«
بچه های سخن چین»
نیاز به جلب توجه او را اقناع کنیدبرخی کودکان بدون هیچ نیت شومی و صرفا برای جلب‌نظر و توجه دیگران بخصوص والدین‌شان اقدام به افشای راز می‌کنند، در چنین شرایطی بهتر است برای کسب اعتماد به نفس و جلب توجه مثبت اقدامات مفیدی انجام دهید. مثلا با فعالیت‌های مثبتی چون ورزش، نقاشی، داستان‌گویی و... مانع جلب توجه منفی کودک شوید.
از سوی دیگر، در زمان‌ها و مکان‌های مختلف به طرق مختلفی چون تشویق کودک، در آغوش گرفتن، بوسیدن و نوازش کردن به کودک توجه کنید، توجه بی‌قید و شرط باعث خنثی شدن انگیزه منفی جلب توجه از طریق افشای راز می‌شود.
@farzande_maan
بچه های سخن چین»نیاز به جلب توجه او را اقناع کنیدبرخی کودکان بدون هیچ نیت شومی و صرفا برای جلب‌نظر و توجه دیگران بخصوص والدین‌شان اقدام به افشای راز می‌کنند، در چنین شرایطی بهتر است برای کسب اعتماد به نفس و جلب توجه مثبت اقدامات مفیدی انجام دهید. مثلا با فعالیت‌های مثبتی چون ورزش، نقاشی، داستان‌گویی و... مانع جلب توجه منفی کودک شوید.
از سوی دیگر، در زمان‌ها و مکان‌های مختلف به طرق مختلفی چون تشویق کودک، در آغوش گرفتن، بوسیدن و نوازش کردن به کودک توجه کنید، توجه بی‌قید و شرط باعث خنثی شدن انگیزه منفی جلب توجه از طریق افشای راز می‌شود.
@farzande_maan۳۱مراقب حرف زدنمان بافرزندانمان باشیم️درابتدای کودکی و نوجوانی، شوخی ها وپرخاشگری های کلامی مابه فرزندمان برای آنها معنایی عمیقتر از آنچه در ذهن والدین میگذرد دارد.هنگامی که والدین به کودکشان درهنگام عصبانیت میگویند «برو بمیر... یا به شوخی او را زشت یا بدترکیب خطاب کنند... یابه دیگران درحضوراو میگویند که وی فرزند ناخواسته بوده و...) اینها ممکن است برای والدین چندان مهم نباشد چون فرزندشان راجزیی ازخود میدانند.ولی این عبارات برای فرزند، به معنای «اضافی بودن ٬به درد نخور بودن و دوست نداشتنی بودن»است که آن راباور میکند و این باور بخشی از شخصیتش را شکل می دهد که تا همیشه همراه او خواهد بود.
@farzande_maan۵۱وقتی بچه‌مون بی‌احترامی می‌کنه، بیشتر از اینکه نیاز به تنبیه داشته باشه، نیاز به راهنمایی داره.بی‌احترامی کودک یا نوجوان همیشه نشونه‌ی لجبازی یا بد بودنش نیست؛ خیلی وقت‌ها یه احساس شدید و ناتمامه که بلد نیست بیانش کنه. این ۱۰ واکنش، هم شما رو خونسرد نگه می‌دارن، هم تربیت رو مؤثرتر می‌کنن:۱. آرام بمونید.وقتی دو نفر وسط طوفان‌ان، هیچ‌چیز درست پیش نمی‌ره. شما باید ساحل امن باشید.۲. احساساتش رو به رسمیت بشناسید.رد کردن بی‌احترامی، به معنی نادیده گرفتن احساسات نیست؛ یعنی مسیر درست دادن بهش.۳. ارزش و شخصیتش رو یادآوری کنید.وقتی یادش می‌افته که «من آدم محترمی‌ام»، احتمال بی‌احترامی کم‌تر می‌شه.«تو بچه‌ی باهوش و فهمیده‌ای هستی، می‌دونم بهتر از این می‌تونی حرف بزنی.»۴. مرزبندی کنید.مرزهای محترمانه یعنی "من دوستت دارم، ولی اجازه نمی‌دم باهام اینجوری حرف بزنی."۵. فرصت بازبینی بده.«حرفت رو شنیدم. حالا بیا با لحن بهتری بگو از چی ناراحتی.»۶. رفتار رو جدا از شخصیت نقد کن.با این کار عزت نفسش رو حفظ می‌کنی و مسیر تغییر رو باز می‌ذاری.۷. خودت الگوی احترام باش.بچه‌ها اون چیزی می‌شن که می‌بینن، نه اون چیزی که بهشون می‌گیم.۸. قبل از اصلاح، ارتباط بگیر.تا وقتی احساس امنیت و عشق نکنه، هیچ حرفی اثرگذار نیست.۹. مسئولیت‌پذیری رو یادش بده.یاد بگیره که انتخاب لحن هم بخشی از بلوغ عاطفیه.۱۰. تحسینش کن وقتی خوب عمل می‌کنه.بازخورد مثبت یعنی "همون رفتاری رو که دنبالشیم، تقویت کنیم." @farzande_maan۲
بیاید هر جوری شده سعی کنیم یه کوچولو انرژی و حال خوب برا کسایی که عاشقانه دوستمون دارن نگه داریم. بخصوص کودکان اطرافمون، وقتی بزرگ شدن خاطرات خوبی از ما تو ذهنشون باشه.جوری نباشه وقتی ازشون در مورد ما پرسیدن، جوابشون: دائما غر میزد، خسته بود، خواب بود، عصبی بود و... باشه.
@farzande_maan
@farzande_maan۱۰۱دوران کودکی تکرار نمی شود!بگذاریم فرزندانمان بچگی ایمنو شاد را تجربه کنند.کودکان را به دنیا نیاورده ایم تازیر بار حجمی از توقعاتمان، آرزوهایبر باد رفته ما را برآورده سازند.
ناکامی های ما، از آن ماست...
فرزندانمان را به قیمت فخر فروشی به اقوام و دوستان، تبدیل به بزرگسالانی ناخشنود نکنیم. @farzande_maan۵تنهایی آدم رو شدیدا تک‌بعدی می‌کنه. چون هیچ دیتای متفاوتی از دیدگاه یه آدم دیگه دریافت نمی‌کنی. جهان رو فقط یه جور می‌بینی و در دنیایی که ابعاد خیلی زیادی برای جوریدن و تجربه کردن هست، تنها بودن صرفا موندن توی حاشیه امنه. لطفا با لیبل درون‌گرایی و غیره سر خودتون رو شیره نمالید که تنهایی و سرنوشتتون اینه. برای اینکه دوست پیدا کنید باید خودتون رو در موقعیتش قرار بدید. گشاده‌رو باشید و تلاش کنید. آدم‌های مناسب‌تون رو پیدا میکنید. چه دوست، چه شریک عاطفی و چه آشنا. @farzande_maan
@farzande_maan۶بزرگ‌ترین و بدترین خیانت پدر و مادر به فرزندشان این است که بچه شان را از کار بیندازند:
یعنی کارهایی را که فرزندشان قرار است انجام دهند پدر و مادر انجام دهند، با این عمل خیانت به فرزندشان می‌کنند.
به عنوان مثال، به جای او حرف بزنند، به جای او مشق بنویسند، به جای او کار بکنند و به جای او فکر بکنند.
ما قرار است که بگذاریم بچه‌ها با خطا و اشتباه همه چیز را یاد بگیرند برای اینکه این مسئله مربوط به رشدشان است.
@farzande_maan
یعنی کارهایی را که فرزندشان قرار است انجام دهند پدر و مادر انجام دهند، با این عمل خیانت به فرزندشان می‌کنند.
به عنوان مثال، به جای او حرف بزنند، به جای او مشق بنویسند، به جای او کار بکنند و به جای او فکر بکنند.
ما قرار است که بگذاریم بچه‌ها با خطا و اشتباه همه چیز را یاد بگیرند برای اینکه این مسئله مربوط به رشدشان است.
@farzande_maan۵۳اگر به شما بگویند از یک روز رفتارتان با فرزندتان فیلم تهیه شده، از دیدن آن به شما حسی خوبی دست می دهد و به خود افتخار می کنید؟ یا خجالت زده می شوید و احساس گناه می کنید- مغز کودک شما هر روز از رفتار شما فیلم تهیه می کند ودر مغز خود ذخیره می کند و در آینده این فیلم ها را در مسیر زندگی خود تکرار می کند.
آگاهانه انتخاب کنید چه رفتاری را تا آخر عمر می خواهید در ذهن فرزندتان آگاهی از من دست به دست کردنش از تو
@farzande_maan۵فرزندان ما ناجی ما نیستند! اغلب مي پنداريم فرزندی که خیلی به والدینش توجه دارد فرزندی نمونه و وفادار است ولی چنین نیست، واقعیت این است که وقتی فرزندی همیشه نگران شماست یعنی خودش یک آسیب دیدهٔ واقعی است که مسئول آسیبش شمایید!
یک والد خوب والدی است که ذهن فرزندش از او آسوده باشد و به فرزند توانایی و قدرت آسوده فاصله گرفتنِ را بدهد. وقتی فرزندتان از شما دور نمیشود وقتی همیشه نگران شماست وقتی تمام برنامه هایش را با شما تنظیم میکند نه نشانه وفاداری او بلکه نشانه آسیب خوردگی اوست. توجه کنید وقتی مرتب با فرزندتان صحبت میکنید و در گفتگوها گوشزد میکنید که در این زندگی، چقدر سختی و عذاب کشیده اید چقدر رنج دیده اید و در واقع مرتب به فرزندتان القا میکنید که من قربانی این زندگی هستم و تو تنها چشم امید و ناجی من هستی.
حالا او خودش را نجات دهنده شما تصور میکند و هیچ لحظه ای را برای نجات شما از دست نمیدهد، غافل از اینکه خودش تمام زندگیش را با نگرانی برای شما از دست میدهد. در قبال رسیدگی و عشقی که به فرزندانمان میدهیم آنها را مدیون و بدهکار و ناامن نکنیم، به آنها کمک کنیم زندگی های مستقل و ذهن های آرام داشته باشند.فرزندان ما ناجیان ما نیستند.
جبران خليل جبران در كتاب پيامبر مي گويد: "فرزندان شما به حقيقت فرزندان شما نيستند؛ آنها دختران و پسران زندگي اند در سوداي خويش آنها از كوچه وجود شما گذر مي كنند اما از شما نيستند، اگرچه با شمايند، به شما تعلق ندارند. عشق خود را بر آنها نثار كنيد، اما انديشه هايتان را براي خود نگه داريد. زيرا آنها را نيز براي خود انديشه اي ديگر است.
جسم آنها را در خانهٔ خود مسكن دهيد اما روح آنان را آزاد گذاريد زيرا روح آنان در خانهٔ فردا زيست خواهد كرد كه شما حتي در رويا نمي توانيد به ديدار آن فردا برويد، ممكن است تلاش كنيد كه شبيه آنها باشيد اما مكوشيد كه آنان را مانند خود بار بياوريد زيرا زمان به عقب باز نخواهد گشت و با ديروز درنگ نخواهد كرد."
@farzande_maan۴