ایالاس سندرم ویرانگرِ «بیش از حد مستقل بودن»این افراد غالباً از دوران کودکی یاد گرفتهاند که برای دوستداشتنی بودن و پذیرفته شدن، باید همیشه قوی باشند و نیازی به کمک نداشته باشند. آنها احساساتی مانند غم، درد، ترس و به ویژه خشم را به قدری در خود سرکوب کردهاند که گویی اصلاً چنین مفاهیمی در وجودشان تعریف نشده است.وقتی روان انسان، تمامِ مکانیزمهای ابرازِ ناراحتی و درخواست کمک را خاموش میکند تا فقط وجههی «خوب و قوی» را زنده نگه دارد، بدن در نهایت زیر این بارِ سنگین تسلیم میشود. #وقتی_بدن_نه_می_گوید #گبور_متهhttps://ble.ir/faramehrclinic
به ما یاد داده اند که هر چقدر بیشتر زیر فشار طاقت بیاوریم آدم ارزشمندتری هستیم انگار اضطراب هایمان مدال های افتخاری هستند که باید به سینه بزنیم.اما بین تاب آوری واقعی و تاب آوری سمی مرز باریکی به اندازه سلامتی روان ما وجود دارد.تاب آوری واقعی یعنی حق «فروریختن»قدرت واقعی در این نیست که هیچ وقت نشکنی قدرت در این است که بدانی کی وقت ایستادن است.استراحت کردن در میانه ی بحران خیانت به آرمانها یا تنبلی نیست استراتژی بقاست.مرز گذاشتن برای اخبار و آدمهای سمی خودخواهی نیستمراقبت از آخرین ذرات باقی مانده ی توان توست.تاب آوری سمی تو را فرسوده میکند تا از پا بیفتیتاب آوری واقعی به تو اجازه میدهد که گاهی ضعیف باشی سوگواری کنی و از نفس بیفتی تا بتوانی دوباره بلند شویhttps://ble.ir/faramehrclinic
باب مارلی یه جمله خیلی قشنگ داره که میگه:
«حقیقت این است که هر انسانی تو را خواهد رنجاند، فقط باید آنهایی را پیدا کنی که ارزش این را داشته باشند که به خاطرشان رنج بکشی...»واقعاً درسته
https://ble.ir/faramehrclinic
باجگیری عاطفی؛ وقتی محبت، ابزار کنترل میشود تا به حال کسی به شما گفته است:«اگر دوستم داشتی، این کار را میکردی.»یا«بعد از این همه زحمتی که برایت کشیدم، این حقم نبود.» در روانشناسی، به استفاده از احساس گناه، ترس یا تعهد برای وادار کردن دیگری به انجام خواستهها، باجگیری عاطفی (Emotional Blackmail) گفته میشود. در این الگو، فرد به جای گفتوگوی مستقیم، تلاش میکند با ایجاد احساس گناه یا ترس از دست دادن رابطه، طرف مقابل را تحت فشار قرار دهد. این رفتار ممکن است بین والد و فرزند، زن و شوهر یا حتی خواهر و برادرها دیده شود و همیشه هم آگاهانه نیست. ادامه این الگو بهتدریج عزتنفس را کاهش میدهد و باعث میشود فرد به جای تصمیمگیری بر اساس خواسته واقعی خود، فقط برای اجتناب از احساس گناه یا تنش، تسلیم شود. محبت سالم، آزادی انتخاب را از بین نمیبرد. اگر برای دوست داشته شدن مجبور باشیم همیشه خواستههای دیگران را بپذیریم، احتمالاً رابطه از مسیر سالم خود فاصله گرفته است.منابع:
Forward, S. (1997). Emotional Blackmail.Nichols, M. P. (2021). Family Therapy: Concepts and Methods.
https://ble.ir/faramehrclinic
مثلثسازی (Triangulation)؛ وقتی فرزند وارد اختلافهای والدین میشود فرض کنید زن و شوهری به جای اینکه اختلافشان را با یکدیگر حل کنند، یکی از فرزندان را وارد ماجرا میکنند.مادر از فرزندش میخواهد رفتار پدر را قضاوت کند.پدر از فرزند میخواهد پیامش را به مادر برساند.یا هر دو تلاش میکنند فرزند را به سمت خودشان بکشانند.در نگاه اول، شاید این رفتار فقط یک درد دل ساده به نظر برسد؛ اما در خانوادهدرمانی، این الگو «مثلثسازی» (Triangulation) نام دارد. موری بوئن، بنیانگذار نظریه سیستمهای خانواده، معتقد بود وقتی تنش بین دو نفر زیاد میشود، آنها گاهی برای کاهش اضطراب، نفر سومی را وارد رابطه میکنند. این نفر سوم ممکن است فرزند، مادربزرگ، خواهر، برادر یا حتی یک دوست باشد. در کوتاهمدت، این کار ممکن است فشار بین دو نفر را کمتر کند؛ اما در بلندمدت، مشکل اصلی حل نمیشود و فقط به شکل دیگری ادامه پیدا میکند. یکی از شایعترین انواع مثلثسازی، وارد کردن کودک به اختلافهای زناشویی است. در این شرایط، کودک احساس میکند باید بین پدر و مادر یکی را انتخاب کند یا مسئول آرام کردن خانواده باشد. پژوهشها نشان میدهد کودکانی که بهطور مداوم درگیر تعارضهای والدین میشوند، بیشتر در معرض اضطراب، احساس گناه، افسردگی، مشکلات رفتاری و دشواری در برقراری روابط عاطفی سالم در آینده قرار دارند. گاهی این کودکان در بزرگسالی نیز احساس میکنند همیشه باید نقش «میانجی» یا «نجاتدهنده» دیگران را بازی کنند و نیازهای خود را نادیده بگیرند. خانواده سالم به این معنا نیست که هیچ اختلافی وجود نداشته باشد؛ بلکه یعنی اختلافها تا حد امکان بین همان افرادی که به آن مربوط هستند، حل شوند و بار هیجانی آن بر دوش فرزندان گذاشته نشود. اگر هنگام اختلاف با همسرتان، احساس کردید میخواهید فرزندتان را وارد ماجرا کنید، از خود بپرسید:«آیا دارم از فرزندم کمک میگیرم، یا ناخواسته او را وارد مسئلهای میکنم که مسئولیتش بر عهده بزرگسالان است؟» منابع:Bowen, M. (1978). Family Therapy in Clinical Practice.Kerr, M. E., & Bowen, M. (1988). Family Evaluation.Nichols, M. P. (2021). Family Therapy: Concepts and Methods.Davies, P. T., & Cummings, E. M. (1994). Marital Conflict and Child Adjustment.
https://ble.ir/faramehrclinic
