*کجای کار لنگ میزد؟این کسبوکار فکر کرد «وظیفهاش» رو انجام داده (ارسال بسته). اما یادش رفت که «تجربه مشتری»* فقط محصول نیست؛ «احساسی» هست که موقع سوال پرسیدن بهش دست میده. اون مشتری اونجا حس کرد «فقط یه شماره سفارش» بوده، نه یه آدم. اون روز، این کسبوکار فقط یک مشتری رو از دست نداد؛ اون مشتری رو به همراه تمام پیشنهادهای بعدیاش به دوست و آشنا از دست داد.
راه حل چیه ؟!!!توی کسبوکارت، یک «قانون طلایی» برای موقعیتهای بحرانی بذار:
*اول تایید کن: حق دارید نگران باشید، ببخشید که منتظر موندید. (تخلیه خشم مشتری)
صادقانه بگو: بسته به خاطر [دلیل واقعی] با تاخیر خورده. (شفافیت اعتماد میاره)
جبران کن:* به خاطر این تاخیر، برای خرید بعدیتون یک کد تخفیف ویژه دارم که براتون میفرستم.
توی کسبوکارت، یک «قانون طلایی» برای موقعیتهای بحرانی بذار: *اول تایید کن: حق دارید نگران باشید، ببخشید که منتظر موندید. (تخلیه خشم مشتری)صادقانه بگو: بسته به خاطر [دلیل واقعی] با تاخیر خورده. (شفافیت اعتماد میاره) جبران کن:* به خاطر این تاخیر، برای خرید بعدیتون یک کد تخفیف ویژه دارم که براتون میفرستم.️حرف آخر:موفقیتهای بزرگ، حاصلِ همین «نداشتنِ اشتباهاتِ کوچیکِ احمقانه» است. امروز برو سراغ دایرکتها و کامنتهای منفیِ ماه گذشتهات. ببین کجا میتونستی با یه جمله درست، به جای دفع کردن، مشتری رو برای همیشه میخکوب کنی. دنبالِ «خاص بودن» باش، نه «همهکاره بودن»اگه قراره همون کاری رو بکنی که بقالِ سرِ کوچه میکنه، چرا مشتری باید بیاد پیش تو؟ یا باید ارزونتر بدی، یا باید یه چیزی داشته باشی که هیچکس نداره. «همه چیفروش بودن» یعنی «هیچکسپسند بودن».عاشقِ محصولت نباش، عاشقِ «واقعیت» باش!خیلی وقتا ما دلمون خوشه که محصولمون عالیه، واسه همین چشممون رو روی ایراداش میبندیم. یه مدیرِ زرنگ، دنبالِ تعریف شنیدن نیست؛ دنبالِ اینه که بگرده ببینه کجا داره گند میزنه. برو از مشتریِ ناراضی بپرس «چرا نیومدی؟»، نه از دوستت که مجبوره بهت بگه کارِت عالیه!