مرحله جنگ با ساختار
محمدپور خوشسعادت
وقتی دشمن در جنگ رمضان دید که با وجود شهادت رهبر و فرماندهان و موثرین و زدن زیر ساخت های نظامی و امنیتی ,جمهوری اسلامی دچار فروپاشی نشد و ساختار کشور به کار خود ادامه داد، راهبردش را تغییر داد. وقتی حذف اشخاص نتیجه ندهد، نوبت حمله به ساختارها میرسد؛ به نهادها، به اعتماد مردم و به وحدتی که در روزهای سخت جنگ شکل گرفته است.
امروز، هدف اصلی جنگ ادراکی خودِ نظام حکمرانی است. برای رسیدن به این هدف، دوگانههای کاذب ساخته میشود؛ از «رهبری یا نهادها» گرفته تا روایتهایی مانند «کودتا»، «اختلاف درون نظام» یا القای این گزاره که «همه مسئولان خائناند».
مأموریت این روایتها ، فرسایش اعتماد عمومی و ایجاد شکاف میان مردم و ارکان نظام است.
جمهوری اسلامی , حاصل پیوند مردم، رهبری، قانون و نهادهایی است که در چهار دهه گذشته شکل گرفته و ضامن ثبات و اقتدار کشور بودهاند. هر ضربه به یکی از این ارکان، در نهایت ضربه به کل ساختار حکمرانی است.
آنچه امروز نگرانکننده است، بازنشر همین روایتها از سوی برخی نیروهای دلسوز است.
شاید نیتشان خیر باشد، اما در جنگ شناختی، نیتها تعیینکننده نیست؛ نتیجه مهم است.
وقتی یک روایت، همان خطی را تقویت میکند که لشکر سایبری رژیم صهیونیستی برای ایجاد شکاف در جامعه دنبال میکند، باید بیش از گذشته در بیان و تحلیل خود دقت کرد.
دفاع از انقلاب فقط دفاع از اشخاص نیست؛ دفاع از ساختاری است که امنیت، ثبات و اقتدار کشور بر آن استوار است. دشمن وقتی از فروپاشی با بمباران ناامید شد، به سراغ فروپاشی با روایت آمد.
امروز، مهمترین وظیفه، مراقبت از اعتماد مردم به نهادهای کشور و جلوگیری از افتادن در دام دوگانههایی است که تنها یک برنده دارد؛ دشمن.شانزدهم تیر 1405
http://foumani.ir/post/169https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
محمدپور خوشسعادت
وقتی دشمن در جنگ رمضان دید که با وجود شهادت رهبر و فرماندهان و موثرین و زدن زیر ساخت های نظامی و امنیتی ,جمهوری اسلامی دچار فروپاشی نشد و ساختار کشور به کار خود ادامه داد، راهبردش را تغییر داد. وقتی حذف اشخاص نتیجه ندهد، نوبت حمله به ساختارها میرسد؛ به نهادها، به اعتماد مردم و به وحدتی که در روزهای سخت جنگ شکل گرفته است.
امروز، هدف اصلی جنگ ادراکی خودِ نظام حکمرانی است. برای رسیدن به این هدف، دوگانههای کاذب ساخته میشود؛ از «رهبری یا نهادها» گرفته تا روایتهایی مانند «کودتا»، «اختلاف درون نظام» یا القای این گزاره که «همه مسئولان خائناند».
مأموریت این روایتها ، فرسایش اعتماد عمومی و ایجاد شکاف میان مردم و ارکان نظام است.
جمهوری اسلامی , حاصل پیوند مردم، رهبری، قانون و نهادهایی است که در چهار دهه گذشته شکل گرفته و ضامن ثبات و اقتدار کشور بودهاند. هر ضربه به یکی از این ارکان، در نهایت ضربه به کل ساختار حکمرانی است.
آنچه امروز نگرانکننده است، بازنشر همین روایتها از سوی برخی نیروهای دلسوز است.
شاید نیتشان خیر باشد، اما در جنگ شناختی، نیتها تعیینکننده نیست؛ نتیجه مهم است.
وقتی یک روایت، همان خطی را تقویت میکند که لشکر سایبری رژیم صهیونیستی برای ایجاد شکاف در جامعه دنبال میکند، باید بیش از گذشته در بیان و تحلیل خود دقت کرد.
دفاع از انقلاب فقط دفاع از اشخاص نیست؛ دفاع از ساختاری است که امنیت، ثبات و اقتدار کشور بر آن استوار است. دشمن وقتی از فروپاشی با بمباران ناامید شد، به سراغ فروپاشی با روایت آمد.
امروز، مهمترین وظیفه، مراقبت از اعتماد مردم به نهادهای کشور و جلوگیری از افتادن در دام دوگانههایی است که تنها یک برنده دارد؛ دشمن.شانزدهم تیر 1405
http://foumani.ir/post/169https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
۱مرزِ انقلابیگری و انقلابینمایی
محمدپور خوشسعادت
انقلابها، بیش از آنکه از دشمنان بیرونی آسیب ببینند، از فرو ریختن مرزهای درونی خود آسیب میبینند. یکی از مهمترین این مرزها، مرز میان انقلابیگری و انقلابینمایی است؛ مرزی که اگر مخدوش شود، هیجان جای تربیت را میگیرد، فریاد جای استدلال را و حذف جای گفتوگو را.
رهبر شهید سید علی خامنهای؛ سالها پیش این آفت را دیده و درباره آن هشدار داده بود. تأکید میکرد که انقلابیگری با بیانضباطی و قانونشکنی نسبتی ندارد؛ هشدار میداد که گاهی انسان «از روی اخلاص، اما بدون بصیرت» کاری میکند که دشمن از همان رفتار بهره میبرد. درباره «آتش به اختیار» نیز تصریح کرد که مقصود، بیقانونی و فحاشی نیست، بلکه مسئولیتپذیریِ عاقلانه و اقدام فرهنگیِ خودجوش است.
آن روز که عدهای سخنرانی سید حسن خمینی را برهم زدند، شهید سید علی خامنهای با یک جمله، همین مرز را ترسیم کرد: «اینکه انسان نگذارد کسی حرف بزند، کار درستی نیست؛ بنده این را قبول ندارم.»
امروز همان مرز، دوباره محل آزمون است.
اگر در مراسم تشییع شهید سید علی خامنهای، به جای سکینه و وقار، فحاشی شنیده شود؛ به جای همبستگی، تسویهحساب سیاسی؛ و به جای پاسداشت خون شهید، مسئولان کشور آماج شعار و فحاشی قرار گیرند، پرسش اصلی این نیست که این شعارها از کدام طیف برخاستهاند؛ پرسش این است که این رفتارها در کدام سوی مرزِ انقلابیگری قرار میگیرند؟
اما مسئله فقط چند شعار تند نیست؛ مسئله، تبدیل شدن «هویت انقلابی» به «هویت ستیزهجو» است. در این وضعیت، فرد خود را معیار انقلاب میپندارد، هر مخالفی را حذف میکند، هر منتقدی را متهم میسازد و هر صدای متفاوتی را برنمیتابد. و خود را انقلابی تر از همه نهادهای انقلاب میپندارد .
مسیری که، فارغ از نیت عاملان، بیش از همه مطلوب دشمن است.
خوارج نیز از همین نقطه آغاز شدند؛ نه از کمبود غیرت، بلکه از کمبود تربیت. آنان نیز خود را معیار حق میدانستند و هر صدای متفاوتی را بیرون از دایره حق میدیدند.
وفاداری به شهید سید علی خامنهای، در بلندتر شعار دادن نیست؛ در پاسداری از همان مرزی است که او ترسیم کرد؛ مرزِ انقلابیگری و انقلابینمایی.
انقلاب امروز بیش از هر زمان، به انسانهای تربیتیافته، قانونمدار و بصیر نیاز دارد؛ به عقلانیت، نه غوغا؛ به اخلاق، نه فحاشی.
خون شهید سید علی خامنهای، وارثِ هیجان نمیخواهد؛ وارثِ بصیرت میخواهد. مرزِ انقلابیگری و انقلابینمایی را نیز نه شعار، که سیره و سخن قائدشهید ترسیم کرده است.
هفدهم تیر ۱۴۰۵
http://foumani.ir/post/170https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
محمدپور خوشسعادت
انقلابها، بیش از آنکه از دشمنان بیرونی آسیب ببینند، از فرو ریختن مرزهای درونی خود آسیب میبینند. یکی از مهمترین این مرزها، مرز میان انقلابیگری و انقلابینمایی است؛ مرزی که اگر مخدوش شود، هیجان جای تربیت را میگیرد، فریاد جای استدلال را و حذف جای گفتوگو را.
رهبر شهید سید علی خامنهای؛ سالها پیش این آفت را دیده و درباره آن هشدار داده بود. تأکید میکرد که انقلابیگری با بیانضباطی و قانونشکنی نسبتی ندارد؛ هشدار میداد که گاهی انسان «از روی اخلاص، اما بدون بصیرت» کاری میکند که دشمن از همان رفتار بهره میبرد. درباره «آتش به اختیار» نیز تصریح کرد که مقصود، بیقانونی و فحاشی نیست، بلکه مسئولیتپذیریِ عاقلانه و اقدام فرهنگیِ خودجوش است.
آن روز که عدهای سخنرانی سید حسن خمینی را برهم زدند، شهید سید علی خامنهای با یک جمله، همین مرز را ترسیم کرد: «اینکه انسان نگذارد کسی حرف بزند، کار درستی نیست؛ بنده این را قبول ندارم.»
امروز همان مرز، دوباره محل آزمون است.
اگر در مراسم تشییع شهید سید علی خامنهای، به جای سکینه و وقار، فحاشی شنیده شود؛ به جای همبستگی، تسویهحساب سیاسی؛ و به جای پاسداشت خون شهید، مسئولان کشور آماج شعار و فحاشی قرار گیرند، پرسش اصلی این نیست که این شعارها از کدام طیف برخاستهاند؛ پرسش این است که این رفتارها در کدام سوی مرزِ انقلابیگری قرار میگیرند؟
اما مسئله فقط چند شعار تند نیست؛ مسئله، تبدیل شدن «هویت انقلابی» به «هویت ستیزهجو» است. در این وضعیت، فرد خود را معیار انقلاب میپندارد، هر مخالفی را حذف میکند، هر منتقدی را متهم میسازد و هر صدای متفاوتی را برنمیتابد. و خود را انقلابی تر از همه نهادهای انقلاب میپندارد .
مسیری که، فارغ از نیت عاملان، بیش از همه مطلوب دشمن است.
خوارج نیز از همین نقطه آغاز شدند؛ نه از کمبود غیرت، بلکه از کمبود تربیت. آنان نیز خود را معیار حق میدانستند و هر صدای متفاوتی را بیرون از دایره حق میدیدند.
وفاداری به شهید سید علی خامنهای، در بلندتر شعار دادن نیست؛ در پاسداری از همان مرزی است که او ترسیم کرد؛ مرزِ انقلابیگری و انقلابینمایی.
انقلاب امروز بیش از هر زمان، به انسانهای تربیتیافته، قانونمدار و بصیر نیاز دارد؛ به عقلانیت، نه غوغا؛ به اخلاق، نه فحاشی.
خون شهید سید علی خامنهای، وارثِ هیجان نمیخواهد؛ وارثِ بصیرت میخواهد. مرزِ انقلابیگری و انقلابینمایی را نیز نه شعار، که سیره و سخن قائدشهید ترسیم کرده است.
هفدهم تیر ۱۴۰۵
http://foumani.ir/post/170https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
۲جامعه نقنقو !
محمدپور خوشسعادت
این روزها کافی است تلفن همراه را برداریم و چند دقیقه در شبکههای اجتماعی بگردیم؛ زیر خبر افتتاح یک پروژه، دهها نفر از پروژهای دیگر مینویسند که بر زمین مانده است. زیر خبر یک موفقیت، شکست دیگری یادآوری میشود و زیر هر تصمیم، انبوهی از داوریها صف میکشد. گویی ما بیش از آنکه در جستوجوی فهمیدن باشیم، در کمین قضاوت کردن نشستهایم.
اما آیا جامعه ایران، واقعاً جامعهای نقنقو شده است؟
شاید پاسخ، آنقدرها ساده نباشد.
آنچه بیش از هر چیز تغییر کرده، نه خلقوخوی ایرانیان، بلکه میدان ارتباطات است. گلایههایی که روزگاری در چهاردیواری خانهها، بازارها و محافل خصوصی باقی میماند، امروز به لطف رسانههای نوین به عرصه عمومی آمده است. جامعه، بیش از گذشته سخن نمیگوید؛ بیشتر شنیده میشود. این تفاوت کوچکی نیست.
با این حال، دیده شدنِ بیشتر، الزاماً به معنای گفتوگوی بهتر نیست.
جامعهشناسان ایرانی، از زوایای مختلف به این مسئله پرداختهاند. زندهیاد دکتر هادی قانعیراد، از فقر گفتوگوی اجتماعی سخن میگفت؛ وضعیتی که در آن، صداها فراواناند اما گوشها اندک. دکتر نعمتالله فاضلی نشان میدهد که رسانههای جدید، فقط ابزار انتقال پیام نیستند؛ آنها شیوه زیستن، قضاوت کردن و حتی احساس کردن ما را نیز دگرگون کردهاند. دکتر مقصود فراستخواه نیز از انباشت بیاعتمادی سخن میگوید؛ جایی که هر تصمیم، پیش از آنکه فهمیده شود، متهم میشود.
از دل این وضعیت، پدیدهای آرامآرام سر برمیآورد که میتوان آن را «غلبه نقزدن بر نقد» نامید.
نقد و نقزدن، هر دو با زبان آغاز میشوند، اما در دو مسیر متفاوت حرکت میکنند. نقد، مسئله را روشن میکند؛ نقزدن، فضا را تیره. نقد، مسئولیت میآفریند؛ نقزدن، مسئولیت را میان دیگران پخش میکند. نقد، به دنبال اصلاح است؛ نقزدن، اغلب از افشای خطا رضایت میگیرد. نقد، افق میسازد؛ نقزدن، افق را میپوشاند.
شاید به همین دلیل است که گاهی در جامعه ما، موفقیت یک مدیر چندان دیده نمیشود، اما لغزش او به سرعت به مسئلهای عمومی تبدیل میشود. خبر خوب، عمر کوتاهی دارد؛ خبر بد، سرمایه گردش در فضای مجازی است. الگوریتمها نیز معمولاً همین منطق را تقویت میکنند؛ هیجان را بر تعمق و واکنش را بر تأمل ترجیح میدهند.
البته این فقط محصول فناوری نیست. بخشی از آن، ریشه در تاریخ سیاسی و فرهنگ اجتماعی ما دارد. جامعهای که در دورههایی طولانی، امکان نقد نهادینه و گفتوگوی آزاد را کمتر تجربه کرده است، طبیعی است که با گشوده شدن عرصه عمومی، بخشی از نارضایتیهای انباشته خود را به زبان گلایه بیان کند. اما اگر این گلایهها به نقد مسئولانه تبدیل نشوند، همان سرمایهای که میتوانست موتور اصلاح باشد، به نیروی فرسایش اعتماد بدل خواهد شد.
در این میان، تفاوتی هم میان منتقد و مدافع باقی نمیماند. گاه حتی دلسوزترین نیروهای اجتماعی نیز ناخواسته در همان زمینی بازی میکنند که قواعدش را هیجان نوشته است، نه عقلانیت. آنجا که مچگیری جای مسئلهشناسی را میگیرد، اصلاح نیز جای خود را به نمایش میدهد.
ادبیات کهن ما سالها پیش این مرز را شناخته بود. حافظ میگفت: «عیبِ می جمله بگفتی، هنرش نیز بگو.» این فقط توصیهای اخلاقی نیست؛ قاعدهای برای بقای جامعه است. جامعهای که فقط عیب میبیند، اندکاندک توان دیدن امکان را از دست میدهد؛ و جامعهای که امکان را نبیند، توسعه را نیز نخواهد دید.
توسعه، پیش از آنکه در کارخانهها، بودجهها یا برنامههای پنجساله متولد شود، در زبان یک جامعه شکل میگیرد. جامعهای که نقد را جانشین نقزدن کند، سرمایه اجتماعی میاندوزد؛ اما جامعهای که به نقزدن خو بگیرد، حتی اگر بر حقیقتی انگشت بگذارد، در نهایت تصویر خود را نیز تیرهتر میکند.
شاید پرسش اصلی امروز این نباشد که چرا این همه گلایه وجود دارد؛ پرسش مهمتر آن است که چگونه میتوان گلایه را به گفتوگو، گفتوگو را به نقد، و نقد را به اصلاح تبدیل کرد. فاصله توسعهنیافتگی تا توسعه، گاه نه در اقتصاد، که در همین تغییر ظریفِ زبان و فرهنگ نهفته است.
نوزدهم تیر ۱۴۰۵http://foumani.ir/post/171https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
محمدپور خوشسعادت
این روزها کافی است تلفن همراه را برداریم و چند دقیقه در شبکههای اجتماعی بگردیم؛ زیر خبر افتتاح یک پروژه، دهها نفر از پروژهای دیگر مینویسند که بر زمین مانده است. زیر خبر یک موفقیت، شکست دیگری یادآوری میشود و زیر هر تصمیم، انبوهی از داوریها صف میکشد. گویی ما بیش از آنکه در جستوجوی فهمیدن باشیم، در کمین قضاوت کردن نشستهایم.
اما آیا جامعه ایران، واقعاً جامعهای نقنقو شده است؟
شاید پاسخ، آنقدرها ساده نباشد.
آنچه بیش از هر چیز تغییر کرده، نه خلقوخوی ایرانیان، بلکه میدان ارتباطات است. گلایههایی که روزگاری در چهاردیواری خانهها، بازارها و محافل خصوصی باقی میماند، امروز به لطف رسانههای نوین به عرصه عمومی آمده است. جامعه، بیش از گذشته سخن نمیگوید؛ بیشتر شنیده میشود. این تفاوت کوچکی نیست.
با این حال، دیده شدنِ بیشتر، الزاماً به معنای گفتوگوی بهتر نیست.
جامعهشناسان ایرانی، از زوایای مختلف به این مسئله پرداختهاند. زندهیاد دکتر هادی قانعیراد، از فقر گفتوگوی اجتماعی سخن میگفت؛ وضعیتی که در آن، صداها فراواناند اما گوشها اندک. دکتر نعمتالله فاضلی نشان میدهد که رسانههای جدید، فقط ابزار انتقال پیام نیستند؛ آنها شیوه زیستن، قضاوت کردن و حتی احساس کردن ما را نیز دگرگون کردهاند. دکتر مقصود فراستخواه نیز از انباشت بیاعتمادی سخن میگوید؛ جایی که هر تصمیم، پیش از آنکه فهمیده شود، متهم میشود.
از دل این وضعیت، پدیدهای آرامآرام سر برمیآورد که میتوان آن را «غلبه نقزدن بر نقد» نامید.
نقد و نقزدن، هر دو با زبان آغاز میشوند، اما در دو مسیر متفاوت حرکت میکنند. نقد، مسئله را روشن میکند؛ نقزدن، فضا را تیره. نقد، مسئولیت میآفریند؛ نقزدن، مسئولیت را میان دیگران پخش میکند. نقد، به دنبال اصلاح است؛ نقزدن، اغلب از افشای خطا رضایت میگیرد. نقد، افق میسازد؛ نقزدن، افق را میپوشاند.
شاید به همین دلیل است که گاهی در جامعه ما، موفقیت یک مدیر چندان دیده نمیشود، اما لغزش او به سرعت به مسئلهای عمومی تبدیل میشود. خبر خوب، عمر کوتاهی دارد؛ خبر بد، سرمایه گردش در فضای مجازی است. الگوریتمها نیز معمولاً همین منطق را تقویت میکنند؛ هیجان را بر تعمق و واکنش را بر تأمل ترجیح میدهند.
البته این فقط محصول فناوری نیست. بخشی از آن، ریشه در تاریخ سیاسی و فرهنگ اجتماعی ما دارد. جامعهای که در دورههایی طولانی، امکان نقد نهادینه و گفتوگوی آزاد را کمتر تجربه کرده است، طبیعی است که با گشوده شدن عرصه عمومی، بخشی از نارضایتیهای انباشته خود را به زبان گلایه بیان کند. اما اگر این گلایهها به نقد مسئولانه تبدیل نشوند، همان سرمایهای که میتوانست موتور اصلاح باشد، به نیروی فرسایش اعتماد بدل خواهد شد.
در این میان، تفاوتی هم میان منتقد و مدافع باقی نمیماند. گاه حتی دلسوزترین نیروهای اجتماعی نیز ناخواسته در همان زمینی بازی میکنند که قواعدش را هیجان نوشته است، نه عقلانیت. آنجا که مچگیری جای مسئلهشناسی را میگیرد، اصلاح نیز جای خود را به نمایش میدهد.
ادبیات کهن ما سالها پیش این مرز را شناخته بود. حافظ میگفت: «عیبِ می جمله بگفتی، هنرش نیز بگو.» این فقط توصیهای اخلاقی نیست؛ قاعدهای برای بقای جامعه است. جامعهای که فقط عیب میبیند، اندکاندک توان دیدن امکان را از دست میدهد؛ و جامعهای که امکان را نبیند، توسعه را نیز نخواهد دید.
توسعه، پیش از آنکه در کارخانهها، بودجهها یا برنامههای پنجساله متولد شود، در زبان یک جامعه شکل میگیرد. جامعهای که نقد را جانشین نقزدن کند، سرمایه اجتماعی میاندوزد؛ اما جامعهای که به نقزدن خو بگیرد، حتی اگر بر حقیقتی انگشت بگذارد، در نهایت تصویر خود را نیز تیرهتر میکند.
شاید پرسش اصلی امروز این نباشد که چرا این همه گلایه وجود دارد؛ پرسش مهمتر آن است که چگونه میتوان گلایه را به گفتوگو، گفتوگو را به نقد، و نقد را به اصلاح تبدیل کرد. فاصله توسعهنیافتگی تا توسعه، گاه نه در اقتصاد، که در همین تغییر ظریفِ زبان و فرهنگ نهفته است.
نوزدهم تیر ۱۴۰۵http://foumani.ir/post/171https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
۱مام آنچه دیده میشود.
جامعه مبعوث، سرمایهای بزرگ برای کشور است و باید تقویت شود؛ اما سرمایه اجتماعی، فقط از یک گروه تشکیل نشده است. کنش بقا، هشداری درباره دغدغههای اقتصادی، امنیتی و معیشتی مردم است و باید شنیده شود. گرایش به دگرگونی سیاسی نیز، پیش از آنکه موضوعی امنیتی باشد، مسئلهای اجتماعی است که ریشه در کیفیت اعتماد عمومی، احساس عدالت، مشارکت و امید به آینده دارد.
نادیده گرفتن هیچیک از این لایهها، به انسجام ملی کمک نمیکند. جامعه، زمانی به بزرگترین پشتوانه امنیت ملی تبدیل میشود که همه احساس کنند دیده میشوند، شنیده میشوند و سهمی در آینده کشور دارند.
از این منظر، امنیت ملی فقط محصول قدرت نظامی نیست؛ محصول کیفیت رابطه دولت و جامعه نیز هست. هرچه اعتماد عمومی، احساس عدالت، کارآمدی نهادها و مشارکت اجتماعی بیشتر باشد، تابآوری ملی نیز افزایش مییابد. جنگها ممکن است در مرزها آغاز شوند، اما سرنوشت آنها در درون جامعه تعیین میشود.
شاید مهمترین رسالت جامعهشناسی نیز همین باشد؛ پیش از آنکه درباره مردم داوری کند، به فهم آنان کمک کند و پیش از آنکه برای حکمرانان نسخه بپیچد، آینهای در برابر آنان بگذارد.
جامعه را نمیتوان با حذف تفاوتها اداره کرد؛ باید آن را با همه صداهایش فهمید. هنر حکمرانی، ساختن جامعه مطلوب نیست؛ دیدن جامعه واقعی و تبدیل همین واقعیت متکثر به سرمایهای برای همبستگی ملی است.
در نهایت، بزرگترین درس جنگ این نیست که کدام موشک دورتر رفت یا کدام سامانه دقیقتر عمل کرد. بزرگترین درس آن است که هیچ کشوری، بدون جامعهای برخوردار از اعتماد، احساس تعلق و سرمایه اجتماعی، امنیتی پایدار نخواهد داشت.بیستم تیرماه ۱۴۰۵http://foumani.ir/post/172https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
جامعه مبعوث، سرمایهای بزرگ برای کشور است و باید تقویت شود؛ اما سرمایه اجتماعی، فقط از یک گروه تشکیل نشده است. کنش بقا، هشداری درباره دغدغههای اقتصادی، امنیتی و معیشتی مردم است و باید شنیده شود. گرایش به دگرگونی سیاسی نیز، پیش از آنکه موضوعی امنیتی باشد، مسئلهای اجتماعی است که ریشه در کیفیت اعتماد عمومی، احساس عدالت، مشارکت و امید به آینده دارد.
نادیده گرفتن هیچیک از این لایهها، به انسجام ملی کمک نمیکند. جامعه، زمانی به بزرگترین پشتوانه امنیت ملی تبدیل میشود که همه احساس کنند دیده میشوند، شنیده میشوند و سهمی در آینده کشور دارند.
از این منظر، امنیت ملی فقط محصول قدرت نظامی نیست؛ محصول کیفیت رابطه دولت و جامعه نیز هست. هرچه اعتماد عمومی، احساس عدالت، کارآمدی نهادها و مشارکت اجتماعی بیشتر باشد، تابآوری ملی نیز افزایش مییابد. جنگها ممکن است در مرزها آغاز شوند، اما سرنوشت آنها در درون جامعه تعیین میشود.
شاید مهمترین رسالت جامعهشناسی نیز همین باشد؛ پیش از آنکه درباره مردم داوری کند، به فهم آنان کمک کند و پیش از آنکه برای حکمرانان نسخه بپیچد، آینهای در برابر آنان بگذارد.
جامعه را نمیتوان با حذف تفاوتها اداره کرد؛ باید آن را با همه صداهایش فهمید. هنر حکمرانی، ساختن جامعه مطلوب نیست؛ دیدن جامعه واقعی و تبدیل همین واقعیت متکثر به سرمایهای برای همبستگی ملی است.
در نهایت، بزرگترین درس جنگ این نیست که کدام موشک دورتر رفت یا کدام سامانه دقیقتر عمل کرد. بزرگترین درس آن است که هیچ کشوری، بدون جامعهای برخوردار از اعتماد، احساس تعلق و سرمایه اجتماعی، امنیتی پایدار نخواهد داشت.بیستم تیرماه ۱۴۰۵http://foumani.ir/post/172https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
۱وحدت را چه کسی شکست؟
محمد پورخوش سعادت
پیام امروز رهبر انقلاب، فقط یک توصیه اخلاقی نبود؛ یک خطکشی سیاسی بود.
خطابش نیز بیش از همه، کسانی هستند که در هفتههای گذشته، به نام انقلابیگری، به جان انسجام ملی افتادند؛ آنان که بهجای نقد، فحاشی کردند؛ بهجای استدلال، تهمت زدند؛ بهجای تقویت جبهه داخلی، مردم را علیه رئیس مجلس، رئیسجمهور، وزیر امور خارجه و حتی برخی فرماندهان نظامی شوراندند و از پشت تریبونها و کانالهای مجازی، آتش اختلاف را شعلهور کردند.
رهبر انقلاب، امروز حق نقد را تأیید کردند؛ اما دو خط قرمز گذاشتند: ظلم به بیگناهان و شکستن وحدت و انسجام اجتماعی.
این یعنی هرکس به بهانه انقلابیگری، آبروی افراد را ریخت، اتهام ساخت، تهمت زد، ذهن مردم را مشوش کرد، جامعه را دوقطبی ساخت و مردم را به روی مردم شوراند، از این دو خط قرمز عبور کرده است.
آنان که با دروغ، تحریف، شایعه و تخریب، خدمتگزاران این کشور ـ از رئیس مجلس و رئیسجمهور گرفته تا وزیر امور خارجه و فرماندهان نظامی ـ را آماج توهین، افترا و تخریب قرار دادند، باید امروز به یک پرسش روشن پاسخ دهند: در برابر این پیام چه پاسخی دارند؟
آنهایی که مردم را به شعار، پلاکارد، نفرین، هتاکی و تخریب این مسئولان کشاندند، آیا مسئولیت اخلاقی، سیاسی و شرعی این رفتارها را میپذیرند؟ اگر اتهامی ناروا زدهاند، اگر آبرویی را بیدلیل ریختهاند، اگر جامعه را علیه بخشی از مدیران و فرماندهان کشور تحریک کردهاند، آیا امروز حاضرند از همان تریبونها و همان کانالها، به همان صراحت، پاسخگو باشند؟
رهبر انقلاب، انتقاد را نفی نکردند؛ بلکه آن را سرمایه دانستند. اما همانجا هشدار دادند که انتقاد نباید به ظلم بر بیگناهان و شکستن وحدت و انسجام اجتماعی بینجامد. اکنون این سخن، معیار قضاوت درباره رفتار همه جریانهای سیاسی است؛ نه با ادعا، بلکه با عملکردشان.
امروز دیگر نمیتوان پشت شعارهای انقلابی پنهان شد. پیام رهبر انقلاب، معیار را روشن کرده است؛ نقد، آری؛ هتک حرمت، هرگز. مطالبهگری، آری؛ افترا و تخریب، هرگز. اختلافنظر، آری؛ شوراندن جامعه علیه مسئولان و فرماندهان کشور و شکستن وحدت ملی، هرگز.
اگر معیار، سخن امروز رهبر انقلاب است، آنان که در این ماهها به جای نقد، نفرت تولید کردند و به جای روشنگری، آتش دوقطبی را شعلهور ساختند، پیش از هر چیز باید در برابر وجدان عمومی پاسخ دهند. زیرا خسارت تنها متوجه چند مسئول یا چند فرمانده نبود؛ اعتماد عمومی آسیب دید، افکار عمومی ملتهب شد و انسجام ملی، که بزرگترین سرمایه کشور در برابر دشمن خارجی است، هدف قرار گرفت.
از امروز، هرکس همچنان بر طبل نفرت، تهمت، افترا و دوقطبی بکوبد، نه میتواند خود را پشت نام انقلاب پنهان کند و نه پشت نام ولایت. زیرا رهبر انقلاب، مرز میان انقلابیگری و افراطیگری را با صراحت ترسیم کردهاند.
بیست و هفتم تیرماه ۱۴۰۵http://foumani.ir/post/173https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
محمد پورخوش سعادت
پیام امروز رهبر انقلاب، فقط یک توصیه اخلاقی نبود؛ یک خطکشی سیاسی بود.
خطابش نیز بیش از همه، کسانی هستند که در هفتههای گذشته، به نام انقلابیگری، به جان انسجام ملی افتادند؛ آنان که بهجای نقد، فحاشی کردند؛ بهجای استدلال، تهمت زدند؛ بهجای تقویت جبهه داخلی، مردم را علیه رئیس مجلس، رئیسجمهور، وزیر امور خارجه و حتی برخی فرماندهان نظامی شوراندند و از پشت تریبونها و کانالهای مجازی، آتش اختلاف را شعلهور کردند.
رهبر انقلاب، امروز حق نقد را تأیید کردند؛ اما دو خط قرمز گذاشتند: ظلم به بیگناهان و شکستن وحدت و انسجام اجتماعی.
این یعنی هرکس به بهانه انقلابیگری، آبروی افراد را ریخت، اتهام ساخت، تهمت زد، ذهن مردم را مشوش کرد، جامعه را دوقطبی ساخت و مردم را به روی مردم شوراند، از این دو خط قرمز عبور کرده است.
آنان که با دروغ، تحریف، شایعه و تخریب، خدمتگزاران این کشور ـ از رئیس مجلس و رئیسجمهور گرفته تا وزیر امور خارجه و فرماندهان نظامی ـ را آماج توهین، افترا و تخریب قرار دادند، باید امروز به یک پرسش روشن پاسخ دهند: در برابر این پیام چه پاسخی دارند؟
آنهایی که مردم را به شعار، پلاکارد، نفرین، هتاکی و تخریب این مسئولان کشاندند، آیا مسئولیت اخلاقی، سیاسی و شرعی این رفتارها را میپذیرند؟ اگر اتهامی ناروا زدهاند، اگر آبرویی را بیدلیل ریختهاند، اگر جامعه را علیه بخشی از مدیران و فرماندهان کشور تحریک کردهاند، آیا امروز حاضرند از همان تریبونها و همان کانالها، به همان صراحت، پاسخگو باشند؟
رهبر انقلاب، انتقاد را نفی نکردند؛ بلکه آن را سرمایه دانستند. اما همانجا هشدار دادند که انتقاد نباید به ظلم بر بیگناهان و شکستن وحدت و انسجام اجتماعی بینجامد. اکنون این سخن، معیار قضاوت درباره رفتار همه جریانهای سیاسی است؛ نه با ادعا، بلکه با عملکردشان.
امروز دیگر نمیتوان پشت شعارهای انقلابی پنهان شد. پیام رهبر انقلاب، معیار را روشن کرده است؛ نقد، آری؛ هتک حرمت، هرگز. مطالبهگری، آری؛ افترا و تخریب، هرگز. اختلافنظر، آری؛ شوراندن جامعه علیه مسئولان و فرماندهان کشور و شکستن وحدت ملی، هرگز.
اگر معیار، سخن امروز رهبر انقلاب است، آنان که در این ماهها به جای نقد، نفرت تولید کردند و به جای روشنگری، آتش دوقطبی را شعلهور ساختند، پیش از هر چیز باید در برابر وجدان عمومی پاسخ دهند. زیرا خسارت تنها متوجه چند مسئول یا چند فرمانده نبود؛ اعتماد عمومی آسیب دید، افکار عمومی ملتهب شد و انسجام ملی، که بزرگترین سرمایه کشور در برابر دشمن خارجی است، هدف قرار گرفت.
از امروز، هرکس همچنان بر طبل نفرت، تهمت، افترا و دوقطبی بکوبد، نه میتواند خود را پشت نام انقلاب پنهان کند و نه پشت نام ولایت. زیرا رهبر انقلاب، مرز میان انقلابیگری و افراطیگری را با صراحت ترسیم کردهاند.
بیست و هفتم تیرماه ۱۴۰۵http://foumani.ir/post/173https://eitaa.com/foumanihttps://ble.ir/foomani
۲