فاتحه ای بر فاتحهمحمود فروزبخشاخیرا به یک مراسم فاتحه رفتم. مجلس در زیرزمین یک مسجد بود و ابتدا چند پله را باید پایین می رفتی تا به ورودی سالن مراسم می رسیدی. آنجا در ورودی مراسم خانم های جوانی ایستاده بودند و خوش آمد می گفتند. معمولا رسم نیست در ورودی مراسم، خانم های جوان بایستند. به نظرم می شود از این رسم ها عبور کرد اما این که آن خانم ها با تمامی مهمانانی که می شناختند، چه زن و چه مرد دست می دادند، قابل قبول نبود.وارد سالن که می شدی، قسمت زنانه و مردانه از هم جدا بود اما چون پرده ای در آن میان نبود، تمامی خانم ها در معرض دید آقایان بودند. تقریبا خانم های جوان بی استثنا بی حجاب بودند و خانم های سن دار هم اکثریت این چنین بودند. در برنامه مراسم، نه مداحی بود نه قرآن. مراسم تنها عبارت بود از شعر و آواز و در سن مراسم، مردی گیتار به دست اجرای برنامه می کرد. در قسمت دیگری از مراسم هم هنرمند گیتاریست جای خود را به هنرمندان نی و دف داد. آن ها می نواختند و مردی می خواند، به گمان من اشعار بی ربط بود و نسبتی با یک مراسم ختم نداشت و آن اشعار را در مجالس دیگر هم می شد خواند. با خودم گفتم آیا بزرگان آن مسجد از این مراسم خبری دارند که ندایی به من گفت شاید اکنون دستشویی های مسجد خرج و تعمیر دارد و مسجد مقروض است. شاید.در این لحظه بود که من به خودم گمان مثبتی القا کردم و گفتم حتما این نوآوری ها باعث صرفه جویی اقتصادی می شود و از هزینه مراسم می کاهد، اما با دیدن تاج گل های طبیعی فراوان بر سن مراسم، همان گمانم نیز منفی شد. با خودم گفتم که چنین مراسمی چه سودی دارد؟ آیا از این اشعار و حضور ساکت حاضران، نصیبی به میت می رسد؟ وقتی که در مراسم خبری از فاتحه که هیچ، صحبت از یک صلوات دسته جمعی هم نیست. با خودم گفتم حتما این مراسم برای بازماندگان، کارکرد و فایده ای دارد اما متوجه شدم که در مراسم خبری از شیون و فریاد نیست این در حالی که متوفی، جوان بود و انتظار بی تابی از آشنایان و نزدیکان داشتم. اما ابدا این چنین نبود. خبری از ضجه هایی که خانم ها را در نهایت آرام می کند و بانوان مجلس را از غم، خالی می کند هم نبود. پس به راستی کارکرد این مراسم چه بود؟ نه به درد دنیای بازماندگان و نه برای آخرت میت.ممکن است کسی تا به اینجا به این نوشتار ایراد وارد کند و بگوید این فرهنگی متفاوت است و همه که نمی توانند مثل مذهبی ها مراسم ختم داشته باشند. من قبول می کنم که اکنون جامعه ایران در حالتی به شدت متکثر به سر می برد اما پرسش من این است که در همان فرهنگ متفاوت اگر مقداری عمیق تر به مقوله مرگ و زندگی پس از آن نگریسته شود، می تواند راهگشا باشد. همه هراس من از جامعه ای است که مرگ هم دیگر برایش هشداردهنده نباشد. در قدیم سعی بر آن بود که یاد مرگ از شهر حذف نشود. برای همین تشییع از میان کوچه و بازار می گذشت. مرده شوری عملی مکروه بود زیرا ایده آل آن بود که خود اطرافیان مرده خود را بشورند و سفارش آن بود که شخص آشنایی در آخرین لحظات، درون قبر برود و مرده را از جهت تلقین تکان دهد. این ها همه از برای چه بوده است؟برای این که مرگ پدیده ای فانتزی و تنها یک مراسم در کنار مراسم ها نباشد. مرگ باید به شکل خود مرگ هراس آور باشد و مراسم مربوط به مرگ، تذکر دهنده. مراسم مربوط به مرگ پیوند ما با سنت خود نیز هست و اکنون بخشی از جامعه ما، دچار نوعی گسیختگی و بریدگی شده است. نمی تواند جای خود را پیدا کند و درک نمی کند که مراسم مربوط به مرگ از برای چیست هر چند که برای آن برنامه ریزی مفصل و خرج فراوان می کند. اکنون این طبقه برای رسیدن به فرم ویژه خود در حال آزمون و خطا است و البته این میت بی زبان است که بی نصیب، تباه و راهی سفر بی توشه می شود.https://ble.ir/forouzbakhsh
۸۲اکبر عبدی تاریخ من استمحمود فروزبخشدر بازدید دانش آموزان دبیرستان دوره اول مدرسه رواق از میدان نقش جهان از من خواستند که بگویم چرا تاریخ مهم است. من به این سوال جوابی ندادم و تنها گفتم این چیزی است که باید وارد آن شوید تا متوجه اهمیت آن بشوید.حقیقت هم این است که من اکنون 40 سال را رد کرده ام و از این جهت خودم برای خودم تاریخی دارم و از این حیث هم تاریخ برای من مهم شده است زیرا حوادثی در این عمر من گذشته که خود اکنون به منزله تاریخ هستند برای من. بسیاری از آن چه به صورت روزمره برای این دانش آموزان رخ می دهد برای ما تاریخی دارد. برای مثال همین اکبر عبدی که این هفته بدرود حیات گفت، من دقیقا سن این دانش آموزان یعنی 14 ساله که بودم خاطره مهمی از او دارم.در آن ایام و پس از جاافتادن دولت آقای خاتمی در اولین اقدامات، فیلم آدم برفی از توقیف درآمد و بر پرده سینماها نشست. از آنجا که هر چیز توقیف شده ای هوسش چند برابر می شود من هم به مرحوم پدرم بسیار اصرار می کردم که برویم و این فیلم را ببینم. در آن سوی ماجرا، آدم برفی با واکنش های تندی روبه رو شده بود. چون اکبر عبدی در آن فیلم، خودش را شبیه زنان کرده بود برخی علما این اطوار را حرام می دانستند و حالا بهانه ای شده بود که عده ای به وزارت ارشاد آن زمان بتازند. این حمله ها به دو سبب بود برخی با کلیت سیاسی دولت آن زمان مشکل داشتند و برخی دغدغه حلال و حرام داشتند. این ها جمع شد و در روزی جماعتی به نام انصار حزب الله به سینما قدس حمله ور شدند.این ها را بگذارید کنار و حالا ببینید که اکبر عبدی در طی این سال ها چندبار دیگر هم به سیمای زنانه درآمد و البته در آن دفعات آب از آب تکان نخورد حتی آدم برفی را بعدها چندین بار تلویزیون پخش کرد. فیلمی که سرشار از آموزه های غیرت، ناموس پرستی، وطن دوستی، حجاب و در یک کلام هویت بود. همه این ها را گفتم که تاکید کنم که حتی اکبر عبدی هم برای من در این سن و سال یک تاریخ حرف دارد. حتی اکبر عبدی هم یک ماجرای جذاب تاریخی است که یک سویش برای عده ای پیروزی و برای سوی دیگر آن معرکه رسوایی است. آن چه روزی به دست آوردنش نیازمند جنگیدن و مقاومت بود اکنون برای نسل جدید عادی است و چه بسا نسل فعلی برای چه چیزهایی باید بجنگند که برای فردایی ها عادی شود. در این صورت است که نوجوانان فعلی هم فردای روزگار خودشان صاحب تاریخ می شوند و شاید از همین رهگذر تاریخ برایشان مهم شود.https://ble.ir/forouzbakhsh
۶۱۱VID_20260802_164024_742.mp4
۴۴.۶۹ مگابایت
یازدهم مرداد سالروز شهادت مصطفی ردانی پور️محل فیلمبرداری: تپه های شنی حسن آباد جرقویه۱
به مناسبت ۱۵ مرداد سالگرد شهادت عباس بابایی
رهبر شهید با دیدن فهرست مفاخر و مشاهیر اصفهانی فرموده بودند:«ولي آقاي بابايي اصفهاني نبود» اين كلام قطعا از آن جهت بوده كه همه مي دانيم شهيد عباس بابايي، قزويني بوده است. در اين شكي نيست اما دليل ذكر شهيد بابايي در فهرست مفاخر اصفهان، فرماندهي او بر پايگاه هشتم شكاري و سوابق درخشان ديگر او در مجموعه ارتش خطه اصفهان بوده است.
در اينجا محل بحث يك شخص نيست زيرا چندان مهم نيست كه بابايي اصفهاني باشد يا نباشد بحث اصلي بر سر معيار اصفهاني بودن است.
براي اين كه شخصيت شاخصي را از اصفهان بدانيم چهار شاخص اساسي را مي توان لحاظ كرد:
1- محل تولد
2- محل دفن
3- شكل گيري شخصيت (تربيت و آموزش)
4 - تكامل شخصيت و مرحله اثرگذاري
حال به سر وقت فهرست مشاهير مطرح اصفهان مي رويم و اين پرسش را مطرح مي كنيم كه اگر بخواهيم ملاك اصفهاني بودن را محل تولد و محل دفن بدانيم كدام يك از مشاهير اصفهان مثل آقاي بابايي از فهرست حذف مي شوند. يعني اگر نخواهيم شكل گيري شخصيت و همچنين مرحله اثرگذاري عمر را در نظر نگيريم (مانند دوران خدمت شهيد بابايي در ارتش) چه اتفاقي براي فهرست بلند بالاي مشاهير اصفهان مي افتد. در يك حساب ساده اين افراد بلادرنگ از اصفهاني بودن ساقط مي شوند:
1- شيخ بهايي
2- ميرداماد
3- ملاصدرا
4- ابن سينا
5- شاه عباس
6- ميرزاي ناييني
7- سيد ابوالحسن اصفهاني
8- ملا علي نوري
9- سيد جمال گلپايگاني
10- شهيد سيد حسن مدرس
11- محقق سبزواري
12- ميرزا علي آقا شيرازي
پس دانستيم كه حساسيت اين متن بر روي يك شخص نيست بلكه بر روي مجموعه اي از مشاهير است كه همواره افتخار اصفهان بوده اند و چنانچه معيار تشخيص خود را عوض كنيم، آن ها به راحتي از فهرست مشاهير شهر حذف مي شوند. بهتر آن است بگوييم شهيد بابايي، از افتخارات اصفهان است كه اصليتي قزويني دارد و موجب مباهات هر دو شهر است.
در واقع اصفهاني بودن يعني اين كه اگر قسمت اصفهاني بودن از ماجراي آن شخصيت قيچي كنيم، آن شخصيت ناقص مي ماند.
https://ble.ir/forouzbakhsh
رهبر شهید با دیدن فهرست مفاخر و مشاهیر اصفهانی فرموده بودند:«ولي آقاي بابايي اصفهاني نبود» اين كلام قطعا از آن جهت بوده كه همه مي دانيم شهيد عباس بابايي، قزويني بوده است. در اين شكي نيست اما دليل ذكر شهيد بابايي در فهرست مفاخر اصفهان، فرماندهي او بر پايگاه هشتم شكاري و سوابق درخشان ديگر او در مجموعه ارتش خطه اصفهان بوده است.در اينجا محل بحث يك شخص نيست زيرا چندان مهم نيست كه بابايي اصفهاني باشد يا نباشد بحث اصلي بر سر معيار اصفهاني بودن است.براي اين كه شخصيت شاخصي را از اصفهان بدانيم چهار شاخص اساسي را مي توان لحاظ كرد:1- محل تولد
2- محل دفن
3- شكل گيري شخصيت (تربيت و آموزش)
4 - تكامل شخصيت و مرحله اثرگذاري
حال به سر وقت فهرست مشاهير مطرح اصفهان مي رويم و اين پرسش را مطرح مي كنيم كه اگر بخواهيم ملاك اصفهاني بودن را محل تولد و محل دفن بدانيم كدام يك از مشاهير اصفهان مثل آقاي بابايي از فهرست حذف مي شوند. يعني اگر نخواهيم شكل گيري شخصيت و همچنين مرحله اثرگذاري عمر را در نظر نگيريم (مانند دوران خدمت شهيد بابايي در ارتش) چه اتفاقي براي فهرست بلند بالاي مشاهير اصفهان مي افتد. در يك حساب ساده اين افراد بلادرنگ از اصفهاني بودن ساقط مي شوند:1- شيخ بهايي
2- ميرداماد
3- ملاصدرا
4- ابن سينا
5- شاه عباس
6- ميرزاي ناييني
7- سيد ابوالحسن اصفهاني
8- ملا علي نوري
9- سيد جمال گلپايگاني
10- شهيد سيد حسن مدرس
11- محقق سبزواري
12- ميرزا علي آقا شيرازي
پس دانستيم كه حساسيت اين متن بر روي يك شخص نيست بلكه بر روي مجموعه اي از مشاهير است كه همواره افتخار اصفهان بوده اند و چنانچه معيار تشخيص خود را عوض كنيم، آن ها به راحتي از فهرست مشاهير شهر حذف مي شوند. بهتر آن است بگوييم شهيد بابايي، از افتخارات اصفهان است كه اصليتي قزويني دارد و موجب مباهات هر دو شهر است.در واقع اصفهاني بودن يعني اين كه اگر قسمت اصفهاني بودن از ماجراي آن شخصيت قيچي كنيم، آن شخصيت ناقص مي ماند.https://ble.ir/forouzbakhsh
۱۱
همراه با دانش آموزان نهمی دبیرستان رواق ️پس از توضیح دادن درباره مسجد و میدان امام از یکی از بچه ها خواستم که اذان بگویددو استعاره ذهنی از رهبر انقلابمحمود فروزبخشدر حال حاضر مردم ایران ذهنیت های متفاوتی از آیت الله سید مجتبی خامنه ای دارند. غیبت پیش آمده این تنوع برداشت ها را تقویت کرده است. به طور کلی می توان گفت این تصورات و ترسیمات ذهنی را میان دو استعاره جانمایی کرد. از استعاره «مجتبای غریب مظلوم» تا «مجتبای شطرنج باز». ذهنیت ها اکنون طیفی میان این دو استعاره است. در این نوشتار قصد نداریم که بگوییم که کدام ذهنیت همان واقعیت است بلکه می خواهیم این دو استعاره را شرح دهیم.در استعاره «مجتبای غریب مظلوم»، رهبری تنهاست و مسئولین عالی رتبه نظام به فرمان او نیستند و در نهایت ممکن است حتی گزینه تسلیم در برابر آمریکا هم اتفاق بیفتد. این استعاره به شدت تحت تاثیر کهن اسطوره امام مجتبی علیه اسلام است. آن امام بزرگوار در حالی به حکومت رسید که مردم از جنگ های امام قبلی (که آن هم علی نام دارد) خسته شده اند و در نهایت صلح را به امام تحمیل می کنند. جالب آنجاست که حوادث این چند ماه که بر رهبر انقلاب گذشته است بی شباهت با امام حسن علیه السلام هم نیست. برای مثال هر دو امام در جریان ترور، مصدوم می شوند و مدتی ارتباطات ایشان محدود می شود. حتی اجماع کارشناسان عالی رتبه نظام در شورای عالی امنیت ملی در موضوعی که مطابق نظر اولیه رهبر انقلاب نبود این ذهنیت را ناخودآگاه تقویت می کند که مجتبی غریب خواهد بود و در نهایت تنها. تا جایی که نظر نظام هم با نظر او متفاوت می شود درست مثل امام مجتبی که فرمانده عالی مرتبه ای چون عبیدالله ابن عباس بر خلاف مرام امام به حکومت اسلامی ضربه ای مهلک وارد کرد. در مقابل استعاره ای که بیان شد، استعاره «مجتبای شطرنج باز» قرار دارد به این معنا که رهبر جدید انقلاب با تسلطی که بر امور دارد اکنون از تمامی امکانات و شخصیت های نظام مانند مهره های شطرنج بهره می برد و هر کسی را متناسب با حالت و ویژگی او در صفحه سیاست تکان می دهد. در این میان وحیدی، موسوی، قالیباف تا پزشکیان و عارف همه دارند یک طرح کلی را تکمیل می کنند هر چند در میان اعمال و تصمیمات آنان خطاهایی دیده می شود اما در نهایت این رهبر انقلاب است که سیاستمدارانه، از ظرفیت ها استفاده می کند و در حال حاضر حرکت در جریان کلی صحیح است.به نظر می آید هر دو استعاره اغراق آمیز هستند. به خصوص استعاره اول که بسیار تحت تاثیر وقایعی در صدر اسلام است. ممکن است کسی بگوید که افراد دلسوزی که چنین دیدگاهی دارند اصلا این قدر به تاریخ اسلام مسلط نیستند که بخواهند این چنین تحت تاثیر قرار گرفته باشند اما باید دقت داشت که ما داریم از ضمیری ناخودآگاه در جمع مذهبیون ایرانیان صحبت می کنیم. این غول خفته در نهاد ما موجود است و بدون آن که بخواهیم و خودش را آشکار کند در دیدگاه های ما تاثیر می گذارد. می شود گفت راه حقیقت در میان این دو طیف است و باید از اغراق ها دوری کرد. البته اگر نظر نویسنده را بخواهید رهبری اکنون به استعاره دوم نزدیک تر است و دلیل ما بر اثبات این مهم آن است که اگر رشته امور دست یک نفر نبود با شناختی که ما از سیاست ایران داریم هر کس ماجرا را به سمت خود می کشید و شیرازه از هم می پاشید این در حالی است که در روزهایی که گذشت ایران از پس دشواری هایی عظیم، سربلند بیرون آمد.https://bale.ir/forouzbakhsh
۶
دیروز روزنامه سازندگی در صفحه اول خود تیتر بسیار درشتی از قول جناب آقای مرعشی آورده اند که: «مردم می خواهند زندگی کنند»صد البته که مردم می خواهند زندگی کنند و این شعار صحیحی است و حکومت اسلامی هم جز این نمی خواهد اما در سوی دیگر این شعار بال خیال ما را با خود به صدر اسلام می برد جایی که مردم جمع شده بودند و اجازه نمی دادند امام حسن علیه اسلام صحبت خود را کامل کنند و همگی فریاد می زدند: البقیه البقیه یعنی می خواهیم زندگی کنیم می خواهیم زنده بمانیم. شعاری که در نهایت منجر به تحمیل صلح به امام شد. چقدر گاهی اوقات تاریخ تکراری می شود آن هم از نوع تلخ و دردآورش. در اینجا پرسش مطرح می شود که پس راه حل کدام است؟ آیا شعار زندگی کردن، شعاری پست و انحرافی است؟ قطعا چنین نیست اما شرطی دارد. شرطش آن است که این شعار در طول سلسله مراتب ولایت مطرح شود و نه در عرض آن. در این صورت است که این شعار هم معنادار می شود و به درستی جای مطرح شدن دارد. شعار زندگی اگر مفهومی جدای از مسیر مدنظر ولی باشد، آهسته آهسته برای خودش حزب و تشکیلاتی درست می کند و ادبیات سازی می کند و در مسیر اصلی برابر نظام اسلامی یارگیری می کند آن چنان که در عهد امام مجتبی شد.اما اگر تصمیمات (اعم از گفتار و شعار تا عمل و سیاست گذاری) در راستای سلسله مراتب ولایت باشد و لو آن که در آن کوتاهی و نقص هم باشد، در مجموع قابل قبول است. به عنوان مثال تصمیم شورای عالی امنیت ملی در خصوص پذیرش تفاهم نامه که با تایید رهبری به حکم حکومتی تبدیل شد، از این دست است حتی اگر برفرض این تصمیم راه غلطی را پیموده باشد. تصمیمی که در ابتدا مخالف نظر اصولی رهبر انقلاب بود اما با رای 12 عضو آن شورا و سپس پذیرش رهبر معظم در طول ولایت قرار گرفت و به تایید نهایی رسید. چنین مسیری در مجموع قابل قبول است زیرا آن نظر نامنطبق با نظر رهبری در عرض مسیر ولایت مطرح نشده است و در طول تاییدات مسیر خود را طی کرده است.اکنون در مورد شعار می خواهیم زندگی کنیم هم باید تبیین شود که این شعار هم باید در طول مسیر ولایت مورد توجه قرار گیرد. شعاری که نمی توان به آن بی اعتنا بود. باید برای مردمان تبیین شود که مسیری ولایتمدارانه وجود دارد که بر مقاومت تاکید دارد و در امتداد آن منافع زندگانی نیز تامین می شود. در عوض اگر مباحث دنیوی و رفاهی در عرض مسیر کلی و خواست ولایت مطرح شود، حاصلی جز تفرقه ندارد که ماحصل آن بردن کشور به سمت پرتگاه شکست و تسلیم است.امیدواریم جبهه طرفدار ولایت با ادبیات سازی های جامع و مطابق با زمان بتواند جلوی هر گونه دوقطبی سازی کاذب را بگیرد.https://ble.ir/forouzbakhsh
۱۱۱این نوشتار در شب شهادت امام حسن علیه السلام نوشته شده و انگیزه نوشتن آن پاسخ به این پرسش بود که چرا جمهوری اسلامی در برخورد با آمریکا در حوادث اخیر به اصطلاح گاهی پا روی گاز و گاه پا روی ترمز دارد و چه حکمتی در این گونه رفتار است یا به عبارتی در چشم رهبر مسلمین چگونه دیدگاهی وجود دارد که می تواند چنین حالتی را در پیش گیرد؟نگاهی دیگر به صلح امام حسن از دیدگاه رهبر شهیدیا چرا شهید خامنه ای می توانست صلح حسنی را هم شیرین ببیند؟محمود فروزبخشهر شیعه ای از ماجرای صلح امام حسن به تلخی یاد می کند. این بدیهی است زیرا با این صلح، حکومت به معاویه واگذار شد. اما آیت الله سید علی خامنه ای این ماجرای ذاتا تلخ را توامان شیرین روایت می کنند و این بسیار عجیب است. راز این نگاه متفاوت «نگریستن به کل تاریخ» است. وقتی به کل ماجرای شیعه در تاریخ نگاهی جامع داشته باشیم و آن صلح را به عنوان یک واحد مهم در شکل گیری آن کل بنگریم آن وقت می توانیم آن شیرینی را هم درک کنیم.به عنوان مثال ابتدا به سراغ ماجرای عاشورا می رویم. واضح است که می توان عاشورا را هم تلخ و هم شیرین روایت کرد. تلخی به سبب جنایت های دشمنان و مصیبت های وارده است و شیرینی به این سبب است که با عاشورا، تاریخ شیعه و بلکه کل بشر نجات پیدا کرد. حال می توان از خود یک سوال پرسید اگر امام حسن در آن لحظه حساس تاریخی آن صلح به ظاهر نکبت بار را نمی پذیرفت، آیا اصلا در ادامه عاشورایی به وقوع می پیوست؟ جواب مشخص است اگر صلح امام حسن نبود، در ادامه قطعا خبری هم از عاشورای حسین نبود. تا اینجا کم کم دارد ابعاد مزه شیرین صلح امام حسن مشخص می شود آن گاه می توانیم کمی جرات به خرج دهیم و بگوییم صلح امام حسن آغازگر تمامی قیام های بعدی شیعیان نیز بوده است.اما به راستی صلح امام حسن چه فوایدی داشته است؟ در درجه نخست واضح است که این صلح جان باقیمانده شیعیان واقعی را حفظ کرده است که از جمله مهم ترین ایشان امام حسین علیه السلام بوده است. تا اینجای کار را که کسی تردید ندارد. در درجه دوم این صلح باعث شد شخصیت ظاهر الصلاح فریبکار معاویه، رسوا شود زیرا او به هیچ کدام از شروط صلح پایبند نماند. او پس از شهادت امام حسن، جنایاتش را نسبت به شیعیان گسترش داد و در ادامه هم یزید را به عنوان جانشین خود منصوب کرد. طبیعی بود که امام حسن حتی با خلق ماجرایی شبیه عاشورا هم نمی توانست چنین پرده از چهره امویان بردارد. اما این ها به تنهایی کافی نیست. در نگاه آیت الله خامنه ای صلح امام حسن سرآغاز ماجرای بزرگتری در تاریخ است و آن شروع حرکت حزب مخفیانه شیعه است. حزبی که با مرتد شدن جمیع مسلمانان تنها با چند نفر در ابتدا کار خود را آغاز می کند. منظور از مرتد شدن کافر شدن نیست بلکه روی گردانی عمومی مسلمانان از مسیر صحیح حق است. این حزب به نوعی با امام به صورت مخفیانه در ارتباط است. این سبک ارتباطی بعدها با امامان شیعه تکمیل می شود و سازوکار وکالت و نیابت را پدید می آورد. سازوکاری که سازمان شیعه را به محوریت امام در اوج خفقان ها و تاریکی های تاریخ شکل می دهد. امام حسن از صلح خود به عنوان «آتش بس» یاد می کند و همه می دانیم که آتش بس امری موقت است و در پس فردای آن جنگی در راه است. پس آن امام هرگز تسلیم نشد و از مبارزه و جهاد دست نکشید بلکه وارد شکل دیگری از جهاد شد. شکلی از جهاد که اثر خود را در فراسوی تاریخ نشان خواهد داد. مطابق با این آتش بس دو آموزگار فعالیت خود را شروع می کنند. یکی خود امام است که در مدینه، شاگردان خاص خود را دارد و به شکلی مخفی که البته ابعاد دقیقی آن به دست ما نرسیده است، رشد شیعه را جهت می دهد. دوم معلم، روزگار است که نتیجه تربیتش بشتر در شهر کوفه خود را نشان می دهد. جایی که بعد از ده سال از آن افتضاح کوفیان در صلح نامه، حالا شیعیان دور هم جمع شده اند و برای امام حسین به صورت گسترده دعوت نامه می نویسند. اگر چه تربیت این جماعت هم ناقص بود و در حرکت امام حسین هم این حضرات مردود شدند اما نفس دعوت به این حرکت سیاسی هم مهم بود و از جمله عوامل بروز قصه عاشورا بود (البته نمی خواهیم دلیل اصلی رخداد عاشورا را دعوت کوفیان بدانیم اما به عنوان یک کاتالیزور حتما آن را از عوامل مهم آن رخداد می دانیم) هنگامی که امام صلح را پذیرفتند و حکومت به معاویه تقدیم شد، بعضی از شیعیان از سر دلسوزی و البته جهل نسبت به امام شاکی شدند اما آن ها باید صبر می کردند و می دیدند که چگونه بذری که امام حسن در صلح نامه پاشیده است، سال های بعد با روی کار آمدن یزید، جوانه اش دیده می شود و معلم روزگار، نهیب می زند و شیعیان کوفه را به صحنه می آورد.
۱۱️ادامه متن بالاییبار دیگر نگاه خود را بر سرتاسر تاریخ می اندازیم و از هدف تاریخ می پرسیم. هدف اولیا و انبیا از تحرکاتشان در تاریخ، "بیداری حزب مستضعفان جهان" است تا حکومت جهانی مستضعفان بر سراسر جهان در انتهای تاریخ شکل بگیرد. این بیداری دو بال دارد گاه نیازمند جنگی تمام عیار مانند عاشورای امام حسین است و گاه نیازمند آتش بسی نظیر صلح امام حسن است. گاه باید برای نزدیک کردن هدف پا را بر روی گاز گرفت و گاه نیازمند ترمز هستیم. شیعه ترکیبی از گاز و ترمز است تا در نهایت هم بتواند نیروهایش را معلمی کند و رشد دهد و هم معلم روزگار، جریان جهانی را آماده سازد. این همان فهم اکسیرگونه ای است که وجودش باعث می شود امامیه بماند و فقدانش سبب زوال زیدیه می شود. اگر با این دید ماجراها را نگاه کنیم متوجه می شویم که منظور تمام این مجاهدات صرفا پیروزی در یک قتال یا تصاحب مقطعی یک حکومت نیست بلکه هدف آن است که بتوانیم قسمتی از این مسیر تاریخی ولایی را تکمیل کنیم. با این دیدگاه است که نه تنها عاشوراها و شهادت ها و رشادت ها بلکه صلح ها، آتش بس ها و به اصطلاح پا روی ترمز گذاشتن ها را هم می توان شیرین دید و از دل نکبت حوادث تحمیلی هم با داشتن دیدی عمیق و گسترده در کل تاریخ، شیرینی ها را درک کرد.
نکته آخر این که در چنین مقطعی مرور داستان امام حسن چه فایده ای دارد؟ آیا این به معنای الگوگیری جهت تکرار آن است. قطعا این متن چنین منظوری ندارد زیرا امام حسن یار و یاور کافی نداشت اما اکنون رهبر انقلاب در میدان های مختلف، یار و همراه فراوان دارند. منظور ما از مرور حکایت امام حسن پی بردن به دیدگاه عالی مرتبه رهبران شیعه در طول تاریخ است و این که بدانیم سیاست در شیعه امامیه، همواره با طمانینه و حاوی وزانت رفتاری بوده است و این وقار در تصمیم گیری ها با حقیقت صلح حسنی نسبت دارد.
برای مطالعه دقیق تر موضوع به کتاب "دو امام مجاهد" گفتارهایی از استاد سید علی خامنه ای مراجعه فرماییدhttps://ble.ir/forouzbakhsh۳