2 تا عکس از روزنامه های بنجامین دی براتون پیدا کردم.
چقدر شبیه بعضی دلقک بازی های اینستاگرام و کانال های خبریه!
چقدر شبیه بعضی دلقک بازی های اینستاگرام و کانال های خبریه!
۱۱۲
۱۱۲سواد رسانهای I محمد منشی زاده | فرزند سبز تصویر
تصویر«رسانه های زرد» یعنی چی؟اگه به تصویر روزنامه بنجامین دی نگاه کنید، یک رنگ غالب عجیب میبینید! رنگ زردی که اصلا در بین روزنامه های وزین قرن 19 مرسوم نبود و فقط برای جلب توجه به کار رفته بود. اصطلاح «رسانه زرد» دقیقاً از همین جا شروع شد. از لحظه ای که رسانه ها فهمیدن توجه مردم از خود خبر با ارزش تره.
وقتی درآمد رسانه به تعداد آدم هایی وابسته بشه که نگاهش می کنن، کم کم ترس، شایعه، هیجان، حاشیه، دعوا و اتفاق های عجیب بیشتر از واقعیت ارزش پیدا می کنن. رسانه زرد الزاماً دروغ نمیگه؛ فقط یاد گرفته چطور بیشترین واکنش احساسی را در شما ایجاد کنه. نتیجه اش هم اینه که شما کم کم دنیا را خطرناک تر، ناامید کننده تر و پرآشوب تر از چیزی که واقعاً هست میبینید.
اگه هر روز چند ساعت از عمرت را صرف خرده محتوایی کنی که فقط تو را عصبانی، نگران یا خشمگین می کنه، نباید تعجب کنی که چرا انرژی، امید یا تمرکزت کمتر شده. رسانه زرد فقط وقت ما را نمی گیره؛ آرام آرام تصویر ما از جهان را هم باز طراحی می کنه.
محمد منشی زاده@FarzandeSabz
سایت فرزندسبز | بله | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | ارتباط با من
۶۴۲۲۱
واقعا چرا اکثر اوقات که بچه مون میخواد یه چیزی برامون تعریف کنه، کمتر از سی ثانیه طول میکشه که شروع کنیم به نصیحت کردن؟ هنوز حرفش تموم نشده، میگیم باید این کارو میکردی...، اشتباه کردی...، دفعه بعد اینجوری رفتار کن... انگار فکر میکنیم هر گفت و گویی باید آخرش به یه نتیجه اخلاقی برسه.
راستی چرا اینقدر زود میریم سراغ نصیحت؟ چرا اینقدر کم حوصله ایم و دنبال راه حل های فوری هستیم؟ آیا به خاطر نحوه بزرگ شدن خودمونه؟ آیا حوصله گوش دادن نداریم؟ شاید...
حقیقت اینه که ما از صبح تا شب ذهنمون پره از کار، قسط، خرج زندگی، استرس و هزار تا دغدغه دیگه. وقتی بچه مون میاد سراغمون، حوصله حرف زدن واقعی رو نداریم؛ میخواهیم زودتر همه چیز درست بشه. برای همین یا نصیحت میکنیم یا... یا یه گوشی میگذاریم دستش که چند دقیقه ای سکوت برقرار بشه. یه لپ تاپ براش میخریم تا با اون سر و کله بزنه. تا حتی برای چند دقیقه ای هم که شده بچه ها سرگرم باشن. فکر میکنیم این کم دردسرترین راه حله!
راستش ما پدر و مادر های بدی نیستیم فقط توی یک شرایط سخت داریم زندگی می کنیم. اما دلیلش هرچی باشه یا نباشه نتیجه اش یه چیزه: وابستگی بچه ها به موبایل و اینترنت. شاید اولین قدم برای کم کردن اعتیاد بچهها به موبایل این نباشه که گوشی رو ازشون بگیریم؛ به نظر من ما باید دوباره یاد بگیریم چند دقیقه، فقط کنارشون بشینیم و به حرفشون گوش بدیم بدون نصیحت، بدون تذکر، بدون راه حل دادن. ما برای کم کردن اعتیاد بچه ها بیش از سواد رسانهای به مهارت های ارتباطی نیاز داریم.
محمد منشی زاده
@FarzandeSabz
سایت فرزندسبز | بله | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | ارتباط با من
راستی چرا اینقدر زود میریم سراغ نصیحت؟ چرا اینقدر کم حوصله ایم و دنبال راه حل های فوری هستیم؟ آیا به خاطر نحوه بزرگ شدن خودمونه؟ آیا حوصله گوش دادن نداریم؟ شاید...
حقیقت اینه که ما از صبح تا شب ذهنمون پره از کار، قسط، خرج زندگی، استرس و هزار تا دغدغه دیگه. وقتی بچه مون میاد سراغمون، حوصله حرف زدن واقعی رو نداریم؛ میخواهیم زودتر همه چیز درست بشه. برای همین یا نصیحت میکنیم یا... یا یه گوشی میگذاریم دستش که چند دقیقه ای سکوت برقرار بشه. یه لپ تاپ براش میخریم تا با اون سر و کله بزنه. تا حتی برای چند دقیقه ای هم که شده بچه ها سرگرم باشن. فکر میکنیم این کم دردسرترین راه حله!
راستش ما پدر و مادر های بدی نیستیم فقط توی یک شرایط سخت داریم زندگی می کنیم. اما دلیلش هرچی باشه یا نباشه نتیجه اش یه چیزه: وابستگی بچه ها به موبایل و اینترنت. شاید اولین قدم برای کم کردن اعتیاد بچهها به موبایل این نباشه که گوشی رو ازشون بگیریم؛ به نظر من ما باید دوباره یاد بگیریم چند دقیقه، فقط کنارشون بشینیم و به حرفشون گوش بدیم بدون نصیحت، بدون تذکر، بدون راه حل دادن. ما برای کم کردن اعتیاد بچه ها بیش از سواد رسانهای به مهارت های ارتباطی نیاز داریم.
محمد منشی زاده@FarzandeSabz
سایت فرزندسبز | بله | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | ارتباط با من
۱۱۸۲۱۱۱۱
10 سال دیگه حسرت چی رو میخوری؟@FarzandeSabz
سایت فرزندسبز | بله | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | ارتباط با من
۱۳۲۲۱۱
تو آپدیت جدید chatGpt دیگه رسما انسان داره صحبت میکنه
+انقدر واقعی بود یادم رفت که آدم نیست و هوشمصنوعيه
@FarzandeSabz
+انقدر واقعی بود یادم رفت که آدم نیست و هوشمصنوعيه
@FarzandeSabz
۹۵۲۱۱
نمیدونم چقدر برای شما هم پیش اومده که یه شب، وقتی سرتون به بالش می رسه، با خودتون فکر کنین: «امروز چقدر روز سختی بود...» بعد توی فکراتون غرق میشین که یهو یادتون میاد از صبح چند تا اتفاق خوب هم افتاده؛ اونقدرها هم مصیبت نبوده! اما عجیبه... از همه اون اتفاق ها، فقط همون یکی دو تا اتفاق تلخ توی ذهنتون مونده.این فقط برای شما نیست. معماری ذهن همه ما همین طوری طراحی شده. از بین ده ها اتفاق، معمولاً اون چیزی رو نگه میداره که بار هیجانی بیشتری داره. برای همینه که ممکنه از بین ده تا پیام، فقط همون یه پیام یا جمله انتقادی و تند تا آخر شب توی ذهنتون بچرخه. یا از یه مهمونی برگردین و از بین همه حرفها و خنده ها، فقط همون یک جمله ای یادتون بمونه که بهتون برخورد و ناراحتتون کرد.اگه از اون دسته آدمهایی باشین که هر روز ساعت ها اخبار و کلیپ و محتواهایی رو می بینین که پر از ترس، دعوا، ناامیدی و نگرانیه کم کم به این نتیجه می رسین که دنیا جای وحشتناکی شده، آدم ها دیگه قابل اعتماد نیستن و آینده هم چیزی جز ابهام نیست... نمیخوام بگم همه چیز گل و بلبله اصلا هم اینجوری های نیست! حداقل توی این روزهایی که داریم تجربه می کنیم. ولی واقعا ذهن ما هم خوب بلده تکه های پازل رو کنار هم بچینه تا تصویری که دلش میخواد بسازه.گاهی دنیا به اندازه کافی تاریک میشه؛ اما مشکل واقعی جاییه که تدوینگر ذهنمون دست به کار میشه و فقط صحنههای تاریکش رو برای ما نگه میداره.
اما آیا ما می تونیم معماری ذهنمون رو تغییر بدیم؟ آیا راهی برای جلوگیری از ساختن این پازل سیاه در ذهنمون داریم؟ بعدا بیشتر توضیح میدم. لطفا شما هم این متن را برای گروه هایی که عضو هستید بفرستید تا با هم بهتر زندگی کنیم.محمد منشی زاده@FarzandeSabz
سایت فرزندسبز | بله | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | ارتباط با من
۱۳۳۱۱۱
انسان تک بُعدیمدتها پیش دوستی گفته بود که چرا نیمی از کتابخانه ات کتابهای غیر تخصصی است؟ چرا اینهمه روانشناسی؟ چرا تاریخ و فلسفه؟ چرا شعر و ادبیات؟
پاسخم یک جمله بود: نمی خواهم یک رباتِ متخصص باشم.
نزدیک به 10 سال است که در حوزه رسانه کتاب می نویسم، مطالعه می کنم و گاهی تدریس؛ اما آیا این یعنی تمام وجودم باید به «رسانه» و «فضای مجازی» محدود شود؟
انسان تک بُعدی، خطرناک است چون گمان می کند تمام حقیقت در همان تخصص خلاصه می شود. دنیا را فقط از یک پنجره می بیند و هر مسئله ای را با همان عینک تفسیر می کند.
می ترسم «انسان پشت رسانه» را فراموش کنم. میترسم از اخلاق، فلسفه و زیبایی شناسی غافل شوم. رسانه و فناوری بدون اینها، تنها مجموعه ای از ابزارهاست نه راهی برای بهتر زیستن.
من می خواهم پیش از آنکه متخصص رسانه باشم، انسان باشم.
میخواهم وقتی از اینستاگرام سخن میگویم، روانشناسی توجه را هم بشناسم. وقتی درباره کودک و رسانه حرف میزنم، فلسفه تربیت و ادبیات کودک را هم بدانم. گاهی مارتین هایدگر بخوانم تا بهتر بفهمم فناوری چگونه نسبت ما را با جهان تغییر می دهد، و گاهی سعدی بخوانم تا یادم بماند هیچ هوش مصنوعی نمی تواند تجربه عشق و رنج انسان مانند ادبیات بفهمد.
تخصص، عمق می خواهد؛ اما انسان بودن، وسعت. و ما به هر دو نیاز داریم. تا به بینشی برسیم که کمک کند میان ایده ها پل بزنیم، مسائل را عمیق تر ببینیم و راه حل های تازه خلق کنیم.
در روزگاری که جهان ما را به ماشین هایی تک کاره تبدیل می کند، شاید مهم ترین مسئولیت ما این باشد که انسان بمانیم.
محمد منشی زاده@FarzandeSabz
سایت فرزندسبز | بله | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | ارتباط با من
۱۵۵۲۱