاده میشد، میدزدیدند و با تقطیر دوباره، آن را به مشروبات الکلی مانند جین تبدیل میکردند.
به همین دلیل، وزارت خزانهداری آمریکا در سال ۱۹۲۶ تصمیم گرفت الکلهای صنعتیِ سرقتشده را کشنده کند. این وزارتخانه به تولیدکنندگان دستور داد مواد سمی به الکل اضافه کنند. مهمترین آنها متانول بود؛ مادهای که میتواند ابتدا باعث نابینایی و سپس مرگ شود. مقدار متانول اضافهشده گاهی به ۱۰ درصد حجم الکل میرسید.
در شب کریسمس همان سال، ۶۰ نفر بر اثر مسمومیت به بیمارستان بلویو منتقل شدند. تا روز کریسمس، هشت نفر جان باختند و طی چند روز بعد، شمار قربانیان به بیش از ۲۰ نفر رسید.
در همان سال، تنها در نیویورک حدود ۱۲۰۰ نفر بر اثر مصرف الکل مسموم شدند و ۴۰۰ نفر جان خود را از دست دادند. سال بعد، شمار قربانیان به ۷۰۰ نفر رسید.
روز ۲۸ دسامبر، چارلز نوریس، رئیس پزشکی قانونی نیویورک، خبرنگاران را دعوت کرد و گفت دولت بهخوبی میداند که سمی کردن الکل باعث نشده مردم نوشیدن را کنار بگذارند، اما همچنان به این کار ادامه میدهد.
او این سیاست را «آزمایش ملی برای نابودی انسانها» نامید.
در مقابل، رئیس اتحادیه مبارزه با مشروبات الکلی اعلام کرد هر کسی که الکل صنعتی مینوشد، آگاهانه دست به خودکشی میزند.
وزارت خزانهداری آمریکا تا پایان دوران ممنوعیت الکل در سال ۱۹۳۳ به سمی کردن آن ادامه داد. برآورد رایج این است که حدود ۱۰ هزار نفر بر اثر این سیاست جان باختند.
این مرگومیرها زمانی متوقف شد که مردم توانستند دوباره مشروبات الکلیای بخرند که کسی مواد سمی به آنها اضافه نکرده بود؛ نه به این دلیل که مسئولان از تصمیم خود منصرف شده بودند.
وقتی دولتی تصمیم میگیرد مردم حق مصرف چه چیزی را ندارند، ممکن است برای اجرای آن قانون تا حد باورنکردنی پیش برود، پیش از آنکه بپذیرد مشکل از خود قانون است.
در سال ۱۹۲۶، این سختگیری تا جایی پیش رفت که پای متانول به میان آمد.
@fahim_tebFahimteb.com
شب کریسمس سال ۱۹۲۶، بخشهای بیمارستان بلویو در نیویورک پر از بیمارانی شد که تشنج میکردند، بیناییشان را از دست میدادند و جان میباختند. ماده سمی موجود در خون آنها به دستور دولت آمریکا به الکل اضافه شده بود.
در آن زمان، تولید و فروش مشروبات الکلی در آمریکا ممنوع بود، اما مردم همچنان الکل مصرف میکردند. قاچاقچیان سالانه حدود ۶۰ میلیون گالن الکل صنعتی را که برای تولید رنگ، سوخت و حلالها استفاده میشد، میدزدیدند و با تقطیر دوباره، آن را به مشروبات الکلی مانند جین تبدیل میکردند.
به همین دلیل، وزارت خزانهداری آمریکا در سال ۱۹۲۶ تصمیم گرفت الکلهای صنعتیِ سرقتشده را کشنده کند. این وزارتخانه به تولیدکنندگان دستور داد مواد سمی به الکل اضافه کنند. مهمترین آنها متانول بود؛ مادهای که میتواند ابتدا باعث نابینایی و سپس مرگ شود. مقدار متانول اضافهشده گاهی به ۱۰ درصد حجم الکل میرسید.
در شب کریسمس همان سال، ۶۰ نفر بر اثر مسمومیت به بیمارستان بلویو منتقل شدند. تا روز کریسمس، هشت نفر جان باختند و طی چند روز بعد، شمار قربانیان به بیش از ۲۰ نفر رسید.
در همان سال، تنها در نیویورک حدود ۱۲۰۰ نفر بر اثر مصرف الکل مسموم شدند و ۴۰۰ نفر جان خود را از دست دادند. سال بعد، شمار قربانیان به ۷۰۰ نفر رسید.
روز ۲۸ دسامبر، چارلز نوریس، رئیس پزشکی قانونی نیویورک، خبرنگاران را دعوت کرد و گفت دولت بهخوبی میداند که سمی کردن الکل باعث نشده مردم نوشیدن را کنار بگذارند، اما همچنان به این کار ادامه میدهد.
او این سیاست را «آزمایش ملی برای نابودی انسانها» نامید.
در مقابل، رئیس اتحادیه مبارزه با مشروبات الکلی اعلام کرد هر کسی که الکل صنعتی مینوشد، آگاهانه دست به خودکشی میزند.
وزارت خزانهداری آمریکا تا پایان دوران ممنوعیت الکل در سال ۱۹۳۳ به سمی کردن آن ادامه داد. برآورد رایج این است که حدود ۱۰ هزار نفر بر اثر این سیاست جان باختند.
این مرگومیرها زمانی متوقف شد که مردم توانستند دوباره مشروبات الکلیای بخرند که کسی مواد سمی به آنها اضافه نکرده بود؛ نه به این دلیل که مسئولان از تصمیم خود منصرف شده بودند.
وقتی دولتی تصمیم میگیرد مردم حق مصرف چه چیزی را ندارند، ممکن است برای اجرای آن قانون تا حد باورنکردنی پیش برود، پیش از آنکه بپذیرد مشکل از خود قانون است.
در سال ۱۹۲۶، این سختگیری تا جایی پیش رفت که پای متانول به میان آمد.
@fahim_tebFahimteb.com
۴۱
۳:۴۸
🟡زنی در هنگکنگ پس از یک دوره یبوست شدید که به وضعیت خطرناکی تبدیل شد، خاطرات ۱۰ سال از زندگی خود را از دست داد.
ماجرا با یک یبوست معمولی شروع شد، اما زمانی که زن هنگام دفع بیش از حد به خود فشار آورد، اتفاق پزشکی نادری رخ داد. فشار شدید باعث شد او ناگهان دچار نوعی اختلال حافظه شود که حدود هشت ساعت طول کشید. خانوادهاش که بهشدت نگران شده بودند، او را فوراً به بیمارستان رساندند.
پزشکان تشخیص دادند که او دچار فراموشی گذرای سراسری (Transient Global Amnesia) شده است؛ وضعیتی موقتی که در آن افزایش ناگهانی فشار داخلی بدن میتواند برای مدت کوتاهی جریان خون و اکسیژنرسانی به مغز را از طریق سیاهرگهای گردنی مختل کند.
پس از یک شب تحت نظر بودن در بیمارستان، زن کاملاً بهبود یافت و تمام خاطراتش بازگشت؛ هرچند از خود آن اتفاق ترسناک هیچ خاطرهای نداشت.
این مورد نادر نشان میدهد که فشار شدید جسمی میتواند بر عملکرد مغز تأثیر بگذارد؛ اتفاقی شبیه به حالتی که به آن «بیهوشی وزنهبرداران» میگویند. چنین وضعیتی ممکن است بر اثر هر عاملی که باعث افزایش ناگهانی فشار خون شود، رخ دهد؛ از جمله بلند کردن اجسام سنگین، استرس عاطفی شدید یا حتی شنا در آب سرد.
اگرچه فراموشی گذرای سراسری معمولاً بیخطر و کوتاهمدت است، پزشکان بر اهمیت سلامت قلب، عروق و مغز تأکید میکنند. آنها توصیه میکنند برای پیشگیری از چنین اختلالات ناگهانی در عملکرد بدن، رژیم غذایی پرفیبر داشته باشید، آب کافی بنوشید و از زور زدن یا فشار آوردن بیش از حد به بدن خودداری کنید.
منبع: جوشی، اس. (۲۹ مه ۲۰۱۹). «یبوست یک زن در هنگکنگ ممکن است باعث فراموشی او شده باشد.» مجله Vice
@fahim_tebFahimteb.com
ماجرا با یک یبوست معمولی شروع شد، اما زمانی که زن هنگام دفع بیش از حد به خود فشار آورد، اتفاق پزشکی نادری رخ داد. فشار شدید باعث شد او ناگهان دچار نوعی اختلال حافظه شود که حدود هشت ساعت طول کشید. خانوادهاش که بهشدت نگران شده بودند، او را فوراً به بیمارستان رساندند.
پزشکان تشخیص دادند که او دچار فراموشی گذرای سراسری (Transient Global Amnesia) شده است؛ وضعیتی موقتی که در آن افزایش ناگهانی فشار داخلی بدن میتواند برای مدت کوتاهی جریان خون و اکسیژنرسانی به مغز را از طریق سیاهرگهای گردنی مختل کند.
پس از یک شب تحت نظر بودن در بیمارستان، زن کاملاً بهبود یافت و تمام خاطراتش بازگشت؛ هرچند از خود آن اتفاق ترسناک هیچ خاطرهای نداشت.
این مورد نادر نشان میدهد که فشار شدید جسمی میتواند بر عملکرد مغز تأثیر بگذارد؛ اتفاقی شبیه به حالتی که به آن «بیهوشی وزنهبرداران» میگویند. چنین وضعیتی ممکن است بر اثر هر عاملی که باعث افزایش ناگهانی فشار خون شود، رخ دهد؛ از جمله بلند کردن اجسام سنگین، استرس عاطفی شدید یا حتی شنا در آب سرد.
اگرچه فراموشی گذرای سراسری معمولاً بیخطر و کوتاهمدت است، پزشکان بر اهمیت سلامت قلب، عروق و مغز تأکید میکنند. آنها توصیه میکنند برای پیشگیری از چنین اختلالات ناگهانی در عملکرد بدن، رژیم غذایی پرفیبر داشته باشید، آب کافی بنوشید و از زور زدن یا فشار آوردن بیش از حد به بدن خودداری کنید.
منبع: جوشی، اس. (۲۹ مه ۲۰۱۹). «یبوست یک زن در هنگکنگ ممکن است باعث فراموشی او شده باشد.» مجله Vice
@fahim_tebFahimteb.com
۳۰
۱۷:۴۰
مری بئاتریس کنر خالق «کمربند بهداشتی مخصوص دوران قاعدگی»: شکل اولیه نوار بهداشتیهای بزرگ و چسبدار امروزی
اختراع او از نظر بسیاری، نخستین نمونه از وسایل بهداشتی مدرن برای دوران قاعدگی به شمار میرود و راه را برای تولید نوار بهداشتیهای امروزی هموار کرد.
@fahim_tebFahimteb.com
اختراع او از نظر بسیاری، نخستین نمونه از وسایل بهداشتی مدرن برای دوران قاعدگی به شمار میرود و راه را برای تولید نوار بهداشتیهای امروزی هموار کرد.
@fahim_tebFahimteb.com
۱۵
۱۳:۰۱
۲۳
۱۳:۰۱
آزمایشهای مرتبط با عملکرد تیروئید و نقش هرکدام در بدن:
TSH: نشاندهنده پیامهای هورمونی غده هیپوفیز برای تنظیم فعالیت تیروئید.
Free T3 (هورمون T3 آزاد): شکل فعال هورمون تیروئید.
Free T4 (هورمون T4 آزاد): هورمون تیروئید موجود در گردش خون.
TPO Antibodies (آنتیبادی ضد TPO): یکی از نشانگرهای بیماری هاشیموتو.
Tg Antibodies (آنتیبادی ضد تیروگلوبولین): نشانگر خودایمنی تیروئید.
Ferritin (فریتین): نشاندهنده ذخایر آهن بدن.
Iron Saturation (درصد اشباع ترانسفرین): نشاندهنده میزان آهن متصل به ترانسفرین و در دسترس بودن آهن.
Vitamin D (ویتامین D): مؤثر در سلامت استخوانها و عملکرد سیستم ایمنی.
Vitamin B12 (ویتامین B12): ضروری برای سلامت سیستم عصبی و تولید سلولهای خونی.
Selenium (سلنیوم): نقش مهمی در سوختوساز هورمونهای تیروئید دارد.
کمکاری یا پرکاری تیروئید فقط به عدد TSH محدود نمیشود.
ابزار تفسیر آزمایش TSH فهیم طب (رایگان):
https://fahimteb.com/tsh-blood-test/
@fahim_tebfahimteb.com
TSH: نشاندهنده پیامهای هورمونی غده هیپوفیز برای تنظیم فعالیت تیروئید.
Free T3 (هورمون T3 آزاد): شکل فعال هورمون تیروئید.
Free T4 (هورمون T4 آزاد): هورمون تیروئید موجود در گردش خون.
TPO Antibodies (آنتیبادی ضد TPO): یکی از نشانگرهای بیماری هاشیموتو.
Tg Antibodies (آنتیبادی ضد تیروگلوبولین): نشانگر خودایمنی تیروئید.
Ferritin (فریتین): نشاندهنده ذخایر آهن بدن.
Iron Saturation (درصد اشباع ترانسفرین): نشاندهنده میزان آهن متصل به ترانسفرین و در دسترس بودن آهن.
Vitamin D (ویتامین D): مؤثر در سلامت استخوانها و عملکرد سیستم ایمنی.
Vitamin B12 (ویتامین B12): ضروری برای سلامت سیستم عصبی و تولید سلولهای خونی.
Selenium (سلنیوم): نقش مهمی در سوختوساز هورمونهای تیروئید دارد.
کمکاری یا پرکاری تیروئید فقط به عدد TSH محدود نمیشود.
ابزار تفسیر آزمایش TSH فهیم طب (رایگان):
https://fahimteb.com/tsh-blood-test/
@fahim_tebfahimteb.com
۱۰
۶:۵۷