عوارض(اخذ پول) در تنگه هرمز
جالب است اغلب نمایندگان، سیاستمداران و مردم از عوارضی تنگه هرمز (برای هر کشتی دو میلیون دلار) سخن میگویند. برخی سالانە از ١٠٠ میلیارد دلار سخن میگویند
حالا ببینیم قانون سازمان بینالملل چی میگوید و در جهان چقدر رایج است:
طبق کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها، تنگه هرمز یک آبراهه بین المللی هست که شناور ها حق دارن بدون محدودیت و هزینه از ان عبور کنند.
مطابق این اصل اگر عوارضی اجرا بشود باعث طرح دعوا در محاکم بین المللی و حتی قطعنامه در شورای امنیت بشود.طرح این موضوع در شورای امنیت خیلی میتواند به زیان کشور تمام بشود خصوصا اینکه باید توجه داشته باشیم که هیچ کشوری (خصوصا چین) احتمالا از این موضوع استقبال نخواهند کرد چرا که هزینه های دریانوردی و بیمه ای را برای سایر کشور ها افزایش خواهد داد.
کدام کشورها عوارضی از دریا گرفتهاند؟در عرصه جهانی هیچ کشوری نداریم که از دریا یا ابراهههای طبیعی عوارضی بگیرد.البته ابراهههای مصنوعی و دستساز قضیهای متفاوت است زیرا با توجه به هزینههای زیادی که برای آن شده در حقوق بینالمللی هم اخذ عوارضی پذیرفته شده است. مثل کانال سوئز و کانال پاناما به خاطر هزینه های مدیریت و احداث و ... از این قاعده مثتثنی ست. اخذ هزینه در آبراهه های طبیعی دنیا به صورت غیر اجباری است ولی در قبال خدمات دریایی(مثل هزینه های راهنمایی و ایمنی و فانوس دریایی و ... ) به اختیار خود میتوانید هزینهای، آن هم حداکثر 100 هزار دلار برای هر کشتی موضوعیت دارد که این مورد همین الان هم در تنگه مالاکا و دانمارک به صورت اختیاری اجرا میشود. موضوع تنگه بسفر در ترکیه تنها استثنا در جهان است که با توجه به عرض به شدت کم (700متر) و قرار گیری در میانه خاک ترکیه و احتمال وجود مخاطراتی برای شهر پر جمعیت استانبول توجیهاتی را داشته است که با توجه به اسناد ترکیه برای خطرات آن و هزینه پاکروبی، میتوانند عوارض بسیار کمی بگیرند.
نتیجه اینکه تنگه هرمز مهم است. اما اهمیت آن به خاطر اخذ عوارض و ... نیست بلکه به عنوان اهرم فشار است و کنترل این تنگه در جهت نه اخذ عوارض بلکه هماهنگی و بازرسی و ایمنی مسیر باشد.
#سردار_فتوحی
https://ble.ir/fotuhii98
جالب است اغلب نمایندگان، سیاستمداران و مردم از عوارضی تنگه هرمز (برای هر کشتی دو میلیون دلار) سخن میگویند. برخی سالانە از ١٠٠ میلیارد دلار سخن میگویند
حالا ببینیم قانون سازمان بینالملل چی میگوید و در جهان چقدر رایج است:
طبق کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها، تنگه هرمز یک آبراهه بین المللی هست که شناور ها حق دارن بدون محدودیت و هزینه از ان عبور کنند.
مطابق این اصل اگر عوارضی اجرا بشود باعث طرح دعوا در محاکم بین المللی و حتی قطعنامه در شورای امنیت بشود.طرح این موضوع در شورای امنیت خیلی میتواند به زیان کشور تمام بشود خصوصا اینکه باید توجه داشته باشیم که هیچ کشوری (خصوصا چین) احتمالا از این موضوع استقبال نخواهند کرد چرا که هزینه های دریانوردی و بیمه ای را برای سایر کشور ها افزایش خواهد داد.
کدام کشورها عوارضی از دریا گرفتهاند؟در عرصه جهانی هیچ کشوری نداریم که از دریا یا ابراهههای طبیعی عوارضی بگیرد.
البته ابراهههای مصنوعی و دستساز قضیهای متفاوت است زیرا با توجه به هزینههای زیادی که برای آن شده در حقوق بینالمللی هم اخذ عوارضی پذیرفته شده است. مثل کانال سوئز و کانال پاناما به خاطر هزینه های مدیریت و احداث و ... از این قاعده مثتثنی ست. اخذ هزینه در آبراهه های طبیعی دنیا به صورت غیر اجباری است ولی در قبال خدمات دریایی(مثل هزینه های راهنمایی و ایمنی و فانوس دریایی و ... ) به اختیار خود میتوانید هزینهای، آن هم حداکثر 100 هزار دلار برای هر کشتی موضوعیت دارد که این مورد همین الان هم در تنگه مالاکا و دانمارک به صورت اختیاری اجرا میشود. موضوع تنگه بسفر در ترکیه تنها استثنا در جهان است که با توجه به عرض به شدت کم (700متر) و قرار گیری در میانه خاک ترکیه و احتمال وجود مخاطراتی برای شهر پر جمعیت استانبول توجیهاتی را داشته است که با توجه به اسناد ترکیه برای خطرات آن و هزینه پاکروبی، میتوانند عوارض بسیار کمی بگیرند.نتیجه اینکه تنگه هرمز مهم است. اما اهمیت آن به خاطر اخذ عوارض و ... نیست بلکه به عنوان اهرم فشار است و کنترل این تنگه در جهت نه اخذ عوارض بلکه هماهنگی و بازرسی و ایمنی مسیر باشد.
#سردار_فتوحی
https://ble.ir/fotuhii98
محاصره دریایی و آتشبس
تمدید آتشبس همراه با محاصره دریایی، شاید در نگاه اول «جنگ» نباشد ولی نوعی اسیر کردن است. در چارچوب محاصره و تحریم، میتواند برای ایران تبعات بسیار سنگینی داشته باشد.
بر اساس اخبار منتشر شده، در ادامه و تشدید همین فشارها:️صادرات محصولات فولادی و پتروشیمی توسط دولت متوقف شده است؛️صادرات بخش مهمی از محصولات کشاورزی، میوه و مواد غذایی متوقف شده است؛️فروش نفت نیز به دلیل محاصره با محدودیتهای شدید مواجه است.
این مجموعه اقدامات باعث شده که کانالهای اصلی ورود ارز به کشور تضعیف یا مسدود شوند و در آینده بسیار نزدیک شاهد:فشار بودجهای بر دولتدر ساختار بودجه ایران، بخش قابلتوجهی از منابع دولت به درآمدهای نفتی و صادراتی (مستقیم یا غیرمستقیم) وابسته است. کاهش یا توقف ارز حاصل از صادرات باعث میشود دولت در تأمین هزینههای جاری (حقوق، یارانهها، خدمات عمومی، پروژههای عمرانی و …) دچار کسری بودجه شدید شود و برای جبران کسری، دولت ناگزیر به چاپ پول میشود و تورم را افزایش میدهد.شوک ارزی و بازار داخلیاز سوی دیگر، اقتصاد ایران در واردات طیف وسیعی از کالاها و نهادهها (مواد اولیه، قطعات، ماشینآلات، دارو، کالاهای اساسی و…) به ارز خارجی وابسته است و کمبود آن بر کارخانهها، تولیدیها و کالاها به شدت با رشد قیمت ارز و تورم زیادی مواجه میکند و حتی به تعطیلی بسیاری از تولیدیها و بیکاری و ... منجر خواهد شد.
در کنار فشارهایی که بر ایران وارد میشود، تداوم محاصره برای سایر کشورها – به ویژه آمریکا– نیز با هزینه همراه است:الف) با محاصره آمریکا، محدودیت صادرات نفت و گاز کشورهای حوزە خلیج فارس باعث افزایش قیمت سوخت و انرژی در آمریکا میشود.ب) حفظ حضور گسترده نظامی در منطقه، هزینههای زیادی برای آمریکا دارد.ج) با نزدیک شدن به انتخابات در آمریکا، استمرار تنش و محاصره در صورتی که با دستاورد ملموس به افکار عمومی ارائه نشود،این وضعیت به ضرر حزب جمهوریخواه خواهد بود. بنابراین تداوم محاصره بدون افق روشن، میتواند برای سیاستمداران آمریکایی هم ریسک انتخاباتی و اعتباری ایجاد کند.
با توجه به مجموعه عوامل فوق، میتوان گفت:از یک سو، ادامه آتشبس همراه با محاصره و فشار اقتصادی شدید بر ایران، ریسک بحران عمیق اقتصادی و اجتماعی را در داخل کشور بالا میبرد؛از سوی دیگر، تداوم همین وضعیت برای آمریکا نیز هزینههای اقتصادی، نظامی و سیاسی (بهویژه در آستانه انتخابات) به همراه دارد.در چنین شرایطی، از منظر تحلیل هزینه–فایده، احتمال آن وجود دارد که محاصره و آتشبس به زودی به سمت جنگ یا توافق حرکت کند.
در نوشتهای دیگر، اینکه امکان توافق یا جنگ بیشتر است، خواهم نوشت...
#سردار_فتوحی
https://ble.ir/fotuhii98
تمدید آتشبس همراه با محاصره دریایی، شاید در نگاه اول «جنگ» نباشد ولی نوعی اسیر کردن است. در چارچوب محاصره و تحریم، میتواند برای ایران تبعات بسیار سنگینی داشته باشد.
بر اساس اخبار منتشر شده، در ادامه و تشدید همین فشارها:
️صادرات محصولات فولادی و پتروشیمی توسط دولت متوقف شده است؛️صادرات بخش مهمی از محصولات کشاورزی، میوه و مواد غذایی متوقف شده است؛️فروش نفت نیز به دلیل محاصره با محدودیتهای شدید مواجه است.این مجموعه اقدامات باعث شده که کانالهای اصلی ورود ارز به کشور تضعیف یا مسدود شوند و در آینده بسیار نزدیک شاهد:
فشار بودجهای بر دولتدر ساختار بودجه ایران، بخش قابلتوجهی از منابع دولت به درآمدهای نفتی و صادراتی (مستقیم یا غیرمستقیم) وابسته است. کاهش یا توقف ارز حاصل از صادرات باعث میشود دولت در تأمین هزینههای جاری (حقوق، یارانهها، خدمات عمومی، پروژههای عمرانی و …) دچار کسری بودجه شدید شود و برای جبران کسری، دولت ناگزیر به چاپ پول میشود و تورم را افزایش میدهد.شوک ارزی و بازار داخلیاز سوی دیگر، اقتصاد ایران در واردات طیف وسیعی از کالاها و نهادهها (مواد اولیه، قطعات، ماشینآلات، دارو، کالاهای اساسی و…) به ارز خارجی وابسته است و کمبود آن بر کارخانهها، تولیدیها و کالاها به شدت با رشد قیمت ارز و تورم زیادی مواجه میکند و حتی به تعطیلی بسیاری از تولیدیها و بیکاری و ... منجر خواهد شد. در کنار فشارهایی که بر ایران وارد میشود، تداوم محاصره برای سایر کشورها – به ویژه آمریکا– نیز با هزینه همراه است:الف) با محاصره آمریکا، محدودیت صادرات نفت و گاز کشورهای حوزە خلیج فارس باعث افزایش قیمت سوخت و انرژی در آمریکا میشود.ب) حفظ حضور گسترده نظامی در منطقه، هزینههای زیادی برای آمریکا دارد.ج) با نزدیک شدن به انتخابات در آمریکا، استمرار تنش و محاصره در صورتی که با دستاورد ملموس به افکار عمومی ارائه نشود،این وضعیت به ضرر حزب جمهوریخواه خواهد بود. بنابراین تداوم محاصره بدون افق روشن، میتواند برای سیاستمداران آمریکایی هم ریسک انتخاباتی و اعتباری ایجاد کند.
با توجه به مجموعه عوامل فوق، میتوان گفت:از یک سو، ادامه آتشبس همراه با محاصره و فشار اقتصادی شدید بر ایران، ریسک بحران عمیق اقتصادی و اجتماعی را در داخل کشور بالا میبرد؛از سوی دیگر، تداوم همین وضعیت برای آمریکا نیز هزینههای اقتصادی، نظامی و سیاسی (بهویژه در آستانه انتخابات) به همراه دارد.در چنین شرایطی، از منظر تحلیل هزینه–فایده، احتمال آن وجود دارد که محاصره و آتشبس به زودی به سمت جنگ یا توافق حرکت کند.
در نوشتهای دیگر، اینکه امکان توافق یا جنگ بیشتر است، خواهم نوشت...
#سردار_فتوحی
https://ble.ir/fotuhii98
اینترنت پرو: از امنیت تا منفعت
وقتی اینترنت قطع شد همه دلایل آن را "امنیتی" میدانستند. حالا بعد از دو ماه نه تنها اینترنت وصل نشده است بلکه از انواع اینترنت (سیمکارت سفید، اینترنت پرو و ...) سخن میگویند.سیمکارت سفید برای قدرتمندان است و اینترنت پرو برای سرمایهداران. جالب اینجاست این اینترنت پرو و سیمکارت سفید هم اینترنت بینالملل است ولی چون هزینه بالایی برای هر گیگ پرداخت میشود دیگر آن را دارای مشکل امنیتی نمیبینند.این اینترنت، فقط هر گیگ آن، پنجاه هزار تومان است این در حالی است که تا قبل از جنگ، هر گیگ اینترنت در حدود ٢ تا ٤ هزار بوده است.
چرا «امنیتی شدن» اینترنت سر از پولیشدن و خودیشدن اینترنت سردرآورده است. آنچه عیان است اگر زمانی به صورت ناگهانی اینترنت با افزایش ١٠ تا ٢٠ برابری مواجه میشدند امکان اعتراض زیاد میشد ولی وقتی اینترنت را ماهها قطع میکنند، کسبوکارها را به ورطه تعطیلی میکشانند، دیگریا مردم به نبود اینترنت عادت کردهاند و یا مردم به شرط دسترسی حاضر به پرداخت هزینه کلان میشوند.
گویی سود و قدرت در «سنگری» پشتِ این قطعیها پناه گرفتهاند تا پول مردم را به روشی دیگر، و آرامتر، بیرون بکشند. و اینترنت «پرو» نامی فریبنده برای کسانی که باید چرخ اقتصاد بچرخد؛ یعنی «صنفها». معرفی «اینترنت پرو» برای صنفها، در ظاهر برای حمایت از اقتصاد است، اما یک تناقض بزرگ دارد: اگر اینترنت برای صنفهاست، پس مخاطبِ آنها کجاست؟ یک کسبوکارِ آنلاین، بدونِ اتصالِ تودهی مردم، موجودی بیجان است. فرض کنید یک تولیدکننده پوشاک، اینترنتِ پرو داشته باشد اما مشتریِ او (مردم عادی) به دلیلِ هزینههای سنگین یا قطعِ دسترسی، نتواند به او متصل شود؛ در این صورت، این اینترنتِ پرسرعت، تنها راهی برای تماشایِ سقوطِ یک کسبوکار است.
این بازی، بازیِ «کمبود ساختگی» است. ابتدا دسترسی را میگیرند، بعد همان دسترسیِ اندک را با قیمتی گزاف میفروشند. درست مثل بازاری که در آن کالایی کمیاب شود و ارزشش صدچندان گردد. اینترنت، که باید پل ارتباطی باشد، خود به ابزاری برای سوداگری و کنترل بدل شده است.
#سردار_فتوحی
https://ble.ir/fotuhii98
وقتی اینترنت قطع شد همه دلایل آن را "امنیتی" میدانستند. حالا بعد از دو ماه نه تنها اینترنت وصل نشده است بلکه از انواع اینترنت (سیمکارت سفید، اینترنت پرو و ...) سخن میگویند.سیمکارت سفید برای قدرتمندان است و اینترنت پرو برای سرمایهداران. جالب اینجاست این اینترنت پرو و سیمکارت سفید هم اینترنت بینالملل است ولی چون هزینه بالایی برای هر گیگ پرداخت میشود دیگر آن را دارای مشکل امنیتی نمیبینند.این اینترنت، فقط هر گیگ آن، پنجاه هزار تومان است این در حالی است که تا قبل از جنگ، هر گیگ اینترنت در حدود ٢ تا ٤ هزار بوده است.
چرا «امنیتی شدن» اینترنت سر از پولیشدن و خودیشدن اینترنت سردرآورده است. آنچه عیان است اگر زمانی به صورت ناگهانی اینترنت با افزایش ١٠ تا ٢٠ برابری مواجه میشدند امکان اعتراض زیاد میشد ولی وقتی اینترنت را ماهها قطع میکنند، کسبوکارها را به ورطه تعطیلی میکشانند، دیگر
یا مردم به نبود اینترنت عادت کردهاند و یا مردم به شرط دسترسی حاضر به پرداخت هزینه کلان میشوند. گویی سود و قدرت در «سنگری» پشتِ این قطعیها پناه گرفتهاند تا پول مردم را به روشی دیگر، و آرامتر، بیرون بکشند. و اینترنت «پرو» نامی فریبنده برای کسانی که باید چرخ اقتصاد بچرخد؛ یعنی «صنفها». معرفی «اینترنت پرو» برای صنفها، در ظاهر برای حمایت از اقتصاد است، اما یک تناقض بزرگ دارد: اگر اینترنت برای صنفهاست، پس مخاطبِ آنها کجاست؟ یک کسبوکارِ آنلاین، بدونِ اتصالِ تودهی مردم، موجودی بیجان است. فرض کنید یک تولیدکننده پوشاک، اینترنتِ پرو داشته باشد اما مشتریِ او (مردم عادی) به دلیلِ هزینههای سنگین یا قطعِ دسترسی، نتواند به او متصل شود؛ در این صورت، این اینترنتِ پرسرعت، تنها راهی برای تماشایِ سقوطِ یک کسبوکار است.
این بازی، بازیِ «کمبود ساختگی» است. ابتدا دسترسی را میگیرند، بعد همان دسترسیِ اندک را با قیمتی گزاف میفروشند. درست مثل بازاری که در آن کالایی کمیاب شود و ارزشش صدچندان گردد. اینترنت، که باید پل ارتباطی باشد، خود به ابزاری برای سوداگری و کنترل بدل شده است.
#سردار_فتوحی
https://ble.ir/fotuhii98
توافقی صورت نمیگیرد...
برای درک بنبست در مذاکرات، باید ابتدا منطق پشت اقدام آمریکا در ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل را تحلیل کرد که دارای ابعاد استراتژیک زیر است:
کم هزینه کردن جنگ برای آمریکا و بینالمللی کردن تنش:هدف اصلی، انتقال بار هزینههای جنگ به سایر بازیگران جهانی است. با ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت، آمریکا تلاش میکند تنش را از یک تقابل دوجانبه به یک بحران بینالمللی تبدیل کند. این کار باعث میشود کشورهای زیادی از جمله کشورهای عضو ناتو نیز تحت فشار ذخایر انرژی و امنیت مسیرهای تجاری، درگیر این مناقشه شوند. به همین دلیل بزرگترین ناو دریایی فرانسه(شارل دوگل) به سمت خاورمیانه در حرکت است یا المان نیز اخطار جنگ داده است.
مشروعیتبخشی حقوقی و انسانی به اقدامات خود:اقدامات ایران در طول جنگ نسبت به کشورهای عرب خلیج فارس، و همچنین اقدامات ایران در مناطق حساس (مانند تنگه هرمز و برخورد با کشتیهای بدون مجوز)، آمریکا تلاش میکند تقابل خود با برنامههای هستهای و موشکی ایران را از یک جنگ قدرت، به یک اقدام «بشردوستانه» و «تضمین امنیت دریانوردی» تغییر چهره دهد تا از حمایت بینالمللی برخوردار شود.
دور زدن محدودیتهای قانونی داخلی (کنگره) آمریکا و انداختن توپ در زمین ایرانبا محاصره دریایی ایران و آتشبس به صورت علنی کنگره آمریکا را دور زد، زیرا طبق قانون آمریکا بعد از ٦٠ روز برای ادامه جنگ نیاز به مجوز کنگره داشت که شانس مخالفت با آن وجود داشت، ولی با باز کردن پرونده در شورای امنیت، به صورت علنی اجازه(رایگیری کنگره) را معلق کرد و توپ را در زمین ایران انداخت. زیرا طبق قانون آمریکا اگر کشوری هر گونه هجومی به نیروهای آمریکایی داشته باشد بدون نیاز به مجوز میتواند درگیر جنگ شود(یعنی ٦٠ روز دیگر بدون مجوز کنگره) زیرا که فشار بر ایرانِ در محاصره، امکان زیادی برای مقاومت(مقابله با آمریکا) را فراهم میکند.
درخواستهای مکرر آمریکا برای توافق
درخواست مکرر آمریکا به مذاکره، لزوماً از سر ضعف و استصال نیست؛ بلکه ابزاری است برای ایجاد «توجیه حقوقی» و «انسانیکردن اقدام» . آمریکا با پیشنهاد توافق در شرایطی که میداند ایران پذیرای آن نیست، خود را در جایگاه «طرف صلحجو» نشان میدهد تا اقدامات نظامی احتمالی بعدی خود را در قالب واکنش به عدم سازش طرف مقابل، درسطح داخلی و بینالمللی توجیه کند.
در واقع، ورود عراقچی به کشورهای پاکستان، روسیه و چین نه برای توافق، بلکه با هدف جلوگیری از صدور قطعنامههای ضدایرانی در شورای امنیت صورت میگیرد زیرا این سه کشور از ١٥ عضو شورای امنیت سازمان بینالملل هستند.
با توجه به اینکه اسرائیل و کشورهای منطقه متحد آمریکا(کشورهای عربی) از قدرت ایران بیش از پیش نگران هستند، به نظر نمیرسد به توافقی کمتر از تسلیم راضی شوند و ایران هم بنابر دلایلی که مجال بحث نیست پذیرای آن نیست...
https://ble.ir/fotuhii98
#سردار_فتوحی
برای درک بنبست در مذاکرات، باید ابتدا منطق پشت اقدام آمریکا در ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل را تحلیل کرد که دارای ابعاد استراتژیک زیر است:
کم هزینه کردن جنگ برای آمریکا و بینالمللی کردن تنش:هدف اصلی، انتقال بار هزینههای جنگ به سایر بازیگران جهانی است. با ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت، آمریکا تلاش میکند تنش را از یک تقابل دوجانبه به یک بحران بینالمللی تبدیل کند. این کار باعث میشود کشورهای زیادی از جمله کشورهای عضو ناتو نیز تحت فشار ذخایر انرژی و امنیت مسیرهای تجاری، درگیر این مناقشه شوند. به همین دلیل بزرگترین ناو دریایی فرانسه(شارل دوگل) به سمت خاورمیانه در حرکت است یا المان نیز اخطار جنگ داده است.مشروعیتبخشی حقوقی و انسانی به اقدامات خود:اقدامات ایران در طول جنگ نسبت به کشورهای عرب خلیج فارس، و همچنین اقدامات ایران در مناطق حساس (مانند تنگه هرمز و برخورد با کشتیهای بدون مجوز)، آمریکا تلاش میکند تقابل خود با برنامههای هستهای و موشکی ایران را از یک جنگ قدرت، به یک اقدام «بشردوستانه» و «تضمین امنیت دریانوردی» تغییر چهره دهد تا از حمایت بینالمللی برخوردار شود.دور زدن محدودیتهای قانونی داخلی (کنگره) آمریکا و انداختن توپ در زمین ایرانبا محاصره دریایی ایران و آتشبس به صورت علنی کنگره آمریکا را دور زد، زیرا طبق قانون آمریکا بعد از ٦٠ روز برای ادامه جنگ نیاز به مجوز کنگره داشت که شانس مخالفت با آن وجود داشت، ولی با باز کردن پرونده در شورای امنیت، به صورت علنی اجازه(رایگیری کنگره) را معلق کرد و توپ را در زمین ایران انداخت. زیرا طبق قانون آمریکا اگر کشوری هر گونه هجومی به نیروهای آمریکایی داشته باشد بدون نیاز به مجوز میتواند درگیر جنگ شود(یعنی ٦٠ روز دیگر بدون مجوز کنگره) زیرا که فشار بر ایرانِ در محاصره، امکان زیادی برای مقاومت(مقابله با آمریکا) را فراهم میکند.درخواستهای مکرر آمریکا برای توافق درخواست مکرر آمریکا به مذاکره، لزوماً از سر ضعف و استصال نیست؛ بلکه ابزاری است برای ایجاد «توجیه حقوقی» و «انسانیکردن اقدام» . آمریکا با پیشنهاد توافق در شرایطی که میداند ایران پذیرای آن نیست، خود را در جایگاه «طرف صلحجو» نشان میدهد تا اقدامات نظامی احتمالی بعدی خود را در قالب واکنش به عدم سازش طرف مقابل، درسطح داخلی و بینالمللی توجیه کند.
در واقع، ورود عراقچی به کشورهای پاکستان، روسیه و چین نه برای توافق، بلکه با هدف جلوگیری از صدور قطعنامههای ضدایرانی در شورای امنیت صورت میگیرد زیرا این سه کشور از ١٥ عضو شورای امنیت سازمان بینالملل هستند.
با توجه به اینکه اسرائیل و کشورهای منطقه متحد آمریکا(کشورهای عربی) از قدرت ایران بیش از پیش نگران هستند، به نظر نمیرسد به توافقی کمتر از تسلیم راضی شوند و ایران هم بنابر دلایلی که مجال بحث نیست پذیرای آن نیست...
https://ble.ir/fotuhii98
#سردار_فتوحی